Wednesday, October 20, 2010

Κριτικοί κινηματογράφου (assorted idiots - resuming)

Πρόσφατα είδα το UP. Αν κι έχει βγει εδώ και αρκετούς μήνες (2009), ο λόγος για τον οποίο δεν έτυχε να την δώ είναι μία αρνητική κριτική που είχα διαβάσει προ καιρού – στο “ΒΗΜΑ” αν δεν απατώμαι. Όχι φυσικά οτι παίρνω στα σοβαρά οποιαδήποτε κριτική κινηματογράφου, απλά με έκανε ασυνείδητα να την βάλω πολύ κάτω στη λίστα μου.

Η ταινία καθεαυτή είναι είναι ένα αριστούργημα, όπου μαεστρικά εναλλάσει σκηνές της απόλυτης συγκίνησης με αυτές του καλού χιούμορ και της χαριτωμένης ελαφρότητας. Χρόνια είχα να δώ ένα έργο όπου προσεγγίζει τόσο όμορφα θέματα όπως οι τάσεις για εξερεύνηση που είχαμε στην παιδική μας ηλικία, με την ωρίμη κι αληθινή αγάπη. Για μένα το UP ήταν ένα σοκ, γιατι ποτέ δεν περίμενα μία τόσο κολλοσιαία εταιρία όσο η Pixar/Disney, όπου εταιρίες τέτοιου μεγέθος συνήθως γράφουν σενάρια διαμέσω επιτροπών marketing, θα επένδυε σε μία τόσο αυθεντική ιστορία.

Η κριτική που είχα διαβάσει γι αυτό το έργο ήταν (και θυμάμαι τα λόγια ακριβώς) μία “ρηχή σαχλαμάρα”. Φυσικά κάτι τέτοιο το περιμένεις, όταν οι “κριτικές” γράφονται απο κάτι σαπιοκοιλιάδες ψευτοκουλτουριάρηδες ελληναράδες, όπου όταν δουν ένα καρτούν (ή “μίκυ μάους” ή “μίκυ μάου” όπως αποκαλείται συνήθως) το θεωρούν τον είναι για “αποβλακωμένα αμερικανάκια”.

τσεκάρετε κι αυτό το link

Saturday, October 09, 2010

Πολιτικά ορθοί ρατσιστές (assorted idiots part 3)

Πρόσφατα παρακολούθησα μέσω live-streaming την ομιλία ενός βρεταννού παράγοντα (έχω ήδη ξεχάσει το όνομα του) στα πλαίσια κάποιας εκδήλωσης για την εκπαίδευση. Σε κάποια φάση τον ακούω να λέει:

"γιατι ως γνωστόν, εσείς οι γυναίκες είστε εξυπνότερες απο τους άντρες"

και το κοινό άρχισε να γελάει.

Προφανώς και δεν θα σταθώ στην ηλιθιότητα της θέσης αυτής καθεαυτής (δεν υπάρχει κανένα σοβαρό στοιχείο που να υποστηρίζει κάτι τέτοιο - ούτε φυσικά το αντίστροφο), αλλά στο οτι εαν έλεγε το ακριβώς ανάποδο (και στην Αγγλία μάλιστα!) θα είχε χάσει αυτόματα τη δουλειά του ενώ το κοινό θα του πετούσε καρέκλες φωνάζοντας τον σεξιστή, φαλοκράτη κτλ.

Το ίδίο ισχύει και για τις μειονότητες. Ακούω και διαβάζω άπειρες φορές σάτυρες του στυλ "γιατι ως γνωστόν εμείς οι βρεταννοί είμαστε χαζοί/κολλημένοι/κτλ". Φανταστείτε να έλεγε ποτέ κανείς:

"γιατι ως γνωστόν οι ινδοί / πακιστανοί / εβραίοι / <βάλε μειονότητα που ζει στη UK> είναι χαζοί, κολλημένοι, κτλ".

Θα γινότανε σκάνδαλο μεγατόνων και θα τον φωνάζανε ρατσιστή, bigot, μέλος του BNP κτλ.

Ακόμη και σήμερα στις ΗΠΑ όποιος κατακρίνει τον Ομπάμα, το πρώτο πράγμα που του απαντάνε είναι "κάποιοι άνθρωποι δεν έχουν χωνέψει ακόμη οτι ένας μαύρος μπορεί να γίνει πρόεδρος" (σημ: όχι, δεν συμφωνώ με τα tea parties) ενώ αντίθετα βλέπουμε σε όλα τα ΜΜΕ το πρώτυπο του λευκού πολιτικού να ισοδυναμεί με έννοιες όπως απληστία και διαφθορά - η προκαταλήψεις με βάση το χρώμα του δέρματος επέστρεψαν!!!

Ο σύγχρονος δημόσιος λόγος χαρακτηρίζεται απο μία σύγκλιση των νεο-άπλυτων ιδεολογιών (προέλευσης κυρίως απο την μεγαλο-μεσαία τάξη των ΗΠΑ που ζει σε μεγαλουπόλεις τύπου Σαν Φρανσίσκο) και με του τί χαρακτηρίζεται επιτυχημένο "τηλεοπτικό προϊόν".

Ο Ουμπέρτο Έκο κατέκρινε την πολιτική ορθότητα οτι "μεταβιβάζει τα σοβαρά προβλήματα απο την κοινωνικο-πολιτική αρένα, στην αρένα του παιχνιδιού των λέξεων" (πηγή: "Με το βήμα του κάβουρα"). Συμφωνώ μόνο εν μέρει: η πολιτική ορθότητα είναι ο επιλεκτικός ρατσισμός και η στοχοποίηση κατηγοριών ανθρώπων που η δημόσια διαπόμπευση τους "πουλάει τηλεοπτικά περισσότερο".

Γιατι ακόμη κι αν μέσω κάποιας παιδείας ο άνθρωπος ξεπερνά την μισαλλοδοξία με την οποία είναι γεννημένος, το σαρκοβόρο ένστικτο του να βρίσκει κατηγορίες ανθρώπων με την ταμπέλα "εχθρός" υπάρχει ακόμη - ακόμη κι αν ο ίδιος υπάγεται σε αυτές.