Tuesday, September 25, 2007

To linux, ο Τσε και οι επαναστάτες του καφενέ

Ακόμη κι αυτή η υπέροχη επανάσταση που έφεραν ο Linus Torvalds κι ο Richard Stallman έχει τις παρενέργειες της.

Για να είσαι ένας σύγχρονος κι "in" άπλυτος, δεν αρκούν μόνο οι μπλούζες με τον Τσε ή τους Rage Against the Machine. Πρέπει οπωσδήποτε να υπάρχει στην καρνταρόμπα σου τουλάχιστον ένα T-shirt με το συμπαθές πιγκουϊνάκι.

Φυσικά το όλο ντύσιμο πρέπει ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ να συνοδεύεται με το απαραίτητο κύρηγμα ώστε να ξεστραβωθούν όσοι άπιστοι, λεχρίτες, άσχετοι, παρακατιανοί, καθυστερημένοι δεν χρησιμοποιούν το εν λόγω λειτουργικό. Οι δε "κοινότητες" linux στα ελληνικά πανεπιστήμια, δεν είναι τίποτε άλλο απο κάτι κλειστές σέκτες και κλίκες, όπου σνομπάρουν ότι κινείται.

Όλα τα παραπάνω τα καταλαβαίνω. Είναι κλασσική εφαρμογή του ελληνικού αριστερίστικου κομπλεξικού self-righteousness. Αυτό όμως που δεν καταλαβαίνω ΜΕ ΤΙΠΟΤΕ είναι πώς στο διάολο έχουν τα μούτρα να λένε ότι η επιτυχία του linux δεν είναι τίποτε άλλο απο μία απόδειξη υπερ της επιτυχίας του κουμμουνισμού!!!

Δεν θα ξεχάσω ποτέ κατα την προβολή του γνωστού ντοκυμανταίρ για το linux στο πολυτεχνείο (διοργάνωση απο αριστερές οργανώσεις φυσικά), όπου ρωτήθηκε ένα επιφανές μέλος της κοινότητας open source για την σχέση linux-κουμμουνισμού. Αυτός αμέσως απάντησε "όχι, αν γράψεις λάθος κώδικα δεν σε βρίσκουν με μία σφαίρα στο κεφάλι"... Περιττώ να πώ ότι στράβωσε το μισό αμφιθέατρο ενώ εγώ (ο μόνος που γέλασε) πήγα να φάω ξύλο...

Απο την μεριά την δικιά μου, ως ένας άνθρωπος που πραγματικά έχω πάθος με το λογισμικό, αγαπάω και τα δύο λειτουργικά συστήματα. Το κάθε ένα για τα ταλέντα του και τις παραξενιές του.
Σερφάρω, διαχειρίζομαι τα mail μου (encrypted ή όχι), προγραμματίζω, κτλ στο linux. Είναι γρήγορο, έξυπνο, optimized, ασφαλές, σταθερό και κορυφαίο για όλα τα παραπάνω.
Απο την άλλη στα windows παίζω παιχνίδια, βλέπω DVD κι ακούω μουσική. Όλοι οι τίτλοι παιχνιδιών βγαίνουν για το λειτουργικό της microsoft, ενώ έχει την καλύτερη απόδοση ήχου κι εικόνας.
Είμαι σίγουρος ότι αν είχα πρόσβαση σε Mac, θα έβρισκα και σε αυτό κάποιο διακριτό ρόλο στην καθημερινή μου δουλειά...

Όλα έχουν την χρησιμότητα τους, ο έξυπνος χρήστης δεν πρέπει να αναλώνεται σε ταλιμπανισμούς ημιμαθών ηλιθίων, που μπήκαν απο σπόντα σε μία σχολή πληροφορικής, γράφτηκαν στη ΠΚΣ και ξαφνικά την είδαν και θέλουν να βαλσαμώσουν τον Linus Torvalds.

Saturday, September 22, 2007

ΜΙΣΩ ΤΗΝ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ

άραγε, θα τελειώσει ποτέ αυτό το μαρτύριο; Απο το Μάρτη δεν κάνω άλλη δουλειά απο το να δίνω μαθήματα. Εξετάσεις, κόντρα εξετάσεις, αναπληρώσεις, παράδοση project, διπλές εξεταστικές και (φυσικά) κι άλλες εξετάσεις!!! Απο το βήμα αυτό που μου δίνεται έχω να δηλώσω σε όλο το Σύμπαν ότι πλέον κι επίσημα ΕΧΩ ΒΑΡΕΘΕΙ.

Δεν έχω κουραστεί πνευματικά ή σωματικά. Δεν κουράζομαι πλέον απο το διάβασμα, ούτε απο τα πρωινά ξυπνήματα, ούτε απο το γράψιμο, συνήθισα. Έχω κουραστεί ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ. Δεν αντέχω τόσους μήνες τώρα την συνεχή κατάσταση "τσίτας", τί κεφάλαια να διαβάσω, αν θα βάλει εύκολα-δύσκολα, αν βγήκε κανείς βαθμός, πόσα χρωστάω, πόσα πέρασα, αν κοπώ ποιός καθηγητής του χρόνου θα πάρει το μάθημα και θα μας γαμήσει, κτλ. Περνάω μαθήματα, περνάω, περνάω και τα γαμημένα ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ!...

Και να διάβαζα τίποτε ενδιαφέροντα πράγματα να πω πάει στο διάολο. Αλλά δυστυχώς τα έχω περάσει αυτά. Εμένα οι υπολογιστές και τα μαθηματικά μου αρέσουν γαμώ την πουτάνα μου, τί στο διάολο κάθομαι και διαβάζω μηχανολογικά και θερμοχημείες;;; Έχω μία συνεχή αίσθηση ότι χάνω τον χρόνο μου κι έχει μείνει πίσω σε αυτά που πραγματικά μετράνε...

Δε γαμιέται! Πίσω στο διάβασμα λοιπόν!
ZZZZzzzzZZzzzzzzZZZZZZZzzz...

Tuesday, September 18, 2007

Μιχάλης Χρυσοχοϊδης για αρχηγός του ΠΑΣΟΚ

'ντάξει, who gives a fuck θα μου πείτε. Παρ' όλα αυτά εγώ πιστεύω ότι η κούρσα για την εκλογή αρχηγού του ΠΑΣΟΚ παρουσιάζει πολύ ενδιαφέρον, κυρίως γιατί θα ήθελα επιτέλους να δω (μετά απο 3.5 χρόνια ασάφειας υπο τον Παπανδρέου) ΠΟΙΟ ΣΤΟ ΚΑΛΟ είναι τελικά το πολιτικό στίγμα του κόμματος. Τί είναι τελικά το ΠΑΣΟΚ;
Είναι οι ζιβαγκοφόροι αριστεριστές που αλαλάζουν υπο τους ήχους του Carmina Burana;
Είναι οι εκσυγχρονιστές της εποχής Σημίτη;
Είναι οι νεοαριστεροί α-λα Μίμης Ανδρουλάκης;
Είναι οι αφόρητα βαρετοί γραφειοκράτες στυλ Βενιζέλου;

Απο τα παραπάνω προκύπτει σίγουρα ένα πράγμα: όσους περισσότερους υποψηφίους έχουμε για την αρχηγία, τόσο το καλύτερο. Θα ακουστούν πολλές απόψεις.
Απο την μία για τον ΓΑΠ έχω αναφερθεί άπειρες φορές: οραματιστής, διορατικός, ιδεαλιστής, ήταν ένα απο τα μεγαλύτερα πολιτικά κεφάλαια της Ελλάδος. Αλλά στην πράξη τα σκάτωσε απολύτως, απαρνούμενος ακόμη και τις ίδιες του τους ιδέες.
Για τον Βενιζέλο είμαι διχασμένος. Απο την μία εκτιμάω πάρα πολύ τον αναλυτικό λόγο του (σε αντίθεση με τα "τσιτάτα" που συνηθίζονται στη πολιτική) αλλά μόνο όταν έχει πραγματικά κάτι να πει. Αλλιώς ξεπερνά κατα πολύ τα όρια του παρλαπιπισμού. Με τις πολιτικές του απόψεις δεν τα σπάω, ενώ θεωρώ ότι η κίνηση του να πέσει σαν κοράκι αμέσως μετά την ήττα πάνω στον ΓΑΠ θα του στοιχίσει πολύ.
Η Διαμαντοπούλου δεν έχω ιδέα τί πάει να κάνει στην όλη ιστορία. Θα της έδινα ελπίδες αν το μοντέλο Σεγκολέν Ρουαγιάλ είχε επιτυχία. Αλλά, μια και λέμε για φάση Σεγκολέν, οτιδήποτε έχει σχέση με άπλυτη υστερικιά σοσιαλίστρια/νεοφεμινίστρια μου φέρνει αναγούλα. 1000 φορές καλύτερα η Μιλένα Αποστολάκη.

and the winner is?
Μα ποιός άλλος απο τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη! Μπορεί ίδιος να μην έκανε απολύτως καμμία κίνηση για την αρχηγία, αλλά εγώ αυτόν θα ήθελα για την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ. Είναι σοβαρός, δουλευταράς, ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΑΤΟΣ ενώ τις ιδεολογικές του θέσεις (υπάρχουν στο site του) στηρίζω με ενθουσιασμό.

Εντάξη, πιο πολλές πιθανότητες υπάρχουν να δω τον George Clooney να τον υποδύετεαι στην ταινία (που λέγεται ότι) θα βγει με θέμα την εξάρθρωση της 17Ν παρά τον ίδιο αρχηγό του ΠΑΣΟΚ. Παρ' όλα αυτά, όσο ζω ελπίζω...

Monday, September 17, 2007

Η επόμενη των εκλογών

Ήθελα να και ξερα, τί είδους μεταρρυθμίσεις θα περάσει ο Καραμανλής με 152 βουλευτές, όταν θα μπορούσε κάλλιστα να έχει 165. Επιπλέον, δεν μπορώ να καταλάβω με ποιά έννοια το αποτέλεσμα των εκλογών ήταν "θρίαμβος" και "καθαρή εντολή" στη ΝΔ να προχωρήσει το πρόγραμμα της.

Ίσως η λογική του Καραμανλή να ήταν "2η και τελευταία μου 4ετία, κάνω ότι θέλω χωρίς ουσιαστικά πολιτικό κόστος". Με 152 βουλευτές όμως και σε μία βουλή όπου θα συνυπάρξει (αρμονικότατα θα έλεγα) η Λιάνα Κανέλλη του ΚΚΕ με τον Μάκη Βορίδη του ΛΑΟΣ, δύσκολα θα περάσει οποιαδήποτε ριζοσπαστική πρόταση.

Για την ακρίβεια δεν νομίζω η ΝΔ να κάνει τίποτε, πέρα απο τίποτα νομοσχέδια όπου (όπως και στην 1η θητεία της) θα περάσουν κουτσουρεμένα λόγω αντιδράσεων. Μέχρι το τέλος αυτής της διακυβέρνησης, φοβάμαι ότι πιο πολύ θα ασχολούμαστε με το πολιτικό κουτσομπολιό στο ΠΑΣΟΚ, παρά με το όποιο έργο της κυβέρνησης.

Ο Παπανδρέου απο την μεριά του, τα θελε και τα παθε. Μπορεί το αποτέλεσμα να μην είναι τόσο τραγικό (η πρώτη του ήττα δεν νομίζω ότι αξίζει να μετράται καν, δεν έχει καμμία ευθύνη ως αρχηγός) αλλά η πραγματική συντριβή είναι ότι ένας τόσο φιλελεύθερος και οραματιστής πολιτικός ισοπεδώθηκε απο το βαθύ ΠΑΣΟΚικό κατεστημένο. Έχω γράψει τόσα και τόσα για την περίπτωση ΓΑΠ, και μόνο θλίψη μπορώ να εκφράσω για το πόσο ακόμη και μία απο τις πιο ελπιδοφόρες προσωπικότητες της Ελλάδος χάνεται απο το λαϊκίστικο κατεστημένο. Η καλύτερη και πιο τολμηρή επιλογή είναι να κάνει δικό του κόμμα, όπως ακριβώς το θέλει αυτός.

Τέλος, θέλω να εκφράσω τα συγχαρητήρια μου στην Φιλελεύθερη Συμμαχία για την παρουσία της στις εκλογές, όπου είχα την χαρά να δω ένα κόμμα με πραγματικό όραμα να κάνει τα πρώτα του βήματα. Όσο κράξιμο και να φαγε, όσο δηλητήριο και να έσταξε ο Δήμου, ήταν μια καλή αρχή. Λυπάμαι όμως που δεν την στήριξαν έμπρακτα προσωπικότητες του φιλελεύθερου χώρου όπως ο Μάνος ή ο Ανδριανόπουλος.

Η ΝΔ είναι όμως τώρα κυβέρνηση κι εκεί πρέπει να στηρίξουμε τις όποιες ελπίδες μας. Σε αυτή τη 4ετία θα ήθελα να δω μία ΝΔ πιο φιλελεύθερη, με λιγότερους Πολύδωρες και Βουλγαράκηδες, με λιγότερο παπαδαριό, με λιγότερα επικοινωνιακά τρικ και περισσότερη ουσία. Δηλαδή, μία ΝΔ με περισσότερο Καραμανλή, Σουφλιά, Γεωργιάδη, Μαγγίνα και λιγότερο Ρουσσόπουλο, Ζαγορίτη, Μεϊμαράκη.

Thursday, September 13, 2007

Τί δεν θα συζητηθεί προεκλογικά

Και λέω ότι δεν θα συζητηθεί επειδή δεν είναι τόσο κάτι που έγκεται στην αρμοδιότητα της δημόσιας διοίκησης, όσο στα σκατά που έχουμε όλοι στο κεφάλι μας.

Ένα απο τα καυτά θέματα της περιόδου που διανύουμε είναι η παιδεία. Μεταρυθμίσεις και κόντρα-μεταρυθμίσεις, ευχολόγια κι (εν τέλει) απόλυτη αοριστολογία. Το πρόβλημα όμως είναι πάρα πολύ βαθύτερο κι αγγίζει τις θεμελιώδεις αξίες που διέπουν την ελληνική κοινωνία.

Το κλασσικό φαινόμενο που παρατηρείται σε κάθε εξεταστική περίοδο είναι η αντιγραφή. Και δεν μιλάω για μεμονωμένα περιστατικά, αλλά συστηματική, οργανωμένη και συντονισμένη, απο το μεγαλύτερο του συνόλου των φοιτητών. Δεν είναι λίγοι αυτοί όπου σε κάθε μάθημα η μόνη τους έγνοια είναι που θα βρουν να αντιγράψουν διαγωνίσματα, projects, εργαστηριακές αναφορές. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά στο τέλος του παίζουν και "μάγκες", ενω κερδίζουν την απόλυτη αναγνώριση κι εκτίμηση των υπόλοιπων φοιτητών.

Εγώ ως ηλίθιος, πάντα νόμιζα ότι για να είναι κάποιος στο πανεπιστήμιο σημαίνει ότι έχει κλίση στον ακαδημαϊκό τρόπο ζωής. Του αρέσει το διάβασμα και η γνώση. Άκουγα πανεπιστήμιο και νόμιζα ότι μιλούσαμε για Πανεπιστήμιο, έναν χώρο πνευματικό, πολιτισμένο και (φυσικά) αξιοκρατικό. Και να που φτάσαμε, το κάθε ΛΑΜΟΓΙΟ με χίλιες δυό πουστειές, γλυψείματα και μαλαγανιές να γίνεται πτυχιούχος ανωτάτου ιδρύματος και να πουλάει μαγκιά. Κι επαναλαμβάνω: δεν μιλάω να αλληλοβοηθηθείς σε 2-3 μαθήματα, αλλά για τα φαινόμενα όπου λαμόγια παίρνουν πτυχίο ΑΝΑ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ χωρίς να έχουν ιδέα επι του θέματος.

Ρε πουτάνας γιε μπάσταρδε, αν ΔΕΝ είσαι του διαβάσματος, ΤΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ δηλώνεις να μπεις πανεπιστήμιο; Γιατί οι υπόλοιποι να πληρώνουν την δικιά σου μετριότητα κι έλλειψη ενδιαφερόντων; Αλλα βέβαια, στην Ελλάδα ζούμε, ποτέ μα ΠΟΤΕ δεν πρόκειται η παλιοπουτάνα κατίνα να παραδεχτεί ότι το παιδί της δεν κάνει για πανεπιστημιακός αλλά για τεχνίτης. Στην Ελλάδα οι τεχνικές σχολές είναι ντροπή, τόσο τους κόβει. Απο κει κρέμονται λοιπόν και οι βρωμερές και τρισάθλιες κυβερνήσεις, όπου με κριτήριο το λαϊκισμό βγάζουν με το κιλό τις θέσεις στα πανεπιστήμια ώστε να μπορεί το κάθε γλοιώδες υποκείμενο να γίνει κι αυτό "σπουδαγμένος".

"Σπουδαγμένος" my ass! Με αποντροπιασμό και θλίψη παρατηρώ ΕΞΑΙΡΕΤΑ επιστημονικά πεδία όπως πχ η γεωγραφία ή οι πολιτικές επιστήμες ενώ θα μπορούσαν να είναι σχολές υψηλότατου επιπέδου που απαιτούν απόλυτη αφοσίωση, να καταντούν 4ετή σεμινάρια για να πάρεις ένα χαρτί να μπεις στο δημόσιο. ΙΔΟΥ η "επένδυση στη γνώση" που μας λένε και μας ξαναλένε τα πολύχρωμα προεκλογικά φυλλάδια!

Είμαι ελιτιστής; ΑΠΟΛΥΤΩΣ! Όταν μιλάμε για πανεπιστημιακή εκπαίδευση, εκεί δεν χωράει η μετριότητα. Δεν χωράνε οι βλάκες, τα λαμόγια, οι κουτοπόνηροι, οι γλύφτες. Και δεν μιλάω εκ του ασφαλούς, γιατι πολύ απλά δεν θα απαιτούσα ΠΟΤΕ να πάω εγώ πχ σε μία σχολή για σεφ και να μου δώσουν το πτυχίο ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ, χωρίς ΚΑΝΕΝΑ κόπο!...

Sunday, September 09, 2007

Οι top 4 ατάκες του καλοκαιριού

σημάδεψαν το καλοκαίρι, τις θυμηθήκαμε χθες, γελάσαμε και είπα να τις αναφέρω, μαζί με τη σημαντική προσωπικότητα που την ξεστόμησε:

4. "α ρε Βλαδίμηρε, σε λίγο θα πίνεις καφέ στο φεγγάρι!" - Λιακόπουλος για τον Πούτιν

3. "μα καλά, γιατί δεν στέλνουν κασκαντέρ να σβήσουν την φωτιά;;" - ένας μπάρμπας μου

2. "μα γιατί λένε τον Παναγιώτη Γιαννάκη 'δράκο'; Βίασε κάνα παιδάκι;" - εγώ, μεθυσμένος

και ΠΡΩΤΟ ΚΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ:

1. "ρε παιδιά, το 'πίνω μπάφους και παίζω pro' δεν μοιάζει με το 'γαρύφαλλε';" - ο φίλος μου ο Παντελή

Saturday, September 08, 2007

Α ρε αθάνατα ισπανικά κύτταρα!!!

απόσπασμα απο το περσυνό post μου για το μουντομπάσκετ, παραφράζοντας τα ελληνικά κλισέ:
"...δεν μετράνε στο μπάσκετ όπως όλοι ξέρουμε τα συστήματα, οι τακτικές, τα συμβόλαια εκατομμυρίων των Παπαλουκά ή Κακιούζη . Την στρατηγική του Γιαννάκη ξεπέρασε η Ισπανική Ψυχή, τα ισπανικά κύτταρα που όπως άλλοτε ήταν κοσμοκράτορες έτσι και σήμερα το αποδείξανε στο παρκέ ότι ενωμένοι είναι ανώτεροι από τους υπόλοιπους λαούς-λεχρίτες..."

Τί έγινε ρουφιανο-φασιστάκια δημοσιογραφίσκοι; Μόκο; Ούτε μία αναφορά στα πρωτοσέλιδα σήμερα; Α ρε γαμώτο, κι ετοιμάζατε τίτλους όπως "ελληνικό DNA/ψυχή, τους κάναμε ισπανικό, κτλ κτλ". Πώς θα πουλήσετε κάνα φύλλο τώρα;

Τί έγινε παντώς είδους λαϊκίζοντες ελληναράδες; Δεν ξύπνησε το ελληνικό DNA των "Ε" χθες; Μήπως ήταν μία συνωμοσία των εβραίων και χάσαμε; Ή μήπως οι "φονιάδες των λαών" ήταν πίσω απο τις παρεμβολές που είχε χθες η ΕΤ1;

Κρίμα, και μου είχαν λείψει οι σκηνές με τα λάβαρα του βυζαντίου στην Ομόνοια. Δε θα μαχαιρώσουμε κάνα μετανάστη φέτο. Γαμώτο.

Friday, September 07, 2007

Γιατί το debate έβγαλε ελάχιστα

Όπως είχε προαναφέρει ο Πάσχος Μανδραβέλης στην Καθημερινή, το debate είναι η show-biz πτυχή της πολιτικής. Αυτό έγινε ξεκάθαρο απο την αρχή: η "αφρόκρεμα" (σε πολλά εισαγωγικά) της ελληνικής δημοσιογραφίας έσκασε μύτη με όλη την γκλαμουριά, ενώ δεν παρέλειψαν να ξεκατινιαστούν live μπροστά στα μάτια των πολιτικών αρχηγών, όπως επιτάσει η μόδα της τηλεοπτικής αυτοκατανάλωσης των τελευταίων χρόνων. Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση δε, ότι όλοι οι δημοσιογράφοι απαξίωσαν μία διαδικασία στην οποία όλοι όχι μόνο συμμετείχαν, αλλά είχαν ώρες ατελείωτες σχεδιάσει. Ειδικά ο τραγικός Α.Λιάτσος, όπου ενώ καταδίκασε το debate για έλλειψη ουσίας το μόνο που προσέφερε στην όλη κουβέντα ήταν κατινιές ανάλογες του καναλιού του απέναντι στην Μ. Χούκλη, καθώς και την κλασσική γλυκανάλατη ερώτηση "ξέρω ένα κοριτσάκι... μπλα μπλα... βλέπει το μέλλον συννεφιασμένο... μπλα μπλα".

Η μορφή του ελληνικού debate προσφέρει ελάχιστα, αφού βάζουν όλοι την "κασσετούλα" κι απαγγέλουν τις προγραμματικές δηλώσεις των κομμάτων τους. Αυτά όμως τα διαβάζω κι απο το site τους, ή απο ένα διαφημιστικό τους φυλλάδιο. Εγώ θα προτιμούσα τους 2 κύριους μονομάχους να κάτσουν στο ίδιο τραπέζι όπως έγινε στην Γαλλία. Σίγουρα κι αυτό ευννοεί τον "κατινίστικο" χαρακτήρα της διαδικασίας, αφού ο ρόλος των εντυπώσεων θα είναι ακόμη μεγαλύτερος, αλλά σε έναν σκεπτόμενο ψηφοφόρο θα είναι άκρως διαφωτιστικό το πόσο ο πολιτικός αρχηγός που θα ψηφίσει είναι ικανός θα διεξάγει μία αξιοπρεπούς επιπέδου κουβέντα.

Και προς θεού, διαφωνώ κάθετα με την ιδέα τις ερωτήσεις να τις θέτει "ο απλός κόσμος". Έλεος, η ιδιοσυγκρασία μου δεν πρόκειται να αντέξει άλλες ερωτήσεις του στυλ "γιατί μας καίτε τα ονειρά μας;;;", "ο κοσμάκης πεινάει κι εσείς τί κάνετε;;;", "δώστε στο λαουτζίκο να φάει". Προφανώς όταν στην σύγχρονη νεοελληνική κουλτούρα όταν λέμε "απλός κόσμος", μάλλον εννοούμε simpletons (=καθυστερημένοι, simple=απλός).

Τέλος, μία αξιολόγηση των αρχηγών.
Ο καλύτερος (με διαφορά) ήταν ο Καραμανλής, ο οποίος με πρωθυπουργική μεθοδικότητα απάντησε στις ερωτήσεις ενώ ήταν ο μοναδικός που δεν βγήκε εκτός θέματος στις ερωτήσεις. Για πρώτη φορά τον είδα νευρικό, πράγμα που μου έκανε εντύπωση για ένα τόσο άρτιο επικοινωνιακό κατασκεύασμα όπως αυτός. Ίσως για πρώτη φορά στη ζωή του να τα βρήκε σκούρα και να πήρε την ιδιότητα του στα σοβαρά.
Ο ΓΑΠ ήταν μέτριος κι έμεινε στην καταγγελία χωρίς καμμία αντιπρόταση. Σχεδόν σε όλες τις ερωτήσεις βγήκε κατα πολύ εκτός θέματος, ενώ για την ταμπακιέρα (αλλαγή των απόψεων του για το άρθρο16, τις γκρίζες ζώνες κτλ) καμμία αναφορά. Παρ' όλα αυτά, η τελικός του λόγος ήταν ο καλύτερος των 6.
Ο Καρατζαφέρης, ως τυπικός χαρισματικός ηγέτης της ακροδεξιάς, δεν είχε κανένα πρόβλημα ή σφύξιμο. Έβγαινε κι έμπαινε στο θέμα όποτε τον βόλευε με περισσή μαεστρία, λαϊκιζε κατα βούληση κι εκτόξευε ειρωνίες εκ του ασφαλούς. Αν κι αμφιβάλλω ότι τα γερόντια και οι ψηφοφόροι της Έφης Σαρρή αντιλήφθηκαν τα παραπάνω, πιστεύω ότι ο πρώην-bodybuilder ήταν απο τους κερδισμένους της βραδιάς.
Ο Αλαβάνος είχε την πλακίτσα του (είχαμε πεθάνει στα γέλια με το σχόλιο του στον Λιάτσο για το εγκεφαλικό), αλλά ο πολιτικός λόγος του ήταν για να μαζέψει ψήφους απο 16χρονα που θέλουν να κλείσουν το σχολείο επειδή οι γονείς τους δεν τα αφήνουν να πάνε rockwave. Κάποιος να του πει ότι τα 16χρονα δεν ψηφίζουν.
Η Αλέκα ήταν (όπως πάντα) συμπαθής, ξεκάθαρη κι ειλικρινής, αλλά μπροστά σε κάποιες καίριες δημοσιογραφικές ερωτήσεις ήταν φανερές οι αδυναμίες της πολιτικής ιδεολογίας που πρέσβευε.
Για τον Παπαθεμελή δεν καταδέχομαι να μιλήσω.

Εύχομαι στην ΦΣ με το καλό συμμετοχή στο επόμενο debate!!!

Wednesday, September 05, 2007

Τί μου έμαθε η ζωή για την τεχνολογία

Όπως γνωρίζουν οι τακτικοί αναγνώστες μου, μετά απο σαράντα κύματα κατάφερα να αποκτήσω ένα ΝΟΚΙΑ Ν73. Η λογική της αγοράς αυτής, ήταν να έχω ένα μαραφέτι το οποίο θα είναι ταυτόχρονα: τηλέφωνο (προφανώς), organizer, φωτογραφική μηχανή, mp3 player, παιχνιδομηχανή και πλατφόρμα για εφαρμογές γραφείου όπως word, excel και μαθηματικό πακέτο. Όλα σε ένα δηλαδή.

Αμ δε όμως. Το τηλέφωνο είναι ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ αργό (πχ θέλει 3+ δευτερόλεπτα να ανοίξει τις πρόσφατες κλήσεις, ούτε λόγος για το πόσο περιμένω να ανοίξει ένα sms), ενώ πολλές είναι οι φορές όπου προγράμματα με πετάνε έξω λόγω έλλειψης μνήμης και τα κρασαρίσματα είναι πλέον σε καθημερινή βάση. Αλλά το πιο εξωφρενικό απο όλα είναι ότι σε κατάσταση ασταθούς λειτουργίας του κινητού τα πρώτα που καταρρέουν είναι τα ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΗ όπως πχ η δυνατότητα κλήσεως ή το μικρόφωνο!!!

Αυτό που με εκνευρίζει περισσότερο με εμένα είναι ότι δεν ακούω ποτέ τον ίδιο μου τον εαυτό! Πόσες φορές στο παρελθόν έλεγα "το κινητό είναι για να παίρνει τηλέφωνα και τίποτε άλλο";;; Τυφλωμένος λοιπόν εγώ από την τεράστια οθόνη του Ν73 και τα γυαλιστερά του χρωματάκια, δεν άκουσα τον εαυτό μου και παραβίασα τον ΘΕΜΕΛΙΩΔΗ νόμο των gadgets: ΕΚΑΣΤΟ ΣΤΟ ΕΙΔΟΣ ΤΟΥ.

θες τηλέφωνο; πάρε αυτό το μικρό, ταπεινό (κι αποτελεσματικό)
θες φωτογραφική μηχανή; πάρε μία Canon!
θες μουσική; πάρε ένα ipod!
θες word/excel/μαθηματικό πακέτο: πάρε ένα PDA!
θες παιχνιδομηχανή; ξέθαψε το gameboy σου και κουβάλα το! (δε με χαλάει)

Θα μου πείτε τώρα, "μα καλά 1000+2 πράγματα θα κουβαλάμε;".
Ε ΝΑΙ ρε παιδιά, αφού το παίζουμε τόσο σύγχρονοι, tech-freaks και γεμάτοι απαιτήσεις, ας φάμε στη μάπα ένα τσουβάλι συσκευές που τουλάχιστον η κάθε μία μεμονωμένα θα κάνει τη δουλειά της...

Tuesday, September 04, 2007

Κατανοώντας την ελληνική ποδοσφαιρική πραγματικότητα

παρ' όλο που είχα στην διάθεση μου ένα ολόκληρο 2μερο να ηρεμίσω (λόγω κενού στο πρόγραμμα της εξεταστικής μου) δεν μπόρεσα να μην προβληματιστώ για τα τρέχοντα ποδοσφαιρικά δρώμενα.

Καταρχάς, με το ματς ΠΑΟ-ΟΣΦΠ. Καλά, αυτοί (οι βάζελοι) δεν ήταν που θα μας γαμούσαν, έδερναν, βίαζαν, έκαιγαν, πατούσαν κτλ κτλ κι ότι "εδώ είναι Λεωφόρος";;; Κι ενώ (όπως πάντα εξάλλου) όλοι οι αντικειμενικοί δημιοσιογράφοι είχαν συμφωνήσει ότι όλα τα παραπάνω θα τα έκανε ο ΠΑΟ, η ομαδάρα τους ήταν κατώτερη των προσδοκιών ενώ ο ΟΣΦΠ μπορούσε κάλλιστα να είχε πάρει το ματς.
Μετά το 0-0 λοιπόν, βγήκαν όλοι οι αντικειμενικοί και είπαν "ο ΠΑΟ είναι κερδισμένος γιατι κατέβηκε για να πάρει το Χ". ΤΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΑΥΤΟΣ που λέγατε πριν ότι θα μας έκανε και θα μας έδειχνε τώρα ξαφνικά κατέβηκε να πάρει το Χ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΤΟ Χ ΣΤΗΝ ΕΔΡΑ ΤΟΥ;;;;;;;;;

Κατα δεύτερον, το ματς ΑΕΚ-Σεβίλλη. Γιατί οι εκφωνητές Χανουμόπουλος και Βαζελόπουλος πανηγύριζαν και ψέλναν διθυράμβους στην ΑΕΚ; Γιατί όταν άλλη ομάδα τρώει 4 λένε για διασυρμούς, ξεφτιλίσματα, κτλ κτλ;;; Α, ξέχασα, μία είναι η φτωχή πλην τίμια προσφυγοπούλα ΑΕΚ που την πολεμάνε όλοι αλλά μια μέρα θα σηκώσει κεφάλι.

ΡΕ ΔΕ ΠΑΝΕ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΟΛΟΙ ΛΕΩ ΓΩ;;;

Saturday, September 01, 2007

I love you


you are my... everything!