είχα να διαβάσω τέτοιο διαμάντι δοκιμιογραφίας από το «Βήμα του Κάβουρα» του Έκο. Ένα best-seller που ήρθε να διαλύσει το σκοταδισμό κι όλο αυτό το ρεύμα παραλογισμού που δημιούργησε ο «Κώδικας ντα Βίντσι» και τα παραπροϊόντα του.
Δεν θα επεκταθώ στο περιεχόμενο του βιβλίου, το οποίο λίγο πολύ είναι γνωστό (πολλά αποσπάσματα είναι διάσπαρτα στο internet) αλλά θα σταθώ στον σχολιασμό του γενικότερου ύφους του καθώς και τα συναισθήματα που μου προξένησε.
Κατ’ αρχάς ο Richard Dawkins έχει κατηγορηθεί για αλαζονικό ύφος, με τρομερές επιθέσεις ενάντια στη θρησκεία που θυμίζουν αντίστοιχη φρασεολογία φονταμεταλιστών. Αυτό φυσικά δεν ισχύει, γιατι πολύ απλά ο κύριος καθηγητής κάνει χρήση του υπέροχου καυστικού ύφους και χιούμορ, χαρακτηριστικό ενός ακαδημαϊκού της Οξφόρδης, που βέβαια σίγα μην το καταλάβει το παπαδαριό ή ο παρηκμαζμένος μαρξιστής/αναγεννημένος χριστιανός που είναι βιβλιοκριτικός ελληνικής εφημερίδας...
Επιπλέον ο κύριος καθηγητής παραθέτει έναν πλούτο επιστημονικών πληροφοριών κι τωρινών εξελίξεων σε τομείς όπως πχ η κοσμολογία, οι οποίες είναι άγνωστες στο ευρύ κοινό και καταρρίπτουν την θεωρία «η επιστήμη έχει κορεστεί, τα κενά πρέπει να τα γεμίσει η θρησκεία». Αλλά ακόμη και σε αυτό το ρητό, ο κύριος καθηγητής παραθέτει το «τα κενά της επιστήμης πρέπει να τα γεμίζει όχι η θρησκεία, αλλά ο δημιουργικός αγνωστικισμός», πράγμα που είναι για μένα το σημαντικότερο συμπέρασμα του βιβλίου.
Η αναγνωστική μου εμπειρία παρέα με το λαμπρό μυαλό του Richard Dawkins ήταν συναρπαστική. Ήταν ένα ταξίδι στις απαρχές της ζωής, στα βαθύτερα ένστικτα του ανθρωπίνου νου, μία διεισδυτική ματιά στις κοινωνικές δομές που συντελλούν στην δημιουργία άκαμπτων και δογματικών θεωρητικών οικοδομημάτων όπως η θρησκεία. Ο κύριος καθηγητής ξεπέρασε κάθε προσδοκία μου και κέρδισε επάξια μία θέση στους ήρωες μου του πνεύματος, δίπλα στους Ουμπέρτο Έκο και Νόαμ Τσόμσκυ.
Όταν η θρησκεία μολύνει την ζωή και την βάζει σε καλούπια, ο αθεϊσμός δεν είναι μία παθητική στάση απόρριψης και μηδενισμού των πάντων, αλλά ένας καθημερινός αγώνας αγάπης και προστασίας της ζωής που είναι τόσο ξεχωριστή με την μοναδικότητα της τόσο σε ατομικό όσο και σε συμπαντικό επίπεδο. Διαβάζωντας το τελευταίο (και συναισθηματικά φορτισμένο) κεφάλαιο του βιβλίου στο μπαλκόνι του σπιτιού μου, τελειώνοντας τις τελευταίες γραμμές που κλείνουν αυτό το μεγαλειώδες έργο με μία απέραντη αισιοδοξία, γύρισα τα μάτια μου και κοίταξα την θάλασσα και τον ορίζοντα. Ναι, είναι πανέμορφα και η ζωή είναι υπέροχη μέσα στην μοναδικότητα της, ακόμη και χωρίς τον Χριστό, τον Ιεχωβά, την Κόλαση ή τον Παράδεισο πάνω από το κεφάλι σου.
ΥΓ: μεθαύριο επιτέλους διακοπούλες με το έτερον ήμισυ!!! Ελπίζω όλοι να απολαμβάνετε το καλοκαιράκι και με μεγάλη χαρά περιμένω τα δικά σας πάσης φύσεως νέα!!!
