Monday, February 25, 2008

Αταίριαστε τα θελες και τα παθες

Μπορεί να απέχω αυτόν το καιρό απο την ενεργό δράση καθώς είμαι αποροφημένος τόσο απο τα πανάθλια μαθήματα της εξεταστικής (μηχανικές) όσο και με το αποχετευτικό σύστημα στο Βυζάντιο (έτσι αποκαλώ χαϊδευτικά τη διπλωματική μου), αλλά αυτό δεν σημαίνει οτι δεν μπορώ να αποδεχτώ την ευγενική πρόσκληση του αταίριαστου να παίξω το εξής παιχνίδι.

Επιγραμματικά, ανοίγεις το κοντινότερο βιβλίο απο την θέση που κάθεσαι στην σελίδα 123 και γράφεις απο την 5η μέχρι την 8η πρόταση.

Φυσικά το βιβλίο που έχω την ατυχία να βρίσκεται δίπλα μου είναι το κατάπτυστο "Τεχνική Μηχανική - Στατική", του μαθήματος που γράφω αύριο. Ένα έκτρωμα της παγκόσμιας βιβλιογραφίας, μία ύβρις στην ανθρωπότητα και τις αξίες της, ένα εργαλείο ισοπέδωσης συνειδήσεων και διαφθοράς του πνεύματος.

Αναπαράγω με απαίχθεια κι αποτροπιασμό τις προτάσεις που κλήθηκα να σας μεταφέρω, πάντα στην σελίδα 123:
"Τέσσερις ξυλόμπροκες της ίδιας διαμέτρου τοποθετούνται σ' ένα πίνακα. Δύο σκοινιά περνούν γύρω απο τις ξυλόμπροκες και τραβιούνται με δυνάμεις όπως φαίνονται στο σχήμα. Να υπολογιστεί η διάμετρος τους, αν το συνισταμένο ζεύγος που ασκείται στον πίνακα είναι 485lb*in αριστερόστροφο"

Παρακαλώ να συνεχίσουν το παιχνίδι τα εξής άτομα (βασικά αυτοί που ξέρω οτι θα μπουν στον κόπο να το παίξουν)
black fairy, rania, δείμος

Thursday, February 14, 2008

Η φιλοσοφία της καταστροφολογίας

Η καταστροφολογία υπήρχε πάντοτε 
Εγώ θυμάμαι απο το δημοτικό κάθε τον "δάσκαλο" μας να λέει οτι έρχεται πόλεμος με την Τουρκία. Αυτό μας το έλεγε κάθε βδομάδα, κάθε μήνα, και τα 6 χρόνια που τον είχαμε. Κάθε γεγονός της επικαιρότητας (απο αερομαχίες στο Αιγαίο μέχρι το σκάνδαλο Κοσκωτά) ερμηνευόταν υπο αυτό το πρίσμα. Μετά ο πόλεμος με τους Τούρκους έγινε 3ος Παγκόσμιος, ενώ όσο πλησίαζε το 2000 το πράγμα έλαβε ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις, κι όλοι μιλούσαν πλέον για τον ερχομό της Αποκάλυψης.
Μην μπορώντας να βρουν κάτι μεγαλύτερο απο την ίδια την Αποκάλυψη, οι άνθρωποι στράφηκαν σε πιο προσγειωμένα πράγματα: μετανάστευση, φόβος τρομοκρατίας, γρίπη τον πτηνών και τώρα το περιβάλλον.
Πιστεύω οτι είναι χάσιμο χρόνου να επιχειρηματολογώ για το πόσο αγαπάνω το περιβάλλον. Αυτό εννοείται και πρέπει να ναι κανείς άρρωστος για να θέλει το τέλος του οικοσυστήματος. Ακριβώς λοιπόν επειδή αγαπάω τόσο πολύ το περιβάλλον, πιστεύω οτι του κάνει ζημιά αυτή η καταστροφολαγνεία των ΜΜΕ.
Η ρήση του προέδρου της Βραζιλίας Λούλα είναι χαρακτηριστικότατη:
"αν έχουν δίκιο όσοι λένε οτι το δάσος του Αμαζονίου είναι καταδικασμένο να αφανιστεί, τότε ας το κόψουμε εμείς μια ώρα αρχίτερα να βγάλουμε κέρδος".
Τί σημαίνει το παραπάνω; Οτι όταν περάσεις στην κοινή γνώμη την ιδέα οτι "το περιβάλλον είναι καταδικασμένο, η ζημιά πλέον είναι μη-αναστρέψιμη", τότε οι άνθρωποι δεν θα μπουν καν στον κόπο να κάνουν κάτι για το πρόβλημα, λόγω του τελεσίδικου της κατάστασης. Όλες λοιπόν αυτές οι λέρες των ΜΜΕ που το παίζουν υπερασπιστές του περιβάλλοντος, είναι ουσιαστικά ένα σοβαρό κομμάτι του προβλήματος.

Tuesday, February 12, 2008

Το τέλος του δον Λορέντζο

 Πάει κι ο Φερέρ. Απομένουν τα τυπικά για να αποχωρήσει απο την τεχνική ηγεσία της ΑΕΚ, πράγμα που με φέρνει σε έντονους προβληματισμούς.

  Αυτός δεν ήταν ο "θεός", η "προπονητάρα", κτλ κτλ; Ειλικρινά δεν είχα ακούσει τέτοιους διθυράμβους για κανένα άλλο προπονητή. Τότε φυσικά εγώ έλεγα οτι αυτός (όπως κι όλοι) θα "φύγει νύχτα" κι όλοι μου λέγανε όχι, αυτός είναι ο καλύτερος προπονητής που έχει περάσει ποτέ απο την Ελλάδα.

 Και πράγματι, ο Φερέρ ήταν ένας καταπληκτικός προπονητής. Αλλά δεν είναι εκεί το θέμα. Στην Ελλάδα δεν πρόκειται να "στεριώσει" ΚΑΝΕΙΣ προπονητής και είναι άπειρα τα παραδείγματα. Δεν υπάρχουν εδώ φαινόμενα Αγγλίας, όπου ο manager μένει χρόνια ολόκληρα στην ομάδα, την στήνει (ή χαλάει και ξαναφτιάχνει) όπως θέλει αυτός, και προγραμματίζει σε βάθος χρόνου.

  Κρίμα, γιατι του άξιζε όχι άλλη μία, αλλά πολλές ευκαιρίες. Αλλά εδώ ο όχλος στις πρώτες αποτυχίες θέλει αίμα κι ανθρωποθυσίες, ακόμη κι αν γίνεται αυτό στα μέσα της περιόδου.

Sunday, February 10, 2008

Αλέξης Τσίπρας: ένα τίποτα με μπόλικο καθόλου

  Σήμερα ο ΣΥΝ εκλέγει το νέο του πρόεδρο, ενώ εδώ και μέρες οι βουλευτές του ευαγγελίζονται το τέλος του δικομματισμού, με αφορμή την άνοδο των ποσοστών του κόμματος τους στις εκλογές.
  Αυτό όμως που λίγες φορές τους λένε οι δημοσιογράφοι (και ποτέ δεν απαντάνε οι ίδιοι ευθέως) είναι το πόσο στενά συνδέεται η άνοδος του ΣΥΝ με την πτώση του ΠΑΣΟΚ. Απέκτησε ξαφνικά ο ΣΥΝ κυβερνητική πρόταση και δεν το ξερα; Το να πηγαίνεις με το μέρος των συνδικάτων σε κάθε σύγκρουση με την κυβέρνηση δεν είναι πολιτική πρόταση. Όπως επίσης και να αοριστολογείς για το πόσο καλή είναι η Αριστερά.
  Όλα τα παραπάνω τα ξέρει πολύ καλά ο Αλαβάνος. Δεν μου αρέσει να κάνω υποθέσεις για τις προθέσεις ανθρώπων, αλλά δε νομίζω να πιστεύει ο απερχόμενος πρόεδρος του ΣΥΝ οτι αυτή η άνοδος του κόμματος του θα συνεχίσει επ' άπειρο. Γι' αυτό κι είπε να ανακατέψει λίγο την τράπουλα. Δεν έχει τίποτα να χάσει, σε τελική ανάλυση φεύγει ως ήρωας.
  Σε αυτό το σημείο μπαίνει ο Αλέξης Τσίπρας. Ένας άνθρωπος που το μόνο που έχει να επιδείξει είναι η μικρή του ηλικία και σε όποια συνέντευξη τον έχω ακούσει με δυσκολία μπορώ να ξεχωρίσω κάτι πραγματικά ουσιώδες παρα μόνο ευχολόγια και διαπιστευτήρια αριστεροσύνης. "Ο ΣΥΝ θα γίνει η νέα μεγάλη πολιτική πρόταση". Δηλαδή τί; Απο το 5-6 θα πάει στο 9%; Εδώ το ΚΚΕ δεν κινδυνεύει απο αυτούς, το ΠΑΣΟΚ θα χτυπήσουν;!
  Εμένα πλέον εικόνες του στυλ "τα ελεύθερα νιάτα που κάνουν Κατάληψη" δεν με συγκινούν (βλέπε φώτο). Ούτε οι αοριστολογίες για σοσιαλιστικούς παραδείσους, ούτε οικονομικές ευημερίες χωρίς στοιχεία και πρόγραμμα.

  Ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει να προσφέρει τίποτα στο πολιτικό σκηνικό της χώρας, εδώ άλλοι με πολύ μεγαλύτερη προσωπικότητα, παιδεία και βάθος σκέψης (βλ ΓΑΠ) απέτυχαν παταγωδώς. Παρ' όλα αυτά ο ερχομός του νέου αριστερού μεσσία θα γεμίσει άκρως ξεκαρδιστικά κείμενα τις σελίδες της Ελευθεροτυπίας, προς τέρψην μου όπως και του κάθε αναγνώστη που εκτιμάει την καλή σουρεαλιστική φαρσοκωμωδία.

ΥΓ1: και για να μην λέτε οτι τον σταύρωσα πριν καλα-καλά βγει, αφήνω ένα περιθώριο να δω τί αντιπολίτευση θα κάνει
ΥΓ2: και θα βγει φυσικά, μη μου πείτε οτι έχει καμμιά ελπίδα ο Κουβέλης...

Thursday, February 07, 2008

All hail to Shadowcaster the Master

  USER magazine... τί εποχές κι αυτές... Όλοι οι παλιοί αναγνώστες θα θυμούνται τον μεγάλο τον τρομερό τον ανυπέρβλητο Παύλο Δημόπουλο ΑΚΑ "Shadowcaster".
  Ήταν τότε η χρυσή εποχή των PC games: XCOM, Civilization, Indiana Jones, Master of Orion, X-Wing, Realms of Arkania και τόσα άλλα. Στον ελληνικό περιοδικό τύπο μεσουρανούσαν 2 περιοδικά, το PC Master και το USER. 
  To πρώτο ήταν γενικά πιο σοβαρό. Η δομή του είχε μία συνοχή, οι συντάκτες πιο αντικειμενικοί, ενώ οι στήλες του κάλυπταν όλο το φάσμα του κόσμου της Πληροφορικής τότε.
  Το δεύτερο... χα. Το USER ήταν μία πλάκα. Ένας χαβαλές, ένα αστείο. Η δομή του περιοδικού άλλαζε συνεχώς, υπήρχε ελάχιστη συνοχή ενώ οι συντάκτες έγραφαν ότι τους κατέβαινε.
 Ήταν ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ έντυπο που έχει βγάλει ποτέ ο ελληνικός Τύπος. Δεν ήθελε να είναι σοβαρό. Δεν ήθελε να είναι η βίβλος του ανερχόμενου ελληναρά γκατζετάκια όπως το RAM. Δεν ήθελε να είναι το χαζοχαρούμενο περιοδικό για "όλους εμάς τους υπόλοιπους" όπως το "Computer για όλους". Δεν έπαιρνε τον εαυτό του τόσο στα σοβαρά όσο το PCMaster. Ήταν απλά μια παρέα καμμένοι κομπιουτεράδες, που γούσταραν το καλά pc games κι έγιναν ήρωες στα μάτια του 13χρονου τότε γράφωντος.
  Ένας απο αυτούς όμως ξεχώριζε, κι ήταν ο φοβερός και τρομερός Παύλος Δημόπουλος, με το ψευδώνυμο Shadowcaster, ευθεία αναφοφορά στο θρυλικό adventure Shadow of the Comet και τον αγαπημένο του συγγραφέα HP Lovecraft.
  Τα reviews του ήταν αρκετά μακρυά απο το να χαρακτηριστούν τεχνικώς άρτια. Δεν ήταν λίγες οι φορές που θυσίαζε ολόκληρες παραγράφους στο να γράφει για τους Megadeth απο το να περιγράψει κάποια τεχνικά χαρακτηριστικά του παιχνιδιού. Επιπλέον, έτρωγε τα απίστευτα κολλήματα. Αν δεν του καθόταν καλά ένα παιχνίδι, δεν υπήρχε περίπτωση να εκτιμήσει καμμία του αρετή (βλ. Kings Quest, Colonization κτλ).
  Όμως, είχε αυτό που ο Τσουρινάκης (ο αντίστοιχος συντάκτης στο PCMaster)  δεν μπορούσε σχεδόν ποτέ να κάνει: να σου μεταφέρει το feeling του παιχνιδιού, να σου δώσει την αίσθηση του πώς είναι να μπαίνεις στον κόσμο του, πώς να εγκλιματίζεσαι σε αυτό. Δεν είναι λίγα τα reviews του που έχουν γράψει ιστορία τόσο για το χιούμορ τους, τις εξω-game-κές αναφορές τους όσο και για την τρομερή διεισδυτικότητα σκέψης και κριτικής του.
  Η δε θρυλική του στήλη "Spell Shop", όπου έγραφε τις λύσεις για τα διάφορα RPG/adventures, ήταν το κάτι άλλο. Ο Shadowcaster είχε τόσο ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ ικανότητα γραφής που διάβαζα τις λύσεις, ακόμη και σε adventures που δεν είχα παίξει, και ήταν σαν μυθιστόρημα. Και φυσικά οι περιφημοι πρόλογοι του έχουν γράψει ιστορία, με θεματολογία που κυμαίνεται απο τον γαύρο μέχρι τους Paradise Lost ή τους τελευταίους κανόνες του DnD.

  Ο καιρός πέρασε, τα games άλλαξαν, η αγορά άλλαξε κι εν τέλει το USER έκλεισε. Εγώ τα adventures τα έχω σχεδόν κόψει, το ίδιο και τα pen and paper RPG. Ούτε καν hardcore pc user δεν είμαι πλέον, τις γραμμές αυτές τις γράφω σε mac.

  Τώρα το παλικάρι δεν ξέρω που βρίσκεται, με 2-3 έρευνες που έκανα στο internet δεν βλέπω να γράφει πουθενα πλέον, αλλά Παύλο αν διαβάσεις ποτέ αυτές τις γραμμές, να ξέρεις οτι απο δω και πέρα ότι post γράφεται για games, RPG και το γαύρο είναι αφιερωμένα σε σένα.

HAIL to the black knight of Tempus!

Monday, February 04, 2008

Ο Hoffman είναι ΗΘΟΠΟΙΑΡΑ

...κι όχι ο γνωστός.

  Μιλάω φυσικά για τον υπέροχο Philip Seymour Hoffman ο οποίος μπορώ να πώ ότι είναι απο τους ηθοποιούς που ξεχωρίζω τα τελευταία χρόνια. Το όσκαρ το άξιζε με τα χίλια (ως Truman Capote), στο "Almost Famous" με συγκίνησε ενώ στο "Charlie Wilson's War" απλά με συγκλόνισε.

  Χαίρομαι ιδιαίτερα όταν βλέπω τόσο ταλαντούχους ηθοποιούς, όχι μόνο επειδή υποκριτικά είναι τόσο πολύπλευροι, αλλά κι επιπλέον επειδή ξεφεύγουν απο το στερεότυπο του μεγάλου ηθοποιού ο οποίος πρέπει να είναι γόης, ή τουλάχιστον συμπαθητικός.

Εύγε!

ΥΓ: δείτε το "Charlie Wilson's War", υπέροχο.

Sunday, February 03, 2008

Περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ εναντίον ΠΡΕΖΑ TV

Το συγκεκριμμένο άρθρο στο ΠΡΕΖΑ TV με έβγαλε έξω απο τα ρούχα μου, δίνωντας μου παράλληλα το έναυσμα να γράψω για ένα θέμα που απέφευγα αρκετό καιρό τώρα, λόγω του ότι υπάγεται στην κατηγορία του meta-blogging.

Είναι γεγονός οτι το μιντιακό καθεστώς της Ελλάδος έχει χάσει το έδαφος κάτω απο τα πόδια του λόγω των blogs. Η χαρά μου είναι απερίγραπτη όταν γνωρίζω οτι ο κάθε βρωμερός τρισάθλιος χαφιές γλοιώδης δημοσιογραφίσκος χτυπάει το σκατοκέφαλο του στο τοίχο βλέπωντας οτι ΔΕΝ είναι ο μόνος πλέον μου έχει βήμα λόγου σε αυτήν την κοινωνία.

Και τους βλέπεις... ΤΟΣΟ φαρμάκι, ΤΟΣΑ και τόσα κείμενα να γράφουν τα γελοία υποκείμενα ενάντια στα blogs, ανακατεμένα με τα γνωστά γλοιώδη κλισέ τους για το "πόσο η κακούργα τεχνολογία διαφθείρει την κοινωνία", "πού πάει ο κόσμος", αποκαλύπτωντας εν τέλει τις ΒΑΘΙΑ ΑΝΤΙΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ιδεολογίες τους οτι δεν πρέπει ο καθένας να έχει δικαίωμα λόγου.

Όσο για το συγκεκριμμένο περιοδικό; ΧΑ! Τί να πουν και οι κριτικοί κινηματογράφου; Μία απο τις πιο ΕΛΕΙΝΕΣ και ΤΡΙΣΑΘΛΙΕΣ κατηγορίες αρθρογράφων. Κάτι αγάμητοι, παρηκμασμένοι ψευτοκουλτουριάρηδες που ΘΑΒΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ για να το παίξουν ψαγμένοι κι υπεράνω... Έτσι ρε, στη πίεση! Άντε με το καλό να κλείσει και το κωλοπεριοδικό σας... μα έτσι κι αλλιώς τις καλύτερες κριτικές ταινιών σε blogs τις έχω διαβάσει.

Σίγουρα δεν μου αρέσουν όλα τα blogs, κι αυτό είναι ΠΡΟΦΑΝΕΣ αφού δεν συμφωνώ με όλους τους ανθρώπους. Αλλα γουστάρω την όλη φάση του να παίρνει ο καθένας ένα πληκτρολόγιο και να γράφει ότι θέλει. Εκτός του ότι είναι ελευθερία λόγου, έχει και την γαργαλιστική αίσθηση οτι κάνεις έστω κι απειροελάχιστη ζημιά στην εγχώρια δημοσιογραφική λέρα.

Friday, February 01, 2008

Κάποιες σκέψεις για το debate των Δημοκρατικών

061207Obama.jpg

Απο την αρχή της αμερικάνικης προεκλογικής εκστρατείας έχω στηρίξει τον υποψήφιο των Δημοκρατικών Μπάρακ Ομπάμα. Φυσικά η επιλογή αυτή γίνεται καθαρά απο ένστικτο, αφού δεν είμαι πολίτης των ΗΠΑ έτσι ώστε να έχω ζήσει την επίδραση των πολιτικών των Ομπάμα και Κλίντον όταν ήταν γερουσιαστές.

Γι αυτό λοιπόν στηρίζομαι καθαρά στις θέσεις που πρεσβεύουν. Ο Ομπάμα δείχνει πιο φιλελεύθερος, πιο προοδευτικός, πιο φιλειρηνικός, ενώ όντας ένας νέος πολιτικός πιστεύω οτι θα δώσει ένα νέο πρόσωπο στην κυβέρνηση των ΗΠΑ.

Η αλήθεια όμως είναι οτι δεν τον κόβω να βγαίνει, γιατι με τηλεοπτικά κριτήρια είναι πολύ κατώτερος της Χίλαρυ. Στο χθεσινό debate έδειχνε πιο νευρικός, πιο μπερδεμένος ενώ αναμασούσε κάποια προφανή πράγματα του στυλ "συμφωνούμε όλοι οτι υπάρχουν προβλήματα".

Άβυσσος η ψυχή του ψηφοφόρου. Η Χίλαρυ είναι λευκή, πλούσια, με πολιτική προϊστορία και παρ' όλα αυτά έχει μεγαλύτερη διείσδυση στους μετανάστες και στις μειονότητες απο τον αφροαμερικανό κι αδοκίμαστο Ομπάμα, ο οποίος μάλιστα έχει και την στήριξη των Κέννεντυ!!!... Πώς εξηγήται αυτό;