Tuesday, December 04, 2007

Το ελληνορωσικό παράδοξο

Την ώρα που ο Βλαντιμίρ Πούτιν σαρώνει στην Ρωσία, εγώ προβληματίζομαι για την διαχρονικά θετική στάση της εγχώριας κοινής γνώμης απέναντι σε οτιδήποτε "ρωσικό". Λίγο η ορθοδοξία, λίγο η οκτωμβριανή επανάσταση, αρκετά ο ρόλος του αντίπαλου δέους απέναντι στις ΗΠΑ, οι ρώσοι χαρακτηρίζονται ως "αδελφός λαός" ενώ σε κάποιους κύκλους θεωρούνται η μεγάλη δύναμη που έχει μία αποστολή "μεσσία" απέναντι στην Ελλάδα, κάτι σαν τις ΗΠΑ απέναντι στο Ισραήλ.

Παρ' όλα αυτά, ενώ με μια τρομερή ευκολία κατακρίνουμε την εξωτερική πολιτική της Δύσης, δίνουμε τεράστια ελαφρυντικά στην ρωσική στάση. Ο χιτλερισμός είναι καταδικαστέος (ακόμη και με το νόμο) ενώ ο κουμμουνισμός θεωρείται μία γλυκιά ουτοπία που ακριβώς επειδή απέτυχε επιβεβαιώνει τις καλές της προθέσεις. Η ιμπεριαλιστική πολιτική των ΗΠΑ στην Μέση Ανατολή κατακρίνεται, ενώ η ρωσική εμπλοκή σε Τσετσενία, Ουκρανία, Γεωργία απολαμβάνει πολύ μικρότερης αναφοράς. Πολλοί λένε ότι στις ΗΠΑ υπάρχει δικτατορία, κανείς δεν μπορεί να βγει να μιλήσει, όλοι φοβούνται ενώ παράλληλα ελάχιστος λόγος γίνεται για το καθεστώς Πούτιν και τις σκοτεινές πτυχές του.

Το πιο κραβγαλέο όμως απο όλα, είναι η πρόσφατη κρίση στον Βόρειο Πόλο. Σαν εξερευνητής του 14ου αιώνα, ο Πούτιν έστειλε μία αποστολή η οποία φύτεψε μία σημαία κι ονόμασε το έδαφος δικό της. Ο Πούτιν έγινε αυτόματα "παλικάρι" και "μάγκας", ενώ η αντίδραση της διεθνούς κοινής γνώμης αντιμετωπίστηκε απλά ως "ζήλια".

Ο Πούτιν είναι ανδιαμφισβήτητα ένας πολύ μεγάλος ηγέτης, σίγουρα πολύ μεγαλύτερης εμβέλειας απο τον Μπους. Στον τομέα της οικονομίας βλέπω να έχει επιτύχει τρελούς δείκτες, που όσο και να είμαι σκεπτικιστής απέναντι στα νούμερα, σίγουρα έχουν κάποια ποιοτική αξία. Παρ' όλα αυτά, οφείλω να έχω καχυποψία απέναντι σε μία οικονομία βασισμένη εν μέρει στην ρωσική ολιγαρχία κι εν μέρει στην σιδηρά πυγμή του Κρεμλίνου. Ο μεγάλος άνθρωπος του πνεύματος Γκάρι Γκασπάρωφ δεν είναι κατα την γνώμη μου απλά ένας "μαϊντανός" που κυνηγάει την διεθνή προβολή. Η γνώμη του έχει αξία και πρέπει να προβληματίσει όλους μας και κυρίως τον ρωσικό λαό.

Και κλείνωντας, με αφορμή τις πρόσφατες ελληνορωσικές συμπράξεις στον τομέα της ενέργειας (οι οποίες είναι σίγουρα ένα αδιαμφισβήτητα μεγάλο επίτευγμα) θα ήθελα την γνώμη σας για το πόσο η εξάρτηση μας απο το Κρεμλίνο είναι "καλύτερη" απο την εξάρτηση απο την Ουάσινγκτον.

9 comments:

Emmanouil said...

Δεν έχω παρά να μοιραστώ τον προβληματισμό και την καχυποψία σου απέναντι στη ρώσικη αρκούδα.

Πρόκειται για ένα λαό χωρίς δημοκρατική παράδοση, ούτε σεβασμό στις δυτικές αξίες του Διαφωτισμού.
Η εγγύτητα που αισθάνονται πολλοί έλληνες προς τους αδερφούς(;) ρώσους μου θυμίζει το παράδοξο αλληλεγγύης προς τον χασάπη Μιλόσεβιτς. Που ενώ διέπραττε εθνικές εκκαθαρίσεις τα δικά μας ΜΜΕ τον εκθειάζαν ως ήρωα.

Μένει να αποδείξουμε στον Samuel Hantington πως αδίκως μας έχει κατατάξει στην ίδια ομάδα με τους Ρώσους. Ας και πολύ φοβάμαι πως θα δυσκολευτούμε!

Κουνουπι said...

Δε χωνεύω ούτε τους Ρώσους ούτε τον Πούτιν. Έτσι, χωρίς επιχειρήματα. Όμως...
... δες εδώ (και στα σχόλια) για τον "μεγάλο άνθρωπο του πνεύματος".

Stormrider said...

@emmanouil
ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω όσον αφορά τον Μιλόσεβιτς τί συμφέρον είχε το 99,99% των ελληνικών ΜΜΕ να τον υποστηρίζει τόσο σθεναρά..

@κουνούπι
τί να κάνει μωρέ ο άνθρωπος, αν μπλέξει κανείς με πολιτικούς συνασπισμούς, μετά είναι η κατάσταση μπάτε σκύλοι αλέστε

Κουνουπι said...

Τον είχα γνωρίσει όταν ήμουν πιτσιρικάς.

Σπύρος Ντόβας said...

Σχετικά με το ερώτημά σου, μιας και συνολικά η κατάστασή μας δεν αφήνει και πολλά περιθώρια για (εθνική) "ανεξαρτησία", καλύτερα να μην βάλουμε όλα τα αυγά μας στο ίδιο καλάθι. Καλύτερα να διασπείρουμε τον κίνδυνο. Ενέργεια με την Ρωσία, Άμυνα με τις ΗΠΑ, παντός είδους επιχορηγήσεις με την ΕΕ, και ας βρούμε και κάτι να "κουμπώσουμε" και με το υπόλοιπο BRIC.

Eugenia said...

Puttin is indeed a person that needs to be taken seriously. As for who's better for leaders, US or Russia or China, I say none. Even if Greece was to become the biggest power in the world, it would do the same questionable actions. It comes with the territory.

>Πολλοί λένε ότι στις ΗΠΑ υπάρχει δικτατορία, κανείς δεν μπορεί να βγει να μιλήσει, όλοι φοβούνται

No one is afraid, and everyone talks freely here. Although that does not mean that they have any power to change things.

Vaios said...

Εχω να κάνω ενα σχόλιο πάνω στην τελευταία προταση του κειμένου,εκει που αναρωτιέσε αν ειναι καλυτερη η "εξαρτηση" απο την Ρωσία η τις ΗΠΑ.Καμια "εξαρτηση" δεν ειναι συμφέρουσα για εμας.Ειναι προς το συμφέρον μας να υπάρχουν πολλές μεγάλες δυνάμεις ακόμα και περρισότερες των 2 γιατί ετσι υπάρχει ανταγωνισμός σε πολλούς τομείς και σαν μικρή χώρα εχείς μεγαλύτερη διαπραγματευτική δυναμη.Ειπες και μονος οτι οι με τους Ρωσους για παράδειγμα συνεργαζόμαστε σε θέματα ενέργειας.Ενας ρόλος που μας ταιρίαζει σαν κράτος ειναι να βρέθουμε ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις σαν μεσολαβητές.Αλλωστε μην ξεχνάμε οτι είμαστε σε ενα άκρως εμπορικό σταυροδρόμι.

Pixie said...

Συμφωνώ τοσο μαζί σου που πραγματικά δεν ξέρω τι να προσθέσω!

e-thinx said...

Συγγνώμη αλλά ο Κασπάροφ είναι μεγάλος άνθρωπος του πνεύματος επειδή έπαιζε επιτυχώς σκάκι;

Μεγάλος της στρατηγικής ναι.
Αν και στα εκτός σκακιέρας παιχνίδια δεν φαίνεται και πολύ στρατηγικός.