Friday, November 30, 2007

Το marketing στα ναρκωτικά

Με αφορμή τις εξελίξεις των τελευταίων εβδομάδων στην Κρήτη, γίνεται πολύ συζήτηση για το πρόβλημα των ναρκωτικών. Φυσικά, η συζήτηση αυτή σπάνια ξεφεύγει απο τις γνωστές νόρμες (ή κοινώς πίπες) "ο σύγχρονος τρόπος ζωής", "η αλλοτροίωση/η αποξένωση", "θα γίνουμε αμερικανάκια", κτλ.

Καταρχάς θεωρώ τραγικό λάθος να πιστεύει κάποιος ότι το πρόβλημα των ναρκωτικών, δηλαδή η διάδοση τους, οφείλεται στην χημική ουσία καθ' εαυτή που περιέχουν. Είναι πάρα πολύ σπάνιο το φαινόμενο κάποιος να οδηγηθεί στα ναρκωτικά λόγω κάποιου τρομερού ψυχικού πόνου που έχει, όπου μόνο η κόκα μπορεί να του τον απαλύνει. Τα ναρκωτικά έχουν διαδοθεί και είναι (πιστέψτε με ισχύει αυτό) της μόδας, όχι λόγω των νευροχημικών τους ιδιοτήτων, αλλα του γενικότερου πλαισίου Lifestyle που τα περικλείει. Είναι καθαρό marketing: ένα προϊόν δεν τον βλέπει ο καταναλωτής ως ένα υλικό αντικείμενο, αλλα υποσυνείδητα αξιολογεί το γενικότερο lifestyle που το διέπει. Και τα ναρκωτικά έχουν να πουλήσουν στυλάκια για όλα τα γούστα και ορέξεις.

Πόσοι και πόσοι πρωτοετείς φοιτητές κάνουν μπάφο αποδεχόμενοι το αξιακό του σύστημα: είμαστε ροκάδες, μποέμηδες, χίπηδες, sex drugs and rock n' roll. Πόσοι και πόσοι rave-άδες δεν παίρνουν χαπάκια κι LSD για να γίνουν "οι καλύτεροι του club" χορεύοντας περισσότερο απο τους άλλους και πουλώντας μούρη. Πόσοι και πόσοι δεν κατρακυλάνε στην κόκα νομίζοντας οτι θα γίνουν υψηλή κοινωνία, party animals με Μύκονο, γκλαμουριά κι ατελείωτες παρτούζες... Κι σε όλα τα παραπάνω τονίζουμε τη λέξη ΝΟΜΙΖΟΥΝ.

Αν δεν υπήρχαν τα παραπάνω lifestyle πλαίσια, τα ναρκωτικά θα ήταν τόσο trendy όσο η κτηνοβασία. Δεν είναι η χημική ουσία καθ'εαυτή και τα αποτελέσματα της που τα έχουν κάνει διάσημα (σε τελική ανάλυση σε ποιόν αρέσουν οι ενέσεις, τα χαπάκια και η πρισμένη μύτη), αλλά μία σιγανή, ύπουλη και δαιδαλώδης βιομηχανία μαύρου marketing που δρα στο παρασκήνιο της δημόσιας εικόνας που έχουμε για τα πάντα. Και κάνει πολύ αποτελεσματικά τη δουλειά της.

Κάθε φορά που βγαίνει στην δημοσιότητα ένα βιντεάκι με κάποιον διάσημο που κάνει χρήση ναρκωτικών, να ξέρετε ότι οι απανταχού έμποροι τρίβουν τα χέρια τους. Εντάξει, αποδέχομαι οτι κάθε νέος άνθρωπος λειτουργεί πάρα πολύ με βάση το μιμητισμό, αλλά θεωρώ πραγματικά ΤΡΑΓΙΚΟ να έχουμε οδηγηθεί σε αυτή τη γενικότερη θεώρηση ότι όλοι οι πετυχημένοι καλλιτέχνες έφτασαν εκεί που έφτασαν λόγω των ναρκωτικών, επομένως αυτά είναι κι ένας τρόπος να τους μοιάσει κάποιος (!!!). Η ηλιθιότητα της παραπάνω πρότασης ισούται με την ηλιθιότητα του να πώ ότι "ο Ζινεντίν Ζιντάν έπαιρνε κρεατίνη και γι αυτό είχε τόσο καλή τεχνική κατάρτιση". Τα παραπάνω σε συνδυασμό με την υστερία των ΜΜΕ πάνω στο θέμα, στολίζουν τα ναρκωτικά με την δελεαστική ιδιότητα του "απαγορευμένου καρπού", πράγμα που συνιστά την καλύτερη κι αποτελεσματικότερη διαφήμιση όλων.

Η γνωστή ρήση των χρηστών ναρκωτικών "η πουτάνα κοινωνία με οδήγησε εδώ" έχει καθιερωθεί στην καθομιλουμένη ως ένας μαύρος σαρκασμός. Παράλληλα, στα Ζωνιανά κυκλοφορεί μία άλλη ρήση: "εγώ το πουλάω, εσύ γιατί το αγοράζεις;". Με κανένα απο τα δύο δεν συμφωνώ απόλυτα, αλλα συγκλίνω στην άποψη οτι απο την στιγμή που τα ναρκωτικά δεν έχουν αποποινικοποιηθεί, κάθε αγορά κάνει πλούσιους τους εμπόρους κι επιδεινώνει την κατάσταση. Ακόμη και η μαύρη αγορά υπόκειται σε αυτό το νόμο.

Θα ακολουθήσει post που θα αναλύσει γιατί η αποποινηκοποίηση της κάνναβης θα συμβάλλει δραστικά όχι μόνο στην πάταξη του εγκλήματος, αλλα και στην μείωση της χρήσης των ναρκωτικών μέσω της απομυθοποίησης τους.

Tuesday, November 27, 2007

Ο καταστροφικός μύθος της Μαζικής Εκπαίδευσης

Με τις τρέχουσες εξελίξεις όσον αφορά τις πρωτοβουλίες της κυβέρνησης για μεταρυθμίσεις, έχει επανέλθει η συζήτηση για την Παιδεία. Υπάρχει πλούσια αρθρογραφία στις εφημερίδες απο καθηγητές και δημοσιογράφους για τα προβλήματα της ελληνικής εκπαίδευσης, η οποία δυστυχώς παρεκτρέπεται απο την πραγματικότητα γιατι ξεκινάει με κάποιες λανθασμένες παραδοχές.

Η χειρότερη όλων παραδοχή είναι οτι η μαζική παιδεία (κατα το μαζική βιομηχανία) είναι μία αποτελεσματική μέθοδος εκμάθησης. Πράγματι, βλέπω στην τηλεόραση συνέχεια στα διάφορα τραπέζια συζητήσεων κάτι γραβατωμένους ψευτοκουλτουριάρηδες να κατακεραυνώνουν τα ιδιαίτερα μαθήματα με χαρακτηρισμούς Μαφίας όπως για παράδειγμα "παραπαιδεία", "μαύρο χρήμα", "κύκλωμα" κτλ και παραθέτουν απόψεις για το πώς να τα καταπολεμήσουν.
Εγώ το βλέπω απο την ανάποδη. Το ιδιαίτερο μάθημα έχει αποτέλεσμα, γι αυτό και λειτουργεί απο αρχαιοτάτων χρόνων μάλιστα. Πρώτα απο όλα. ο μαθητής έχει την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΠΙΛΟΓΗΣ του καθηγητή. Δεν τρως στην μάπα το κάθε βαρεμένο κάθαρμα που δεν έχει ιδέα για το αντικείμενο και απλά τρώει μια θέση δημόσιου υπαλλήλου για να παίρνει τα λεφτά. Δεύτερον, υπάρχει άμεση επαφή διδασκόμενου-διδάσκωντος. Και τρίτον, το κάθε μάθημα ακολουθεί τους ρυθμούς του μαθητή έτσι δεν υπάρχουν οι αδικίες της μαζικής εκπαίδευσης, είτε εις βάρος των αδύναμων είτε (όπως συμβαίνει συνήθως) εις βάρος των καλών. Αυτό το τελευταίο μου δίνει πάσα για το επόμενο επιχείρημα.

Η δεύτερη λανθασμένη παραδοχή είναι οτι μαζική παιδεία = δίκαιη παιδεία. Δηλαδή συγγνώμη, εγώ που στο λύκειο είχα για καθηγητές κάτι διανοητικά καθυστερημένα καθάρματα είχα ίδιες ευκαιρίες με ένα παιδί που είχε φυσιολογικούς διδάσκοντες; Και το παιδί που αναφέρω είχε ίδιες ευκαιρίες με ένα άλλο που του έκατσαν πραγματικά φωτισμένοι καθηγητές; Και όλοι αυτοί οι παραπάνω δεν είμασταν ευνοημένοι σε σχέση με ένα παιδί της παραμεθωρίου που στο σχολείο του δεν υπήρχε καν προσωπικό;;; (εγώ όχι πάντως, καλύτερα χωρίς καθηγητές παρά με αυτούς που είχα). Και φυσικά το θέμα δεν επικεντρώνεται μόνο στο στελεχιακό δυναμικό, αλλα και στις εγκαταστάσεις, την οργάνωση του σχολείου κτλ.

Η τρίτη παραδοχή είναι οτι οι εξετάσεις είναι καλό πράγμα κι οδηγούν σε αποτελεσματικότερη εκπαίδευση. Δεν υπάρχει μεγαλύτερος μύθος στην ιστορία της παιδείας απο αυτόν. Οι εξετάσεις, άμεσο παράγωγο της μαζικής εκπαίδευσης, οδηγούν στην καθαρά κερδοσκοπική προσέγγιση της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Ειλικρινά προβληματίζομαι όταν ακούω τους διάφορους "σοφούς" του υπουργείου παιδείας να κατεβάζουν προτάσεις όπως πχ πολλαπλά συγγράματα, όταν όλα αυτά θα καταρρεύσουν μπροστά στην αμείλικτη πραγματικότητα των εξετάσεων. Όταν δηλαδή πέσει σύρμα απο ποιό βιβλίο βάζει ο καθηγητής τα θέματα, θα μπει στο κόπο κανείς να διαβάσει τα υπόλοιπα; Μα και να θέλεις, δεν μπορείς εκ των πραγμάτων.
Οι εξετάσεις είναι η πηγή όλων των κακών της παιδείας, αφού είναι η κύρια αιτία της παπαγαλίας, της ταύτισης της εκπαιδευτικής διαδικασίας με το ψυχοφθόρο άγχος και της κατάταξης των διδασκομένων με βάση ένα σε καμμία περίπτωση αντικειμενικό κριτήριο. Πολλοί διανοητικά καθυστερημένοι νομίζουν οτι ο βαθμός είναι ένα αδιαμφισβήτητο κριτήριο αξιολόγησης, με βάση την σοφιστεία "όλοι εξετάζονται στα ίδια, εδώ να σε δώ!!!". Καταρχάς η εξέταση αποτελεί ένα μικρό κομμάτι όλης της ύλης, δεν περιγράφει σε καμμία περίπτωση την συνολική ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ του μαθήματος απο τον διδασκόμενο. Και δεύτερον, βασίζεται σε εξω-εκπαιδευτικά κριτήρια όπως για παράδειγμα την γνώση των "ΣΟΣ", την καλή πληροφόρηση και την απομνημόνευση μεθοδολογιών για την επίλυση προβλημάτων. Την ικανότητα του διδασκόμενου να συνθέτει, να δημιουργεί και να παράγει ιδέες (που είναι και στην τελική το ζητούμενο) απο αυτά που διδάχθηκε πάει στο βρόντο. Το χειρότερο όμως είναι οτι το εκάστοτε γραπτό αξιολογείται απο το κάθε σκουλίκι δημόσιο υπάλληλο κοιλαρά που μάλλον για θαμώνας του Άουσβιτς αξίζει να είναι παρά κριτής των μαθητών.

Η πρόταση μου τουλάχιστον όσον αφορά την 2βάθμια εκπαίδευση είναι να καταργηθεί η υποχρεωτική φοίτηση. Αφού υπάρχουν τα φροντιστήρια και τα ιδιαίτερα, η παρακολούθηση στα μπουρδέλα για 8 ώρες κάθε πρωι επιβαρύνει τους μαθητές και τους κάνει είλωτες χωρίς κανένα αντίκρυσμα. Αλλα θα μου πείτε, απο την άλλη υπάρχει το σαδιστικό κατοχικό σύνδρομο του κάθε πούστη νεοελληναρά "εμείς στα νιάτα μας ζοριστήκαμε, ας παιδευτούν και τα παιδιά να δούνε την γλύκα".
Βγάλε άκρη...

Saturday, November 24, 2007

Μία τραγική καθημερινή ιστορία με το pc μου

Αφού έψαξα, ρώτησα, πειραματίστηκα κι εν τέλει απέτυχα παταγωδώς, θα ήθελα να ρωτήσω τους αγαπητούς επισκέπτες μου για ένα πρόβλημα το το pc μου.

Το πρόβλημα:
Όταν τρέχω λοιπόν παιχνίδια 3D, μετά απο λίγη ωρίτσα αρχίζει το τροφοδοτικό να βγάζει έναν περίεργο τσιριχτό ήχο και μέσα σε δευτερόλεπτα ο υπολογιστής κάνει restart.

Τί προσπάθησα να κάνω:
Σε πρώτη φάση άλλαξα τροφοδοτικό, όπου το πρόβλημα συνεχίστηκε. Επειδή και τα 2 διαθέσιμα τροφοδοτικά που δοκίμασα είναι 450W, θεώρησα οτι ίσως αυτή η ισχύς δεν είναι αρκετή για τον υπολογιστή μου. Τρέχωντας όμως κάτι διαγνωστικά όπως αυτό, είδα οτι με το τρέχων στήσιμο του υπολογιστή, και 350W να είχα θα ήταν αρκετά (σε full χρήση, μέγιστη απαίτηση ισχύος 330W), πράγμα που επιβεβαιώνεται κι απο το γεγονός οτι ο υπολογιστής μου είναι 2,5 χρονών περίπου και ποτέ δεν είχα ανάλογο πρόβλημα (ακόμη και με επιπλέον δίσκους ή dvd-drives)

Σε δεύτερη φάση άλλαξα κάρτα γραφικών. Απο την ΑΤΙ Χ1650Pro έβαλα μία NVidia 6800, αλλά το πρόβλημα παρέμεινε. Παράλληλα, πείραξα το BIOS ώστε να μην δουλεύει full η κάρτα γραφικών κτλ αλλα τίποτα. Χαμήλωσα τις ρυθμίσεις ανάλυσης στα παιχνίδια αλλα τίποτα.

Όσον αφορά θερμοκρασίες κτλ κοίταξα τις ενδείξεις στο BIOS ακριβώς μετα το restart κι όλες είναι φυσιολογικές.
Επιπλέον, αν ήταν θέμα επεξεργαστή ή μνήμης, δεν θα μου έκανε restart και σε απαιτητικές μη-3D εφαρμογές;;; (πχ Visual Studio)

Το σύστημα μου είναι:
P4 Prescott 3Ghz
4x256 DDR-SDRAM
M/B Asrock P4V88 Chipset PT880
2xSATA (80 & 250 GB)
Sapphire ATI X1650Pro
Soundblaster Player 5.1
LG DVD-recorder

όπως επίσης και
mouse pad "Born to Rock" ελαφρώς φαγωμένο στα άκρα με λεκέδες απο καφέ


Βοηθείστε τον ανήμπορο νέο, μέρες που έρχονται!!! Μπορεί να συμβεί και σε σας!...

Thursday, November 22, 2007

Χλιδάνεργοι, παιδιά του λαού, και λοιπές πίπες

Πρόσφατα έπεσα πάνω σε ένα άρθρο της Καθημερινής το οποίο αναφέρεται απαξιωτικά σε άτομα τα οποία πήραν ένα Χ πτυχίο και προτιμούν να παραμένουν στο ψάξιμο για μία σοβαρή δουλειά απο το να βρουν στα γρήγορα μία. Τους ονομάζει "χλιδάνεργους" επειδή μένουν με τους γονείς τους αντί ας πούμε... εεε.. σε κάνα παγκάκι όπως όλα τα υπόλοιπα παιδιά του λαού...

Αυτή η απαξιωτική στάση της (σοβαρής μέχρι την στιγμή τύπωσε το συγκεκριμμένο άρθρο) εφημερίδας έρχεται σε πλήρη αντιστοιχία με την πανταχού παρούσα ελληνική επιταγή του να προβάλλουμε το στυλ "το παιδί του λαού". Εγώ απο την μεριά μου αυτό που έχω να δηλώσω είναι ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΙΝΑ σαν το σκυλί στο δρόμο παρά να ακολουθήσω μία επαγγελματική πορεία η οποία θα απαξιώσει ΟΛΑ μου τα χρόνια κουραστικών σπουδών ενώ δεν θα με γεμίζει δημιουργικά ως άνθρωπο. Τουτέστιν, δεν θα κάνω ποτέ μία δουλειά την οποία θα έκανα ακόμη κι αν είχα βγάλει το γυμνάσιο.

Δεν κατάλαβα δηλαδή, προς τί όλη αυτή η λατρεία για τα "παιδιά του λαού", τους "λαμπρούς νέους", τους "φιλότιμους", κτλ που δουλεύουν απο τα 18 τους σε πιτσαρίες και μοιράζοντας διαφημιστικά; Όταν εμείς δηλαδή διαβάζαμε να μπούμε στο πολυτεχνείο κι αυτοί πίναν φράπες, ήμασταν μαλάκες;;; Κι αν εγώ με όλα όσα έχω κάνει και θα κάνω στην ζωή μου κυνηγήσω κάτι καλύτερο είμαι ο "βουτυρομπεμπές" και ο "μαμάκιας" σε αντίθεση με αυτούς τους "δουλευταράδες" που τρέχουν να χωθούν στον πρώτο διαγωνισμό για μία θέση του κώλου στο δημόσιο;;;

Η λύσσα της κοινωνίας για προβολή του προτύπου "το παιδί του λαού" έχει πάρει τερατώδεις διαστάσεις, με αποτέλεσμα να βλέπουμε ακόμη και φοιτητές ή μεταπτυχιακούς με άπειρες υποχρεώσεις να αναγκάζονται ΑΠΟ ΤΥΨΕΙΣ να δουλεύουν σε κωλοδουλειές προκειμένου να μην ντρέπονται μπροστά σε εξυπνάκηδες που τους κάνουν ποζεριές.

Κι όλα τα παραπάνω ποιοί τα διαδίδουν; Μα φυσικά οι βρωμεροί και τρισάθλιοι σάπιοι ελληναράδες 50άρηδες που χωθήκαν μαζικά κατα τα 80s στο δημόσιο και παίρνουν 1800+ ευρώ ξύνοντας αυτά που δεν έχουν... Γιατι, πώς να το κάνουμε, όταν πας στη δουλειά στις 11 για να πιείς ρακές και φεύγεις στις 1 για τις ελιές και τα χωράφια σου, έχεις άπειρο χρόνο να φιλοσοφείς και να ρητορεύεις.

Εγώ λοιπόν έχω να δηλώσω μπροστά σε όλη αυτή τη λύσσα για κοινωνική καταξίωση απο ΠΙΘΗΚΟΕΙΔΗ οτι γράφω τα πάντα στα @@ μου, παίρνω πτυχίο όποτε γουστάρω, κάνω μεταπτυχιακά όσα γουστάρω και θα πιάσω την δουλειά που με ΙΚΑΝΟΠΟΙΕΙ, για να μην γίνω ο κλασσικός σάπιος ελληναράς που βρίζει χριστοπαναγίες κάθε πρωί που ξυπνά για να πάει να κάνει μια κωλοδουλειά που δεν του αρέσει.

Tuesday, November 13, 2007

Κι όμως κάτι έμαθα απο το ΠΑΣΟΚ

στο προηγούμενο post αναρωτιώμουν ποιό είναι το νόημα όλης αυτής της φασαρίας με το ΠΑΣΟΚ. Κι όμως, κάτι έμαθα: αυτό είναι ότι τα ΜΜΕ δεν είναι παντοδύναμα, σε πλήρη αντίθεση με ότι αρέσκονται να τρομοκρατούν το κόσμο οι πάσης φύσεως καταστροφολόγοι.

Τον Βενιζέλο τον στήριξε απροκάλυπτα κάθε εκδοτικός οργανισμός που πρόσκειται στο ΠΑΣΟΚ. Ήταν το νέο "τρομερό παιδί" των ΜΜΕ, με συνεχή προβολή και διθυραμβικές κριτικές. Παρ' όλη την πίεση στο κοινό λοιπόν, ο ΓΑΠ κατάφερε με ελάχιστη δημοσιότητα να περάσει τις θέσεις του και να δημιουργήσει πολύ πιο ελκυστικό προφίλ απο τον Βενιζέλο.

Τα ΜΜΕ δεν ελέγχουν τα πάντα, δεν είναι οι μπαμπούλες της μαζικής προπαγάνδας ενώ η μόνη περίπτωση να ασκήσουν επιρροή πάνω σου είναι να τα αφήσεις εσύ ο ίδιος μυθοποιώντας τα.

Sunday, November 11, 2007

Τί ακριβώς διακυβεύεται στις σημερινές εκλογές;

Ειλικρινά είμαι πάρα πολύ προβληματισμένος με το τί ακριβώς θα βγάλει η σημερινή κάλπη για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Απο την μία είναι η γκρίνια πολλών ότι δεν είναι αυτός ο σωστός τρόπος εκλογής αρχηγού, απο την βάση δηλαδή. Το σωστό είναι ένα κομματικό συνέδριο όπου θα κατατεθούν απόψεις και θα γίνει πολιτική συζήτηση... και καλά! Είμαι σίγουρος ότι οι ίδιοι θα λέγαν το ανάποδο αν το ΠΑΣΟΚ πήγαινε σε συνέδριο.

Η σημερινή εκλογή έχει πολύ έντονο το χαρακτηριστικό της αντίφασης. Απο την μία ο ΓΑΠ για τον οποίο έχω γράψει τόσα και τόσα, εμφανίζεται προοδευτικός κι ανανεωτικός αλλά τον στηρίζει όλο το "βαθύ ΠΑΣΟΚ", όλος δηλαδή ο σκληρός κομματικός μηχανισμός όπως και πολλά ξοφλημένα στελέχη. Απο την άλλη ο Βενιζέλος, που εκπροσωπεί τον κρατισμό, την γραφειοκρατία και τον νομικισμό, έχει ως στελέχη πολύ συμπαθητικές προσωπικότητες όπως πχ Λοβέρδος, Αλέκος Παπαδόπουλος (αλλα σε καμμία περίπτωση τον φρικτό Κουλούρη).

Σίγουρα θα ήθελα περισσότερους υποψηφίους. Σίγουρα θα ήθελα να δω τον Χρυσοχοϊδη, την Διαμαντοπούλου ή τον Πάγκαλο να θέτουν υποψηφιότητα απο την αρχή, παρά παίζουν πολιτικά παιχνίδια καθ'όλη την διάρκεια της διαδικασίας με "μυστικά" γεύματα κι άλλα τέτοια τραγικά. Σίγουρα θα ήθελα να δω ένα ζωντανό τηλεοπτικό debate όπου θα γινόταν διάλογος μεταξύ των υποψηφίων.

Πάντως αυτό που θα προκαλέσει σίγουρα το μεγαλύτερο ενδιαφέρον είναι η περιβόητη "επόμενη μέρα". Κι επόμενη μέρα δεν θεωρώ, όπως πολλοί νομίζουν, την 12 Νοεμβρίου αλλά το αποτέλεσμα της αμέσως επόμενης εκλογικής αναμέτρησης. Εκεί θα φανούν όλα.

Monday, November 05, 2007

Η αιώνια ξεφτίλα της Κρήτης

Το ότι εμείς οι κρητικοί είμαστε νούμερα είναι γνωστό σε όλη την Ελλάδα. Έχουμε καταφέρει με χρόνια αφοσιωμένων (ομολογουμένως) προσπαθειών να περάσουμε προς τα έξω την εικόνα του γραφικού ιθαγενή καραγκιοζάκου που πυροβολάει ότι κινείται, πίνει ρακές, ενώ ο (ακραίως επιτηδευμένος) τρόπος ομιλίας του διακωμωδείται σε ελληνικά σίριαλ γ' διαλογής.

Αυτό το στυλάκι δεν θα με πείραζε καθόλου (δεν είμαι απο τους ανθρώπους που είναι περήφανοι ή ντροπιασμένοι για την καταγωγή τους) αν δεν συνοδευόταν απο κάποια τραγικά γεγονότα.

Η κουλτούρα του όπλου και οι συνέπειες της είναι πασίγνωστες. Όσο και να ρητορεύει η εγχώρια βοθροκουλτούρα με αυταρέσκεια για το πόσο παρηκμασμένες είναι πχ οι ΗΠΑ με την οπλοκατοχή, εμείς εδώ στην Κρήτη είμαστε χιλιάδες φορές χειρότεροι. Όχι, δεν το μετράω σε αριθμό θυμάτων (αν και είναι περισσότερα εδώ) αλλά στο ότι τουλάχιστον η αμερικανική κοινή γνώμη αισθάνεται αποτροπιασμό για τα πολυβόλα στα σχολεία της, σε αντίθεση με τη ντόπια κοινωνία που το θεωρεί ένδειξη υψηλής παλικαριάς κι αντρισμού, ενώ τα εν λόγω περιστατικά το μόνο που προκαλούν είναι κάτι δηλώσεις ψευτοσυμπαράστασης του τραγικού Μ.Θεοδωράκη "μην πυροβολείτε χωρίς λόγο" (!!!!). Φυσικά δεν αργούν να ακολουθήσουν ρήσεις σκουληκιών του βόθρου όπως ο Ζουράρης "όσοι είναι κατά των όπλων είναι αστοί χαρτογιακάδες".

Όπως θα είδατε στις ειδήσεις, έγινε ενέδρα απο εμπόρους ναρκωτικών σε αστυνομική πομπή. Είναι καταπληκτικό το πώς ο ντόπιος σκατοκέφαλος ωρύεται για κάτι πορτοφολάδες αλβανούς "που μας μολύνουν" ενώ ταυτόχρονα θεωρεί τους συντέκνους του/εμπόρους θανάτου ύψιστα παραδείγματα λεβεντιάς που δεν έχει κανένα δικαίωμα η αστυνομία να πειράζει...

Όσοι 3οι τα διαβάζετε αυτά θα μου πείτε, "αφού είστε έτσι, λουστείτε τα!" Αλλά το αιώνιο ερώτημα παραμένει, εμείς οι υπόλοιποι τί φταίμε;;;;