Friday, December 28, 2007

Απάντηση στο μήνυμα του Χριστόδουλου

μέρες που είναι, είπα να κολαστώ λίγο. Απο το μήνυμα του αρχιεπισκόπου, το οποίο η εγχώρια δημοσιογραφική λέρα χαρακτήρισε ως "παρακαταθήκη στους έλληνες", διέκρινα το εξής που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση:

"...κι αλίμονο σε αυτούς που δεν έχουν βρει ακόμη απάντηση στο πρόβλημα του θανάτου..."

πέρα απο την μέχρι τέλους ξεροκεφαλιά του, δεν μπορώ να μην προβληματιστώ όσον αφορά τον ίδιο, και το τί είδους απάντηση βρίσκει αυτός στο πρόβλημα που αντιμετωπίζει. Τώρα που είναι πλέον κοντά στο τέλος, του δίνει παρηγοριά η εικόνα της κόλασης με τα διαβολάκια ή του παράδεισου με τα αγγελούδια με τον άγιο Πέτρο στη ρεσεψιόν; Κι ΑΛΙΜΟΝΟ σε εμάς που δεν ζούμε τη ζωή μας με αυτά τα παραμύθια;;;

αγαπητοί επι της γης χριστιανοί, μην κλαίτε όλους τους υπόλοιπους που ακόμη ψάχνωνται, γιατι εσείς οι ίδιοι δεν έχετε απάντηση σε απολύτως τίποτα.

Tuesday, December 25, 2007

Χρόνια πολλά σε όλους!

You better not breathe, you better not move,
you better off dead I am telling you dude
SANTA CLAUS IS GUNNING YOU DOWN!!!...

Friday, December 21, 2007

Rolls Royce ή Mercedes Maybach;

Οι γιορτές έρχονται και κάθε εφημερίδα ή περιοδικό αντι να κάτσει να γράψει κανα σοβαρό άρθρο βρίσκει την ευκαιρία να λουφάρει γεμίζωντας τις σελίδες του με προτάσεις για δώρα. Φυσικά το μάτι πάντα πέφτει στις σελίδες αυτές που αφορούν τα είδη πολυτελείας και τις εξωφρενικές τιμές τους, πράγμα που με έκανε να προβληματιστώ ιδιαίτερα.

Δεν έχω απολύτως κανένα πρόβλημα με το πού επιλέγει ο κάθε ένας να ξοδέψει τα λεφτά του, σε τελική ανάλυση ακόμη και οι πιο ταπεινές αγοραστικές επιλογές μας εμπεριέχουν ελάχιστο στοιχείο ορθολογισμού. Παρ' όλα αυτά, προβληματίζομαι με τον όρο "πολυτέλεια" κι εν τέλει τί σημαίνει αυτό απο την σκοπιά του τελικού καταναλωτή.

Έχω εντοπίσει 2 είδη πολυτέλειας όσον αφορά τα προϊόντα: την πολυτέλεια χρηστικότητας και την πολυτέλεια ηλιθιότητας. Για να παρουσιάσω καλύτερα την διαφορά αυτών των δύο, θα πάρω ένα πολύ ακραίο παράδειγμα: τις λιμουζίνες. Απο την μια είναι η Mercedes Maybach κι απο την άλλη η Rolls Royce Phantom. Και οι δύο κοστίζουν πάνω απο μισό εκατομύριο ευρώ, λεφτά που οπωσδήποτε πρέπει με κάποιο τρόπο να δικαιολογηθούν.
Η Maybach δικαιολογεί τα λεφτά αυτά βάζωντας την τελευταία λέξη της τεχνολογίας σε κάθε κομμάτι του αυτοκινήτου. Απο την άλλη η Rolls δεν εξοπλίζεται για παράδειγμα με ηλεκτρονικά συστήματα αξίας 160.000€ αλλα βάζει τα ακριβότερα δέρματα απο κάποιου είδους εξωτικά ζώα καθώς κι άλλα υλικά, ίδιου χρηματικού αντίτιμου. Η λίστα προχωράει σε κάθε κομμάτι του αυτοκινήτου, ενώ είναι πλέον προφανής η διαφορά νοοτροπίας.

Άλλο παράδειγμα είναι τα ρολόγια. Είδα 2 διαφορετικά κομμάτια αξίας 20.000€ (δεν θυμάμαι μάρκες) όπου το ένα είχε φτιαχτει στην ελβετία με τα καλύτερα υλικά, που άντεχε σε τρομερές καταπονήσεις κι είχε τρομερή ακρίβεια. Το άλλο ήταν ένα απλό ρολόι γνωστού γαλλικού οίκου μόδας που απλά στο κέντρο του είχε ένα τεράστιο διαμάντι αρκετών καρατίων. Το ποιό απο τα δύο άξιζε πραγματικά "ως ρολόι" είναι προφανές: το ένα φτιάχτηκε απο τους κορυφαίους ωρολογοποιούς με την καλύτερη τεχνογνωσία, ενώ το άλλο έχει απλά πάνω μία πέτρα. Και σε τελική ανάλυση, ποιός αποφάσισε οτι ένα διαμάντι πρέπει να κοστίζει τόσο πολύ;

Στα πιο hi-tech είδη, η διαφορά γίνεται τεράστια. Θα αγοράζατε αυτές τις exclusive εκδόσεις κινητών που φέρουν την σφραγίδα ενός οίκου (πχ Prada, Porsche Design, Armani κτλ) ή με τα ίδια λεφτά θα πέρνατε ένα πραγματικά πλήρες τηλέφωνο;

Όλα τα παραπάνω είναι ακραία παραδείγματα που έφερα for making a point. Μπορούμε κάλλιστα να κάνουμε αναγωγή σε κάθε μας αγοραστική επιλογή.
Υπάρχουν προϊόντα που πραγματικά δικαιολογούν το κόστος τους, που πραγματικά είναι μπροστά απο τα υπόλοιπα, ενώ απο την άλλη υπάρχουν προϊόντα που στο μόνο που ποντάρουν είναι στη παγίδα της υπεραξίας που θα πέσουμε σε μία κρίση ψωνισμού.

Wednesday, December 19, 2007

Χέστε μας επιτέλους με τα emo!

Μα καλά ρε παιδιά, που τους ξεθάψαμε πάλι αυτούς; Εγώ νόμιζα οτι το συγκεκριμμένο στυλάκι επικράτησε κάπου στα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας κι εξαλήφθηκε όταν έπεσαν οι πωλήσεις του Razorblade Romance των HIM...

Emo δεν είναι τίποτε παραπάνω απο το στυλάκι όπου το παίζεις μελαγχολικός για να ρίξεις γκόμενες. Τουτέστιν, φοράς μαύρα ρούχα (αλλά trendy μαυρά), κάνεις το γνωστό κούρεμα με την φράτζα (που ενώ είναι super trendy εσύ οφείλεις να τονίζεις οτι ρίχνει μια γροθιά στο κοινωνικό κατεστημένο), το παίζεις κλαψομούνης (αλλά όχι πολύ κλαψομούνης, γιατι είπαμε, γκόμενες πρέπει να ρίξεις) και τέλος ακούς κάποια συγκεκριμμένα κομμάτια.

Φυσικά υπάρχουν διάφορα επίπεδα emo. Ο emo που σέβεται τον εαυτό του, πρέπει να έχει οπωσδήποτε και το ανάλογο υφάκι "έχω κατανοήσει τα μυστήρια της ανθρώπινης φύσεως σε αντίθεση με εσάς τα άβουλα όντα γιατι αυτά που έχω δει εγώ στη ζωή μου...", γι αυτό και η συγκεκριμμένη κατηγορία απαντάται ιδιαίτερα συχνά σε πλουσιόπαιδα των βορείων προαστίων, αναρχικούς της κακιάς ώρας, ή 17χρονους που την έχουν δει μεταλλοπατέρες.

ΟΚ έχω δει και πολύ χειρότερες κατηγορίες ανθρώπων, αλλά αυτό που με πειράζει περισσότερο είναι ο αηδιαστικός εγωισμός που έχουν μερικοί άνθρωποι, ότι αυτοί είναι οι μόνοι στον κόσμο που βιώνουν συναισθήματα όπως τον πόνο ή την θλίψη, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους που ζουν σε μία disneyland αλλοτροιωμένοι απο τον καπιταλισμό.

Όλες οι μόδες στηρίζονται στην ματαιοδοξία και την αυταρέσκεια μας, ενώ δεν υπάρχει τίποτε το ψαγμένο σε ένα lifestyle που θα το κάνεις για 2-3 χρόνια στα νιάτα σου και μετά θα το αλλάξεις με κάτι άλλο. Και το κριτήριο αλλαγής είναι το πόσες γκόμενες/ους ρίχνεις με το εκάστοτε στυλάκι.

Tuesday, December 18, 2007

Λίγος παλιός καλός ελληνικός κινηματογράφος


Ο καλός ανθρωπάκος Λορέντσο έχασε ότι είχε και δεν είχε (+ τον τίτλο ευγενίας) απο τον κακό βιομήχανο Δον Κοβάσεβιτς ο οποίος απήγαγε, έδειρε και βίασε την φτωχή πλην τίμια προσφυγοπούλα κόρη του.

Μαζί με τον αρραβωνιαστικό της Ζήκο, ένα καλό παλικάρι γνωστό στην πιάτσα ως "ο χεσμένος" μπλέκουν σε μία απίστευτη περιπέτεια για να βρουν το δίκιο τους σε μια ανάλγητη κι άδικη κοινωνία.

'Ενα έργο που πρωταγωνιστούν τα πρόσωπα, οι χαρακτήρες, τα ήθη και οι αξίες της εποχής.

Ααααααχ δεν βγαίνουν τέτοιες ταινίες πλέον...

Friday, December 14, 2007

Ανεκτικότητα και τα όρια της

Ένα απο τα μεγαλύτερα δείγματα ωριμότητας τόσο του ατόμου όσο και της κοινωνίας γενικότερα είναι η συνειδητοποίηση οτι δεν είναι το κέντρο του κόσμου. Η κατανόηση κι αποδοχή της διαφορετικότητας απαιτεί μία μακρά διαδικασία καλλιέργειας κι εκπαίδευσης, που λίγες κοινωνίες έχουν τους πόρους να την παρέχουν στα μέλη τους.

Παρ' όλα αυτά εγώ, αν και στηρίζω τους πολιτικούς και κοινωνικούς φορείς που επιτρέπουν την ελευθερία της γνώμης και την έκφραση της διαφορετικότητας, δεν θεωρώ τον εαυτό μου αναγκασμένο να σέβεται τις διαφορετικές απόψεις, παρα μόνο το δικαίωμα καθεαυτό που επιτρέπει σε αυτές να εκφράζονται.

Βλέπω κατα καιρούς εκπομπές στην τηλεόραση που αναφέρονται σε διάφορες φυλές τσιγγάνων, όπου παντρεύουν τα παιδιά τους απο τα 12. Αν κι εκτιμάω αφάνταστα κάποιες πτυχές του τσιγγάνικου πολιτισμού (πχ μουσική), δεν σέβομαι σε καμμία περίπτωση αυτήν τους την πρακτική την οποία θεωρώ βάρβαρη. Για την ακρίβεια, αν ήμουν εισαγγελέας θα έψαχνα διεξοδικά για το παραμικρό νομικό παράθυρο ωστε να καταδικάσω τα άτομα αυτά τα οποία καταπατούν τα δικαιώματα των παιδιών τους.

Για να χοντρύνουμε λίγο περισσότερο το θέμα, ας πάρουμε τους άραβες. Ο σεβασμός μου στην Τέχνη και τις Επιστήμες που άνθισαν στην Ανατολή είναι τεράστιος, ενώ παράλληλα επικροτώ προσπάθειες για οργανωμένη μουσουλμανική κοινότητα στον τόπο μου, όπου εκεί θα μπορούν να συνεστιάζονται, να εξασκούν την θρησκεία τους, ενώ αν πούνε και καμμιά (αντιδυτική) κουβέντα παραπάνω στο τζαμί δεν με πειράζει. Έχουν την ελευθερία της γνώμης τους και σε τελική ανάλυση καλύτερα να ξεδίδουν δημόσια παρά να οργανώνουν στα μουλωχτά παράνομες ενέργειες.
Παρ' όλα αυτά, αν μάθω οτι η μουσουλμανική κοινότητα που εδρεύει στον τόπο μου εφαρμόζει την πρακτική της περιτομής των κοριτσιών, ή του λιθοβολισμού των γυναικών, ειλικρινά πετάω στα τάρταρα κάθε σεβασμό στα ήθη/έθιμα και τη διαφορετικότητα τους. Εκεί επεμβαίνει ο Νόμος της κοινωνίας της οποίας τους φιλοξενεί, όσο ανεκτικός κι αν είναι στην ύπαρξη τους.

Ομοίως και για τους χριστιανούς, όσο κι αν είναι επικρατούσα δύναμη στην Ελλάδα. Σέβομαι απόλυτα τις γιορτές τους και θεωρώ τρισμέγιστα καραγκιοζιλίκια τις πράξεις κάποιων που προσπαθούν να σαμποτάρουν (αντί απλά να απέχουν) έθιμα που πραγματοποιούνται δημόσια (=σκάω μύτη μπροστά στη γριούλα με σουβλάκι κατα την λειτουργία της Μεγάλης Παρασκευής και θεωρώ τον εαυτό μου πολύ επαναστάτη). Παρ' όλα αυτά, αν υποπέσει στην αντίληψη κοινωνικού λειτουργού οτι οικογένειες επιβάλλουν σκληρή νηστεία στα παιδιά τους (=ούτε καν νερό μέχρι τη δύση του ήλιου, δεν είναι μόνο στο Κοράνι αυτό) καλά θα κάνει να αναλάβει δράση.

Τέλος, για τους gay. Όσο και να γκαρίζει η κάθε κρυφαδερφή παπάς/πολιτικός/δημόσιο πρόσωπο ενάντια τους, εμένα ποσώς με ενδιαφέρει τί κάνει ο καθένας στο κρεβάτι του. Παρ' όλα αυτά, αν γίνει καμμία gay pride parade όπου μου σκάσουν μύτη με τα δερμάτινα, τα μαστίγια και τους κώλους έξω όπως βλέπω στην τηλεόραση, εγώ θα αντιδράσω με την ίδιο τρόπο που θα αντιδρούσα αν γινόταν μέρα μεσημέρι στην πλατεία της πόλης μου και μπροστά σε παιδάκια ένα S&M show ετεροφυλόφυλων. ΟΚ, είσαι gay και δεν έχω κανένα πρόβλημα, αλλά δεν βρίσκω λόγο να το βάζεις φωτεινή επιγραφή πάνω σου, ΔΕΝ ΜΕ ΑΦΟΡΑ!

Κλείνοντας, θα παραθέσω μία ατάκα απο τον φοβερό και τρομερό βρετανό Pat Condell:
I dont respect your opinions and I don't care if you are offended. Cheers!...

Wednesday, December 12, 2007

Ρίξε κόκκινο στη νύχτα!...

Το ματς δεν το είδα live, (φανταστείτε με να κάνω refresh το sport24.gr κάθε 5') αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορώ να κάνω ανταπόκριση, σε τελική ανάλυση σάμπως και το είδαν άλλοι που γράφουν;;;

μεγάλη νίκη λοιπόν, ειδικά αν σκεφτεί κανείς οτι ο Πάτσα ζει (όπως φαίνεται ξεκάθαρα και στην φώτο)

ο Ιέρο κάνει νόημα σε κάποιον, "είδατε τί κάνω όταν δεν παίζω μόνος μου στο κέντρο;;;". Ο Ρεχάγκελ θα είχε σκυλιάσει πιστεύω... αλλα ότι και να πούμε ο Στολτίδης είναι κρέας, παλτό και σίγουρα δεν είναι ένας Τζιώλης, Λεοντίου ή άλλος ήρωας της μπάλας.

Ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης ΗΤΑΝ στο ματς, επιβεβαιώνοντας τις πληροφορίες "το ΠΑΣΟΚ κι ο ΟΣΦΠ διαπλέκονται κι εξουσιάζουν το σύμπαν" σε αντίθεση φυσικά με πιο υγιείς συναναστροφές όπως ΝΔ-ΠΑΟ ή Χούντα-ΠΑΟ κτλ

Τα πρόβατα του καπιταλισμού και του Κόκκαλη ζητωκραυγάζουν ως κλασσικός "λαουτζίκος", (σε αντίθεση φυσικά με ζητοκραυγάσματα άλλων τα οποία είναι πιο αντικειμενικά και πιο ευρωπαϊκά) μη γνωρίζοντας ότι...

"HAHAHA YOU FOOLS!!!" ο Άρχοντας του Σκότους παρακολουθεί τα δρώμενα ικανοποιημένος καθώς το σχέδιο του βαίνει καλώς...

το κρέας, παλτό, με-το-να-πόδι-στο-τάφο (που ήρθε για να πάρει ένσημα κι όχι να κλείσει σπίτια) Κοβάσεβιτς ζει κάποιες στιγμές ευτυχίας πριν το μοιραίο...


μπορεί να μην είναι μέλη της φτωχής πλην τίμιας προσφυγοπούλας ΑΕΚ, μπορεί να μην έχουν τανκ στην διάθεση τους, αλλά σίγουρα είναι ο καλύτερος Ολυμπιακός όλων των εποχών!


ΧΑΧΑΧΑΑΧΑΧ ούτε UEFA δεν θα περνούσαμε εεεεε;;;;;;;;
Τα λέμε το Φλεβάρη!

Sunday, December 09, 2007

Έλεος πια με το Λαζόπουλο!

Είχα δει προ ετών την εκπομπή του και την θεώρησα εμετική. παρ'όλα αυτά υπέθεσα οτι με τον σάλο που γίνεται αυτό το διάστημα η εν λόγω εκπομπή μάλλον θα βελτιώθηκε αρκετά. Έτσι λοιπόν, έκατσα την προ-προηγούμενη βδομάδα να την δω.

Δυστυχώς έπεσα πάνω στα ίδια ανέμπνευστα μοτίβα ελληνικής κωμωδίας: βρισίδια, μοντάζ φάτσας κάποιου πολιτικού σε κάτι "αστείο", διεστραμένα βίντεο με ζώα, θανατηφόρα κουραστικό τηλεοπτικό κουτσομπολίο και μέσα σε όλα αυτά να παρεμβάλονται κλισεδάκια του στυλ "ο λαός πεινάει και οι πολιτικοί δεν κάνουν τίποτα", "εμείς οι έλληνες γαμάμε και δέρνουμε όταν θέλουμε" κτλ...

Αλλά το χειρότερο απο όλα είναι το τυπικό του σκετσάκι που παίζει ένα βίντεο απο κάποια εκπομπή, κι αυτός φωνάζει "ΝΑΙ! ΝΑΙ; ΝΑΙ! ΝΑΙ; ΝΑΙ!" όπου για κάποιο μυστήριο λόγο πολλοί το θεωρούν αστείο.

Τελειωτικό χτύπημα στην ήδη κακή γνώμη που σχημάτισα, ήταν που προσκάλεσε τις Δήμητρα Γαλάνη κι Ελευθερία Αρβανιτάκη μόνο και μόνο για να επιδοθούν στα ναρκισσιστικά "παράγουμε τόσο μεγάλη Τέχνη που στην σημερινή κοινωνία είναι σχεδόν απαγορευμένη κτλ". ΕΛΕΟΣ!!!!

Tuesday, December 04, 2007

Το ελληνορωσικό παράδοξο

Την ώρα που ο Βλαντιμίρ Πούτιν σαρώνει στην Ρωσία, εγώ προβληματίζομαι για την διαχρονικά θετική στάση της εγχώριας κοινής γνώμης απέναντι σε οτιδήποτε "ρωσικό". Λίγο η ορθοδοξία, λίγο η οκτωμβριανή επανάσταση, αρκετά ο ρόλος του αντίπαλου δέους απέναντι στις ΗΠΑ, οι ρώσοι χαρακτηρίζονται ως "αδελφός λαός" ενώ σε κάποιους κύκλους θεωρούνται η μεγάλη δύναμη που έχει μία αποστολή "μεσσία" απέναντι στην Ελλάδα, κάτι σαν τις ΗΠΑ απέναντι στο Ισραήλ.

Παρ' όλα αυτά, ενώ με μια τρομερή ευκολία κατακρίνουμε την εξωτερική πολιτική της Δύσης, δίνουμε τεράστια ελαφρυντικά στην ρωσική στάση. Ο χιτλερισμός είναι καταδικαστέος (ακόμη και με το νόμο) ενώ ο κουμμουνισμός θεωρείται μία γλυκιά ουτοπία που ακριβώς επειδή απέτυχε επιβεβαιώνει τις καλές της προθέσεις. Η ιμπεριαλιστική πολιτική των ΗΠΑ στην Μέση Ανατολή κατακρίνεται, ενώ η ρωσική εμπλοκή σε Τσετσενία, Ουκρανία, Γεωργία απολαμβάνει πολύ μικρότερης αναφοράς. Πολλοί λένε ότι στις ΗΠΑ υπάρχει δικτατορία, κανείς δεν μπορεί να βγει να μιλήσει, όλοι φοβούνται ενώ παράλληλα ελάχιστος λόγος γίνεται για το καθεστώς Πούτιν και τις σκοτεινές πτυχές του.

Το πιο κραβγαλέο όμως απο όλα, είναι η πρόσφατη κρίση στον Βόρειο Πόλο. Σαν εξερευνητής του 14ου αιώνα, ο Πούτιν έστειλε μία αποστολή η οποία φύτεψε μία σημαία κι ονόμασε το έδαφος δικό της. Ο Πούτιν έγινε αυτόματα "παλικάρι" και "μάγκας", ενώ η αντίδραση της διεθνούς κοινής γνώμης αντιμετωπίστηκε απλά ως "ζήλια".

Ο Πούτιν είναι ανδιαμφισβήτητα ένας πολύ μεγάλος ηγέτης, σίγουρα πολύ μεγαλύτερης εμβέλειας απο τον Μπους. Στον τομέα της οικονομίας βλέπω να έχει επιτύχει τρελούς δείκτες, που όσο και να είμαι σκεπτικιστής απέναντι στα νούμερα, σίγουρα έχουν κάποια ποιοτική αξία. Παρ' όλα αυτά, οφείλω να έχω καχυποψία απέναντι σε μία οικονομία βασισμένη εν μέρει στην ρωσική ολιγαρχία κι εν μέρει στην σιδηρά πυγμή του Κρεμλίνου. Ο μεγάλος άνθρωπος του πνεύματος Γκάρι Γκασπάρωφ δεν είναι κατα την γνώμη μου απλά ένας "μαϊντανός" που κυνηγάει την διεθνή προβολή. Η γνώμη του έχει αξία και πρέπει να προβληματίσει όλους μας και κυρίως τον ρωσικό λαό.

Και κλείνωντας, με αφορμή τις πρόσφατες ελληνορωσικές συμπράξεις στον τομέα της ενέργειας (οι οποίες είναι σίγουρα ένα αδιαμφισβήτητα μεγάλο επίτευγμα) θα ήθελα την γνώμη σας για το πόσο η εξάρτηση μας απο το Κρεμλίνο είναι "καλύτερη" απο την εξάρτηση απο την Ουάσινγκτον.

Sunday, December 02, 2007

Η κατάντια του ελληνικού περιοδικού Τύπου

Μπορώ να πώ με ασφάλεια οτι υπήρξα ένας απο τους φανατικότερους αναγνώστες περιοδικών. Στα νιάτα μου, το μεγαλύτερο μέρος του χαρτζιλικιού μου έφευγε σε αυτά: Pixel/PC Master, USER, RAM, Metal Hammer, Σαϊνια χωρίς να συμπεριλαμβάνω τα κόμιξ. Φυσικά δεν ήταν όλα απο αυτά ΤΟΣΟ ενδιαφέροντα, απλά ικανοποιούσαν την περιέργεια μου. Φτάνωντας στο σήμερα, τα καλύτερα απο αυτά έκλεισαν (USER, Pixel, Σαϊνια) ενώ τα υπόλοιπα ακολουθούν μία χαμηλού επιπέδου πορεία. Για το RAM έχω ρίξει κατάρες σε προηγούμενα post, ας ασχοληθώ με άλλο ένα ευρείας κυκλοφορίας έντυπο.

Αφορμή του post είναι η οδυνηρή εμπειρία που είχα όταν προ ημερών έπεσαν στα χέρια μου οι 4 Τροχοί. Δεν είναι τυχαίο ότι η συντακτική ομάδα του περιοδικού μας τονίζει σε κάθε διαφήμηση οτι το πόνημα τους είναι "κομμάτι του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού". Ειλικρινά, αν εξαιρέσει κάποιος τις μεταφράσεις ξένων κειμένων καθώς και τις ουδέτερες ειδήσεις, τα κείμενα του περιοδικού είναι ο ορισμός της νεοελληνικής ψευτο/βοθροκουλτούρας. Το να προσπαθήσει κάποιος να διαβάσει μία απλή δοκιμή αυτοκινήτου είναι ένα πραγματικό βασανιστήριο. Ο "συντάκτης" σε πνίγει σε εκτός θέματος αναφορές, επιτηδευμένα εκκεντρικές εκφράσεις κι ασυσχέτιστες προτάσεις, προσπαθώντας απεγνωσμένα να σου δείξει οτι είναι "κουλτουριάρης" και "ψαγμένος".

Δόξα λοιπόν στον Αλλάχ που υπάρχει το internet και δεν έχουμε ανάγκη πλέον όλα αυτά τα νούμερα, τους σάπιους νεοελληναράδες wanna-be κουλτουριάρηδες που μέσα στην σαπίλα και την παρακμή τους θέλουν να μας πείσουν ότι είναι "φορείς πολιτισμού κι εσείς σκουλήκια". Ας μποϋκοτάρουμε λοιπόν όλα αυτά τα παρακμιακά σκουπίδια μπας κι αποκτήσουμε έναν ανεπτυγμένο Ειδικό Τύπο ποτέ στην Ελλάδα.