Friday, December 28, 2007

Απάντηση στο μήνυμα του Χριστόδουλου

μέρες που είναι, είπα να κολαστώ λίγο. Απο το μήνυμα του αρχιεπισκόπου, το οποίο η εγχώρια δημοσιογραφική λέρα χαρακτήρισε ως "παρακαταθήκη στους έλληνες", διέκρινα το εξής που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση:

"...κι αλίμονο σε αυτούς που δεν έχουν βρει ακόμη απάντηση στο πρόβλημα του θανάτου..."

πέρα απο την μέχρι τέλους ξεροκεφαλιά του, δεν μπορώ να μην προβληματιστώ όσον αφορά τον ίδιο, και το τί είδους απάντηση βρίσκει αυτός στο πρόβλημα που αντιμετωπίζει. Τώρα που είναι πλέον κοντά στο τέλος, του δίνει παρηγοριά η εικόνα της κόλασης με τα διαβολάκια ή του παράδεισου με τα αγγελούδια με τον άγιο Πέτρο στη ρεσεψιόν; Κι ΑΛΙΜΟΝΟ σε εμάς που δεν ζούμε τη ζωή μας με αυτά τα παραμύθια;;;

αγαπητοί επι της γης χριστιανοί, μην κλαίτε όλους τους υπόλοιπους που ακόμη ψάχνωνται, γιατι εσείς οι ίδιοι δεν έχετε απάντηση σε απολύτως τίποτα.

Tuesday, December 25, 2007

Χρόνια πολλά σε όλους!

You better not breathe, you better not move,
you better off dead I am telling you dude
SANTA CLAUS IS GUNNING YOU DOWN!!!...

Friday, December 21, 2007

Rolls Royce ή Mercedes Maybach;

Οι γιορτές έρχονται και κάθε εφημερίδα ή περιοδικό αντι να κάτσει να γράψει κανα σοβαρό άρθρο βρίσκει την ευκαιρία να λουφάρει γεμίζωντας τις σελίδες του με προτάσεις για δώρα. Φυσικά το μάτι πάντα πέφτει στις σελίδες αυτές που αφορούν τα είδη πολυτελείας και τις εξωφρενικές τιμές τους, πράγμα που με έκανε να προβληματιστώ ιδιαίτερα.

Δεν έχω απολύτως κανένα πρόβλημα με το πού επιλέγει ο κάθε ένας να ξοδέψει τα λεφτά του, σε τελική ανάλυση ακόμη και οι πιο ταπεινές αγοραστικές επιλογές μας εμπεριέχουν ελάχιστο στοιχείο ορθολογισμού. Παρ' όλα αυτά, προβληματίζομαι με τον όρο "πολυτέλεια" κι εν τέλει τί σημαίνει αυτό απο την σκοπιά του τελικού καταναλωτή.

Έχω εντοπίσει 2 είδη πολυτέλειας όσον αφορά τα προϊόντα: την πολυτέλεια χρηστικότητας και την πολυτέλεια ηλιθιότητας. Για να παρουσιάσω καλύτερα την διαφορά αυτών των δύο, θα πάρω ένα πολύ ακραίο παράδειγμα: τις λιμουζίνες. Απο την μια είναι η Mercedes Maybach κι απο την άλλη η Rolls Royce Phantom. Και οι δύο κοστίζουν πάνω απο μισό εκατομύριο ευρώ, λεφτά που οπωσδήποτε πρέπει με κάποιο τρόπο να δικαιολογηθούν.
Η Maybach δικαιολογεί τα λεφτά αυτά βάζωντας την τελευταία λέξη της τεχνολογίας σε κάθε κομμάτι του αυτοκινήτου. Απο την άλλη η Rolls δεν εξοπλίζεται για παράδειγμα με ηλεκτρονικά συστήματα αξίας 160.000€ αλλα βάζει τα ακριβότερα δέρματα απο κάποιου είδους εξωτικά ζώα καθώς κι άλλα υλικά, ίδιου χρηματικού αντίτιμου. Η λίστα προχωράει σε κάθε κομμάτι του αυτοκινήτου, ενώ είναι πλέον προφανής η διαφορά νοοτροπίας.

Άλλο παράδειγμα είναι τα ρολόγια. Είδα 2 διαφορετικά κομμάτια αξίας 20.000€ (δεν θυμάμαι μάρκες) όπου το ένα είχε φτιαχτει στην ελβετία με τα καλύτερα υλικά, που άντεχε σε τρομερές καταπονήσεις κι είχε τρομερή ακρίβεια. Το άλλο ήταν ένα απλό ρολόι γνωστού γαλλικού οίκου μόδας που απλά στο κέντρο του είχε ένα τεράστιο διαμάντι αρκετών καρατίων. Το ποιό απο τα δύο άξιζε πραγματικά "ως ρολόι" είναι προφανές: το ένα φτιάχτηκε απο τους κορυφαίους ωρολογοποιούς με την καλύτερη τεχνογνωσία, ενώ το άλλο έχει απλά πάνω μία πέτρα. Και σε τελική ανάλυση, ποιός αποφάσισε οτι ένα διαμάντι πρέπει να κοστίζει τόσο πολύ;

Στα πιο hi-tech είδη, η διαφορά γίνεται τεράστια. Θα αγοράζατε αυτές τις exclusive εκδόσεις κινητών που φέρουν την σφραγίδα ενός οίκου (πχ Prada, Porsche Design, Armani κτλ) ή με τα ίδια λεφτά θα πέρνατε ένα πραγματικά πλήρες τηλέφωνο;

Όλα τα παραπάνω είναι ακραία παραδείγματα που έφερα for making a point. Μπορούμε κάλλιστα να κάνουμε αναγωγή σε κάθε μας αγοραστική επιλογή.
Υπάρχουν προϊόντα που πραγματικά δικαιολογούν το κόστος τους, που πραγματικά είναι μπροστά απο τα υπόλοιπα, ενώ απο την άλλη υπάρχουν προϊόντα που στο μόνο που ποντάρουν είναι στη παγίδα της υπεραξίας που θα πέσουμε σε μία κρίση ψωνισμού.

Wednesday, December 19, 2007

Χέστε μας επιτέλους με τα emo!

Μα καλά ρε παιδιά, που τους ξεθάψαμε πάλι αυτούς; Εγώ νόμιζα οτι το συγκεκριμμένο στυλάκι επικράτησε κάπου στα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας κι εξαλήφθηκε όταν έπεσαν οι πωλήσεις του Razorblade Romance των HIM...

Emo δεν είναι τίποτε παραπάνω απο το στυλάκι όπου το παίζεις μελαγχολικός για να ρίξεις γκόμενες. Τουτέστιν, φοράς μαύρα ρούχα (αλλά trendy μαυρά), κάνεις το γνωστό κούρεμα με την φράτζα (που ενώ είναι super trendy εσύ οφείλεις να τονίζεις οτι ρίχνει μια γροθιά στο κοινωνικό κατεστημένο), το παίζεις κλαψομούνης (αλλά όχι πολύ κλαψομούνης, γιατι είπαμε, γκόμενες πρέπει να ρίξεις) και τέλος ακούς κάποια συγκεκριμμένα κομμάτια.

Φυσικά υπάρχουν διάφορα επίπεδα emo. Ο emo που σέβεται τον εαυτό του, πρέπει να έχει οπωσδήποτε και το ανάλογο υφάκι "έχω κατανοήσει τα μυστήρια της ανθρώπινης φύσεως σε αντίθεση με εσάς τα άβουλα όντα γιατι αυτά που έχω δει εγώ στη ζωή μου...", γι αυτό και η συγκεκριμμένη κατηγορία απαντάται ιδιαίτερα συχνά σε πλουσιόπαιδα των βορείων προαστίων, αναρχικούς της κακιάς ώρας, ή 17χρονους που την έχουν δει μεταλλοπατέρες.

ΟΚ έχω δει και πολύ χειρότερες κατηγορίες ανθρώπων, αλλά αυτό που με πειράζει περισσότερο είναι ο αηδιαστικός εγωισμός που έχουν μερικοί άνθρωποι, ότι αυτοί είναι οι μόνοι στον κόσμο που βιώνουν συναισθήματα όπως τον πόνο ή την θλίψη, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους που ζουν σε μία disneyland αλλοτροιωμένοι απο τον καπιταλισμό.

Όλες οι μόδες στηρίζονται στην ματαιοδοξία και την αυταρέσκεια μας, ενώ δεν υπάρχει τίποτε το ψαγμένο σε ένα lifestyle που θα το κάνεις για 2-3 χρόνια στα νιάτα σου και μετά θα το αλλάξεις με κάτι άλλο. Και το κριτήριο αλλαγής είναι το πόσες γκόμενες/ους ρίχνεις με το εκάστοτε στυλάκι.

Tuesday, December 18, 2007

Λίγος παλιός καλός ελληνικός κινηματογράφος


Ο καλός ανθρωπάκος Λορέντσο έχασε ότι είχε και δεν είχε (+ τον τίτλο ευγενίας) απο τον κακό βιομήχανο Δον Κοβάσεβιτς ο οποίος απήγαγε, έδειρε και βίασε την φτωχή πλην τίμια προσφυγοπούλα κόρη του.

Μαζί με τον αρραβωνιαστικό της Ζήκο, ένα καλό παλικάρι γνωστό στην πιάτσα ως "ο χεσμένος" μπλέκουν σε μία απίστευτη περιπέτεια για να βρουν το δίκιο τους σε μια ανάλγητη κι άδικη κοινωνία.

'Ενα έργο που πρωταγωνιστούν τα πρόσωπα, οι χαρακτήρες, τα ήθη και οι αξίες της εποχής.

Ααααααχ δεν βγαίνουν τέτοιες ταινίες πλέον...

Friday, December 14, 2007

Ανεκτικότητα και τα όρια της

Ένα απο τα μεγαλύτερα δείγματα ωριμότητας τόσο του ατόμου όσο και της κοινωνίας γενικότερα είναι η συνειδητοποίηση οτι δεν είναι το κέντρο του κόσμου. Η κατανόηση κι αποδοχή της διαφορετικότητας απαιτεί μία μακρά διαδικασία καλλιέργειας κι εκπαίδευσης, που λίγες κοινωνίες έχουν τους πόρους να την παρέχουν στα μέλη τους.

Παρ' όλα αυτά εγώ, αν και στηρίζω τους πολιτικούς και κοινωνικούς φορείς που επιτρέπουν την ελευθερία της γνώμης και την έκφραση της διαφορετικότητας, δεν θεωρώ τον εαυτό μου αναγκασμένο να σέβεται τις διαφορετικές απόψεις, παρα μόνο το δικαίωμα καθεαυτό που επιτρέπει σε αυτές να εκφράζονται.

Βλέπω κατα καιρούς εκπομπές στην τηλεόραση που αναφέρονται σε διάφορες φυλές τσιγγάνων, όπου παντρεύουν τα παιδιά τους απο τα 12. Αν κι εκτιμάω αφάνταστα κάποιες πτυχές του τσιγγάνικου πολιτισμού (πχ μουσική), δεν σέβομαι σε καμμία περίπτωση αυτήν τους την πρακτική την οποία θεωρώ βάρβαρη. Για την ακρίβεια, αν ήμουν εισαγγελέας θα έψαχνα διεξοδικά για το παραμικρό νομικό παράθυρο ωστε να καταδικάσω τα άτομα αυτά τα οποία καταπατούν τα δικαιώματα των παιδιών τους.

Για να χοντρύνουμε λίγο περισσότερο το θέμα, ας πάρουμε τους άραβες. Ο σεβασμός μου στην Τέχνη και τις Επιστήμες που άνθισαν στην Ανατολή είναι τεράστιος, ενώ παράλληλα επικροτώ προσπάθειες για οργανωμένη μουσουλμανική κοινότητα στον τόπο μου, όπου εκεί θα μπορούν να συνεστιάζονται, να εξασκούν την θρησκεία τους, ενώ αν πούνε και καμμιά (αντιδυτική) κουβέντα παραπάνω στο τζαμί δεν με πειράζει. Έχουν την ελευθερία της γνώμης τους και σε τελική ανάλυση καλύτερα να ξεδίδουν δημόσια παρά να οργανώνουν στα μουλωχτά παράνομες ενέργειες.
Παρ' όλα αυτά, αν μάθω οτι η μουσουλμανική κοινότητα που εδρεύει στον τόπο μου εφαρμόζει την πρακτική της περιτομής των κοριτσιών, ή του λιθοβολισμού των γυναικών, ειλικρινά πετάω στα τάρταρα κάθε σεβασμό στα ήθη/έθιμα και τη διαφορετικότητα τους. Εκεί επεμβαίνει ο Νόμος της κοινωνίας της οποίας τους φιλοξενεί, όσο ανεκτικός κι αν είναι στην ύπαρξη τους.

Ομοίως και για τους χριστιανούς, όσο κι αν είναι επικρατούσα δύναμη στην Ελλάδα. Σέβομαι απόλυτα τις γιορτές τους και θεωρώ τρισμέγιστα καραγκιοζιλίκια τις πράξεις κάποιων που προσπαθούν να σαμποτάρουν (αντί απλά να απέχουν) έθιμα που πραγματοποιούνται δημόσια (=σκάω μύτη μπροστά στη γριούλα με σουβλάκι κατα την λειτουργία της Μεγάλης Παρασκευής και θεωρώ τον εαυτό μου πολύ επαναστάτη). Παρ' όλα αυτά, αν υποπέσει στην αντίληψη κοινωνικού λειτουργού οτι οικογένειες επιβάλλουν σκληρή νηστεία στα παιδιά τους (=ούτε καν νερό μέχρι τη δύση του ήλιου, δεν είναι μόνο στο Κοράνι αυτό) καλά θα κάνει να αναλάβει δράση.

Τέλος, για τους gay. Όσο και να γκαρίζει η κάθε κρυφαδερφή παπάς/πολιτικός/δημόσιο πρόσωπο ενάντια τους, εμένα ποσώς με ενδιαφέρει τί κάνει ο καθένας στο κρεβάτι του. Παρ' όλα αυτά, αν γίνει καμμία gay pride parade όπου μου σκάσουν μύτη με τα δερμάτινα, τα μαστίγια και τους κώλους έξω όπως βλέπω στην τηλεόραση, εγώ θα αντιδράσω με την ίδιο τρόπο που θα αντιδρούσα αν γινόταν μέρα μεσημέρι στην πλατεία της πόλης μου και μπροστά σε παιδάκια ένα S&M show ετεροφυλόφυλων. ΟΚ, είσαι gay και δεν έχω κανένα πρόβλημα, αλλά δεν βρίσκω λόγο να το βάζεις φωτεινή επιγραφή πάνω σου, ΔΕΝ ΜΕ ΑΦΟΡΑ!

Κλείνοντας, θα παραθέσω μία ατάκα απο τον φοβερό και τρομερό βρετανό Pat Condell:
I dont respect your opinions and I don't care if you are offended. Cheers!...

Wednesday, December 12, 2007

Ρίξε κόκκινο στη νύχτα!...

Το ματς δεν το είδα live, (φανταστείτε με να κάνω refresh το sport24.gr κάθε 5') αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορώ να κάνω ανταπόκριση, σε τελική ανάλυση σάμπως και το είδαν άλλοι που γράφουν;;;

μεγάλη νίκη λοιπόν, ειδικά αν σκεφτεί κανείς οτι ο Πάτσα ζει (όπως φαίνεται ξεκάθαρα και στην φώτο)

ο Ιέρο κάνει νόημα σε κάποιον, "είδατε τί κάνω όταν δεν παίζω μόνος μου στο κέντρο;;;". Ο Ρεχάγκελ θα είχε σκυλιάσει πιστεύω... αλλα ότι και να πούμε ο Στολτίδης είναι κρέας, παλτό και σίγουρα δεν είναι ένας Τζιώλης, Λεοντίου ή άλλος ήρωας της μπάλας.

Ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης ΗΤΑΝ στο ματς, επιβεβαιώνοντας τις πληροφορίες "το ΠΑΣΟΚ κι ο ΟΣΦΠ διαπλέκονται κι εξουσιάζουν το σύμπαν" σε αντίθεση φυσικά με πιο υγιείς συναναστροφές όπως ΝΔ-ΠΑΟ ή Χούντα-ΠΑΟ κτλ

Τα πρόβατα του καπιταλισμού και του Κόκκαλη ζητωκραυγάζουν ως κλασσικός "λαουτζίκος", (σε αντίθεση φυσικά με ζητοκραυγάσματα άλλων τα οποία είναι πιο αντικειμενικά και πιο ευρωπαϊκά) μη γνωρίζοντας ότι...

"HAHAHA YOU FOOLS!!!" ο Άρχοντας του Σκότους παρακολουθεί τα δρώμενα ικανοποιημένος καθώς το σχέδιο του βαίνει καλώς...

το κρέας, παλτό, με-το-να-πόδι-στο-τάφο (που ήρθε για να πάρει ένσημα κι όχι να κλείσει σπίτια) Κοβάσεβιτς ζει κάποιες στιγμές ευτυχίας πριν το μοιραίο...


μπορεί να μην είναι μέλη της φτωχής πλην τίμιας προσφυγοπούλας ΑΕΚ, μπορεί να μην έχουν τανκ στην διάθεση τους, αλλά σίγουρα είναι ο καλύτερος Ολυμπιακός όλων των εποχών!


ΧΑΧΑΧΑΑΧΑΧ ούτε UEFA δεν θα περνούσαμε εεεεε;;;;;;;;
Τα λέμε το Φλεβάρη!

Sunday, December 09, 2007

Έλεος πια με το Λαζόπουλο!

Είχα δει προ ετών την εκπομπή του και την θεώρησα εμετική. παρ'όλα αυτά υπέθεσα οτι με τον σάλο που γίνεται αυτό το διάστημα η εν λόγω εκπομπή μάλλον θα βελτιώθηκε αρκετά. Έτσι λοιπόν, έκατσα την προ-προηγούμενη βδομάδα να την δω.

Δυστυχώς έπεσα πάνω στα ίδια ανέμπνευστα μοτίβα ελληνικής κωμωδίας: βρισίδια, μοντάζ φάτσας κάποιου πολιτικού σε κάτι "αστείο", διεστραμένα βίντεο με ζώα, θανατηφόρα κουραστικό τηλεοπτικό κουτσομπολίο και μέσα σε όλα αυτά να παρεμβάλονται κλισεδάκια του στυλ "ο λαός πεινάει και οι πολιτικοί δεν κάνουν τίποτα", "εμείς οι έλληνες γαμάμε και δέρνουμε όταν θέλουμε" κτλ...

Αλλά το χειρότερο απο όλα είναι το τυπικό του σκετσάκι που παίζει ένα βίντεο απο κάποια εκπομπή, κι αυτός φωνάζει "ΝΑΙ! ΝΑΙ; ΝΑΙ! ΝΑΙ; ΝΑΙ!" όπου για κάποιο μυστήριο λόγο πολλοί το θεωρούν αστείο.

Τελειωτικό χτύπημα στην ήδη κακή γνώμη που σχημάτισα, ήταν που προσκάλεσε τις Δήμητρα Γαλάνη κι Ελευθερία Αρβανιτάκη μόνο και μόνο για να επιδοθούν στα ναρκισσιστικά "παράγουμε τόσο μεγάλη Τέχνη που στην σημερινή κοινωνία είναι σχεδόν απαγορευμένη κτλ". ΕΛΕΟΣ!!!!

Tuesday, December 04, 2007

Το ελληνορωσικό παράδοξο

Την ώρα που ο Βλαντιμίρ Πούτιν σαρώνει στην Ρωσία, εγώ προβληματίζομαι για την διαχρονικά θετική στάση της εγχώριας κοινής γνώμης απέναντι σε οτιδήποτε "ρωσικό". Λίγο η ορθοδοξία, λίγο η οκτωμβριανή επανάσταση, αρκετά ο ρόλος του αντίπαλου δέους απέναντι στις ΗΠΑ, οι ρώσοι χαρακτηρίζονται ως "αδελφός λαός" ενώ σε κάποιους κύκλους θεωρούνται η μεγάλη δύναμη που έχει μία αποστολή "μεσσία" απέναντι στην Ελλάδα, κάτι σαν τις ΗΠΑ απέναντι στο Ισραήλ.

Παρ' όλα αυτά, ενώ με μια τρομερή ευκολία κατακρίνουμε την εξωτερική πολιτική της Δύσης, δίνουμε τεράστια ελαφρυντικά στην ρωσική στάση. Ο χιτλερισμός είναι καταδικαστέος (ακόμη και με το νόμο) ενώ ο κουμμουνισμός θεωρείται μία γλυκιά ουτοπία που ακριβώς επειδή απέτυχε επιβεβαιώνει τις καλές της προθέσεις. Η ιμπεριαλιστική πολιτική των ΗΠΑ στην Μέση Ανατολή κατακρίνεται, ενώ η ρωσική εμπλοκή σε Τσετσενία, Ουκρανία, Γεωργία απολαμβάνει πολύ μικρότερης αναφοράς. Πολλοί λένε ότι στις ΗΠΑ υπάρχει δικτατορία, κανείς δεν μπορεί να βγει να μιλήσει, όλοι φοβούνται ενώ παράλληλα ελάχιστος λόγος γίνεται για το καθεστώς Πούτιν και τις σκοτεινές πτυχές του.

Το πιο κραβγαλέο όμως απο όλα, είναι η πρόσφατη κρίση στον Βόρειο Πόλο. Σαν εξερευνητής του 14ου αιώνα, ο Πούτιν έστειλε μία αποστολή η οποία φύτεψε μία σημαία κι ονόμασε το έδαφος δικό της. Ο Πούτιν έγινε αυτόματα "παλικάρι" και "μάγκας", ενώ η αντίδραση της διεθνούς κοινής γνώμης αντιμετωπίστηκε απλά ως "ζήλια".

Ο Πούτιν είναι ανδιαμφισβήτητα ένας πολύ μεγάλος ηγέτης, σίγουρα πολύ μεγαλύτερης εμβέλειας απο τον Μπους. Στον τομέα της οικονομίας βλέπω να έχει επιτύχει τρελούς δείκτες, που όσο και να είμαι σκεπτικιστής απέναντι στα νούμερα, σίγουρα έχουν κάποια ποιοτική αξία. Παρ' όλα αυτά, οφείλω να έχω καχυποψία απέναντι σε μία οικονομία βασισμένη εν μέρει στην ρωσική ολιγαρχία κι εν μέρει στην σιδηρά πυγμή του Κρεμλίνου. Ο μεγάλος άνθρωπος του πνεύματος Γκάρι Γκασπάρωφ δεν είναι κατα την γνώμη μου απλά ένας "μαϊντανός" που κυνηγάει την διεθνή προβολή. Η γνώμη του έχει αξία και πρέπει να προβληματίσει όλους μας και κυρίως τον ρωσικό λαό.

Και κλείνωντας, με αφορμή τις πρόσφατες ελληνορωσικές συμπράξεις στον τομέα της ενέργειας (οι οποίες είναι σίγουρα ένα αδιαμφισβήτητα μεγάλο επίτευγμα) θα ήθελα την γνώμη σας για το πόσο η εξάρτηση μας απο το Κρεμλίνο είναι "καλύτερη" απο την εξάρτηση απο την Ουάσινγκτον.

Sunday, December 02, 2007

Η κατάντια του ελληνικού περιοδικού Τύπου

Μπορώ να πώ με ασφάλεια οτι υπήρξα ένας απο τους φανατικότερους αναγνώστες περιοδικών. Στα νιάτα μου, το μεγαλύτερο μέρος του χαρτζιλικιού μου έφευγε σε αυτά: Pixel/PC Master, USER, RAM, Metal Hammer, Σαϊνια χωρίς να συμπεριλαμβάνω τα κόμιξ. Φυσικά δεν ήταν όλα απο αυτά ΤΟΣΟ ενδιαφέροντα, απλά ικανοποιούσαν την περιέργεια μου. Φτάνωντας στο σήμερα, τα καλύτερα απο αυτά έκλεισαν (USER, Pixel, Σαϊνια) ενώ τα υπόλοιπα ακολουθούν μία χαμηλού επιπέδου πορεία. Για το RAM έχω ρίξει κατάρες σε προηγούμενα post, ας ασχοληθώ με άλλο ένα ευρείας κυκλοφορίας έντυπο.

Αφορμή του post είναι η οδυνηρή εμπειρία που είχα όταν προ ημερών έπεσαν στα χέρια μου οι 4 Τροχοί. Δεν είναι τυχαίο ότι η συντακτική ομάδα του περιοδικού μας τονίζει σε κάθε διαφήμηση οτι το πόνημα τους είναι "κομμάτι του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού". Ειλικρινά, αν εξαιρέσει κάποιος τις μεταφράσεις ξένων κειμένων καθώς και τις ουδέτερες ειδήσεις, τα κείμενα του περιοδικού είναι ο ορισμός της νεοελληνικής ψευτο/βοθροκουλτούρας. Το να προσπαθήσει κάποιος να διαβάσει μία απλή δοκιμή αυτοκινήτου είναι ένα πραγματικό βασανιστήριο. Ο "συντάκτης" σε πνίγει σε εκτός θέματος αναφορές, επιτηδευμένα εκκεντρικές εκφράσεις κι ασυσχέτιστες προτάσεις, προσπαθώντας απεγνωσμένα να σου δείξει οτι είναι "κουλτουριάρης" και "ψαγμένος".

Δόξα λοιπόν στον Αλλάχ που υπάρχει το internet και δεν έχουμε ανάγκη πλέον όλα αυτά τα νούμερα, τους σάπιους νεοελληναράδες wanna-be κουλτουριάρηδες που μέσα στην σαπίλα και την παρακμή τους θέλουν να μας πείσουν ότι είναι "φορείς πολιτισμού κι εσείς σκουλήκια". Ας μποϋκοτάρουμε λοιπόν όλα αυτά τα παρακμιακά σκουπίδια μπας κι αποκτήσουμε έναν ανεπτυγμένο Ειδικό Τύπο ποτέ στην Ελλάδα.

Friday, November 30, 2007

Το marketing στα ναρκωτικά

Με αφορμή τις εξελίξεις των τελευταίων εβδομάδων στην Κρήτη, γίνεται πολύ συζήτηση για το πρόβλημα των ναρκωτικών. Φυσικά, η συζήτηση αυτή σπάνια ξεφεύγει απο τις γνωστές νόρμες (ή κοινώς πίπες) "ο σύγχρονος τρόπος ζωής", "η αλλοτροίωση/η αποξένωση", "θα γίνουμε αμερικανάκια", κτλ.

Καταρχάς θεωρώ τραγικό λάθος να πιστεύει κάποιος ότι το πρόβλημα των ναρκωτικών, δηλαδή η διάδοση τους, οφείλεται στην χημική ουσία καθ' εαυτή που περιέχουν. Είναι πάρα πολύ σπάνιο το φαινόμενο κάποιος να οδηγηθεί στα ναρκωτικά λόγω κάποιου τρομερού ψυχικού πόνου που έχει, όπου μόνο η κόκα μπορεί να του τον απαλύνει. Τα ναρκωτικά έχουν διαδοθεί και είναι (πιστέψτε με ισχύει αυτό) της μόδας, όχι λόγω των νευροχημικών τους ιδιοτήτων, αλλα του γενικότερου πλαισίου Lifestyle που τα περικλείει. Είναι καθαρό marketing: ένα προϊόν δεν τον βλέπει ο καταναλωτής ως ένα υλικό αντικείμενο, αλλα υποσυνείδητα αξιολογεί το γενικότερο lifestyle που το διέπει. Και τα ναρκωτικά έχουν να πουλήσουν στυλάκια για όλα τα γούστα και ορέξεις.

Πόσοι και πόσοι πρωτοετείς φοιτητές κάνουν μπάφο αποδεχόμενοι το αξιακό του σύστημα: είμαστε ροκάδες, μποέμηδες, χίπηδες, sex drugs and rock n' roll. Πόσοι και πόσοι rave-άδες δεν παίρνουν χαπάκια κι LSD για να γίνουν "οι καλύτεροι του club" χορεύοντας περισσότερο απο τους άλλους και πουλώντας μούρη. Πόσοι και πόσοι δεν κατρακυλάνε στην κόκα νομίζοντας οτι θα γίνουν υψηλή κοινωνία, party animals με Μύκονο, γκλαμουριά κι ατελείωτες παρτούζες... Κι σε όλα τα παραπάνω τονίζουμε τη λέξη ΝΟΜΙΖΟΥΝ.

Αν δεν υπήρχαν τα παραπάνω lifestyle πλαίσια, τα ναρκωτικά θα ήταν τόσο trendy όσο η κτηνοβασία. Δεν είναι η χημική ουσία καθ'εαυτή και τα αποτελέσματα της που τα έχουν κάνει διάσημα (σε τελική ανάλυση σε ποιόν αρέσουν οι ενέσεις, τα χαπάκια και η πρισμένη μύτη), αλλά μία σιγανή, ύπουλη και δαιδαλώδης βιομηχανία μαύρου marketing που δρα στο παρασκήνιο της δημόσιας εικόνας που έχουμε για τα πάντα. Και κάνει πολύ αποτελεσματικά τη δουλειά της.

Κάθε φορά που βγαίνει στην δημοσιότητα ένα βιντεάκι με κάποιον διάσημο που κάνει χρήση ναρκωτικών, να ξέρετε ότι οι απανταχού έμποροι τρίβουν τα χέρια τους. Εντάξει, αποδέχομαι οτι κάθε νέος άνθρωπος λειτουργεί πάρα πολύ με βάση το μιμητισμό, αλλά θεωρώ πραγματικά ΤΡΑΓΙΚΟ να έχουμε οδηγηθεί σε αυτή τη γενικότερη θεώρηση ότι όλοι οι πετυχημένοι καλλιτέχνες έφτασαν εκεί που έφτασαν λόγω των ναρκωτικών, επομένως αυτά είναι κι ένας τρόπος να τους μοιάσει κάποιος (!!!). Η ηλιθιότητα της παραπάνω πρότασης ισούται με την ηλιθιότητα του να πώ ότι "ο Ζινεντίν Ζιντάν έπαιρνε κρεατίνη και γι αυτό είχε τόσο καλή τεχνική κατάρτιση". Τα παραπάνω σε συνδυασμό με την υστερία των ΜΜΕ πάνω στο θέμα, στολίζουν τα ναρκωτικά με την δελεαστική ιδιότητα του "απαγορευμένου καρπού", πράγμα που συνιστά την καλύτερη κι αποτελεσματικότερη διαφήμιση όλων.

Η γνωστή ρήση των χρηστών ναρκωτικών "η πουτάνα κοινωνία με οδήγησε εδώ" έχει καθιερωθεί στην καθομιλουμένη ως ένας μαύρος σαρκασμός. Παράλληλα, στα Ζωνιανά κυκλοφορεί μία άλλη ρήση: "εγώ το πουλάω, εσύ γιατί το αγοράζεις;". Με κανένα απο τα δύο δεν συμφωνώ απόλυτα, αλλα συγκλίνω στην άποψη οτι απο την στιγμή που τα ναρκωτικά δεν έχουν αποποινικοποιηθεί, κάθε αγορά κάνει πλούσιους τους εμπόρους κι επιδεινώνει την κατάσταση. Ακόμη και η μαύρη αγορά υπόκειται σε αυτό το νόμο.

Θα ακολουθήσει post που θα αναλύσει γιατί η αποποινηκοποίηση της κάνναβης θα συμβάλλει δραστικά όχι μόνο στην πάταξη του εγκλήματος, αλλα και στην μείωση της χρήσης των ναρκωτικών μέσω της απομυθοποίησης τους.

Tuesday, November 27, 2007

Ο καταστροφικός μύθος της Μαζικής Εκπαίδευσης

Με τις τρέχουσες εξελίξεις όσον αφορά τις πρωτοβουλίες της κυβέρνησης για μεταρυθμίσεις, έχει επανέλθει η συζήτηση για την Παιδεία. Υπάρχει πλούσια αρθρογραφία στις εφημερίδες απο καθηγητές και δημοσιογράφους για τα προβλήματα της ελληνικής εκπαίδευσης, η οποία δυστυχώς παρεκτρέπεται απο την πραγματικότητα γιατι ξεκινάει με κάποιες λανθασμένες παραδοχές.

Η χειρότερη όλων παραδοχή είναι οτι η μαζική παιδεία (κατα το μαζική βιομηχανία) είναι μία αποτελεσματική μέθοδος εκμάθησης. Πράγματι, βλέπω στην τηλεόραση συνέχεια στα διάφορα τραπέζια συζητήσεων κάτι γραβατωμένους ψευτοκουλτουριάρηδες να κατακεραυνώνουν τα ιδιαίτερα μαθήματα με χαρακτηρισμούς Μαφίας όπως για παράδειγμα "παραπαιδεία", "μαύρο χρήμα", "κύκλωμα" κτλ και παραθέτουν απόψεις για το πώς να τα καταπολεμήσουν.
Εγώ το βλέπω απο την ανάποδη. Το ιδιαίτερο μάθημα έχει αποτέλεσμα, γι αυτό και λειτουργεί απο αρχαιοτάτων χρόνων μάλιστα. Πρώτα απο όλα. ο μαθητής έχει την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΠΙΛΟΓΗΣ του καθηγητή. Δεν τρως στην μάπα το κάθε βαρεμένο κάθαρμα που δεν έχει ιδέα για το αντικείμενο και απλά τρώει μια θέση δημόσιου υπαλλήλου για να παίρνει τα λεφτά. Δεύτερον, υπάρχει άμεση επαφή διδασκόμενου-διδάσκωντος. Και τρίτον, το κάθε μάθημα ακολουθεί τους ρυθμούς του μαθητή έτσι δεν υπάρχουν οι αδικίες της μαζικής εκπαίδευσης, είτε εις βάρος των αδύναμων είτε (όπως συμβαίνει συνήθως) εις βάρος των καλών. Αυτό το τελευταίο μου δίνει πάσα για το επόμενο επιχείρημα.

Η δεύτερη λανθασμένη παραδοχή είναι οτι μαζική παιδεία = δίκαιη παιδεία. Δηλαδή συγγνώμη, εγώ που στο λύκειο είχα για καθηγητές κάτι διανοητικά καθυστερημένα καθάρματα είχα ίδιες ευκαιρίες με ένα παιδί που είχε φυσιολογικούς διδάσκοντες; Και το παιδί που αναφέρω είχε ίδιες ευκαιρίες με ένα άλλο που του έκατσαν πραγματικά φωτισμένοι καθηγητές; Και όλοι αυτοί οι παραπάνω δεν είμασταν ευνοημένοι σε σχέση με ένα παιδί της παραμεθωρίου που στο σχολείο του δεν υπήρχε καν προσωπικό;;; (εγώ όχι πάντως, καλύτερα χωρίς καθηγητές παρά με αυτούς που είχα). Και φυσικά το θέμα δεν επικεντρώνεται μόνο στο στελεχιακό δυναμικό, αλλα και στις εγκαταστάσεις, την οργάνωση του σχολείου κτλ.

Η τρίτη παραδοχή είναι οτι οι εξετάσεις είναι καλό πράγμα κι οδηγούν σε αποτελεσματικότερη εκπαίδευση. Δεν υπάρχει μεγαλύτερος μύθος στην ιστορία της παιδείας απο αυτόν. Οι εξετάσεις, άμεσο παράγωγο της μαζικής εκπαίδευσης, οδηγούν στην καθαρά κερδοσκοπική προσέγγιση της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Ειλικρινά προβληματίζομαι όταν ακούω τους διάφορους "σοφούς" του υπουργείου παιδείας να κατεβάζουν προτάσεις όπως πχ πολλαπλά συγγράματα, όταν όλα αυτά θα καταρρεύσουν μπροστά στην αμείλικτη πραγματικότητα των εξετάσεων. Όταν δηλαδή πέσει σύρμα απο ποιό βιβλίο βάζει ο καθηγητής τα θέματα, θα μπει στο κόπο κανείς να διαβάσει τα υπόλοιπα; Μα και να θέλεις, δεν μπορείς εκ των πραγμάτων.
Οι εξετάσεις είναι η πηγή όλων των κακών της παιδείας, αφού είναι η κύρια αιτία της παπαγαλίας, της ταύτισης της εκπαιδευτικής διαδικασίας με το ψυχοφθόρο άγχος και της κατάταξης των διδασκομένων με βάση ένα σε καμμία περίπτωση αντικειμενικό κριτήριο. Πολλοί διανοητικά καθυστερημένοι νομίζουν οτι ο βαθμός είναι ένα αδιαμφισβήτητο κριτήριο αξιολόγησης, με βάση την σοφιστεία "όλοι εξετάζονται στα ίδια, εδώ να σε δώ!!!". Καταρχάς η εξέταση αποτελεί ένα μικρό κομμάτι όλης της ύλης, δεν περιγράφει σε καμμία περίπτωση την συνολική ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ του μαθήματος απο τον διδασκόμενο. Και δεύτερον, βασίζεται σε εξω-εκπαιδευτικά κριτήρια όπως για παράδειγμα την γνώση των "ΣΟΣ", την καλή πληροφόρηση και την απομνημόνευση μεθοδολογιών για την επίλυση προβλημάτων. Την ικανότητα του διδασκόμενου να συνθέτει, να δημιουργεί και να παράγει ιδέες (που είναι και στην τελική το ζητούμενο) απο αυτά που διδάχθηκε πάει στο βρόντο. Το χειρότερο όμως είναι οτι το εκάστοτε γραπτό αξιολογείται απο το κάθε σκουλίκι δημόσιο υπάλληλο κοιλαρά που μάλλον για θαμώνας του Άουσβιτς αξίζει να είναι παρά κριτής των μαθητών.

Η πρόταση μου τουλάχιστον όσον αφορά την 2βάθμια εκπαίδευση είναι να καταργηθεί η υποχρεωτική φοίτηση. Αφού υπάρχουν τα φροντιστήρια και τα ιδιαίτερα, η παρακολούθηση στα μπουρδέλα για 8 ώρες κάθε πρωι επιβαρύνει τους μαθητές και τους κάνει είλωτες χωρίς κανένα αντίκρυσμα. Αλλα θα μου πείτε, απο την άλλη υπάρχει το σαδιστικό κατοχικό σύνδρομο του κάθε πούστη νεοελληναρά "εμείς στα νιάτα μας ζοριστήκαμε, ας παιδευτούν και τα παιδιά να δούνε την γλύκα".
Βγάλε άκρη...

Saturday, November 24, 2007

Μία τραγική καθημερινή ιστορία με το pc μου

Αφού έψαξα, ρώτησα, πειραματίστηκα κι εν τέλει απέτυχα παταγωδώς, θα ήθελα να ρωτήσω τους αγαπητούς επισκέπτες μου για ένα πρόβλημα το το pc μου.

Το πρόβλημα:
Όταν τρέχω λοιπόν παιχνίδια 3D, μετά απο λίγη ωρίτσα αρχίζει το τροφοδοτικό να βγάζει έναν περίεργο τσιριχτό ήχο και μέσα σε δευτερόλεπτα ο υπολογιστής κάνει restart.

Τί προσπάθησα να κάνω:
Σε πρώτη φάση άλλαξα τροφοδοτικό, όπου το πρόβλημα συνεχίστηκε. Επειδή και τα 2 διαθέσιμα τροφοδοτικά που δοκίμασα είναι 450W, θεώρησα οτι ίσως αυτή η ισχύς δεν είναι αρκετή για τον υπολογιστή μου. Τρέχωντας όμως κάτι διαγνωστικά όπως αυτό, είδα οτι με το τρέχων στήσιμο του υπολογιστή, και 350W να είχα θα ήταν αρκετά (σε full χρήση, μέγιστη απαίτηση ισχύος 330W), πράγμα που επιβεβαιώνεται κι απο το γεγονός οτι ο υπολογιστής μου είναι 2,5 χρονών περίπου και ποτέ δεν είχα ανάλογο πρόβλημα (ακόμη και με επιπλέον δίσκους ή dvd-drives)

Σε δεύτερη φάση άλλαξα κάρτα γραφικών. Απο την ΑΤΙ Χ1650Pro έβαλα μία NVidia 6800, αλλά το πρόβλημα παρέμεινε. Παράλληλα, πείραξα το BIOS ώστε να μην δουλεύει full η κάρτα γραφικών κτλ αλλα τίποτα. Χαμήλωσα τις ρυθμίσεις ανάλυσης στα παιχνίδια αλλα τίποτα.

Όσον αφορά θερμοκρασίες κτλ κοίταξα τις ενδείξεις στο BIOS ακριβώς μετα το restart κι όλες είναι φυσιολογικές.
Επιπλέον, αν ήταν θέμα επεξεργαστή ή μνήμης, δεν θα μου έκανε restart και σε απαιτητικές μη-3D εφαρμογές;;; (πχ Visual Studio)

Το σύστημα μου είναι:
P4 Prescott 3Ghz
4x256 DDR-SDRAM
M/B Asrock P4V88 Chipset PT880
2xSATA (80 & 250 GB)
Sapphire ATI X1650Pro
Soundblaster Player 5.1
LG DVD-recorder

όπως επίσης και
mouse pad "Born to Rock" ελαφρώς φαγωμένο στα άκρα με λεκέδες απο καφέ


Βοηθείστε τον ανήμπορο νέο, μέρες που έρχονται!!! Μπορεί να συμβεί και σε σας!...

Thursday, November 22, 2007

Χλιδάνεργοι, παιδιά του λαού, και λοιπές πίπες

Πρόσφατα έπεσα πάνω σε ένα άρθρο της Καθημερινής το οποίο αναφέρεται απαξιωτικά σε άτομα τα οποία πήραν ένα Χ πτυχίο και προτιμούν να παραμένουν στο ψάξιμο για μία σοβαρή δουλειά απο το να βρουν στα γρήγορα μία. Τους ονομάζει "χλιδάνεργους" επειδή μένουν με τους γονείς τους αντί ας πούμε... εεε.. σε κάνα παγκάκι όπως όλα τα υπόλοιπα παιδιά του λαού...

Αυτή η απαξιωτική στάση της (σοβαρής μέχρι την στιγμή τύπωσε το συγκεκριμμένο άρθρο) εφημερίδας έρχεται σε πλήρη αντιστοιχία με την πανταχού παρούσα ελληνική επιταγή του να προβάλλουμε το στυλ "το παιδί του λαού". Εγώ απο την μεριά μου αυτό που έχω να δηλώσω είναι ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΙΝΑ σαν το σκυλί στο δρόμο παρά να ακολουθήσω μία επαγγελματική πορεία η οποία θα απαξιώσει ΟΛΑ μου τα χρόνια κουραστικών σπουδών ενώ δεν θα με γεμίζει δημιουργικά ως άνθρωπο. Τουτέστιν, δεν θα κάνω ποτέ μία δουλειά την οποία θα έκανα ακόμη κι αν είχα βγάλει το γυμνάσιο.

Δεν κατάλαβα δηλαδή, προς τί όλη αυτή η λατρεία για τα "παιδιά του λαού", τους "λαμπρούς νέους", τους "φιλότιμους", κτλ που δουλεύουν απο τα 18 τους σε πιτσαρίες και μοιράζοντας διαφημιστικά; Όταν εμείς δηλαδή διαβάζαμε να μπούμε στο πολυτεχνείο κι αυτοί πίναν φράπες, ήμασταν μαλάκες;;; Κι αν εγώ με όλα όσα έχω κάνει και θα κάνω στην ζωή μου κυνηγήσω κάτι καλύτερο είμαι ο "βουτυρομπεμπές" και ο "μαμάκιας" σε αντίθεση με αυτούς τους "δουλευταράδες" που τρέχουν να χωθούν στον πρώτο διαγωνισμό για μία θέση του κώλου στο δημόσιο;;;

Η λύσσα της κοινωνίας για προβολή του προτύπου "το παιδί του λαού" έχει πάρει τερατώδεις διαστάσεις, με αποτέλεσμα να βλέπουμε ακόμη και φοιτητές ή μεταπτυχιακούς με άπειρες υποχρεώσεις να αναγκάζονται ΑΠΟ ΤΥΨΕΙΣ να δουλεύουν σε κωλοδουλειές προκειμένου να μην ντρέπονται μπροστά σε εξυπνάκηδες που τους κάνουν ποζεριές.

Κι όλα τα παραπάνω ποιοί τα διαδίδουν; Μα φυσικά οι βρωμεροί και τρισάθλιοι σάπιοι ελληναράδες 50άρηδες που χωθήκαν μαζικά κατα τα 80s στο δημόσιο και παίρνουν 1800+ ευρώ ξύνοντας αυτά που δεν έχουν... Γιατι, πώς να το κάνουμε, όταν πας στη δουλειά στις 11 για να πιείς ρακές και φεύγεις στις 1 για τις ελιές και τα χωράφια σου, έχεις άπειρο χρόνο να φιλοσοφείς και να ρητορεύεις.

Εγώ λοιπόν έχω να δηλώσω μπροστά σε όλη αυτή τη λύσσα για κοινωνική καταξίωση απο ΠΙΘΗΚΟΕΙΔΗ οτι γράφω τα πάντα στα @@ μου, παίρνω πτυχίο όποτε γουστάρω, κάνω μεταπτυχιακά όσα γουστάρω και θα πιάσω την δουλειά που με ΙΚΑΝΟΠΟΙΕΙ, για να μην γίνω ο κλασσικός σάπιος ελληναράς που βρίζει χριστοπαναγίες κάθε πρωί που ξυπνά για να πάει να κάνει μια κωλοδουλειά που δεν του αρέσει.

Tuesday, November 13, 2007

Κι όμως κάτι έμαθα απο το ΠΑΣΟΚ

στο προηγούμενο post αναρωτιώμουν ποιό είναι το νόημα όλης αυτής της φασαρίας με το ΠΑΣΟΚ. Κι όμως, κάτι έμαθα: αυτό είναι ότι τα ΜΜΕ δεν είναι παντοδύναμα, σε πλήρη αντίθεση με ότι αρέσκονται να τρομοκρατούν το κόσμο οι πάσης φύσεως καταστροφολόγοι.

Τον Βενιζέλο τον στήριξε απροκάλυπτα κάθε εκδοτικός οργανισμός που πρόσκειται στο ΠΑΣΟΚ. Ήταν το νέο "τρομερό παιδί" των ΜΜΕ, με συνεχή προβολή και διθυραμβικές κριτικές. Παρ' όλη την πίεση στο κοινό λοιπόν, ο ΓΑΠ κατάφερε με ελάχιστη δημοσιότητα να περάσει τις θέσεις του και να δημιουργήσει πολύ πιο ελκυστικό προφίλ απο τον Βενιζέλο.

Τα ΜΜΕ δεν ελέγχουν τα πάντα, δεν είναι οι μπαμπούλες της μαζικής προπαγάνδας ενώ η μόνη περίπτωση να ασκήσουν επιρροή πάνω σου είναι να τα αφήσεις εσύ ο ίδιος μυθοποιώντας τα.

Sunday, November 11, 2007

Τί ακριβώς διακυβεύεται στις σημερινές εκλογές;

Ειλικρινά είμαι πάρα πολύ προβληματισμένος με το τί ακριβώς θα βγάλει η σημερινή κάλπη για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Απο την μία είναι η γκρίνια πολλών ότι δεν είναι αυτός ο σωστός τρόπος εκλογής αρχηγού, απο την βάση δηλαδή. Το σωστό είναι ένα κομματικό συνέδριο όπου θα κατατεθούν απόψεις και θα γίνει πολιτική συζήτηση... και καλά! Είμαι σίγουρος ότι οι ίδιοι θα λέγαν το ανάποδο αν το ΠΑΣΟΚ πήγαινε σε συνέδριο.

Η σημερινή εκλογή έχει πολύ έντονο το χαρακτηριστικό της αντίφασης. Απο την μία ο ΓΑΠ για τον οποίο έχω γράψει τόσα και τόσα, εμφανίζεται προοδευτικός κι ανανεωτικός αλλά τον στηρίζει όλο το "βαθύ ΠΑΣΟΚ", όλος δηλαδή ο σκληρός κομματικός μηχανισμός όπως και πολλά ξοφλημένα στελέχη. Απο την άλλη ο Βενιζέλος, που εκπροσωπεί τον κρατισμό, την γραφειοκρατία και τον νομικισμό, έχει ως στελέχη πολύ συμπαθητικές προσωπικότητες όπως πχ Λοβέρδος, Αλέκος Παπαδόπουλος (αλλα σε καμμία περίπτωση τον φρικτό Κουλούρη).

Σίγουρα θα ήθελα περισσότερους υποψηφίους. Σίγουρα θα ήθελα να δω τον Χρυσοχοϊδη, την Διαμαντοπούλου ή τον Πάγκαλο να θέτουν υποψηφιότητα απο την αρχή, παρά παίζουν πολιτικά παιχνίδια καθ'όλη την διάρκεια της διαδικασίας με "μυστικά" γεύματα κι άλλα τέτοια τραγικά. Σίγουρα θα ήθελα να δω ένα ζωντανό τηλεοπτικό debate όπου θα γινόταν διάλογος μεταξύ των υποψηφίων.

Πάντως αυτό που θα προκαλέσει σίγουρα το μεγαλύτερο ενδιαφέρον είναι η περιβόητη "επόμενη μέρα". Κι επόμενη μέρα δεν θεωρώ, όπως πολλοί νομίζουν, την 12 Νοεμβρίου αλλά το αποτέλεσμα της αμέσως επόμενης εκλογικής αναμέτρησης. Εκεί θα φανούν όλα.

Monday, November 05, 2007

Η αιώνια ξεφτίλα της Κρήτης

Το ότι εμείς οι κρητικοί είμαστε νούμερα είναι γνωστό σε όλη την Ελλάδα. Έχουμε καταφέρει με χρόνια αφοσιωμένων (ομολογουμένως) προσπαθειών να περάσουμε προς τα έξω την εικόνα του γραφικού ιθαγενή καραγκιοζάκου που πυροβολάει ότι κινείται, πίνει ρακές, ενώ ο (ακραίως επιτηδευμένος) τρόπος ομιλίας του διακωμωδείται σε ελληνικά σίριαλ γ' διαλογής.

Αυτό το στυλάκι δεν θα με πείραζε καθόλου (δεν είμαι απο τους ανθρώπους που είναι περήφανοι ή ντροπιασμένοι για την καταγωγή τους) αν δεν συνοδευόταν απο κάποια τραγικά γεγονότα.

Η κουλτούρα του όπλου και οι συνέπειες της είναι πασίγνωστες. Όσο και να ρητορεύει η εγχώρια βοθροκουλτούρα με αυταρέσκεια για το πόσο παρηκμασμένες είναι πχ οι ΗΠΑ με την οπλοκατοχή, εμείς εδώ στην Κρήτη είμαστε χιλιάδες φορές χειρότεροι. Όχι, δεν το μετράω σε αριθμό θυμάτων (αν και είναι περισσότερα εδώ) αλλά στο ότι τουλάχιστον η αμερικανική κοινή γνώμη αισθάνεται αποτροπιασμό για τα πολυβόλα στα σχολεία της, σε αντίθεση με τη ντόπια κοινωνία που το θεωρεί ένδειξη υψηλής παλικαριάς κι αντρισμού, ενώ τα εν λόγω περιστατικά το μόνο που προκαλούν είναι κάτι δηλώσεις ψευτοσυμπαράστασης του τραγικού Μ.Θεοδωράκη "μην πυροβολείτε χωρίς λόγο" (!!!!). Φυσικά δεν αργούν να ακολουθήσουν ρήσεις σκουληκιών του βόθρου όπως ο Ζουράρης "όσοι είναι κατά των όπλων είναι αστοί χαρτογιακάδες".

Όπως θα είδατε στις ειδήσεις, έγινε ενέδρα απο εμπόρους ναρκωτικών σε αστυνομική πομπή. Είναι καταπληκτικό το πώς ο ντόπιος σκατοκέφαλος ωρύεται για κάτι πορτοφολάδες αλβανούς "που μας μολύνουν" ενώ ταυτόχρονα θεωρεί τους συντέκνους του/εμπόρους θανάτου ύψιστα παραδείγματα λεβεντιάς που δεν έχει κανένα δικαίωμα η αστυνομία να πειράζει...

Όσοι 3οι τα διαβάζετε αυτά θα μου πείτε, "αφού είστε έτσι, λουστείτε τα!" Αλλά το αιώνιο ερώτημα παραμένει, εμείς οι υπόλοιποι τί φταίμε;;;;

Tuesday, October 30, 2007

Περι του δείκτη ευφυίας των μαύρων

Όπως γνωρίζετε όλοι, πρόσφατα ξέσπασε σάλος με μία δήλωση του νομπελίστα βιογενετιστή James Watson για την ανθρώπινη ευφυία, όπου ερμηνεύτηκε ως απαξιωτική για το νοητικό επίπεδο των μαύρων.

Πέρα απο το τί ερμηνεύει ο κάθε λυσασμένος για σκάνδαλα δημοσιογραφίσκος, η καθ'εαυτή δήλωση του κύριου καθηγητή ήταν:
"There is no firm reason to anticipate that the intellectual capacities of peoples geographically separated in their evolution should prove to have evolved identically, οur wanting to reserve equal powers of reason as some universal heritage of humanity will not be enough to make it so."

Τι ρατσιστικό είχε αυτή η δήλωση;;; Το μόνο που είπε ήταν το απλούστατο ότι ο δείκτης νοημοσύνης είναι ισχυρά συνδεδεμένος με το περιβάλλον που ζει ο άνθρωπος κι εξελίσεται με βάση αυτό (και φυσικά άσχετα με τις επιταγές της πολιτικής ορθότητας!!!)

Έχουν οι μαύροι που ζουν στην Αφρική χαμηλότερο δείκτη νοημοσύνης απο εμάς τους δυτικούς; Φυσικά ναι. Έχουν χαμηλότερο δείκτη νοημοσύνης έτσι όπως τον έχουμε ΟΡΙΣΕΙ ΕΜΕΙΣ, με όλες τις παραμέτρους του δικού μας περιβάλλοντος και τις παραδοχές που κάνουν αυτές οι ψευτοεπιστημονικές σε μεγάλο βαθμό μετρήσεις.
Ως παράδειγμα απο την ανάποδη, αν βάλεις ένα ελληνόπουλο κι ένα αφρικανάκι στην ζούγκλα, ποιό απο τα δύο θα επιβιώσει περισσότερο; Ποιό απο τα δύο θα έχει περισσότερες πνευματικές δεξιότητες κι επινοητικότητα ώστε να τα βγάλει πέρα; Η απάντηση είναι προφανής.

Οι θεωρίες για ανωτερότητα της λευκής φυλής, μισό αιώνα μετά την πτώση του Χίτλερ, ζουν και βασιλεύουν ακόμη, είτε για να έχουμε κάτι να βρίζουμε, είτε για να τις έχουμε ως "κρυφό καμάρι". Και δυστυχώς οποιαδήποτε σοβαρή και ψύχραιμη συζήτηση θα πνίγεται στον βούρκο του λαϊκισμού και τις υποκρισίας των ΜΜΕ.

Thursday, October 25, 2007

Το ετήσιο τσίρκο της 28ης του Οκτώμβρη

Εγώ ανέκαθεν ήμουν κατά των μαθητικών παρελάσεων. Το να βαδίζουν 10χρονα παιδάκια σε στρατιωτικό σχηματισμό μπορεί να ηδονίζει την κάθε ανωμαλάρα-στρατόκαυλο που τα φαντάζεται ως φρέσκο κρέας για κανόνια, αλλά δεν συνάδει με τις αξίες ενός σύγχρονου δυτικού κράτους. Αφού η 28η είναι μία πολεμική επέτειος, ας τιμηθούν παρελαύνοντας αυστηρά μόνο οι ένοπλες δυνάμεις και οι παλαίμαχοι.

Απο την άλλη όμως, δεν βρίσκω κανένα λόγο να σαμποτάρει κανείς την παρέλαση. Απλά ας μην συμμετάσχει. Αν θέλουν κάποιοι αριστεροί να οργανώσουν μία "εναλλακτική" παρέλαση, ας το κάνουν ήρεμα κι ειρηνικά κάπου αλλού, όχι να εμπλακούν με συμμετέχοντες της επίσημης παρέλασης.

Σε μία ελεύθερη χώρα, μπορεί την ίδια μέρα σε ένα δρόμο να γιορτάζουν οι Χ το Υ γεγονός κάνοντας στρατιωτική παρέλαση, οι Α το Β κάνοντας συναυλία κι όλοι οι υπόλοιποι σπίτια τους κάνοντας κωλοτούμπες. Απλά η δραστηριότητα των μεν να μην απαλοίφει την ανάγκη έκφρασης των δε.

Monday, October 22, 2007

Περι Εβραίων

τον τελευταίο καιρό έχει γίνει πολύ λόγος για το περιβόητο βιβλίο-φάντασμα του Πλεύρη, όπου κατα τα λεγόμενα αυτού και των τηλε-ευαγγελιστών που τον στηρίζουν "κατακεραυνώνει το νεοταξικό καθεστώς". Φυσικά δεν μπορεί κανείς να περιμένει τίποτα απο τους νεοναζί και τα στραβώματα που έχουν φάει με διάφορους λαούς.

Παρ' όλα αυτά, στην καθημερινότητα βλέπει κανείς πλήθος "απλών" ανθρώπων οι οποίοι ενστερνίζονται σε μεγάλο βαθμό τέτοιες απόψεις, ότι και καλά οι Εβραίοι ελέγχουν τα πάντα και συνωμοτούν όλη μέρα κι όλη νύχτα έναντια στους ανθρώπους (κι ειδικότερα εμάς τους έλληνες).

Επειδή δεν χρειάζεται να αναμασάω πράγματα που κάποιοι τα έχουν πει καλύτερα απο μένα, σας παραπέμπω σε έναν απο τους σημαντικότερους video bloggers, τον υπέροχο βρετανό Pat Condell ο οποίος μας καταθέτει τις σκέψεις του για το θέμα.

Παρακαλώ παρακολουθείστε προσεκτικά το βίντεο του, δείτε τα υπόλοιπα, εγώ προσωπικά ευχαριστιέμαι όσο τίποτε άλλο ανθρώπους σαν κι αυτόν με τόσο ώριμη και καθαρή σκέψη:


ΕΒΓΕ!!!

Friday, October 19, 2007

Ποιοί ήταν οι γενίτσαροι;

Ειλικρινά δεν δίνω δεκάρα για την όλη ιδεολογία που διέπει τους αγώνες Ελλάδα-Τουρκία, όπως και για τα παιχνίδια προπαγάνδας που παίζει το κάθε φασιστόμουτρο των ΜΜΕ μπας κι ανεβάσει καμμια μονάδα την τηλεθέαση, ή να πουλήσει κάνα κομμάτι απο την κωλοφυλλάδα του.

Αλλά δεν θα μπορούσα να μην προβληματιστώ συγκρίνοντας την παρουσία των τούρκων θεατών με αυτήν των δικών μας στο γήπεδο Καραϊσκάσκη. Εμείς με τα λάβαρα, ντυμένοι τσολιάδες, με τα νεοναζιστικά σύμβολα, τους "στόχους" και τους μαίανδρους, καταλήγοντας να παίζουμε ξύλο μεταξύ μας...

Πάρτε το χαμπάρι φασιστοελληναράδες όλου του πλανήτη, είστε χειρότερα σκατά απο αυτούς που κοροϊδεύετε!

Sunday, October 14, 2007

Το αφόρητο κλισέ της "άμεσης δημοκρατίας"

Την αρχή την έκανε ο Γιώργος Παπανδρέου με τον όρο "συμμετοχική δημοκρατία" (τί πλεονασμός!) κι έκτοτε αναβίωσε ένα κλισέ που μας έλεγαν στο σχολείο οι τρισάθλιες φιλολογίνες: "πρέπει να αναβιώσουμε την άμεση δημοκρατία, όπως γινόταν στην αρχαιότητα! Με την πρόοδο της τεχνολογία κι αυτού το -πως το λέτε- ιΝΤερνέτ είναι πλέον εύκολο!".

Ο όρος πράγματι έχει γίνει πολύ trendy, και τον αναπαράγει είτε ο κάθε πολιτικάντης (βλ. Άδωνης Γεωργιάδης) είτε ο μέσος ποζεράς άσχετος για να δώσει διαπιστευτήρια δημοκρατικότητας κι ελληνολατρείας.

Δεν έχουν όμως τίποτε συγκεκριμμένο στο μυαλό τους. Δηλαδή τί; Να γίνονται πιο πολλά δημοψηφίσματα; Να το κάνουμε προεδρική δημοκρατία φάση ΗΠΑ και να ψηφίζουμε απευθείας αρχηγό κράτους; Κάθε πρωί ο καθένας μας να λαμβάνει στο mail box του θέματα για τα οποία πρέπει να αποφασίσει τα οποία αφορούν καθημερινά λειτουργικά θέματα της κυβέρνησης;

Τα πολλά δημοψηφίσματα ακούγονται ως μία ελκυστική λύση, με τη μόνη διαφορά οτι δεν πρόκειται να περάσει ποτέ κάποιο νομοσχέδιο κι εν τέλει να μην δουλέψει τίποτα.
Φαντάζεστε να γίνει νομοσχέδιο για την παιδεία κι η κάθε κυράτσα να ψηφίζει για το μέλλον σου; Φαντάζεστε να γίνει νομοσχέδιο για πόλεμο και να σύρει ο κάθε Ψωμιάδης τους πάμπολλους ακολούθους του; Φαντάζεστε να γίνει ψήφισμα για μία στρατηγική οικονομική απόφαση και να κληθώ πχ εγώ να ψηφίσω, που δεν έχω το κατάλληλο background στα μακροοικονομικά και την δημόσια διοίκηση; Φαντάζεστε τους κάθε ΚΚΕδες που θα θέλουν να σαμποτάρουν το τρέχων σύστημα και να ψηφίζουν με βάση του να βγουν αποφάσεις με μηδενική πλειοψηφία;

Η κοινοβουλευτική δημοκρατία έχει ένα μεγάλο ατού, που συνάδει με μία πολύ σημαντική θεωρία της διοικητικής επιστήμης: δεν κάνεις micro-management εκεί που δεν χρειάζεται. Κι επιπλέον, δε μπορούν μη-ενδιαφερόμενοι να αποφασίζουν μαζί με τους άμεσα ενδιαφερόμενους για ένα θέμα.

Πιστεύω ότι οι θεωρίες για αλλαγή του πολιτικού συστήματος είναι παιχνίδια εντυπωσιασμού. Μπορεί η κοινοβουλευτική δημοκρατία να επανασχεδιαστεί με γνόμωνα την αποτελεσματικότητα και τα κόμματα να κάνουν περισσότερα ανοίγματα στην κοινωνία.

Η εφαρμογή της άποψης ενός τεχνικά καταρτισμένου έναντι ενός ξερόλα άσχετου δεν είναι κατάργηση της δημοκρατική διαδικασίας, είναι ορθολογική δόμηση του πολιτεύματος. Ναι, θα ήθελα δημοσκοπήσεις σε θέματα που αφορούν το ΑΠΟΛΥΤΟ σύνολο των πολιτών (όπως πχ χωρισμός Κράτους-Εκκλησίας, κατάργηση του άχρηστου θεσμού του Προέδρου της Δημοκρατίας κτλ) αλλά μην ξεχνάμε ότι ο κόσμος πάει μπροστά, και πολλά θέματα θέλουν εξειδικευμένους χειρισμούς που όχι μόνο δεν μπορεί ο μέσος πολίτης να τα λύσει, αλλά ούτε καν να τα καταλάβει.

Tuesday, October 09, 2007

θέμα Χριστόδουλου: αθάνατη ελληνική κακομοιριά

Μπορεί πολλοί να το παίζουν εκ των υστέρων ειδικοί και δικαιωμένοι για τις εκτιμήσεις τους, αλλά εγώ έλεγα απο την αρχή της ιστορίας "μα καλά, κάνεις μεταμόσχευση όταν έχει μεταστάσεις ο ασθενής; κι ο ίδιος θα ταλαιπωρηθεί, και το μόσχευμα θα πάει στράφη."

Είμαι σίγουρος ότι ο δρ Τζάκης το ήξερε αυτό, εξάλλου το άφησε να εννοηθεί σε πάμπολλες δηλώσεις του το καλοκαίρι. Επομένως δεν θα μου έκανε καθόλου εντύπωση το παπαδαριό να του έβαλε τα δυό πόδια σε ένα παπούτσι έτσι ώστε να γίνει παρ' όλα αυτά η μεταμόσχευση, καθώς και να παρακαμφεί η μακρά λίστα αναμονής (σύμφωνα με τους κανόνες της ο Χριστόδουλος θα ήταν απο τους τελευταίους).

Η νεοελληναράδικη κουτοπονηριά των ΜΜΕ βρίκε τον νέο της αντίπαλο: τον καθηγητή Τζάκη και την χειρουργική ομάδα του στο κέντρο του Μαϊάμι. Μάλιστα ο τρισάθλιος γ. οικονομέας (ύψιστος υμνητής της ελληνικής βλαχοκουτοπονηριάς σε πάμπολλες εκπομπές του) ούρλιαζε χθες στου Πρετεντέρη οτι και καλά τί λέμε για Αμερικές, κέντρα μεταμοσχεύσεων στο εξωτερικό, όπως (κατ' αυτόν) αποδείχθηκε όλα είναι για το πούτσο, ελλαδάρα και πάλι ελλαδάρα.

Δεν ξέρω οι εξελίξεις πώς θα έρθουν, αλλά πάνω στο πρόβλημα υγείας του Χριστόδουλου θα ξαναδούμε το γνωστό τεράστιο τσίρκο των "ειδικών", με τις εύκολες στοχοποιήσεις και τα παιχνίδια εντυπώσεων. Μπροστά σε αυτή τη γελοιότητα, πιστεύω ότι θα είναι καλύτερα για τον Χριστόδουλο να συνεχίσει την θεραπεία του στο εξωτερικό.
Τουλάχιστον εκεί δεν θα έχει τον οικονομέα και τον κάθε παρόμοιο αρχικαραγκιόζαρο.

Saturday, October 06, 2007

Χέστε μας επιτέλους με τον Ανδρέα!!!

ειλικρινά δεν αντέχω άλλο τις αναφορές στον Ανδρέα Παπανδρέου. "Κι όπως έλεγε κι ο αείμνηστος...", "ένα ΠΑΣΟΚ στα χνάρια του ηγέτη μας...", "να επιστρέψουμε στις αρχές και τις αξίες του αρχηγού μας..." κτλ κτλ

Μα πολιτικός διάλογος είναι αυτός; Να βλέπω ένα σύγχρονο (εδώ γελάμε) κόμμα να κάνει συνεχείς αναφορές σε ένα πρόσωπο λες κι είναι ένα ΚΚ που αναφέρεται στον πατερούλη Στάλιν ή μία παραθρησκευτική σέκτα που εξυμνεί το μεσσία της;;;!!!!

Η κατάντια του ΠΑΣΟΚ απλά δεν έχει όρια. Πάνω που κορόιδευα τον ΓΑΠ για τις μαλακίες που έκανε, σήμερα στο συνέδριο μια χαρά στα βήματα του βάδισε κι ο κακός βεζύρης Benny όπως κι ο "ενωτικός" Σκανδαλίδης. Αριστερίστικη ρητορεία, ατάκες δεκαετίας '80 κι ευχολόγια για την πολυπόθητη επιστροφή στα ζιβάγκο και το carmina burana.

Πολιτική ΜΗΔΕΝ. Απόλυτο τίποτα. Καμμία φρέσκια ιδέα, ανακύκλωση θέσεων κι έκθεση ιδεών για "τον κόσμο που αλλάζει με γοργούς ρυθμούς"...

Να 'χαμε μία σοβαρή κυβέρνηση θα 'λεγα "άσε τους μαλάκες να κοιμούνται", αλλά τώρα κάνω έκκληση να πάει κάποιος να τους ξυπνήσει.

ΥΓ: ας διαβάσει κανείς τις θέσεις του Χρυσοχοϊδη.

Tuesday, September 25, 2007

To linux, ο Τσε και οι επαναστάτες του καφενέ

Ακόμη κι αυτή η υπέροχη επανάσταση που έφεραν ο Linus Torvalds κι ο Richard Stallman έχει τις παρενέργειες της.

Για να είσαι ένας σύγχρονος κι "in" άπλυτος, δεν αρκούν μόνο οι μπλούζες με τον Τσε ή τους Rage Against the Machine. Πρέπει οπωσδήποτε να υπάρχει στην καρνταρόμπα σου τουλάχιστον ένα T-shirt με το συμπαθές πιγκουϊνάκι.

Φυσικά το όλο ντύσιμο πρέπει ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ να συνοδεύεται με το απαραίτητο κύρηγμα ώστε να ξεστραβωθούν όσοι άπιστοι, λεχρίτες, άσχετοι, παρακατιανοί, καθυστερημένοι δεν χρησιμοποιούν το εν λόγω λειτουργικό. Οι δε "κοινότητες" linux στα ελληνικά πανεπιστήμια, δεν είναι τίποτε άλλο απο κάτι κλειστές σέκτες και κλίκες, όπου σνομπάρουν ότι κινείται.

Όλα τα παραπάνω τα καταλαβαίνω. Είναι κλασσική εφαρμογή του ελληνικού αριστερίστικου κομπλεξικού self-righteousness. Αυτό όμως που δεν καταλαβαίνω ΜΕ ΤΙΠΟΤΕ είναι πώς στο διάολο έχουν τα μούτρα να λένε ότι η επιτυχία του linux δεν είναι τίποτε άλλο απο μία απόδειξη υπερ της επιτυχίας του κουμμουνισμού!!!

Δεν θα ξεχάσω ποτέ κατα την προβολή του γνωστού ντοκυμανταίρ για το linux στο πολυτεχνείο (διοργάνωση απο αριστερές οργανώσεις φυσικά), όπου ρωτήθηκε ένα επιφανές μέλος της κοινότητας open source για την σχέση linux-κουμμουνισμού. Αυτός αμέσως απάντησε "όχι, αν γράψεις λάθος κώδικα δεν σε βρίσκουν με μία σφαίρα στο κεφάλι"... Περιττώ να πώ ότι στράβωσε το μισό αμφιθέατρο ενώ εγώ (ο μόνος που γέλασε) πήγα να φάω ξύλο...

Απο την μεριά την δικιά μου, ως ένας άνθρωπος που πραγματικά έχω πάθος με το λογισμικό, αγαπάω και τα δύο λειτουργικά συστήματα. Το κάθε ένα για τα ταλέντα του και τις παραξενιές του.
Σερφάρω, διαχειρίζομαι τα mail μου (encrypted ή όχι), προγραμματίζω, κτλ στο linux. Είναι γρήγορο, έξυπνο, optimized, ασφαλές, σταθερό και κορυφαίο για όλα τα παραπάνω.
Απο την άλλη στα windows παίζω παιχνίδια, βλέπω DVD κι ακούω μουσική. Όλοι οι τίτλοι παιχνιδιών βγαίνουν για το λειτουργικό της microsoft, ενώ έχει την καλύτερη απόδοση ήχου κι εικόνας.
Είμαι σίγουρος ότι αν είχα πρόσβαση σε Mac, θα έβρισκα και σε αυτό κάποιο διακριτό ρόλο στην καθημερινή μου δουλειά...

Όλα έχουν την χρησιμότητα τους, ο έξυπνος χρήστης δεν πρέπει να αναλώνεται σε ταλιμπανισμούς ημιμαθών ηλιθίων, που μπήκαν απο σπόντα σε μία σχολή πληροφορικής, γράφτηκαν στη ΠΚΣ και ξαφνικά την είδαν και θέλουν να βαλσαμώσουν τον Linus Torvalds.

Saturday, September 22, 2007

ΜΙΣΩ ΤΗΝ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ

άραγε, θα τελειώσει ποτέ αυτό το μαρτύριο; Απο το Μάρτη δεν κάνω άλλη δουλειά απο το να δίνω μαθήματα. Εξετάσεις, κόντρα εξετάσεις, αναπληρώσεις, παράδοση project, διπλές εξεταστικές και (φυσικά) κι άλλες εξετάσεις!!! Απο το βήμα αυτό που μου δίνεται έχω να δηλώσω σε όλο το Σύμπαν ότι πλέον κι επίσημα ΕΧΩ ΒΑΡΕΘΕΙ.

Δεν έχω κουραστεί πνευματικά ή σωματικά. Δεν κουράζομαι πλέον απο το διάβασμα, ούτε απο τα πρωινά ξυπνήματα, ούτε απο το γράψιμο, συνήθισα. Έχω κουραστεί ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ. Δεν αντέχω τόσους μήνες τώρα την συνεχή κατάσταση "τσίτας", τί κεφάλαια να διαβάσω, αν θα βάλει εύκολα-δύσκολα, αν βγήκε κανείς βαθμός, πόσα χρωστάω, πόσα πέρασα, αν κοπώ ποιός καθηγητής του χρόνου θα πάρει το μάθημα και θα μας γαμήσει, κτλ. Περνάω μαθήματα, περνάω, περνάω και τα γαμημένα ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ!...

Και να διάβαζα τίποτε ενδιαφέροντα πράγματα να πω πάει στο διάολο. Αλλά δυστυχώς τα έχω περάσει αυτά. Εμένα οι υπολογιστές και τα μαθηματικά μου αρέσουν γαμώ την πουτάνα μου, τί στο διάολο κάθομαι και διαβάζω μηχανολογικά και θερμοχημείες;;; Έχω μία συνεχή αίσθηση ότι χάνω τον χρόνο μου κι έχει μείνει πίσω σε αυτά που πραγματικά μετράνε...

Δε γαμιέται! Πίσω στο διάβασμα λοιπόν!
ZZZZzzzzZZzzzzzzZZZZZZZzzz...

Tuesday, September 18, 2007

Μιχάλης Χρυσοχοϊδης για αρχηγός του ΠΑΣΟΚ

'ντάξει, who gives a fuck θα μου πείτε. Παρ' όλα αυτά εγώ πιστεύω ότι η κούρσα για την εκλογή αρχηγού του ΠΑΣΟΚ παρουσιάζει πολύ ενδιαφέρον, κυρίως γιατί θα ήθελα επιτέλους να δω (μετά απο 3.5 χρόνια ασάφειας υπο τον Παπανδρέου) ΠΟΙΟ ΣΤΟ ΚΑΛΟ είναι τελικά το πολιτικό στίγμα του κόμματος. Τί είναι τελικά το ΠΑΣΟΚ;
Είναι οι ζιβαγκοφόροι αριστεριστές που αλαλάζουν υπο τους ήχους του Carmina Burana;
Είναι οι εκσυγχρονιστές της εποχής Σημίτη;
Είναι οι νεοαριστεροί α-λα Μίμης Ανδρουλάκης;
Είναι οι αφόρητα βαρετοί γραφειοκράτες στυλ Βενιζέλου;

Απο τα παραπάνω προκύπτει σίγουρα ένα πράγμα: όσους περισσότερους υποψηφίους έχουμε για την αρχηγία, τόσο το καλύτερο. Θα ακουστούν πολλές απόψεις.
Απο την μία για τον ΓΑΠ έχω αναφερθεί άπειρες φορές: οραματιστής, διορατικός, ιδεαλιστής, ήταν ένα απο τα μεγαλύτερα πολιτικά κεφάλαια της Ελλάδος. Αλλά στην πράξη τα σκάτωσε απολύτως, απαρνούμενος ακόμη και τις ίδιες του τους ιδέες.
Για τον Βενιζέλο είμαι διχασμένος. Απο την μία εκτιμάω πάρα πολύ τον αναλυτικό λόγο του (σε αντίθεση με τα "τσιτάτα" που συνηθίζονται στη πολιτική) αλλά μόνο όταν έχει πραγματικά κάτι να πει. Αλλιώς ξεπερνά κατα πολύ τα όρια του παρλαπιπισμού. Με τις πολιτικές του απόψεις δεν τα σπάω, ενώ θεωρώ ότι η κίνηση του να πέσει σαν κοράκι αμέσως μετά την ήττα πάνω στον ΓΑΠ θα του στοιχίσει πολύ.
Η Διαμαντοπούλου δεν έχω ιδέα τί πάει να κάνει στην όλη ιστορία. Θα της έδινα ελπίδες αν το μοντέλο Σεγκολέν Ρουαγιάλ είχε επιτυχία. Αλλά, μια και λέμε για φάση Σεγκολέν, οτιδήποτε έχει σχέση με άπλυτη υστερικιά σοσιαλίστρια/νεοφεμινίστρια μου φέρνει αναγούλα. 1000 φορές καλύτερα η Μιλένα Αποστολάκη.

and the winner is?
Μα ποιός άλλος απο τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη! Μπορεί ίδιος να μην έκανε απολύτως καμμία κίνηση για την αρχηγία, αλλά εγώ αυτόν θα ήθελα για την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ. Είναι σοβαρός, δουλευταράς, ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΑΤΟΣ ενώ τις ιδεολογικές του θέσεις (υπάρχουν στο site του) στηρίζω με ενθουσιασμό.

Εντάξη, πιο πολλές πιθανότητες υπάρχουν να δω τον George Clooney να τον υποδύετεαι στην ταινία (που λέγεται ότι) θα βγει με θέμα την εξάρθρωση της 17Ν παρά τον ίδιο αρχηγό του ΠΑΣΟΚ. Παρ' όλα αυτά, όσο ζω ελπίζω...

Monday, September 17, 2007

Η επόμενη των εκλογών

Ήθελα να και ξερα, τί είδους μεταρρυθμίσεις θα περάσει ο Καραμανλής με 152 βουλευτές, όταν θα μπορούσε κάλλιστα να έχει 165. Επιπλέον, δεν μπορώ να καταλάβω με ποιά έννοια το αποτέλεσμα των εκλογών ήταν "θρίαμβος" και "καθαρή εντολή" στη ΝΔ να προχωρήσει το πρόγραμμα της.

Ίσως η λογική του Καραμανλή να ήταν "2η και τελευταία μου 4ετία, κάνω ότι θέλω χωρίς ουσιαστικά πολιτικό κόστος". Με 152 βουλευτές όμως και σε μία βουλή όπου θα συνυπάρξει (αρμονικότατα θα έλεγα) η Λιάνα Κανέλλη του ΚΚΕ με τον Μάκη Βορίδη του ΛΑΟΣ, δύσκολα θα περάσει οποιαδήποτε ριζοσπαστική πρόταση.

Για την ακρίβεια δεν νομίζω η ΝΔ να κάνει τίποτε, πέρα απο τίποτα νομοσχέδια όπου (όπως και στην 1η θητεία της) θα περάσουν κουτσουρεμένα λόγω αντιδράσεων. Μέχρι το τέλος αυτής της διακυβέρνησης, φοβάμαι ότι πιο πολύ θα ασχολούμαστε με το πολιτικό κουτσομπολιό στο ΠΑΣΟΚ, παρά με το όποιο έργο της κυβέρνησης.

Ο Παπανδρέου απο την μεριά του, τα θελε και τα παθε. Μπορεί το αποτέλεσμα να μην είναι τόσο τραγικό (η πρώτη του ήττα δεν νομίζω ότι αξίζει να μετράται καν, δεν έχει καμμία ευθύνη ως αρχηγός) αλλά η πραγματική συντριβή είναι ότι ένας τόσο φιλελεύθερος και οραματιστής πολιτικός ισοπεδώθηκε απο το βαθύ ΠΑΣΟΚικό κατεστημένο. Έχω γράψει τόσα και τόσα για την περίπτωση ΓΑΠ, και μόνο θλίψη μπορώ να εκφράσω για το πόσο ακόμη και μία απο τις πιο ελπιδοφόρες προσωπικότητες της Ελλάδος χάνεται απο το λαϊκίστικο κατεστημένο. Η καλύτερη και πιο τολμηρή επιλογή είναι να κάνει δικό του κόμμα, όπως ακριβώς το θέλει αυτός.

Τέλος, θέλω να εκφράσω τα συγχαρητήρια μου στην Φιλελεύθερη Συμμαχία για την παρουσία της στις εκλογές, όπου είχα την χαρά να δω ένα κόμμα με πραγματικό όραμα να κάνει τα πρώτα του βήματα. Όσο κράξιμο και να φαγε, όσο δηλητήριο και να έσταξε ο Δήμου, ήταν μια καλή αρχή. Λυπάμαι όμως που δεν την στήριξαν έμπρακτα προσωπικότητες του φιλελεύθερου χώρου όπως ο Μάνος ή ο Ανδριανόπουλος.

Η ΝΔ είναι όμως τώρα κυβέρνηση κι εκεί πρέπει να στηρίξουμε τις όποιες ελπίδες μας. Σε αυτή τη 4ετία θα ήθελα να δω μία ΝΔ πιο φιλελεύθερη, με λιγότερους Πολύδωρες και Βουλγαράκηδες, με λιγότερο παπαδαριό, με λιγότερα επικοινωνιακά τρικ και περισσότερη ουσία. Δηλαδή, μία ΝΔ με περισσότερο Καραμανλή, Σουφλιά, Γεωργιάδη, Μαγγίνα και λιγότερο Ρουσσόπουλο, Ζαγορίτη, Μεϊμαράκη.

Thursday, September 13, 2007

Τί δεν θα συζητηθεί προεκλογικά

Και λέω ότι δεν θα συζητηθεί επειδή δεν είναι τόσο κάτι που έγκεται στην αρμοδιότητα της δημόσιας διοίκησης, όσο στα σκατά που έχουμε όλοι στο κεφάλι μας.

Ένα απο τα καυτά θέματα της περιόδου που διανύουμε είναι η παιδεία. Μεταρυθμίσεις και κόντρα-μεταρυθμίσεις, ευχολόγια κι (εν τέλει) απόλυτη αοριστολογία. Το πρόβλημα όμως είναι πάρα πολύ βαθύτερο κι αγγίζει τις θεμελιώδεις αξίες που διέπουν την ελληνική κοινωνία.

Το κλασσικό φαινόμενο που παρατηρείται σε κάθε εξεταστική περίοδο είναι η αντιγραφή. Και δεν μιλάω για μεμονωμένα περιστατικά, αλλά συστηματική, οργανωμένη και συντονισμένη, απο το μεγαλύτερο του συνόλου των φοιτητών. Δεν είναι λίγοι αυτοί όπου σε κάθε μάθημα η μόνη τους έγνοια είναι που θα βρουν να αντιγράψουν διαγωνίσματα, projects, εργαστηριακές αναφορές. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά στο τέλος του παίζουν και "μάγκες", ενω κερδίζουν την απόλυτη αναγνώριση κι εκτίμηση των υπόλοιπων φοιτητών.

Εγώ ως ηλίθιος, πάντα νόμιζα ότι για να είναι κάποιος στο πανεπιστήμιο σημαίνει ότι έχει κλίση στον ακαδημαϊκό τρόπο ζωής. Του αρέσει το διάβασμα και η γνώση. Άκουγα πανεπιστήμιο και νόμιζα ότι μιλούσαμε για Πανεπιστήμιο, έναν χώρο πνευματικό, πολιτισμένο και (φυσικά) αξιοκρατικό. Και να που φτάσαμε, το κάθε ΛΑΜΟΓΙΟ με χίλιες δυό πουστειές, γλυψείματα και μαλαγανιές να γίνεται πτυχιούχος ανωτάτου ιδρύματος και να πουλάει μαγκιά. Κι επαναλαμβάνω: δεν μιλάω να αλληλοβοηθηθείς σε 2-3 μαθήματα, αλλά για τα φαινόμενα όπου λαμόγια παίρνουν πτυχίο ΑΝΑ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ χωρίς να έχουν ιδέα επι του θέματος.

Ρε πουτάνας γιε μπάσταρδε, αν ΔΕΝ είσαι του διαβάσματος, ΤΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ δηλώνεις να μπεις πανεπιστήμιο; Γιατί οι υπόλοιποι να πληρώνουν την δικιά σου μετριότητα κι έλλειψη ενδιαφερόντων; Αλλα βέβαια, στην Ελλάδα ζούμε, ποτέ μα ΠΟΤΕ δεν πρόκειται η παλιοπουτάνα κατίνα να παραδεχτεί ότι το παιδί της δεν κάνει για πανεπιστημιακός αλλά για τεχνίτης. Στην Ελλάδα οι τεχνικές σχολές είναι ντροπή, τόσο τους κόβει. Απο κει κρέμονται λοιπόν και οι βρωμερές και τρισάθλιες κυβερνήσεις, όπου με κριτήριο το λαϊκισμό βγάζουν με το κιλό τις θέσεις στα πανεπιστήμια ώστε να μπορεί το κάθε γλοιώδες υποκείμενο να γίνει κι αυτό "σπουδαγμένος".

"Σπουδαγμένος" my ass! Με αποντροπιασμό και θλίψη παρατηρώ ΕΞΑΙΡΕΤΑ επιστημονικά πεδία όπως πχ η γεωγραφία ή οι πολιτικές επιστήμες ενώ θα μπορούσαν να είναι σχολές υψηλότατου επιπέδου που απαιτούν απόλυτη αφοσίωση, να καταντούν 4ετή σεμινάρια για να πάρεις ένα χαρτί να μπεις στο δημόσιο. ΙΔΟΥ η "επένδυση στη γνώση" που μας λένε και μας ξαναλένε τα πολύχρωμα προεκλογικά φυλλάδια!

Είμαι ελιτιστής; ΑΠΟΛΥΤΩΣ! Όταν μιλάμε για πανεπιστημιακή εκπαίδευση, εκεί δεν χωράει η μετριότητα. Δεν χωράνε οι βλάκες, τα λαμόγια, οι κουτοπόνηροι, οι γλύφτες. Και δεν μιλάω εκ του ασφαλούς, γιατι πολύ απλά δεν θα απαιτούσα ΠΟΤΕ να πάω εγώ πχ σε μία σχολή για σεφ και να μου δώσουν το πτυχίο ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ, χωρίς ΚΑΝΕΝΑ κόπο!...

Sunday, September 09, 2007

Οι top 4 ατάκες του καλοκαιριού

σημάδεψαν το καλοκαίρι, τις θυμηθήκαμε χθες, γελάσαμε και είπα να τις αναφέρω, μαζί με τη σημαντική προσωπικότητα που την ξεστόμησε:

4. "α ρε Βλαδίμηρε, σε λίγο θα πίνεις καφέ στο φεγγάρι!" - Λιακόπουλος για τον Πούτιν

3. "μα καλά, γιατί δεν στέλνουν κασκαντέρ να σβήσουν την φωτιά;;" - ένας μπάρμπας μου

2. "μα γιατί λένε τον Παναγιώτη Γιαννάκη 'δράκο'; Βίασε κάνα παιδάκι;" - εγώ, μεθυσμένος

και ΠΡΩΤΟ ΚΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ:

1. "ρε παιδιά, το 'πίνω μπάφους και παίζω pro' δεν μοιάζει με το 'γαρύφαλλε';" - ο φίλος μου ο Παντελή

Saturday, September 08, 2007

Α ρε αθάνατα ισπανικά κύτταρα!!!

απόσπασμα απο το περσυνό post μου για το μουντομπάσκετ, παραφράζοντας τα ελληνικά κλισέ:
"...δεν μετράνε στο μπάσκετ όπως όλοι ξέρουμε τα συστήματα, οι τακτικές, τα συμβόλαια εκατομμυρίων των Παπαλουκά ή Κακιούζη . Την στρατηγική του Γιαννάκη ξεπέρασε η Ισπανική Ψυχή, τα ισπανικά κύτταρα που όπως άλλοτε ήταν κοσμοκράτορες έτσι και σήμερα το αποδείξανε στο παρκέ ότι ενωμένοι είναι ανώτεροι από τους υπόλοιπους λαούς-λεχρίτες..."

Τί έγινε ρουφιανο-φασιστάκια δημοσιογραφίσκοι; Μόκο; Ούτε μία αναφορά στα πρωτοσέλιδα σήμερα; Α ρε γαμώτο, κι ετοιμάζατε τίτλους όπως "ελληνικό DNA/ψυχή, τους κάναμε ισπανικό, κτλ κτλ". Πώς θα πουλήσετε κάνα φύλλο τώρα;

Τί έγινε παντώς είδους λαϊκίζοντες ελληναράδες; Δεν ξύπνησε το ελληνικό DNA των "Ε" χθες; Μήπως ήταν μία συνωμοσία των εβραίων και χάσαμε; Ή μήπως οι "φονιάδες των λαών" ήταν πίσω απο τις παρεμβολές που είχε χθες η ΕΤ1;

Κρίμα, και μου είχαν λείψει οι σκηνές με τα λάβαρα του βυζαντίου στην Ομόνοια. Δε θα μαχαιρώσουμε κάνα μετανάστη φέτο. Γαμώτο.

Friday, September 07, 2007

Γιατί το debate έβγαλε ελάχιστα

Όπως είχε προαναφέρει ο Πάσχος Μανδραβέλης στην Καθημερινή, το debate είναι η show-biz πτυχή της πολιτικής. Αυτό έγινε ξεκάθαρο απο την αρχή: η "αφρόκρεμα" (σε πολλά εισαγωγικά) της ελληνικής δημοσιογραφίας έσκασε μύτη με όλη την γκλαμουριά, ενώ δεν παρέλειψαν να ξεκατινιαστούν live μπροστά στα μάτια των πολιτικών αρχηγών, όπως επιτάσει η μόδα της τηλεοπτικής αυτοκατανάλωσης των τελευταίων χρόνων. Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση δε, ότι όλοι οι δημοσιογράφοι απαξίωσαν μία διαδικασία στην οποία όλοι όχι μόνο συμμετείχαν, αλλά είχαν ώρες ατελείωτες σχεδιάσει. Ειδικά ο τραγικός Α.Λιάτσος, όπου ενώ καταδίκασε το debate για έλλειψη ουσίας το μόνο που προσέφερε στην όλη κουβέντα ήταν κατινιές ανάλογες του καναλιού του απέναντι στην Μ. Χούκλη, καθώς και την κλασσική γλυκανάλατη ερώτηση "ξέρω ένα κοριτσάκι... μπλα μπλα... βλέπει το μέλλον συννεφιασμένο... μπλα μπλα".

Η μορφή του ελληνικού debate προσφέρει ελάχιστα, αφού βάζουν όλοι την "κασσετούλα" κι απαγγέλουν τις προγραμματικές δηλώσεις των κομμάτων τους. Αυτά όμως τα διαβάζω κι απο το site τους, ή απο ένα διαφημιστικό τους φυλλάδιο. Εγώ θα προτιμούσα τους 2 κύριους μονομάχους να κάτσουν στο ίδιο τραπέζι όπως έγινε στην Γαλλία. Σίγουρα κι αυτό ευννοεί τον "κατινίστικο" χαρακτήρα της διαδικασίας, αφού ο ρόλος των εντυπώσεων θα είναι ακόμη μεγαλύτερος, αλλά σε έναν σκεπτόμενο ψηφοφόρο θα είναι άκρως διαφωτιστικό το πόσο ο πολιτικός αρχηγός που θα ψηφίσει είναι ικανός θα διεξάγει μία αξιοπρεπούς επιπέδου κουβέντα.

Και προς θεού, διαφωνώ κάθετα με την ιδέα τις ερωτήσεις να τις θέτει "ο απλός κόσμος". Έλεος, η ιδιοσυγκρασία μου δεν πρόκειται να αντέξει άλλες ερωτήσεις του στυλ "γιατί μας καίτε τα ονειρά μας;;;", "ο κοσμάκης πεινάει κι εσείς τί κάνετε;;;", "δώστε στο λαουτζίκο να φάει". Προφανώς όταν στην σύγχρονη νεοελληνική κουλτούρα όταν λέμε "απλός κόσμος", μάλλον εννοούμε simpletons (=καθυστερημένοι, simple=απλός).

Τέλος, μία αξιολόγηση των αρχηγών.
Ο καλύτερος (με διαφορά) ήταν ο Καραμανλής, ο οποίος με πρωθυπουργική μεθοδικότητα απάντησε στις ερωτήσεις ενώ ήταν ο μοναδικός που δεν βγήκε εκτός θέματος στις ερωτήσεις. Για πρώτη φορά τον είδα νευρικό, πράγμα που μου έκανε εντύπωση για ένα τόσο άρτιο επικοινωνιακό κατασκεύασμα όπως αυτός. Ίσως για πρώτη φορά στη ζωή του να τα βρήκε σκούρα και να πήρε την ιδιότητα του στα σοβαρά.
Ο ΓΑΠ ήταν μέτριος κι έμεινε στην καταγγελία χωρίς καμμία αντιπρόταση. Σχεδόν σε όλες τις ερωτήσεις βγήκε κατα πολύ εκτός θέματος, ενώ για την ταμπακιέρα (αλλαγή των απόψεων του για το άρθρο16, τις γκρίζες ζώνες κτλ) καμμία αναφορά. Παρ' όλα αυτά, η τελικός του λόγος ήταν ο καλύτερος των 6.
Ο Καρατζαφέρης, ως τυπικός χαρισματικός ηγέτης της ακροδεξιάς, δεν είχε κανένα πρόβλημα ή σφύξιμο. Έβγαινε κι έμπαινε στο θέμα όποτε τον βόλευε με περισσή μαεστρία, λαϊκιζε κατα βούληση κι εκτόξευε ειρωνίες εκ του ασφαλούς. Αν κι αμφιβάλλω ότι τα γερόντια και οι ψηφοφόροι της Έφης Σαρρή αντιλήφθηκαν τα παραπάνω, πιστεύω ότι ο πρώην-bodybuilder ήταν απο τους κερδισμένους της βραδιάς.
Ο Αλαβάνος είχε την πλακίτσα του (είχαμε πεθάνει στα γέλια με το σχόλιο του στον Λιάτσο για το εγκεφαλικό), αλλά ο πολιτικός λόγος του ήταν για να μαζέψει ψήφους απο 16χρονα που θέλουν να κλείσουν το σχολείο επειδή οι γονείς τους δεν τα αφήνουν να πάνε rockwave. Κάποιος να του πει ότι τα 16χρονα δεν ψηφίζουν.
Η Αλέκα ήταν (όπως πάντα) συμπαθής, ξεκάθαρη κι ειλικρινής, αλλά μπροστά σε κάποιες καίριες δημοσιογραφικές ερωτήσεις ήταν φανερές οι αδυναμίες της πολιτικής ιδεολογίας που πρέσβευε.
Για τον Παπαθεμελή δεν καταδέχομαι να μιλήσω.

Εύχομαι στην ΦΣ με το καλό συμμετοχή στο επόμενο debate!!!

Wednesday, September 05, 2007

Τί μου έμαθε η ζωή για την τεχνολογία

Όπως γνωρίζουν οι τακτικοί αναγνώστες μου, μετά απο σαράντα κύματα κατάφερα να αποκτήσω ένα ΝΟΚΙΑ Ν73. Η λογική της αγοράς αυτής, ήταν να έχω ένα μαραφέτι το οποίο θα είναι ταυτόχρονα: τηλέφωνο (προφανώς), organizer, φωτογραφική μηχανή, mp3 player, παιχνιδομηχανή και πλατφόρμα για εφαρμογές γραφείου όπως word, excel και μαθηματικό πακέτο. Όλα σε ένα δηλαδή.

Αμ δε όμως. Το τηλέφωνο είναι ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ αργό (πχ θέλει 3+ δευτερόλεπτα να ανοίξει τις πρόσφατες κλήσεις, ούτε λόγος για το πόσο περιμένω να ανοίξει ένα sms), ενώ πολλές είναι οι φορές όπου προγράμματα με πετάνε έξω λόγω έλλειψης μνήμης και τα κρασαρίσματα είναι πλέον σε καθημερινή βάση. Αλλά το πιο εξωφρενικό απο όλα είναι ότι σε κατάσταση ασταθούς λειτουργίας του κινητού τα πρώτα που καταρρέουν είναι τα ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΗ όπως πχ η δυνατότητα κλήσεως ή το μικρόφωνο!!!

Αυτό που με εκνευρίζει περισσότερο με εμένα είναι ότι δεν ακούω ποτέ τον ίδιο μου τον εαυτό! Πόσες φορές στο παρελθόν έλεγα "το κινητό είναι για να παίρνει τηλέφωνα και τίποτε άλλο";;; Τυφλωμένος λοιπόν εγώ από την τεράστια οθόνη του Ν73 και τα γυαλιστερά του χρωματάκια, δεν άκουσα τον εαυτό μου και παραβίασα τον ΘΕΜΕΛΙΩΔΗ νόμο των gadgets: ΕΚΑΣΤΟ ΣΤΟ ΕΙΔΟΣ ΤΟΥ.

θες τηλέφωνο; πάρε αυτό το μικρό, ταπεινό (κι αποτελεσματικό)
θες φωτογραφική μηχανή; πάρε μία Canon!
θες μουσική; πάρε ένα ipod!
θες word/excel/μαθηματικό πακέτο: πάρε ένα PDA!
θες παιχνιδομηχανή; ξέθαψε το gameboy σου και κουβάλα το! (δε με χαλάει)

Θα μου πείτε τώρα, "μα καλά 1000+2 πράγματα θα κουβαλάμε;".
Ε ΝΑΙ ρε παιδιά, αφού το παίζουμε τόσο σύγχρονοι, tech-freaks και γεμάτοι απαιτήσεις, ας φάμε στη μάπα ένα τσουβάλι συσκευές που τουλάχιστον η κάθε μία μεμονωμένα θα κάνει τη δουλειά της...

Tuesday, September 04, 2007

Κατανοώντας την ελληνική ποδοσφαιρική πραγματικότητα

παρ' όλο που είχα στην διάθεση μου ένα ολόκληρο 2μερο να ηρεμίσω (λόγω κενού στο πρόγραμμα της εξεταστικής μου) δεν μπόρεσα να μην προβληματιστώ για τα τρέχοντα ποδοσφαιρικά δρώμενα.

Καταρχάς, με το ματς ΠΑΟ-ΟΣΦΠ. Καλά, αυτοί (οι βάζελοι) δεν ήταν που θα μας γαμούσαν, έδερναν, βίαζαν, έκαιγαν, πατούσαν κτλ κτλ κι ότι "εδώ είναι Λεωφόρος";;; Κι ενώ (όπως πάντα εξάλλου) όλοι οι αντικειμενικοί δημιοσιογράφοι είχαν συμφωνήσει ότι όλα τα παραπάνω θα τα έκανε ο ΠΑΟ, η ομαδάρα τους ήταν κατώτερη των προσδοκιών ενώ ο ΟΣΦΠ μπορούσε κάλλιστα να είχε πάρει το ματς.
Μετά το 0-0 λοιπόν, βγήκαν όλοι οι αντικειμενικοί και είπαν "ο ΠΑΟ είναι κερδισμένος γιατι κατέβηκε για να πάρει το Χ". ΤΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΑΥΤΟΣ που λέγατε πριν ότι θα μας έκανε και θα μας έδειχνε τώρα ξαφνικά κατέβηκε να πάρει το Χ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΤΟ Χ ΣΤΗΝ ΕΔΡΑ ΤΟΥ;;;;;;;;;

Κατα δεύτερον, το ματς ΑΕΚ-Σεβίλλη. Γιατί οι εκφωνητές Χανουμόπουλος και Βαζελόπουλος πανηγύριζαν και ψέλναν διθυράμβους στην ΑΕΚ; Γιατί όταν άλλη ομάδα τρώει 4 λένε για διασυρμούς, ξεφτιλίσματα, κτλ κτλ;;; Α, ξέχασα, μία είναι η φτωχή πλην τίμια προσφυγοπούλα ΑΕΚ που την πολεμάνε όλοι αλλά μια μέρα θα σηκώσει κεφάλι.

ΡΕ ΔΕ ΠΑΝΕ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΟΛΟΙ ΛΕΩ ΓΩ;;;

Saturday, September 01, 2007

I love you


you are my... everything!

Thursday, August 30, 2007

Για την διαμαρτυρία στο Σύνταγμα

Καταρχάς να ξεκαθαρίσω ότι ήμουν υπερ αυτής της πρωτοβουλίας. Πολύ καλά έκανε ο κόσμος και πήγε, αλλά το πιο θεμελιώδες απ' όλα είναι να μην μείνουμε εκεί.

Μία "διαδήλωση κατά της πυρκαγιάς" έχει έναν χαριτωμένο συμβολικό χαρακτήρα, αλλά κανένα απολύτως πρακτικό αντίκτυπο. Είναι σαν να διαδηλώνεις "κατά του πολέμου", ή "κατά της γρίπης των πτηνών". Απλά όλοι θα συμφωνήσουν μαζί σου (δε νομίζω κανείς ψυχικά υγιής να είναι υπερ των παραπάνω) , συμπεριλαμβανομένων και των πολιτικών οι οποίοι θα γνέψουν συγκαταβατικά το κεφάλι και θα μοιράσουν τις συμπάθειες τους.

Όπως είχα πει και στο προηγούμενο post, δεν υπάρχει καλύτερη ημερομηνία εκλογών απο τις 16/9. Η ουσιαστική διαμαρτυρία (αν υπάρχει) θα ξεκινήσει απο εκεί. Και λέω θα ξεκινήσει, αφού όλοι οι μηχανισμοί προστασίας της χώρας μας εναπόκεινται και στην δικιά μας υπευθυνότητα.

Monday, August 27, 2007

Οι φωτιές, οι Γκρίζοι Λύκοι και τα πράσινα ανθρωπάκια

Μπορεί με άτομα διανοητικού επιπέδου όπως τον Παπαθεμελή, τον Καρατζαφέρη ή τους συντάκτες της Αυριανής να μην έχω καμμία σχέση, όμως θα συμφωνήσω σε ένα πράγμα: "ο εχθρός βρίσκεται εντός των πυλών".

Οι ενδείξεις του να είναι οι υπαίτιοι της καταστροφής ξένοι πράκτορες είναι ελάχιστες. Οι δε αποδείξεις ανύπαρκτες. Για τους αναρχικούς που γίνεται λόγος, αυτά είναι γελοιότητες αφού καμμία μορφή αντιεξουσιαστικής δράσης δεν περιλαμβάνει χτυπήματα σε περιβαλλοντικούς στόχους. Για τους ΠΑΣΟΚους, σε τέτοια έκταση δεν έχουν κανένα συμφέρον να το κάνουν. Όπως και να χει, ο φαύλος κύκλος της συνομωσιολογίας μπορεί να τραβήξει σε απίστευτα εξωφρενικές θεωρίες, αποπροσανατολίζοντας μας απο το διαταύτα.

Αλλά και πάλι, εγώ πιστεύω ότι ο εχθρός ο βρίσκεται εντός των πυλών. Κι αυτός είναι η ανθρώπινη ηλιθιότητα. Είτε είναι η μαλάκυνση εγκεφάλου που δέρνει τους σαπιοκοιλαράδες που πετάνε τα τσιγάρα στο δάσος, είτε (όπως λέει κι ο θείος μου, απόστρατος αξιωματικός της πυροσβεστικής) οι αρχιταβλαδώροι που έχουν μπει σε νευραλγικές θέσεις των σωμάτων ασφαλείας.

Επιπλέον, δεν είδα απο την μεριά του ΥΠΕΞ κανένα απολύτως συντονισμό για διεθνή επιχείρηση. Κάτι υποσχέσεις για canadair που θαρθουν αύριο, μεθαύριο, τρέχα γύρευε δηλαδή. Τί φοβούνται, πολιτικό κόστος μπας και πούμε οι πολίτες ότι δεν μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα μόνοι μας;

Κλείνωντας, πολλοί λένε για αναβολή των εκλογών. Αντιθέτως, εγώ πιστεύω ότι δεν υπάρχει ΠΙΟ ΚΑΤΑΛΛΗΛΗ ημερομηνία διεξαγωγής τους απο τις 16/9. Ούτε φανφαρολογίες, ούτε τραγουδάκια, ούτε ευχολόγια. Να δούμε τώρα στα δύσκολα τί θα έχουν να πουν. Εδώ πληρώνονται όλα.

Friday, August 24, 2007

Ο επίσημος οδηγός σκανδάλων 2004-2007

και δεν μιλάω μόνο γι αυτό των ομολόγων.

Σε αυτά τα 3.5 χρόνια γαλάζιας διακυβέρνησης, έσκασαν 3 κολλοσιαίων διαστάσεων σκάνδαλα τα οποία σε σειρά φθίνουσας σημασίας είναι:
1) Εκκλησιαστικό-Παραδικαστικό (ή "έπος Βαβύλη")
2) Σκάνδαλο Υποκλοπών (ή "Vodafonegate")
3) Σκάνδαλο Ομολόγων (ή "Ομολογιάδα")

τα οποία ας πάρουμε με τη σειρά:

1) Για μένα το μεγαλύτερο σκάνδαλο της Μεταπολίτευσης, μπροστά στο οποίο ο Κοσκωτάς μοιάζει με παιδάκι που έκλεψε καραμέλες απο περίπτερο. Μιλάμε για ένα τερατώδες δίκτυο λαδώματος δικαστικών, ξεπλύματος μαύρου χρήματος, χειραγώγησης εκκλησιαστικής πολιτικής, διακίνησης όπλων και ναρκωτικών, δράσης παρακρατικών κομμάντος, επιρροής σε κοινοβουλευτικά πρόσωπα και κατασπατάλησης δημόσιου χρήματος. Μέσα σε όλο αυτό το κατασκεύασμα ξεχωρίζουν οι Βαβύλης, Γιοσάκης και η αδελφότητα της Χρυσοπηγής.
Ο Βαβύλης, ο οποίος κάνει τον James Bond αφόρητα κολλεγιόπαιδο, έχει μία δράση της οποίας η έκταση πολύ δύσκολα θα εξιχνιαστεί. Δικαιολογημένα η όλη ιστορία βαπτίστηκε "το έπος Βαβύλη" αφου περιλαμβάνει σχεδόν ότι έγκλημα υπόκειται στην δικαιοδοσία της Interpol. Αν ανοίξει το στόμα του σίγουρα θα έχει πολλά να πει, αλλά δυστυχώς ένας τέτοιος άνθρωπος ακόμη και το Γκουαντάναμο θα το έχει περίπατο στην εξοχή.
Αν ο Βαβύλης ήταν ο εκτελεστικός/στρατιωτικός βραχίονας, ο Γιοσάκης φρόντιζε τον δικαστικό/οικονομικό τομέα. Λαδώματα δικαστών και αρπαγή χρήματων ήταν οι κύριες δραστηριότητες του. Απο ότι ξέρω, μάλλον πως θα την γλιτώσει.
Και οι 2 παραπάνω δεν θα εκτελούσαν το θεάρεστο (κυριολεκτικά) έργο τους αν δεν υπήρχε η Αδελφότητα της Χρυσοπηγής. Αν νομίζατε ότι η Opus Dei ήταν κάπως "ακραία" ξανασκεφτείτε το. Μιλάμε για την ισχυρότερη σέκτα της Ελλαδικής Εκκλησίας, η οποία ανέβασε τον τωρινό Αρχιεπίσκοπο κι έχει τεράστια πολιτική ισχύ σε σημείο να συγκρούεται ανοικτά με πρωθυπουργούς ή ακόμη και τον ίδιο τον Οικουμενικό Πατριάρχη.
Αλήθεια, η πτώση του Chinook είναι εντελώς άσχετη με τα παραπάνω; Όπως και να χει, τόσο η "ευαισθησία" του εκλογικού σώματος σε θρησκευτικά ζητήματα (ε ρε ζώα...) όσο και τωρινή κατάσταση της υγείας του Αρχιεπισκόπου δεν δίνουν την δυνατότητα να θιχθεί το θέμα προεκλογικά.

2) Κάποιοι "παρακρατικοί" έστησαν κοριούς σε τηλέφωνα βασικών πολιτικών προσώπων. Ακολούθησε ένα τσίρκο όπως η διάλεξη Βουλγαράκη ή οι παρελάσεις αριστεριστών που ισχυριζόντουσαν ότι ΚΑΙ τα δικά τους τηλέφωνα ήταν στη λίστα. Η υπόθεση έκλεισε με την εύκολη λύση της υπόννοιας για εμπλοκή των ΗΠΑ. Όλα αυτά θα τα χαρακτήριζα αστεία, αφού ο Πρωθυπουργός ποτέ δεν μιλά σε ανοικτές γραμμές για κρατικά θέματα (ελπίζω τουλάχιστον) ενώ οι παρακολουθήσεις τηλεφώνων μαζί με τους χαφιέδες είναι στην ημερίσια διάταξη αντίπαλων πολιτικών παρατάξεων.
Όμως, στο όλο θέμα μπήκε και μία μυστηριώδης "αυτοκτονία". Ένα παλικάρι επιτυχημένο, με κοπέλα, φίλους κι οικογένεια, βασικό στέλεχος της Vodafone ξαφνικά κρεμάστηκε χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο. Εδώ κύριοι το θέμα ΧΟΝΤΡΑΙΝΕΙ. Μέχρι σήμερα κανείς δεν έχει βγει να ξεδιαλύνει την υπόθεση, ενώ θα περίμενε κανείς ότι η ΝΔ, ως "θύμα" στην όλη ιστορία, θα πίεζε κάπως περισσότερο... αλλά τίποτα.

3) Μέσα σε ένα δαιδαλώδες διεθνές δίκτυο τραπεζών, χρηματιστών, επιτροπών, χαθήκαν κάμποσες εκατοντάδες εκατομύρια ευρώ απο τα ταμεία των ασφαλισμένων προς "κάπου", με τις τρέχουσες εξελίξεις και το πόρισμα Ζορμά να δείχνουν "γαλάζια" ταμεία. Αν και η εμπλοκή του Πρωθυπουργού μου φαίνεται μάλλον αμφίβολλη (το άτομο με την επιρροή του αν είχε ανάγκη απο λεφτά έβρισκε χρηματοδότες όποτε ήθελε), το θέμα είναι ότι η ΝΔ έδειξε την ίδια επιπολαιότητα (στην καλύτερη περίπτωση) με το ΠΑΣΟΚ όσον αφορά την διαχείρηση δημόσιου χρήματος.


Σεμνή και ταπεινή συγκάλυψη λοιπόν. 3 χρόνια, 3 τερατώδη σκάνδαλα.

Απομεινάρια του συστήματος ΠΑΣΟΚ;
Με την λογική της "δεξιάς παρένθεσης" η ΝΔ είπε "ας κλέψουμε ότι προλάβουμε";
Αδυναμία της τωρινής κυβέρνησης να υπερασπιστεί αυτά που εκλέχθηκε για να διαχειριστεί;

Φοβάμαι ότι όλες οι παραπάνω υποθέσεις, όπως και σε όλα τα σοβαρά αστυνομικά μυθιστορήματα, θα κλείσουν με αιωρούμενα ερωτήματα.

Wednesday, August 22, 2007

Υλιστικός Εσχατολογισμός

Πάντα αναρωτιόμουν γιατί τα εκλογικά σώμματα των κουμμουνιστών και των ακροδεξιών συνδέονται τόσο στενά. Οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν μεγάλες συναλλαγές ψηφοφόρων μεταξύ ΚΚΕ-ΝΔ/ΛΑΟΣ, φασιστόμουτρα τύπου Τσάκαλου χρησιμοποιούν αριστερή ρητορική, άτομα όπως η πανάθλια Κανέλλη εμφανίζονται δίπλα-δίπλα με Λιακόπουλους/Χριστόδουλους, ενώ γεροξεκούτηδες "εργατοπατέρες" όπως ο Μίκης Θεοδωράκης ή ο μακαρίτης Φλωράκης σε δηλώσεις τους έχουν ταχτεί ανοικτά υπερ της ΝΔ, με τον πρώτο να ενστερνίζεται ακόμη και τον εθνικισμό ή τον αντισημιτισμό.

Γιατί λοιπόν οι αφόρητα σκληροπυρηνικοί αριστεροί βρήσκουν πλέον καταφύγιο στην Δεξιά; Είναι απλά μία σύγκληση απόψεων ανελευθερίας;

Η απάντηση έρχεται μελετώντας το φαινόμενο απο την ανάποδη, παρατηρώντας τις κοσμοθεωρίες των ακροδεξιών. Και πράγματι, οι περισσότερες στηρίζονται στην Εσχατολογία, με κύριο πυρήνα την καταστροφή του κόσμου και την Αποκάλυψη. Μάλιστα, σε πάρα πολλούς σκληροπυρηνικούς κύκλους ρεπουμπλικάνων των ΗΠΑ, υπάρχουν τερατώδεις θεωρίες όπου υποστηρίζουν τον πόλεμο και την καταστροφή με απώτερο στόχο να φέρουν πιο γρήγορα την Αποκάλυψη, άρα και την σωτηρία των ευσεβών επι της Γης!!!

Το τελευταίο πραγματικά με συγκλόνισε, με αποτέλεσμα να το μελετήσω περισσότερο ψάχνοντας αναλογία με άλλους πολιτικούς χώρους. Και πράγματι, ανακάλυψα σε αριστερούς κύκλους θεωρίες που λένε, οτι αφού ο Μαρξ προέβλεψε την πτώση του Καπιταλισμού, στηρίζοντας την Δεξιά επιταχύνουμε την άφιξη της Επανάστασης!!!

Φυσικά αυτό δεν αποτελεί σε καμμία περίπτωση επίσημη θέση του ΚΚΕ, αλλά βλέπουμε ότι ακόμη και στην περίπτωση του απόλυτου υλισμού και πραγματισμού που εκφράζει ο Κουμμουνισμός, υπάρχουν ιδεολογίες που στηρίζονται σε εσχατολογικές προσδοκίες. Είναι μία ιδιότυπη μορφή αίρεσης, ιδιαίτερα δημοφιλής στους κύκλους των παρηκμασμένων μαρξιστών που μη έχωντας συνέλθει από την πτώση του Υπαρκτού (καθ'ότι ο 50άρης ελληναράς της μεταπολίτευσης ποτέ δεν πρόκειται να παραδεχτεί ότι ίσως έκανε λάθος) και βλέπωντας την αλματώδη ανάπτυξη του υπόλοιπου κόσμου, καταφεύγει σε κάθε λογής παρα-θεωρίες.

Λέτε όλοι αυτοί οι σύγχρονοι πολιτευτές όπου με την πρώτη ευκαιρία δίνουν διαπιστευτήρια για το "αριστερό παρελθόν" τους και το "προοδευτικό" παρόν τους, να πιστεύουν τέτοια πράγματα;

Saturday, August 18, 2007

Ψάχνωντας το Νόημα της Ζωής σε ένα Συμπαντικό ανέκδοτο

Είναι κοντά 12 τα μεσάνυχτα, το πρώτο Σάββατο του καλοκαιριού που δεν βγαίνω. Γράφω το πρώτο μου μάθημα μεθαύριο και διαβάζωντας ξαφνικά με έπιασε μία ανάγκη να φιλοσοφήσω...

Όλοι λίγο πολύ ψάχνουν να βρουν το "νόημα", είτε το εννοούν μικροσκοπικά ως ένα σύνολο κανόνων για το πώς να ζήσουν, είτε μακροσκοπικά ως μία pop-εκδοχή της Ενοποιημένης Θεωρίας των Πάντων.

Σε πρώτη φάση ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω τους θρησκευόμενους που διατυπώνουν αυτά τα ερωτήματα. Όλες οι απαντήσεις είναι στα Ιερά τους Κείμενα κι όλη η ιστορία αρχίζει και τελειώνει εκεί. Μακάρι κι εγώ να πίστευα ότι η Πλάση είναι ένα κοσμικό test ground του Θεού για εμάς τα δημιουργήματα του και η Ζωή είναι μία διαδικασία "εργοστασιακού ποιοτικού ελέγχου" για το ποιά κομμάτια είναι καλά να πάνε στο Παράδεισο πετώντας τα ελλατωματικά στη Κόλαση... Θα κοιμόμουν πολύ πιο ήσυχος τα βράδια.

Όσον αφορά τους υπόλοιπους, καλό θα ήταν να καταλάβουν ότι δεν υπάρχει κάποιο "νόημα", καθορισμένο απο κάποιους Συμπαντικούς παράγοντες. Και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί αυτό είναι απαισιόδοξο, μηδενιστικό, κτλ. Πρέπει ντε και καλά να σου ορίσει κάποιος εξωγενής παράγοντας έναν σκοπό ύπαρξης για να μπορείς να ζήσεις;;; Καιρός είναι ο άνθρωπος να απελευθερωθεί απο την ανάγκη του μόνιμου "μπαμπούλα" πάνω απο το κεφάλι του που θα του ορίζει τί να κάνει και πώς να ζει. Ένας ελεύθερος άνθρωπος βάζει ο ίδιος νόημα στη ζωή του, με στόχους, όνειρα και προσδοκίες. Δεν παίζει κανένα ρόλο πόσο "μικρά" ή "ποταπά" είναι τα όνειρα αυτά, αφού μπροστά στο άπειρο του Σύμπαντος δεν μπορεί να ορίσει κανείς κλίμακα σημαντικότητας στόχων αφού κι ακόμη και τα λεγόμενα υψηλά/ηρωικά έργα είναι μηδαμινής σημασίας.

Ο σύγχρονος άνθρωπος μπορεί σήμερα να δει την Ύπαρξη με διαφορετικό μάτι. Με νηφαλιότητα ως επιστήμονας και με χιούμορ ως καλλιτέχνης. Όσον αφορά το πρώτο, η Επιστήμη κερδίζει συνεχώς έδαφος και μία μέρα θα θριαμβεύσει προσφέρωντας μας σχεδόν άπειρες δυνατότητες. Αλλά ακόμη κι αν δεν τα προλάβουμε όλα αυτά, όπως ανέφερα και παραπάνω, δεν τρέχει και τίποτα. Απο την άλλη η Τέχνη μας δίνει την δυνατότητα να αντιληφθούμε τον όλο σουρεαλισμό της ύπαρξης και να μάθουμε να απολαμβάνουμε αυτή την κοσμική σούπα των άπειρων πιθανοτήτων.

Για περαιτέρω εμβάθυνση το internet είναι γεμάτο από κείμενα "ανθρωπιστικού αθεϊσμού" σημαντικών συγγραφέων (ή εξίσου εφυϊών "ανώνυμων"), είμαι σίγουρος ότι θα βρείτε πολλά που να ταιριάζουν σε αυτό που ψάχνετε. Απο την μεριά μου μπορείτε να διαβάσετε το εκπλητικού χιούμορ κι ευστοχίας δοκίμιο του Ουμπέρτο Έκο "τα πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα του θανάτου", φυσικά το "Περι Θεού αυταπάτη" του Richard Dawkins είναι must, η ταινία "ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών" είναι μία συνεχής πηγή έμπνευσης αλλά και να ακούσετε το μνημειώδες τραγουδάκι "Always look at the bright side of life" των Monty Pythons.

Friday, August 17, 2007

Επιτέλους εκλογές

δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα για μία χώρα σαν την Ελλάδα απο μία παρατεταμένη προεκλογική περίοδο. Και σε αυτό το σημείο ο Καραμανλής έπραξε πάρα πολύ σωστά κι έθεσε την ημερομηνία των εκλογών όσο νωρίτερα γίνεται.

Θα έλεγε κανείς ότι ο Καραμανλής μπορούσε να κάνει εκλογές το Μάρτη, όπου η ΝΔ στις δημοσκοπήσεις χτυπούσε 5άρες κι ήταν αλώβητη ακόμη και μπροστά στις φοιτητικές κινητοποιήσεις και τις αυθαιρεσίες του Πολύδωρα. Αλλά ούτε αυτό ήταν λύση, αφού οι κύκλοι της ΝΔ ήξεραν την επερχόμενη βόμβα των ομολόγων, όπου σε περίπτωση που έσκαγε πριν τις εκλογές, θα ήταν κάτι αντίστοιχο του σκανδάλου Πόρτο Καράς το 2004.

Αυτό που με προβληματίζει όμως, είναι το επιχείρημα "κάνω εκλογές για να έχω τη μεγαλύτερη δυνατή συναίνεση πριν προχωρήσω στις οικονομικές μεταρρυθμίσεις". Μα, όλες οι δημοσκοπήσεις θέτουν πολύ υψηλή την πιθανότητα πεντακομματικής βουλής, τί συναίνεση θα έχει;;;

Η δικιά μου θέση είναι ότι ο Καραμανλής, ένας πολιτικός που είπε ότι θα κάτσει 2 τετραετίες και μετά θα αποσυρθεί, σπατάλησε το μισό του χρόνο κάνοντας ελάχιστα. Στην Παιδεία, όπου και ξέρω καλύτερα, πέρασε εμάς την φοιτητική κοινότητα απο 1000 κύματα κάνοντας στην τελική ένα τίποτα με μπόλικο καθόλου. Κρίνοντας από την μέχρι τώρα πορεία της ΝΔ, κοιτάω πολύ απαισιόδοξα το επερχόμενο ακαδημαϊκό έτος.

Απο την άλλη το ΠΑΣΟΚ είναι ένα ανέκδοτο. Εγώ, που ψήφιζα φανατικά το ΠΑΣΟΚ του Σημίτη τώρα απλά γελάω με αυτό το τηλεοπτικό παλαιοαριστερίστικο τσίρκο. Μόλις έμαθα ότι το "μυστικό όπλο" του ΠΑΣΟΚ είναι ο Παναγιώτης Γιαννάκης. Μάλιστα. Το 2004 είχανε τον Ανδριανόπουλο και το 2007 έχουνε το Γιαννάκη. Αυτό τα λέει όλα πιστεύω.

Το πιο λυπηρό σε όλη την ιστορία είναι ότι δυστυχώς σε αυτήν την μίνι-προεκλογική περίοδο έχω διπλή εξεταστική, και δεν θα μπορώ να απολαύσω με την δέουσα χαλαρώτητα όλο αυτό το show...

Monday, August 13, 2007

Άλλη μία ελεηνή διαφήμηση

Μα τώρα εγώ είμαι υστερικός;;;

Εδώ κι αρκετό καιρό βλέπω στις τηλεοράσεις να παίζεται αυτή η ελεηνή διαφήμηση με ένα μαλακισμένο όπου προβλέπει την καταστροφή του κόσμου κι ότι θα μας γαμήσει όλους αν δεν κάνουμε κάτι...

Δεν είναι τόσο το μήνυμα της διαφήμησης (όπου προφανώς είμαι υπερ της οικολογικής αφύπνησης) όσο αυτό που τόσο αποτυχημένα προσπάθησε ο σκηνοθέτης της να μας περάσει: ένα παιδάκι, το οποίο (ακραίως επιτηδευμένα) δεν είναι και τόσο χαριτωμένο (για την ακρίβεια είναι σκατόφατσα) και μας το τονίζει κάθε δευτερόλεπτο, το οποίο εκτοξεύει παντού εσχατολογικές προβλέψεις και κατάρες. Εγώ τώρα δηλαδή ως ενήλικας τί πρέπει να πώ;;; "αααχ τα παιδάκια μας χάσαν την αθωώτητα τους και μου λένε άβολες αλήθειες";;; Μα εγώ όταν βλέπω αυτή τη διαφήμηση θέλω να πιάσω το τσογλάνι και να το ρίξω σε μία δεξαμενή με πυρηνικά απόβλητα!

Τέλος πάντων, εγώ θα γύριζα ένα πιο αποτελεσματικό σποτάκι: η φάτσα μου σε κοντινό πλάνο (όπως και στην εν λόγω διαφήμηση) και θα έλεγα "ρε γαμώ τα σπίτια σας χαμηλώστε επιτέλους τα aircondition που τα έχετε 24 ώρες το 24ωρο να δουλεύουν στους 20 βαθμούς ακόμη και σε χώρους που δεν ξεπερνάνε τα 40τμ!!!"

για further reading ρίχτε μία ματιά εδώ

ΥΓ: χθες γύρισα Χανιά, ώρα για εξεταστική :(( αναμένω τα δικά σας νέα

Wednesday, July 25, 2007

υστερόγραφο στην «Περι Θεού Αυταπάτη» του Richard Dawkins

είχα να διαβάσω τέτοιο διαμάντι δοκιμιογραφίας από το «Βήμα του Κάβουρα» του Έκο. Ένα best-seller που ήρθε να διαλύσει το σκοταδισμό κι όλο αυτό το ρεύμα παραλογισμού που δημιούργησε ο «Κώδικας ντα Βίντσι» και τα παραπροϊόντα του.

Δεν θα επεκταθώ στο περιεχόμενο του βιβλίου, το οποίο λίγο πολύ είναι γνωστό (πολλά αποσπάσματα είναι διάσπαρτα στο internet) αλλά θα σταθώ στον σχολιασμό του γενικότερου ύφους του καθώς και τα συναισθήματα που μου προξένησε.

Κατ’ αρχάς ο Richard Dawkins έχει κατηγορηθεί για αλαζονικό ύφος, με τρομερές επιθέσεις ενάντια στη θρησκεία που θυμίζουν αντίστοιχη φρασεολογία φονταμεταλιστών. Αυτό φυσικά δεν ισχύει, γιατι πολύ απλά ο κύριος καθηγητής κάνει χρήση του υπέροχου καυστικού ύφους και χιούμορ, χαρακτηριστικό ενός ακαδημαϊκού της Οξφόρδης, που βέβαια σίγα μην το καταλάβει το παπαδαριό ή ο παρηκμαζμένος μαρξιστής/αναγεννημένος χριστιανός που είναι βιβλιοκριτικός ελληνικής εφημερίδας...

Επιπλέον ο κύριος καθηγητής παραθέτει έναν πλούτο επιστημονικών πληροφοριών κι τωρινών εξελίξεων σε τομείς όπως πχ η κοσμολογία, οι οποίες είναι άγνωστες στο ευρύ κοινό και καταρρίπτουν την θεωρία «η επιστήμη έχει κορεστεί, τα κενά πρέπει να τα γεμίσει η θρησκεία». Αλλά ακόμη και σε αυτό το ρητό, ο κύριος καθηγητής παραθέτει το «τα κενά της επιστήμης πρέπει να τα γεμίζει όχι η θρησκεία, αλλά ο δημιουργικός αγνωστικισμός», πράγμα που είναι για μένα το σημαντικότερο συμπέρασμα του βιβλίου.

Η αναγνωστική μου εμπειρία παρέα με το λαμπρό μυαλό του Richard Dawkins ήταν συναρπαστική. Ήταν ένα ταξίδι στις απαρχές της ζωής, στα βαθύτερα ένστικτα του ανθρωπίνου νου, μία διεισδυτική ματιά στις κοινωνικές δομές που συντελλούν στην δημιουργία άκαμπτων και δογματικών θεωρητικών οικοδομημάτων όπως η θρησκεία. Ο κύριος καθηγητής ξεπέρασε κάθε προσδοκία μου και κέρδισε επάξια μία θέση στους ήρωες μου του πνεύματος, δίπλα στους Ουμπέρτο Έκο και Νόαμ Τσόμσκυ.

Όταν η θρησκεία μολύνει την ζωή και την βάζει σε καλούπια, ο αθεϊσμός δεν είναι μία παθητική στάση απόρριψης και μηδενισμού των πάντων, αλλά ένας καθημερινός αγώνας αγάπης και προστασίας της ζωής που είναι τόσο ξεχωριστή με την μοναδικότητα της τόσο σε ατομικό όσο και σε συμπαντικό επίπεδο. Διαβάζωντας το τελευταίο (και συναισθηματικά φορτισμένο) κεφάλαιο του βιβλίου στο μπαλκόνι του σπιτιού μου, τελειώνοντας τις τελευταίες γραμμές που κλείνουν αυτό το μεγαλειώδες έργο με μία απέραντη αισιοδοξία, γύρισα τα μάτια μου και κοίταξα την θάλασσα και τον ορίζοντα. Ναι, είναι πανέμορφα και η ζωή είναι υπέροχη μέσα στην μοναδικότητα της, ακόμη και χωρίς τον Χριστό, τον Ιεχωβά, την Κόλαση ή τον Παράδεισο πάνω από το κεφάλι σου.

ΥΓ: μεθαύριο επιτέλους διακοπούλες με το έτερον ήμισυ!!! Ελπίζω όλοι να απολαμβάνετε το καλοκαιράκι και με μεγάλη χαρά περιμένω τα δικά σας πάσης φύσεως νέα!!!

Sunday, July 15, 2007

Καλοκαιρινή κοπροσκυλίαση

έτσι όπως ακριβώς το ήθελα!!!

οι μέρες του καλοκαιριού εδώ στο νότο κυλάνε αργάαααααααα καθώς ο γράφων όποτε δεν απλώνει τη κορμάρα του σε καμμιά παραλία, αράζει σε κάποια καφετέρια πίνωντας λίτρα φρέντο και φιλοσοφώντας, ή ξαπλώνει στο μπαλκόνι του και διαβάζει τόνους βιβλία/περιοδικά...

αρχίζω κι αισθάνομαι ξεκούραστος, πραγματικά δεν με απασχολεί ΤΙΠΟΤΑ παρα μόνο τα κανονίσματα των εκδρομών με το έτερον ήμιση, ενώ αποφεύγω προκλητικά κάθε είδους δουλειά/υποχρέωση.

Σε όσα δε αποτελέσματα της εξεταστικής που έχουν βγει τα έχω πάει αρκετά καλά, ενώ παράλληλα για όσα μαθήματα δεν έχουν διορθωθεί ακόμη απλά δε με αγχώνει ούτε απασχολεί πώς τα πήγα. Αυτό γιατι πολύ απλά αυτή τη περίοδο ΕΙΜΑΙ ΚΟΠΡΟΣΚΥΛΟ και το φωνάζω υπερήφανα σε όλο το πλανήτη χωρίς καμμία ενοχή!... Όπως λέει και το υπέροχο (καλοκαιρινό) τραγουδάκι των Quiet Riot: "So you think I got a funny face - I GOT NO WORRIES!!!"

Τέλος, προετοιμάζω μία εκτενή βιβλιοκριτική για όσα έργα έπεσαν στα χέρια μου αυτή τη περίοδο, πρώτο φυσικά θα είναι το "Η περι Θεού Αυταπάτη" του Richard Dawkins το οποίο διαβάζω αυτό το καιρό και είναι υπέροχο...

Καλά να περνάτε όλοι/όλες!!!

Saturday, July 07, 2007

Εξεταστική ΤΕΛΟΟΟΟΟΟΟΟΟΣ!!!

Μπορεί ότι συναυλία να ήθελα να πάω να χάθηκε λόγω μαθημάτων, μπορεί να έχασα το ταξίδι μου στο Βερολίνο, αλλά τουλάχιστον επιτέλους διακοπές!!! Αραλίκι, ξύπνημα 2 το μεσημέρι, μπάνια, ποτάκια και βόλτες!

Καιρός λοιπόν να ασχοληθώ λίγο με τον εαυτό μου, τον οποίο έχω παραμελήσει και να κάνω πράγματα που δεν μπορούσα.

Το πρώτο είναι να αγοράσω τα παρακάτω βιβλία, των οποίων το κατάλογο έφτιαξα κατα τη διάρκεια της εξεταστικής:
The God Delusion - Richard Dawkins
The Brothers Karamazov - Fyodor Dostoevsky
John Fowles - The Magus
Philip Dick - Radio Free Albemuth

Μετά θα γραφτώ γυμναστήριο, με τις 2 απανωτές εξεταστικές, την ενασχόληση με τη διπλωματική κι όλο το junk food που έτρωγα έχω πάρει 8 κιλά, τα οποία πρέπει να χαθούν άμεσα.

Φυσικά μετά θα ασχοληθώ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ με το 3D modelling, το οποίο τόσο καιρό φέτο ότι θα ξεκινήσω και ποτέ δεν έκανα...

Και last but not least, να οργανώσω το ταξιδάκι με το αμόρε!

Πολυτεχνείο, εξεταστική, καθηγητές, ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ ΣΑΣ!!!

Sunday, July 01, 2007

Παιχνίδια με το shuffle

να κι ένα ενδιαφέρον chain-letter!!! Λοιπόν οι κανόνες είναι οι εξής:
1. Κάνετε enqueue στο winamp/media player/κτλ όλα σας τα τραγούδια (ή μια αγαπημένη σας playlist) και ενεργοποιείτε το shuffle (να τα παίζει ανακατεμένα)
2. Για κάθε ερώτηση πατάτε "επόμενο" και το όνομα του τραγουδιού που θα βγει θα είναι η απάντηση

Το έκανα κι ιδού η μεγάλη πλάκα:

IF SOMEONE SAYS "IS THIS OKAY?" YOU SAY?
Audioslave - Set it off

WHAT WOULD BEST DESCRIBE YOUR PERSONALITY?
Metallica - Prince Charming (χαχαχαχαχα!!!!)

WHAT DO YOU LIKE IN A GUY/GIRL
Grave Digger - The Brave

HOW DO YOU FEEL TODAY?
HIM - Join me in death (που να φας τη γλώσσα σου!)

WHAT IS YOUR LIFE'S PURPOSE?
Linkin Park - Runaway (βασικά σε αυτό ήθελα να βγει το "πίνω μπάφους και παίζω pro")

WHAT IS YOUR MOTTO?
Iron Maiden - como estais amigos (!?!)

WHAT DO YOUR FRIENDS THINK OF YOU?
Metallica - Phantom Lord (χαχα έλεος)

WHAT DO YOU THINK OF YOUR PARENTS?
Korn - beg for me (
XAXAXAXAAX shuffle το έχω, σοβαρά!!!)

WHAT IS 2+2?
Cradle of Filth - Venus in fear

WHAT DO YOU THINK OF YOUR BEST FRIEND?
System of a Down - Sad statue (χαχαχααχ δε το πιστεύω)

WHAT DO YOU THINK OF THE PERSON YOU LIKE?
Offspring - denial, revisited (ΕΕΕ;;;)

WHAT IS YOUR LIFE STORY?
Manowar - Thor the Powerhead (OH YEAH BABY!!!!!)

WHAT DO YOU WANT TO BE WHEN YOU GROW UP?
Λαυρέντης Μαχαιρίτσας - Πολιτευτής (χαχαα ειλικρινά στο shuffle το χω, ειλικρινά)

WHAT DO YOU THINK WHEN YOU SEE THE PERSON YOU LIKE?
Λαυρέντης Μαχαιρίτσας - Ρίξε κόκκινο στη νύχτα (πάντα ήξερα ότι το winamp είναι νοήμων)

WHAT WILL THEY PLAY AT YOUR FUNERAL?
Eminem - Still don't give a fuck (XAXAAXXAAXAXAXAXAXAXAXAXAXAXAXAXAXAXAXXAAXXAXAXAΧΑΑΧΑΧΑΑΧAXXAAXXA)

WHAT IS YOUR HOBBY/INTEREST?
Pink Floyd - Shine on you crazy diamond

WHAT IS YOUR BIGGEST FEAR?
Irish songs - Whiskey in the jar (lol εκτός αν είναι jack daniel's ;)

WHAT IS YOUR BIGGEST SECRET?
Manic Street Preachers - The Year of Purification

WHAT DO YOU THINK OF YOUR FRIENDS?
Nevermore - The heart collector (lol)

την σκυτάλη να πάρουν οι pixie, black fairy, eygenia, unclejack, δείμος, κουνούπι

Friday, June 29, 2007

Soundtrack θερινής νυκτός μέρος ΙΙ

Πάντα η έναρξη του καλοκαιριού μου προκαλεί μελαγχολία. Ίσως να είναι η περίοδος των εξεταστικών, όπου τις ώρες ανάμεσα στα βιβλία και τις σημειώσεις ο νους ξεπηδά σε όνειρα θερινής νυκτός, ή σε αναπολήσεις καλοκαιρινών περιπετειών.

Έτσι έγινε και προχτές, καθώς έπηζα το βράδυ διαβάζωντας ένα μάθημα (που ομολογουμένως μισώ θανάσιμα), άκουσα απο ένα αμάξι που περνούσε τους ήχους του "You shook me all night long" των AC/DC και το μυαλό μου αμέσως ταξίδεψε σε άλλες εποχές κι άλλα καλοκαίρια.

Δεν πήγα πολύ πίσω, γύρω στα 6 χρόνια όταν ήμουν στο λύκειο κι η έναρξη του καλοκαιριού ήταν πραγματικά μία λυτρωτική εμπειρία. Βόλτες με τα παπιά, μακρύ μαλλί, rockwave festival, μπύρες, χορός, beach parties κι ανέμελοι καφέδες... Μια εποχή που ήμασταν 19άρηδες και φερόμασταν ως 19άρηδες, κάνοντας καφρίλες και κάθε λογής μαλακία χωρίς να δίνουμε λογαριασμό σε κανένα, χωρίς να νοιαζόμαστε ποιός έχει τη πιο μούρικη διπλωματική ή ποιός βρήκε τη πιο prestigious δουλειά... Και οι κοπέλες, φέρονταν ως κοπέλες! Με τα all-star-άκια τους, τα περίεργα μπιχλιπίδια και τις τσάντες που έγραφαν “Metallica” με blanco… σίγουρα δεν φορούσαν τουαλέτες Dolce Gabbana και κατεβαίναν στα κλαμπάκια για να βρούνε «έναν να τις αποκαταστήσει»...

Είμαι ο τελευταίος άνθρωπος στο πλανήτη που θα υποπέσει στην παρελθοντολαγνεία. Στην περίπτωση μου ειδικά, τώρα είμαι ΑΠΕΙΡΩΣ καλύτερα απο ότι ήμουν τότε, σε όλους τους τομείς. Απλά είναι απολύτως φυσικό σε περιόδους που σε βαραίνουν τόσες υποχρεώσεις, να αναπολείς κάποια χρόνια που όλα ήταν τόσο γλυκά μπερδεμένα κι ανεξερεύνητα...

Friday, June 22, 2007

Hannibal Rising: Όχι άλλα άχρηστα sequel/prequel!!!

ΛΥΠΗΘΕΙΤΕ ΜΑΣ!!!!

Όλα ξεκίνησαν μήνες πριν, όταν διάβασα κάπου ότι θα βγει prequel με θέμα την ζωή του φοβερού και τρομερού Dr Lecter. Φυσικά, την ανακοίνωση την είδα με επιφυλακτικότητα αφού ξέρω το όλο φιάσκο με αυτές τις "αρπαχτές", μέχρι που έμαθα ότι την ταινία την επιμελείται εξ'ολοκλήρου ο δημιουργός των αντίστοιχων βιβλίων, ο Thomas Harris. Εκεί όσο καχύποπτος και να είσαι, σου γεννιέται ένας α' ενθουσιασμός...

Μετά απο ένα βράδυ επεισοδιακού downloading, η ταινία κατέβηκε. Και ήταν αίσχος. Απλά δεν βλεπόταν. Ο νεαρός που προσπαθούσε να κάνει τον Dr Lecter μάλλον γέλιο προξενούσε προσπαθώντας να εξομοιώσει την ανεπανάληπτη ερμηνεία του Anthony Hopkins, ενώ το όλο σενάριο ήταν ΑΦΟΡΗΤΑ βαρετό και η αναπαράσταση της διαδικασίας κατα την οποία ο Lecter έγινε serial killer μάλλον ρηχή για έναν τόσο πολυεπίπεδο χαρακτήρα (= του φάγαν την αδερφή κάτι εγκληματίες πολέμου κι αποφάσισε να τους φάει αυτός, όπως και κάθετι που κινείται).

Μία γρήγορη ματιά στην wikipedia ήταν άκρως διαφωτιστική: ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ απο μία ταινία, όπου όταν ρωτήσανε τον Thomas Harris γιατί την γύρισε αυτός είπε "για να μην με προλάβει κάποιος άλλος, αφού η εταιρία είχε σκοπό έτσι κι αλλιώς να την κάνει κάποια στιγμή" (;;;!!!) Τουτέστην, σε δουλειά να βρισκόμαστε!!!! ΕΛΕΟΣ

Τώρα κλαίω τα λεφτά του ρεύματος που άφησα τον υπολογιστή να κατεβάζει τη νύχτα, φαντάζεστε να πήγαινα να το δώ σινεμά;;; Ω θέε μου αυτό το Hollywood, απο τους χιλιάδες σεναριογράφους που κάνουν αιτήσεις κάθε χρόνο για ταινία, αυτό είναι το καλύτερο που έχει να επιδείξει;;;

Monday, June 18, 2007

Time-killers

Τί κάνει ο σωστός ο φοιτητής λίγο πριν την εξεταστική, στα διαλείμματα μεταξύ της διπλωματικής του και με θερμοκρασία κοντά 40 βαθμούς κελσίου;;; Μα φυσικά παίζει ένα καλό video-game, με το air-condition παραμάσχαλα!

To Need for Speed Carbon ήταν μία πολύ ευχάριστη έκπληξη. Ήταν τόσο ευχάριστο, που με έκανε να γκρεμίσω δύο από τις βασικότερες gamer-ικές πεποιθήσεις μου: 1) την απέχθεια μου για τα καγκουρο-παίχνιδα και 2) το μίσος μου για την Electronic Arts.

1) Το παιχνίδι είναι φυσικά καγκουριά στα τέρματα (τουτέστην κωλοφτιαγμένα αμάξια, κιτσαρία αισθητική κτλ) αλλά είναι ΑΠΟΛΑΥΣΗ να το παίζεις και διαολεμένα εθιστικό! Καταιγιστική δράση και τόσο μα ΤΟΣΟ καλοφτιαγμένο που πραγματικά σου δημιουργεί μία απίστευτη αίσθηση ανόδο τους αδρεναλίνης!... που με πάει στο 2ο που θέλω να πω

2) Το παιχνίδι είναι απόδειξη καλογραμμένου κώδικα. Την ΕΑ για χρόνια την μισούσα, κυρίως λόγω του ότι η κυριαρχία της στην αγορά με βλακώδεις τίτλους όπως ποδοσφαιράκια, μπασκετάκια, μπεηζμπολάκια κοκ συνέπεσε με το κλείσιμο εταιριών-μύθων που έβγαζαν μεγαλειώδη έπη (πχ Microprose). Παρ' όλα αυτά, τα άτομα ξέρουν να γράφουν κώδικα. Τα γραφικά του NFS Carbon σε σχέση με το Test Drive Unlimited της (εξίσου ιστορικής) ΑΤΑRI είναι ΠΟΛΥ ανώτερα ενώ παράλληλα το δεύτερο ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΤΡΕΧΕΙ σε μηχάνημα ηλικίας άνω του ενός έτους!!! Μιλάμε για χαοτική διαφορά απόδοσης!!!

Σας αφήνω τώρα, ελπίζω να μην εθιστώ τόσο πολύ και να ανοίξω κάνα βιβλίο!!!!

Wednesday, June 13, 2007

Θα σε πάρω να φύγουμε, σ' άλλη γη σ' άλλα μέρη

Η black fairy με προκάλεσε να παραθέσω τους αγαπημένους μου προορισμούς διακοπών. Επιτρέψτε μου να παραλλάξω λίγο το θέμα σε "μέρη που θα ήθελα να ζήσω σε κάποια φάση της ζωής μου". Στον κατάλογο φυσικά εξαιρούνται εξιδανικευμένες εκδοχές του τόπου που ζούμε. Κι έχουμε και λέμε λοιπόν:

1) Φυσικά Εδιμβούργο, Σκωτία. Η απόλυτη χώρα για μένα, την ερωτεύτηκα πρωτού καν πάω. Μια χώρα όπου ο μύθος γίνεται καθημερινή εμπειρία κι ο γλυκός χειμώνας κρατάει το νου σε εγρήγορση. Η στιγμή που πάτησα το ιερό Calton Hill (φώτο), έμελλε να αποτυπωθεί για πάντα στη μνήμη μου ως μία εμπειρία στα όρια της μεταφυσικής.


2) Φλωρεντία, Ιταλία. Πολλές φορές όταν βιώνω την απίστευτη παρακμή κ σαπίλα γύρω στο πετσί μου, ο νους ταξιδεύει εκεί, στην πατρίδα του τρισμέγιστου Δάντη Αλιγκιέρι. Να ζήσω σε ένα παραδοσιακό διαμέρισμα ηλικίας αιώνων, να περπατάω στα μεσαιωνικά σοκάκια, τους δρόμους που είναι γεμάτοι με αγάλματα κι έργα τέχνης, να πίνω τον καπουτσίνο μου στην κεντρική πλατεία, να λιώσω στα βιβλία και την Τέχνη και να πάρω ίσως ένα παραπάνω πτυχίο, στις Κλασσικές Επιστήμες, που τόσο πολύ κρυφά θα ήθελα.


3) Σαν Φρανσίσκο, ΗΠΑ. Όπως ο καλός μουσουλμάνος οφείλει τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να πάει στην Μέκκα, έτσι κι εγώ ως συνεπής κουμπιουτεράς οφείλω να πάω στη Μέκκα της πληροφορικής, τη Silicon Valley για το δικό μου ιδιότυπο προσκύνημα. Θα ήθελα να σπουδάσω εκεί, κάνοντας το διδακτορικό μου και παράλληλα να δουλέψω ως συντάκτης σε κάποιο σοβαρό έντυπο του χώρου (συγγραφικό μικρόβιο γαρ...) Να γνωρίσω πραγματικά παθιασμένους ανθρώπους με το χώρο, όχι ελεηνούς καιροσκόπους του στυλ "μπήκα σε σχολή Η/Υ επειδή έχει μεγάλη βάση άρα και μεγάλη ζήτηση, κατα τα άλλα τα PC είναι για geeks" και να φτιάξουμε καινούργια συναρπαστικά πράγματα... Εναλλακτικά Los Angeles ή ΝΥ.



4) Κάποιο τροπικό νησί, γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε, είναι κλισέ όπως λέει και η Κατερίνα αλλά δεν μπορείς να το αποφύγεις. Κατα προτίμηση οτιδήποτε κοντινότερο στη φάση "Γαλάζια Λίμνη", με εξαίρεση φυσικά τους ανθρωποφάγους ιθαγενείς. Τουτέστην όχι πολύς κόσμος, όχι βαβούρα, παραμόνο οι φοίνηκες, το απέραντο γαλάζιο και το ταίρι μου.


5) Νεπάλ, Θιβέτ. Πέρσυ μετά από μία νύχτα που συνδύασε αλκοόλ και μπάφο ονειρεύτηκα ότι έπαιζα Quake IV με αντίπαλο το Δαλάι Λάμα. Απο τότε μου έχει γίνει κρυφή επιθυμία να έπαιρνα το παρεάκι μου, ένα Hummer και να να εξερευνούσαμε τις απέραντες εκτάσεις αυτού του μυστικιστικού τόπου. Δεν ξέρω αν ο παναγιότατος θα ενδιαφερόταν για ασχοληθεί με εμάς και το πόνημα του John Carmack, αλλά σίγουρα θα ήταν μία εξαιρετική εμπειρία το όλο adventuring.



Αυτά! Ευχαριστώ Κατερίνα, ειδικά αυτή τη περίοδο της εξεταστικής με έβαλες στο απόλυτο mood διαβάσματος!... Σας πετάω το μπαλάκι eugenia, pixie, unclejack, μαργαρίτης, vpapanik, κουνούπι, δείμος