Wednesday, November 29, 2006

Τί ζόρι τραβάνε όλοι με τους Μασώνους;

Εγώ ποτέ δεν τους είδα με κακό μάτι.

Είναι γεγονός ότι όποιο πολιτικό σύστημα και να κοιτάξεις, στο συνομωσιολογικό σκέλος της ιδεολογίας του περιέχει δοξασίες που αφορούν την μασωνική απειλή και το πως αυτή επιρρεάζει αρνητικά την ανθρωπότητα. Φυσικά, είναι ιδιαίτερα βολικό για κάθε ιδεολογία που υποτίθεται ότι προσφέρει λύσεις στα προβλήματα του κόσμου, αντί να πραγματευτεί την διαφθορά της ανθρώπινης φύσεως σε συλλογικό επίπεδο, την προσωποποιεί. Έτσι από την μία αποφεύγει την βαθιά κι επίπονη επιστημονική ανάλυση (η οποία μάλιστα μπορεί να αναιρέσει και δόγματα του ίδιου που θα την εφαρμόσει) κι από την άλλη βάλλει κατά κάποιας αφηρημένης κι ίσως ανύπαρκτης (έτσι όπως την περιγράφει) κάστας ανθρώπων μεταφέροντας ευθύνες εκεί και παράλληλα ικανοποιώντας τις φοβίες του λαού.

Σε υψηλά επίπεδα εξουσίας, υπάρχει διαφθορά η οποία ζει και βασιλεύει κυριώς λόγω έλλειψης λαϊκής βούλησης. Στο ίδιο το αμερικάνικο κονγκρέσο, ο "λομπύστας" δεν είναι ένα τερατάκι των σύγχρονων αστικών μύθων, αλλά ένας κανονικότατος επιχειρηματίας ο οποίος (σχεδόν νόμιμα) νοικιάζει γερουσιαστές χρηματοδοτώντας τις εκστρατείες τους με το ανάλογο αντάλλαγμα. Στον καθαρά εταιρικό τομέα, η έννοια του "καρτέλ" είναι πάρα πολύ συνήθης, όταν ένα λόμπυ εταιριών συννενοούνται για το πως θα ρυθμίζουν τις τιμές προκειμένου να μην πέφτουν κάτω κάποιων ορίων σε αντίθεση με το πως θα γινόταν σε μία υγιή ελεύθερη αγορά λόγω ανταγωνισμού. Στον κυβερνητικό τομέα, υπάρχουν πάμπολλα think tanks τα οποία είτε λόγω καταγωγής είτε λόγω ιδεολογίας τρέφουν συμπάθεια προς μία συγκεκριμμένη ξένη χώρα (βλέπε εβραϊκό, ελληνικό, κτλ λόμπυ στις εκάστοτε κυβερνήσεις των ΗΠΑ) και προτείνουν λύσεις εξωτερικής πολιτικής με γνόμωνα την συμμαχία των 2 αυτών χωρών.

Αν δεν υπάρχει λαϊκή βούληση όλα τα παραπάνω δεν πλήττουν την Δημοκρατία (αφού κανείς δεν δίνει δεκάρα) αλλά απλώς θολώνουν τα νερά των διαδικασιών που δουλεύει μία Ολιγαρχία. Τί καλύτερο λοιπόν για όλες τις κυβερνήσεις, προκειμένου να αναλάβουν τις ευθύνες τους, να διαδίδουν φήμες περι μυστικών κυβερνήσεων, συνομωσιών κτλ ο οποίες ευθύνονται για όλα τα κακά του κόσμου (κι όχι αυτές φυσικά).

Ποτέ δεν αντιπάθησα τους μασώνους, γιατί απλά δεν πείραξαν ποτέ κανέναν. Η μασωνία δεν είναι τίποτε άλλο από ένα απομεινάρι της παλιάς αστικής τάξης. Κάτι σαν τις σημερινές συντεχνίες επαγγελματιών, αλλά με κάποιον κώδικα τιμής και 2-3 (αφόρητα ντεμοντέ) θρησκευτικές δοξασίες. Κάτι παππούληδες που μαζεύονται που διοργανώνουν κοντσέρτα Μότζαρτ (ο οποίος είναι για τους μασώνους ότι ο Ozzy για τους μεταλλάδες), χρηματοδοτούν ιδρύματα, υποτροφίες, πανεπιστήμια και βοηθάνε ο ένας τον άλλο στα επαγγελματικά τους. Εξάλλου, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι χάρις σε μασωνικές σέκτες επέζησε από το μένος της Εκκλησίας το μεγαλύτερο κομμάτι της επιστημονικής νόησης κατά τα σκοτεινά χρόνια του Μεσαίωνα.

Ο αποδιοπομπαίος τράγος είναι ο πιο βολικός πολιτικός αντίπαλος.

Monday, November 27, 2006

Εντυπώσεις από το James Bond και πως εγώ θα το γύριζα

Είδα πρόσφατα την τελευταία (και ιστορικά πρώτη) ταινία του φοβερού βρετανού υπερ-πράκτορα και τα αισθήματα είναι ανάμεικτα.

Καταρχάς αν κι ο γενικά μετριότατος Daniel Craig τα πήγε περίφημα από άποψη ερμηνείας, δεν υπήρχε το σωστό σενάριο και γενικότερο feeling ώστε να αποδόσει τα μέγιστα. Ακόμη και το ίδιο το βιβλίο του Fleming (Casino Royale) θεωρείται μέτριο από άποψη πλοκής πράγμα που σημαίνει ότι δεν έπρεπε να τηρηθεί αυστηρά το story-telling.
Ο Daniel Craig, μετέφερε πολύ καλά αυτό που πίστευα πάντα ότι πρέπει να έχει ένας Bond, δηλαδή την ψυχρότητα, όμως δεν κατάφερε να το συνδυάσει με τον απαραίτητο σνομπισμό. Αν κι ήμουν ανέκαθεν υπερ της επιλογής του Clive Owen, μπορώ να πώ ότι ο Craig Daniel τα πήγε γενικά καλά.

Ο καλύτερος Bond δεν ήταν ο Sean Connery. Ήταν απλά ο καλύτερος (ποιοτικά) ηθοποιός που τον ερμήνευσε. Αυτός που έπιασε καλύτερα το feeling του Βond δεν ήταν άλλος από τον Roger Moore. Κρυόκωλος και σνομπ μέχρι αηδίας, πολλές φορές γλοιώδης όπως αρμόζει σε έναν πράκτορα που το φυσικό του περιβάλλον είναι ο ψυχροπολεμικός κόσμος. Ρατσιστής, μισαλλόδοξος, αντικουμμουνιστής, ελιτιστής στα τέρματα. Παράλληλα κοσμοπολίτης, παρλαπίπας και (κωμικού τύπου) γυναικάς.

Πως θα γυρνούσα εγώ ένα James Bond; Μα θα το έκανα ΚΑΡΑ-ΚΙΤΣΑΡΙΑ του κερατά! Θα έβαζα έναν ηθοποιό φάση Roger Moore, όσο πιο κρυόκωλο και σνομπ γίνεται, να λέει τις
πιο ελεινές ατάκες (σε σημείο να παθαίνουν πνευμονία μες στο σινεμά). Θα τοποθετούσα την ιστορία σε ψυχροπολεμική περίοδο, με feeling (ντύσιμο, κουρέματα, σχεδιασμός αντικειμένων) δεκαετίας '50 αλλά με τεχνολογία 2006+ (φανταστείτε κάτι σε κλασσική Aston Martin του '52 αλλά με GPS και πυραύλους Stinger). Θα τολμούσα ακόμη να πω ότι θα έβαζα φίλτρο στα χρώματα για να "παλιώσω" την εικόνα.
Φυσικά το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας θα διαδραματιζόταν σε κοσμοπολίτικα περιβάλλοντα (ξενοδοχεία, καζίνο, κότερα, υπουργεία, πρεσβείες), όπου ο Bond θα έκανε την βρωμοδουλειά του μέσω ίντριγκας και συνομωσίας, έτσι θα δινόταν κι η δυνατότητα να σκιαγραφήσω το προφίλ των καθικιών που ζούσαν κ βασίλευαν κατά τον Ψυχρό Πόλεμο. Εννοείται ότι οι λίγες σκηνές δράσης θα ήταν τόσο ΕΞΩΦΡΕΝΙΚΕΣ που θα έκαναν τους θεατές να με ψάχνουν με σιδερολοστούς για προσβολή της νοημοσύνης τους.

Τί λέτε, να στείλω κάνα σενάριο στο Hollywood μπας και πιάσω την καλή;

ΥΓ: Στην φώτο ο (πολυαγαπημένος-υπέρτατος-τρισμέγιστος) Ουμπέρτο Έκο, ο οποίος (μεταξύ άλλων) ανήκει στην κατηγορία των "Bond-ologists", δηλαδή ειδικοί σε θέματα James Bond. Σας παραπέμπω στο έργο του The Bond Affair.

Sunday, November 26, 2006

Θάβωντας τους Νίκο Δήμου + Πιτσιρίκο

Ο ΝΔ ήταν σίγουρα πολύ καλύτερος όταν έγραφε στα "επίκαιρα". Έδινε την εντύπωση ότι ότι είχε να πει το έλεγε για τον εαυτό του, χωρίς την ύπαρξη σχολίων κι ανάγκη ανταπόκρισης.

Στο blog του αργότερα, δεν έκανε κάτι διαφορετικό από το να αναμασά με λίγο πιο άμεσο τρόπο πράγματα που είχε ήδη διατυπώσει στα "επίκαιρα". Βέβαια, νόμιζε ότι θα έχει μόνο τις στρατιές των θαυμαστών του απαιτώντας να μην υπάρχει κανενός είδους κριτική. Έτσι, μοιραία ήρθαν και τα post του στυλ "με πολεμάνε όλοι", "είμαι τόσο θεός που χτυπάω το κατεστημένο και δέχομαι αντιδράσεις" κτλ. Φυσικά δεν παρέλειπε ποτέ να κάνει ολόκληρα post για το πόσα σχόλια μαζεύει και για τα περιβόητα ρεκόρ που έχει σπάσει συγκρίνωντας τον εαυτό του με διεθνείς προσωπικότητες και την απήχηση που έχουν αυτές με τα δικά τους blog. Εδώ είναι και το περίεργο, από την μία να λες "είμαι τόσο θεός και λαοφιλής" κι από την άλλη "με πολεμάνε όλοι", αναφερόμενος σε 2-3 οι οποίοι του ασκήσαν κριτική (τα trolls προφανώς δεν μετρώνται). Το highlight ήταν φυσικά που έκανε post για τον λαϊκισμό ενώ την επόμενη μέρα γράφει κείμενο για το πόσο ωραίες κι έξυπνες είναι οι γυναίκες επισκέπτριες σε αντίθεση με τους άλλους τους λεχρίτες άντρες επειδή έχουν καχύποπτη στάση απέναντι του!!!

Ακόμη και σατυρικούς κι έξυπνους χαρακτηρισμούς όπως "ο Νταλάρας των blog" που του έχουν αποδοθεί, αντί (τουλάχιστον) να μην δώσει σημασία τους έχει χαρακτηρίσει υβριστικούς, προκαλώντας παραλήρημα συμπαράστασης των οπαδών του μπροστά στην συμφορά του...

Άπλετο γέλωτα φυσικά μου προκαλούν οι διαμάχες πάνω σε διάφορα θέματα, όπου αυτός και οι οπαδοί του κάνουν παραπομπές σε κείμενα ΔΙΚΑ ΤΟΥ γνωρίζοντας μάλλον ότι εκεί κρύβεται η αλήθεια!...

Τελευταία μόδα του, είναι post του στυλ "φεύγω" (δεν έχω μετρήσει πόσες φορές το έχει κάνει) για να ακούσει φυσικά το πόσο γαμάτος είναι και πόσο θα πέσει το επίπεδο του internet χωρίς αυτόν...

Όσον αφορά τον Πιτσιρίκο, τον έμαθα πολύ αργότερα αφού ασχολήθηκα με το blogging, άκουγα αποθεωτικά σχόλια, τον προσκυνούσαν όλοι, έχει γίνει μύθος του ελληνικού internet, αλλά όταν μπήκα και διάβασα το blog του δεν βρήκα ΤΙΠΟΤΕ ενδιαφέρον. Κάτι παραπομπές σε γεγονότα της επικαιρότητας και πολύ (μα πολύ) αφόρητα βαρετό meta-blogging. Δεν διαφέρει από ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ μέσο blog που υπάρχει. Το γιατί τον έχουν θεοποιήσει όλοι, με την απορία είμαι ακόμη...

Monday, November 20, 2006

Η αβάσταχτη μελαγχολία του Νοέμβρη

Κάθε χρόνο τα ίδια.

Όσοι από εσάς με γνωρίζουν σε προσωπικό επίπεδο ξέρουν την φρίκη που τρώω κάθε χρόνο, τέτοιο μήνα για ένα γεγονός που συνέβη στην προσωπική/ερωτική μου ζωή κάποια χρόνια πριν.

Φυσικά όλοι τα ξεπερνάμε κάποια στιγμή όλα αυτά. Αλλά δεν σας έχει τύχει ποτέ, ένα από τα πρωινά της ζωής σας να ξυπνήσετε με μία απίστευτη ερωτική μελαγχολία; Ίσως κάποιο όνειρο που είδα και δεν το θυμάμαι όταν ξύπνησα, ίσως ο συννεφιασμένος καιρός που αναπαράγει κάποιες ίδιες συνθήκες, ίσως απλά μου την βάρεσε στο κεφάλι...

Είναι καταπλητική η ειρωνία της ζωής, σε σημείο να αισθάνομαι τύψεις: όλοι έχουν ταυτίσει τις μέρες αυτές του Νοέμβρη με κοινωνικές γιορτές, ενώ στον δικό μου μικρόκοσμο αυτό έρχεται σε πολύ δεύτερη μοίρα απέναντι σε χαζο-ιστορίες που αφορούν μόνο εμένα.

Εκτός των άλλων είναι κι αστείο. Κάθομαι πάλι κι ακούω όλων των ειδών τα σιροπο-τράγουδα, μελαγχολώ με αναφορές φίλων σε εκείνο τον καιρό και (το χειρότερο) στην άκρη του ματιού μου διαγράφεται πάντα η μορφή της καθώς περπατώ στον δρόμο.

"I am all out of love, I am so lost without you,
I know you were right believing so long
I am all out of love, what am I without you?"


βλακείες... πίσω στην διπλωματική μου λοιπόν!
zzzzzz

Saturday, November 18, 2006

Ο Σωκράτης Κόκκαλης είναι ο Αντίχριστος

Πραγματικά κάνω τεμενάδες στον Χιαχβέ που ήρθαν έτσι τα πράγματα και ξανακαταπιάστηκα (μετά από 10 χρόνια αποχής) με το ποδόσφαιρο. Τί πιο ευχάριστο να χάνει η ομάδα μου 2-0, να βαράνε το τηλέφωνο μου όλα τα γλοιώδη χανουμοβαζελάκια να με εκνευρίσουν (προσφιλής πρακτική τους, που εγώ για λόγους αξιοπρέπειας ποτε δεν εφάρμοσα) και φυσικά στο τέλος η βραδιά τους να χαλάει (2-3) μαζί και η μόνη χαρά που θα μπορούσε να είχε η τιποτένια βδομαδούλα τους. Επειδή όμως ο πνιγμένος από τα μαλλιά του κρέμεται αρχίσαν πάλι οι "αντικειμενικοί" να λένε για την διαιτησία του ματς, και στο μυαλό μου ήρθε ο Κόκκαλης.

Το πρώτο μάθημα που λαμβάνει ο έλληνας φίλαθλος είναι να βρίζει τον Κόκκαλη. Για διαιτησία, στημένους αγώνες, μεταγραφές κτλ. Εγώ πάω πάσο, ειλικρινά από προσωπικές έρευνες που έχω κάνει πολλά πράγματα μου βρωμάνε, από το παρελθόν του στην Στάζι μέχρι τις στρατιωτικές προμήθειες. Βέβαια, ο έλληνας οπαδός έχει φροντίσει να επεκτείνει την ευθύνη του Κόκκαλη ακόμη και για το τσουνάμι της Ινδονησίας και να την προσαρμόζει αναλόγως το κάθε κόμπλεξ και καημό του.
Για την ακρίβεια, αυτό που σιχαίνομαι περισσότερο σε αυτή την ξεφτιλισμένη κατηγορία οπαδού, του "αντι-ολυμπιακού", είναι που πιστεύουν ότι από την μία ο Κόκκαλης διαπλέκεται αλλά οι υπόλοιποι (πχ Βαρδινογιάννης, εκάστοτε προέδροι της ΑΕΚ κτλ) είναι ΑΓΙΟΙ!!! Δεν θα ξεχάσω ποτέ την "θεωρία συνομωσίας της Ριζούπολης" όπως μου την διατύπωσε ένας 50άρης βάζελος πανεπιστημιακής παρακαλώ εκπαίδευσης:
"ο (κακός, μισητός, σατανικός, διαβολικός) Κόκκαλης πλήρωσε τους (άφραγκους, παιδιά του λαού) παίκτες του ΠΑΟ για να χάσουν στη Ριζούπολη. Όταν το έμαθε ο (καλός, άγιος, παιδί της αριστεράς, του λαού, φιλέσπλαχνος, πανάγαθος) Βαρδινογιάννης, τους είπε 'κάντε ότι θέλετε, έχασα πάσα ιδέα δεν ασχολούμαι' και μετά το ματς (αφού τους άφησε να παίξουν) τους απέλυσε...". Όταν ζήτησα διευκρίνηση για το πώς άφησε ο Βαρδινογιάννης να γίνει κάτι τέτοιο, ο κύριος με διαβεβαίωσε "οι Βαρδινογιάννηδες είναι τίμιοι, δεν θέλουν να χουν σχέση με τέτοια!...."
ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ είναι αλήθεια, ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ!!!

Ααααχ κι αυτή η νοοτροπία "οι γαύροι είναι τα ισοπεδωμένα τσιράκια του Κόκκαλη, ενώ εμείς...". ΝΑΙ ΝΑΙ εσείς! Παίζουν οι άλλες ομάδες κι εσείς απαγγέλετε Μαρξ και μελετάτε Επαναστατική Θεωρία!!!

Κλείνωντας, σε αντίθεση με τους περισσότερους στην Ελλάδα, το πρόβλημα μου δεν είναι οι διοικήσεις των ομάδων, αλλά το κοινό. Οι πρόεδροι κοιτάνε τις επιχειρήσεις τους και τίποτε παραπάνω. Μετά αν οι δημοσιογράφοι είναι κόπανοι (αγράμματα γλοιώδη υποκείμενα που φανατίζουν και μετά το παίζουν άγιοι), οι φίλαθλοι ζώα (παίζω ξύλο για μία Α.Ε, εκνευρίζω/προσβάλλω τον άλλον κτλ) και υπάρχει μία νοοτροπία "αντί να περάσουμε καλά, να χαλαστούμε" τότε πράγματι πιστεύω ότι έχουμε το ποδόσφαιρο που μας αξίζει. Και να ξεκινήσεις ως φίλαθλος, αργά ή γρήγορα βουτάς στο βούρκο.

Συγχύστηκα, πάω για μπύρες.

Wednesday, November 15, 2006

Η γενιά "του Πολυτεχνείου"

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, σάπιοι 50άρηδες κοκορεύονται για τα "κατορθώματα" και το "μεγαλείο" τους σε αντίθεση με εμάς τους αλλοτροιωμένους κ μαλθακούς 20άρηδες. Κι όχι, δεν αναφέρομαι σε αυτούς που αγωνίστηκαν εκείνη την εφιαλτική νύχτα του Νοέμβρη.

15+ χρόνια που θυμάμαι αυτή την επέτειο, η ίδια απορία στο μυαλό μου: ΠΟΣΟΙ ΗΤΑΝ ΜΕΣΑ σε αυτό το ίδρυμα;;; ΟΠΟΙΟΝ κι αν ακούσω είτε στην τηλεόραση είτε στην καθημερινότητα μου λέει ότι αγωνίστηκε στο Πολυτεχνείο! Εγώ όσες φορές έχω πάει στο ιστορικό κτίριο στην Πατησίων δεν το έχω κόψει να χωράει πάνω από μερικές χιλιάδες άτομα... Αλλά αν λάβουμε υπόψη τον αριθμό αυτών που δηλώνουν αγωνιστές, θα έπρεπε να μιλάμε για κάτι... εκατομύρια!! ΚΑΛΑ ΡΕ, αφού μαζευτήκατε τόσος λαός όχι την χούντα, την κυβέρνηση των ΗΠΑ έπρεπε να 'χατε ρίξει!...

Άαααχ αυτή η γενιά των 50άρηδων... πόσο την μισώ αυτές τις μέρες!
"Εμείς είχαμε αξίες, αγωνιστήκαμε, περάσαμε δικτατορίες, χτίσαμε περιουσίες!". Δηλαδή τί εννοούν:
-"αξίες": να χορεύουμε οlympians και να έρθει κάποια στιγμή στην Ελλάδα κι αυτή η έρμη η σεξουαλική επανάσταση γιατί δεν την παλεύουμε
-"αγωνιστήκαμε": μας είχαν είτε σε κάποιο στρατόπεδο είτε σε κάποιο τμήμα κάποιας σχολής κι απαγγέλαμε ποιηματάκια για το πόσο ωραία είναι η καράφλα του Παττακού και μας έχει μείνει κόμπλεξ. Που και που ρίχναμε τη ρουφιανιά μας.
-"περάσαμε δικατορίες": αν παρατηρήσετε σε κάποιες κουβέντες όλο και κάπου τους ξεφεύγει στην καλύτερη περίπτωση το "τότε είχαμε φτώχια, δεν καταλαβαίναμε τί γινόταν" και στην χειρότερη το "τί ωραία που ήταν στην χούντα, αισθανόσουν ασφάλεια"
-"χτίσαμε περιουσίες": ναι ναι ήρθε ο Ανδρέας κι έκανε όλη την Ελλάδα δημόσιο κι ο κάθε ΣΑΠΙΟΣ ΚΟΙΛΑΡΑΣ ΚΟΠΑΝΟΣ νεοελληνάρας μου ρχεται και μου πουλάει success story για το πως έγινε ευκατάστατος. ΡΕ ΟΥΣΤ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΛΑΜΟΓΙΑ!!! Ακόμη και τους νεκρούς της γενιάς σας ατιμάζετε!

ΚΡΑΤΑΩ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΜΟΥ ΚΛΕΙΣΤΟ,
ΤΑ ΧΕΙΛΗ ΜΟΥ ΜΑΤΩΣΑΝΕ
ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΡΟΔΩΣΑΝΕ,
ΑΝΕΡΑΣΤΟΙ ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΝ
ΚΟΥΦΑΛΕΣ, ΔΕ ΞΟΦΛΗΣΑΜΕ
ΑΥΤΟ ΕΧΩ ΜΟΝΟ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΩ

ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΩΝ ΕΡΑΣΤΩΝ ΔΕ ΣΒΗΝΟΥΝ....

(Δ.Τσακνής - Νοέμβρης)

UPDATE: Ένα ακόμη μοναδικό φαινόμενο των ημερών είναι η "διαφήμηση ξύλου". Βγαίνουν όλοι στην τηλεόραση και συναγωνίζονται ποιός έφαγε τις περισσότερες ξυλιές, μπουνιές, κλωτσιές ή ποιός υπέστη τα πιο "προχωρημένα" για την εποχή βασανιστήρια. Δεν ξέρω, ίσως καλά κάνουν και τα λένε όλα αυτά, αλλά εμένα προσωπικά το όλο σκηνικό κάπως μου χτυπάει άσχημα.

Sunday, November 12, 2006

Η υποκουλτούρα των club

Μα τί καλύτερο έχεις να κάνεις Σάββατο βράδυ, από το να πας σε ένα "club-άκι" ντυμένος με ρούχα που αποφάσισαν άλλοι ότι σου πηγαίνουν, να ακούς μουσική που κάποιοι την θεωρούν "της διασκέδασης", πίνεις υγρά που κάποιοι αποφάσισαν να τα βαφτίσουν "ποτά" και να "διασκεδάζεις" έχοντας γύρω σου άτομα που θεωρούνται "καλός κόσμος";;;

Το θέμα είναι καθαρά ψυχαναγκαστικό. Για την ακρίβεια είναι κοινή παραδοχή ότι ελάχιστοι πηγαίνουν στα club επειδή τους αρέσει το περιβάλλον. Απλά σκέφτονται ότι "εκεί είναι ο κόσμος, εκεί χτυπάει ο παλμός της πόλης, άρα εκεί είναι η διασκέδαση". Δικαιολογημένα βέβαια, γιατί η νυχτερινή έξοδος συνδέεται άρρικτα με το socializing και την κομπλεξική ανάγκη "να αισθανθώ ότι υπάρχω". Ας μην συνεχίσω γενικόλογα να επιχειρηματολογώ κατά των club, τα επιχειρήματα είναι γνωστά και τα περισσότερα κλισέ πλέον. Ας μείνω στο γεγονός που συνέβη χτες και με έβαλε για άλλη μία φορά σε σκέψεις για το πόσο μπορείς να ρίξεις την αξιοπρέπεια σου προκειμένου να "αισθανθείς ότι υπάρχεις".

Ένα κομμάτι της παρέας μου χτες αποφάσισε να πάει σε ένα γνωστό club των Χανίων. Το τραγικό λάθος τους ήταν ότι δεν πήραν (έστω μία από) τις κοπέλες της παρέας μας μαζί τους. Πάνε να μπουν στο μαγαζί, κι ο γνωστός νεάτερνταλ στην είσοδο τους λέει ότι το μαγαζί είναι γεμάτο. Φυσικά ταυτόχρονα μία παρέα με κοπέλες έμπαινε εκείνη τη στιγμή. "Φάγαμε πόρτα ρε γαμώτο" είπαν οι δικοί μου...

Γιατί να πατάει κανείς σε μαγαζιά που έχουν τέτοιες πολιτικές (σχεδόν όλα δηλαδή);;; Αν δεν είσαι ο γκομενοφύλακας δεν μπαίνεις μέσα δηλαδή; Από νομική σκοπιά ξέρω ότι καμμία επιχείρηση δεν έχει δικαίωμα να κάνει διακρίσεις για το ποιός θα είναι ο πελάτης της. Και το χειρότερο είναι ότι αυτό όλοι το θεωρούν ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ κι αποδεκτό!!! Αυτή είναι η κακομοιριά του κόσμου: βάζουν έναν ηλίθιο να κρίνει αν είσαι "άξιος" να ΑΦΗΣΕΙΣ ΤΑ ΛΕΦΤΑ σου κάπου, κι εσυ το ΑΠΟΔΕΧΕΣΑΙ!!!

Δεν θα ξεχάσω σε ένα (πριν πολλά χρόνια) "μούρικο" club του Ρεθύμνου, που υπήρχαν δύο πόρτες. Από την μία έμπαινε ο "λαουτζίκος" και από την άλλη έμπαιναν όσοι έρχονταν με κάμπριο-ξανθιά bimbo-κτλ. Και το χειρότερο από όλα, δεν ήταν λίγοι συμμαθητές μου που ήλπιζαν μία μέρα "να μπορούμε να μπαίνουμε από την άλλη πόρτα"!!!! Η ξεφτίλα και η κατάντια στο απόγειο της! Αν ήμουν μαρξιστής θα μπορούσα να γράψω ολόκληρη πραγματεία για την σημειολογία αυτής της πολιτικής!!!

Τί κι αν παραμένω πιστός στο παλιό καλό μπαράκι της παρέας; Τί κι αν έχω περάσει πολύ καλύτερα σε αυτά με την παρέα μου σε αντίθεση με άλλους που "βαράνε σκοπιά" μέσα σε ένα club ελπίζοντας να δει κανείς το σακάκι τους; Τί κι αν κάνουμε ότι είδους χαβαλέ γουστάρουμε χωρίς να ανησυχούμε αν δε θα φανούμε "κυριλέ και μούρηδες"; Τί κι αν έχω γνωρίσει πολύ περισσότερες κοπέλες σε μπαράκια παρέας από άλλους φίλους που τους τρέχουν τα σάλια κοιτώντας την κάθε αναγνώστρια cosmopolitan που το παίζει "θεά του club" σνομπάρωντας τους πάντες; Τί κι αν πίνουμε φυσιολογικά ποτά και πληρώνουμε τα μισά ενώ οι άλλοι συμβάλουν στο ξέπλυμα χρήματος του κάθε νταβά της νύχτας;

Αυτό που θέλει ο άνθρωπος είναι να ανήκει σε "μεγάλο κοπάδι", να "αισθάνεται ότι υπάρχει". Κι αν το club-άκι δεν τον θεωρεί άξιο, να ρίξει ακόμη περισσότερο την αξιοπρέπεια του, να συρθεί στα πόδια του κάθε πορτιέρη και να ξαναπροσπαθήσει...

Saturday, November 11, 2006

Πολυτεχνείο Κρήτης: Καφενείο γίναμε ρεεεε

Όπως θα πληροφορηθήκατε από τις ειδήσεις, φοιτητές χθες απέκλεισαν το κτίριο της πρυτανείας εγλωβίζοντας μέσα καθηγητές και πρύτανη προκειμένου να ικανοποιηθούν τα αιτήματα τους. Όμως όσο δίκαια κι αν είναι τα αιτήματα σου (που στην συγκεκριμμένη περίπτωση όσα από τα αιτήματα γνωρίζω ήταν), όταν προβαίνεις σε τέτοιες ενέργειες στην καλύτερη περίπτωση χάνεις το δίκιο σου. Καλά, μιλάμε ως φοιτητές για φασισμό, κατάργηση του ασύλου και τρομοκρατία όταν προβαίνουμε σε τέτοιες ενέργειες;;; Μα είμαστε σοβαροί;

Κι αμ μη τι άλλο, το ίδρυμα έγινε βορά για τα αρπαχτικά του εκάστοτε δελτίου της τηλεοπτικής ζούγκλας. "Τί μάθημα γίνεται σε αυτό το ίδρυμα", "είστε υπο διάλυση" κτλ κτλ Ένας συμπαθής συνάδελφος (αλλά εντελώς λάθος στις μεθόδους του) που βγήκε στο mega να υποστηρίξει τα αιτήματα των φοιτητών, το μόνο που έκανε ήταν να προσπαθεί άγαρμπα να αποφύγει την προφανή ερώτηση: "γιατί τους κλειδώσατε μέσα τους καθηγητές;;;" Φίλε συνάδελφε, δημοσιογράφοι "παλιές πουτάνες" όπως ο Καψής και ο Καμπουράκης δεν είναι κοινό γενικής συνέλευσης να μπορείς να λες ότι θες χωρίς αντ-ερωτήσεις...

Και για το θέμα της κατάληψης, δεν έχω καταλάβει αφού έγινε ψήφισμα την προηγούμενη βδομάδα κατά αυτής της μεθόδου, γιατί συνεχίζουν να κάνουν γενικές συνελεύσεις με το θέμα αυτό;; Μέχρι να βαρεθούμε να πηγαίνουμε στην συνέλευση να καταψηφίζουμε την πρόταση για κατάληψη;

Είναι πολύ μεγάλο κρίμα, επειδή τους γνωρίζω τους περισσότερους συναδέλφους που έκαναν την συγκεκριμμένη ενέργεια, και ξέρω από συζητήσεις μαζί τους ότι έχουν καλές προθέσεις (κάποιους τους έχω ψηφίσει μάλιστα), να καταστρέφουν το δίκιο αιτημάτων που αφορούν όλο το κίνημα.

Wednesday, November 08, 2006

Ελευθεροτυπία: η μεγαλύτερη πατσαβουροφυλλάδα

Η Ελευθεροτυπία (ή βαζελοτυπία, πασοκοτυπία, ρουφιανοτυπία κτλ) έχει ένα αξιέπαινο χαρακτηριστικό: όσο και να προσπαθείς να βρεις λέξεις να την κράξεις, αυτή θα είναι πάντα ένα βήμα μπροστά από εσένα. Και τί εννοώ:

Μας κάλεσε να πολεμήσουμε στο πλευρό της Χεζμπολάχ, να κλείσουμε όλα τα πανεπιστημιακά ιδρύματα της χώρας, να ψηφίσουμε ΠΑΣΟΚ στις δημοτικές, να βάλουμε το βαζελο-κασετοφωνάκι "ο Ολυμπιακός είναι γερασμένη ομάδα" κτλ, κι όλα αυτά μόνο τους τελευταίους μήνες! Και πάνω που θέλω να συνέλθω από αυτό το overdose αλητείας, μου ρίχνει το τελειωτικό χτύπημα.

Για την ακρίβεια, φαντάζομαι την συντακτική ομάδα της Ε μαζεμένη γύρω από το τραπέζι να αναρωτιούνται: "πόσο καραγκιόζηδες μπορούμε να γίνουμε ακόμη;;;". Η απάντηση ήρθε με επιστροφή σε παλιές καλές συνταγές των ΜΜΕ: δημοσιεύουμε το κείμενο που "έγραψε" ένα παιδάκι, γεμάτο ελεηνά κλισέ και νεοελληνικές παπαριές και δηλώνουμε δημόσια το πόσο σοκαριστήκαμε κι ευαισθητοποιηθήκαμε από την λαμπρότητα αυτού του παιδιού (που θα 'χει κάνα μπάρμπα που δουλεύει στην Ε κι η μάνα του ήθελε να κάνει τις γειτόνισσες να σκυλιάσουν από τη ζήλια τους, αλλά αν το πούμε αυτό είμαστε φασίστες κτλ κτλ κτλ)

Διαβάζοντας το κείμενο, δεν ξέρω αν θα πρέπει να κλάψω ή να γελάσω:
- Κλισέ του στυλ "την παλιά εποχή οι γονείς είχαν επαφή με τα παιδιά". Ναι ναι ναι, η σημερινή εποχή με την αλλοτροίωση της τεχνολογίας κτλ κτλ Τί πρωτότυπο! Αχ εκείνες οι παλιές εποχές... Τι ωραίες συζητήσεις κάναν οι οικογένειες όλη μέρα στα χωράφια ή στα χαρακώματα κανενός παγκοσμίου πολέμου... η πατρική σοφία πως μεταλαμπαδευόταν βάζοντας τα παιδάκια από 7 χρονών να σπάνε πέτρες στο λιοπύρι... Ευτυχώς που ο μικρός είναι ο highlander και μας μεταφέρει τις εμπειρίες του από εκείνους τους καιρούς!...

-Αααχ μετά το λεξιλόγιο που χρησιμοποιεί... Άνοιξε η μάνα του τον μπαμπινιώτη και του είπε να βάλει ωραίες λέξεις για να προσκυνήσουμε όλοι την πολυπλοκότητα της σκέψης του... Έβαλε μετά και 1-2 ατάκες 13χρονού για να γίνει πιστευτό...

-Αααχ και πάλι ααααχ με τα λογοτεχνικά του γούστα. Αγανακτά γιατί δεν διαβάζουν στα παιδιά οι γονείς έργα Ρίτσου, Σεφέρη, Ελύτη, Καβάφη... Ξέρω γω, ας πάνε να τα ΑΓΟΡΑΣΟΥΝ τα ίδια από κάνα βιβλιοπωλείο;;;; ΘΑ ΤΟΥΣ ΤΟ ΑΠΑΓΟΡΕΨΕΙ ΚΑΝΕΙΣ;;;;
Εμείς δηλαδή οι υπόλοιποι που δεν κρεμόμασταν από σχολείο κ γονείς να βρούμε ενδιαφέροντα τί είμαστε; α ξέχασα, φασίστες.

ΣΥΚΛΟΝΙΣΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ γράφει σήμερα η πατσαβουροφυλλάδα αυτό το συνονθύλευμα ποζεριάς, κλισέ και προσπάθειας για προβολή "υψηλής κουλτούρας"... ΧΕΣΤΗΚΕ Η ΦΟΡΑΔΑ ΣΤ' ΑΛΩΝΙ λέω εγώ!
Έλεος πια ρε παιδιά, τόσο καραγκιοζιλίκι δεν το αντέχει ο οργανισμός μου!

Tuesday, November 07, 2006

Το φοιτητικό άσυλο που ποτέ δεν υπήρξε, και η υποκρισία της Αριστεράς

Πολύς λόγος γίνεται τα τελευταία χρόνια για την αναπροσαρμογή του φοιτητικού άσυλου, έτσι ώστε οι διαδικασίες άρσης του να γίνονται πιο ευέλικτες σε περίπτωση τέλεσης εγκληματικών πράξεων μέσα σε ένα ίδρυμα. Φυσικά, σύσσωμος ο κόσμος των συντηρητικών παρατάξεων έσπευσε να καταδικάσει την ιδέα αυτή, πλασάρωντας μας τις γνωστές λαϊκίστικες δοξασίες του.

Το φοιτητικό άσυλο είναι ένας από τους λαμπρότερους θεσμούς μία δημοκρατικής κοινωνίας. Προβλέπει την προστασία της ελεύθερης διακίνησης ιδεών μέσα σε ένα ίδρυμα, την ενθάρυνση της μάχης των απόψεων στην αρένα του υγειούς ακαδημαϊκού ή πολιτικού διαλόγου και την εγγύηση ότι ανεξαρτήτως των απόψεων που επικρατούν στην υπόλοιπη κοινωνία, πάντα θα υπάρχει χώρος για τον κάθε ένα από μας να εκφράζει τις δικές του.

Εγώ προσωπικά αν και φοιτητής ακόμη, έχω ιδιαίτερα έντονη συναίσθηση ότι ανήκω στην ακαδημαϊκή κοινότητα (για την ακρίβεια ελπίζω να συνεχίσω την καριέρα μου κι ως ακαδημαϊκός καθηγητής/ερευνητής) και είμαι ιδιαίτερα περήφανος για τα κεκτημένα των προκατόχων που, που ένα από αυτά είναι το άσυλο. Δυστυχώς την ίδια άποψη με εμένα συμμερίζονται και κάποιοι άλλοι, για διαφορετικούς όμως λόγους.

Το άσυλο δυστυχώς δεν υπήρξε ποτέ. Ας μην πάμε πολύ πίσω στο χρόνο, ας λάβουμε υπόψη μας μόνο την περίοδο της μεταπολίτευσης μέχρι σήμερα. Για ποιά ελεύθερη διακίνηση ιδεών μιλάμε όταν το ΚΚΕ αποτρέπει επιστημονικά συνέδρια, επαγγελματικά σεμινάρια, μέχρι και απλές παρουσιάσεις βιβλίων;;; Για ποιά ελευθερία έρευνας μιλάμε όταν οι ερευνητές που δουλεύουν στο ίδρυμα δεν μπορούν να πάνε στο γραφείο τους επειδή το ίδρυμα είναι υπο κατάληψη; Για ποιά προστασία από την βία των "μπάτσων-γουρουνιών" μιλάμε όταν τα πρωτοπαλίκαρα του "αναρχισμού" μπουκάρουν και καταστρέφουν εξοπλισμό του ιδρύματος;;;

Το άσυλο στην σημερινή του μορφή το μόνο που προστατεύει είναι την κατάχρηση του.

Τα επιχειρήματα των αριστεριστών είναι όσο πιο βλακώδη γίνεται (όπως τα άκουσα στην τηλεόραση από εκπροσώπους φοιτητικών κομμάτων):
"Θα κάνουν ΝΤΟΥ οι μπάτσοι στις γενικές συνελεύσεις" (πόσο ΜΑ ΠΟΣΟ θα σας βόλευε αυτό!!!)
"Θα υπάρχει αστυνομοκρατία στο ίδρυμα" (θα εκτελούν όποιον φοιτητή κάνει αφισοκόλληση)
"Θα ελέγχει την έρευνα το κράτος" (συγγνώμη, ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΔΙΕΚΔΙΚΕΊΤΕ ΕΣΕΙΣ;;;)

Το μόνο, όχι σοβαρό, αλλά προσγειωμένο επιχείρημα αριστεριστή που άκουσα ήταν:
"Δεν θα μπορεί η Κινηματογραφική Ομάδα της σχολής να κάνει προβολή αντιγραμμένων ταινιών"

Χαχαχαχα λέτε να κάνουν ΝΤΟΥ οι μπάτσοι ενώ βλέπουμε την τελευταία ταινία του Αρονόφσκυ;

Sunday, November 05, 2006

Κρεμάλα στο Σαντάμ: μήπως δεν είναι και η καλύτερη ιδέα;;;

Σήμερα ανακοινώθηκε η απόφαση του δικαστηρίου για την καταδίκη του Χουσεϊν σε θάνατο. Καταδικάζω την απόφαση αυτή, όχι γιατί τον θεωρώ "ήρωα" όπως κάποιοι λαϊκιστές υπάνθρωποι του αριστερίστικου (και μη) κόσμου, αλλά γιατί τόσο βραχυπρόθεσμα όσο και μακροπρόθεσμα θα βλάψει τις προσπάθειες σταθερότητας της περιοχής.

Καταρχάς, στον Χουσεϊν ως πρόσωπο δεν νομίζω ότι του άξιζε κάτι καλύτερο. Ήταν ένας αδίστακτος άνθρωπος που πράγματι έπραξε εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, είτε μόνος του, είτε με την βοήθεια των αμερικάνων (όχι κύριε αριστεριστή ελληνάρα, δεν είναι ο λαϊκός ήρωας που νομίζεις), είτε άλλων ομοϊδεατών του. Παρ' όλα αυτά, αφού έκανε ότι έκανε αυτό που μετράει πλέον είναι το συμφέρον του Ιράκ απο εδώ κι έπειτα.

Καταρχάς οι αμερικάνοι δεν έφτιαξαν Σύνταγμα για το Ιράκ, με γνώμονα τις δυτικές αξίες κι ελευθερίες; Από που κι ως που λοιπόν προβλέπεται θανατική ποινή; Να προβλέπεται από το Διεθνές Δίκαιο δεν νομίζω... Η πρώτη λοιπόν μέγιστη αποτυχία του "εκδημοκρατισμού" του Ιράκ.

Δεύτερον, ο Χουσεϊν έγινε πλέον μάρτυρας. Το όνομα του θα γραφτεί με χρυσά γράμματα για το πώς δικάστηκε κι εκτελέστηκε σε μία δίκη μαϊμού, αφού πρώτα οι αμερικάνοι επιτέθηκαν στη χώρα του με αβάσιμα στοιχεία για κατοχή όπλων μαζικής καταστροφής.

Τρίτον, αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να κρατιούνται ζωντανοί για πάμπολους λόγους τεχνικής φύσεως, από την ιστορική έρευνα μέχρι την ψυχιατρική ανάλυση.

και
Τέταρτον, ο λόγος που καταδικάστηκε ήταν η σφαγή περίπου 100 ανθρώπων μετά από μία απόπειρα δολοφονίας εις βάρος του. Συγγνώμη, ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ έκανε σε όλη του την "σταδιοδρομία" ως δικτάτορας; Ή μήπως τα αμερικάνικα χημικά που έριχνε στους κούρδους τα ξεχάσαμε;

UPDATE: μέγιστη παράλειψη μου είναι η χρονική σύμπτωση της απόφασης του δικαστηρίου με τις "μίνι" εκλογές στις ΗΠΑ. Πόσο επιρρεάζει μία τέτοια απόφαση το εκλογικό αποτέλεσμα;

Friday, November 03, 2006

Χειρωνακτικές VS Πνευματικές εργασίες: ποιός είναι πιο μάγκας;

Στην Ελλάδα όσο και να θέλουμε να μην δουλεύουμε (ψευτοεπιχειρήματα του στυλ δουλειά = δουλεία κτλ), υπάρχει ένα στερεότυπο το οποίο όλοι προσπαθούν με πάθος να το προσεταιριστούν: αυτό του "παιδιού του λαού". Αν και το παραπάνω έχει πάρα πολλές προεκτάσεις, όσον αφορά τον εργασιακό τομέα αφορά τον ελληνάρα που κάνει μία χειρονακτική εργασία και για κάποιο λόγο είναι καλύτερος από όλους τους υπόλοιπους φλώρους.

Δεν θα μπορούσα για την βαθύτερη κατανόηση του θέματος από τους αναγνώστες μου να μην παραθέσω συζητήσεις που έχω κάνει με τέτοιους ανθρώπους. Όταν δούλευα full-time προγραμματιστής, συνήθιζα να χτυπάω βάρδιες 9 το πρωί με 9 το βράδυ προκειμένου να τελειώσω ένα απαιτητικό project πριν ξεκινήσει η εξεταστική στο Πολυτεχνείο. Μία φορά που έκανα το λάθος να αναφέρω σε κάποια άτομα το πόσο κουραστικό είναι αυτό, μόνο που δεν με σκότωσαν. Μου ανέφεραν ότι κάθομαι σε ένα γραφειάκι και "βαράω κουμπιά" όλη μέρα, σε αντίθεση με αυτούς που "λερώνουν τα χέρια τους" δουλεύωντας ως τεχνίτες ή σερβιτόροι/barman. Επιπλέον μου παρέθεσαν το πόσο φλώροι είμαστε εμείς του ακαδημαϊκού κόσμου, που όλη μέρα γράφουμε "εργασιούλες" και "ζούμε στην ανετίλα".

Τί να πρωτοαντιπαραθέσεις σε αυτά! Καταρχάς ότι τα άτομα είναι τόσο ΣΤΟΥΡΝΟΙ και το λιώσιμο που τρώω στον υπολογιστή να γράψω από το μηδέν ένα επαγγελματικό πρόγραμμα το εκλαμβάνουν ως "πατάω κουμπάκια"; Ή μήπως ότι όταν εγώ 17 χρονών αγοράκι έβγαζα άσπρες τρίχες με τα άγχη κάθε λογής εξετάσεων ενώ αυτοί πίναν καφέδες και κόβαν βόλτες με μηχανάκια;;; Ή μήπως το έργο που παράγω εγώ επειδή είναι "άυλο" δεν έχει ουσία σε σχέση με αυτό του τεχνίτη ή του σερβιτόρου;;; Α, και ποιός μίλησε για "ανετίλα"; Πόσοι είναι οι συμφοιτητές μου που κρέμονται κάθε χρόνο από μία υποτροφία ή επιδότηση;

Όμως ακόμη και στο Πολυτεχνείο τα ίδια έχω παρατηρήσει σε άλλη κλίμακα. Οι μεγαλύτεροι κομπλεξικοί κόπανοι που έχω γνωρίσει στη σχολή μου κάνουν μαθήματα μηχανολογίας (όσοι σπουδάζουν στο ίδιο ίδρυμα με μένα τους ξέρουν καλά!!). Δεν παραλείπουν σε κάθε εργαστηριακό μάθημα να μας τονίσουν ότι "αν δεν λερώσεις τα χέρια σου με γράσο" δεν νοήται δουλειά, ενώ συνέχεια μας παραθέτουν "εμπειρίες" από το Ξανθόπουλος-like παρελθόν τους (ξέρετε, του στύλ "τόρναρα μία μπιέλα ενώ ταυτόχρονα έκανα όργιο με 10 γκόμενες, έπινα 20 μπουκάλια johnny walker κι έστελνα λεφτά στη μάνα).

Ποτέ δεν πρέπει να παραλείπουμε την κοινωνική κατακραυγή που τρώει ένας άντρας όταν δεν είναι (από 5 χρονών το πολύ!) καλός στις "δουλειές": να βοηθά στην οικοδομή, στο χωράφι, στα μαστορέματα του σπιτιού, στα βαψίματα κτλ. "Είναι φλώρο-μπεμπές και θα πουστέψει!" θα τονίσει με σιγουριά ο κάθε βόσκακας που σέβεται τον εαυτό του.

Είναι πραγματικά ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ το πως κάνουν κύκλους οι νοοτροπίες της κοινωνίας. Παλιά αν ήσουν υπάλληλος είχες όλη την κοινωνική καταξίωση, ενώ τους χειρωνακτικούς τους σνόμπαραν ανελλιπώς. Σήμερα, ο κάθε ελληναράς θα σου τονίσει την διαφορά "αντρίλας" μεταξύ του "μάστορα" και του "χαρτογιακά"...

Wednesday, November 01, 2006

Καυτές μαθήτριες, σεξ και βία (και τα κινητά μην ξεχνάμε)

Τίτλο τσόντας θυμίζουν τα θέματα των δελτίων ειδήσεων τις μέρες αυτές.

Η πολιτική παράμετρος του θέματος των καταλήψεων γρήγορα ξεφούσκωσε για χάρη κάποιας άλλης η οποία είναι σαφώς πιο πιασάρικη: της σεξουαλικής. Οι δημοσιογράφοι χτύπησαν φλέβα χρυσού: το τρίπτυχο μαθήτρια-βουλγάρα-σεξ που αποτελεί εκρηκτικό μείγμα στο μυαλό του κάθε ξεμωραμένου σάπιου τηλεθεατή (ανεξαρτήτως φύλου) αν παρουσιαστεί ως είδηση είναι φυσικό να κάνει πάταγο.

Ειλικρινά δεν με ενδιαφέρει τί έγινε. Απαξιώ να ασχοληθώ με ένα θέμα το οποίο δεν προσφέρεται παρα μόνο ως υλικό για φαντασίωση στους κανίβαλλους του τηλεοπτικού κοινού. Επιπλέον, δεν μπορώ (πλεον) να ακούω επιχειρηματολογίες για το πόσο κακά είναι τα κινητά και πόσο διαφθείρει η τεχνολογία την (λαμπρή) ελληνική νεολαία. Αυτό που συμβαίνει είναι βόθρος, πως να το κάνουμε.

Το ότι οι μαθήτριες την έχουν δει Paris Hilton, το έχω θίξει σε παλαιότερο post μου κι είναι μία άλλη ιστορία. Επιπλέον, το ότι είναι βουλγάρα δεν σημαίνει ότι ότι έγινε, είχε ρατσιστικές προεκτάσεις. Το μόνο σίγουρο είναι, ότι το μόνο καλό που θα έβγαινε από αυτή την ιστορία των κινητοποιήσεων, δηλαδή ο δημόσιος διάλογος σε θέματα παιδείας, εκφυλίστικε σε τατιανο-εκπομπή γαργαλιστικού περιεχομένου.

Του χρόνου πάλι.