Sunday, January 24, 2010

AVATAR;;; c'mon...

Σόρρυ, δεν είναι η καλύτερη ταινία όλων των εποχών. Ούτε καν η καλύτερη ταινία του Κάμερον. Καταρχάς το σενάριο είναι χιλιοπαιγμένο: "καουμπόιδες κι ινδιάνοι", "invaders - defenders" όπως θέλετε πείτε το. Αυτά, σε συνδυασμό με ένα μανιωδώς εξαναγκασμένο love story (ΠΩΣ γίνεται μια γκόμενα απο μια φυλή άκρως ξενοφοβική να κολλήσει με κάποιο ανδρείκελο, όργανο των καταπιεστών της, και μάλιστα ΤΟΣΟ γρήγορα;;;) κάνει την πλοκή σχεδόν τετριμμένη. Για να μην πώ καν στο κόπο να αναφέρω οτι ο πρωταγωνιστής είναι εκνευριστικά ρηχός κι άγευστος, που δε σου αφήνει κανένα περιθώριο να συμπάσχεις μαζί του (πόσο μάλλον να ταυτιστείς).

Μιλούσα με κάτι παιδιά πρόσφατα και μου έλεγαν οτι ακόμη κι αν δεν θεωρώ το AVATAR καλή ταινία, τουλάχιστον οφείλω να παραδεχτώ οτι είναι πρωτότυπη. ΟΧΙ! ΔΕΝ είναι ούτε καν πρωτότυπη ταινία το AVATAR. Το ότι είναι 3D προφανώς δεν λέει τίποτα, ενώ τα εφέ -αν και καλοδουλεμένα, δε μου αφήσαν κάποια καινούργια γεύση: αυτός ο εκτεταμμένος full-computer generated (CG) κόσμος, όπου όλες του οι παράμετροι είναι μελετημένοι (βλάστηση, πανίδα, γεωγραφία, κτλ) έχει ξαναεμφανιστεί (ίσως σε καλύτερο βαθμό) στα Star Wars. Οι δε CG "ηθοποιοί" εμφανίστηκαν επίσημα στο πολύ καλό Final Fantasy. Άλλα στοιχεία όπως πράγματα "που όλα τα αγοράκια αγαπάμε" πχ Mechs, υπάρχουν σε πληθώρα sci-fi ταινιών. Επομένως ούτε σε αυτόν τον τομέα μπορώ να πω οτι με εντυπωσίασε.

Πιστεύω οτι ο "υποψιασμένος" θεατής δεν εντυπωσιάζεται πλέον απο την υπερ-χρήση CG, αν αυτό δεν έχει "άποψη" και τεχνοτροπία. Για την ιστορία και μόνο, η τελευταία ταινία που με εντυπωσίασαν τα εφέ της, δεν ήταν άλλη παρά το πρώτο Matrix (10 χρόνια πριν!!!). Εκεί μάλιστα, οι άνθρωποι είχαν κάτι καινούργιο να δείξουν!

Όσον αφορά την ιστορία με τον Κάμερον, όπου όλοι προσπαθούν να πλασάρουν την "ηρωϊκή" ιστορία του για το πώς ζήλεψε τον Λούκας κι ήθελε κι αυτός να φτιάξει έναν "κόσμο" με ολόκληρο lore κι expanded universe στα επίπεδα των Star Wars (ή και Lord of the Rings), δεν με αγγίζει ούτε είμαι πολύ αισιόδοξος γι αυτό: δεν ξέρω πόσο η Pandora "τραβάει" για να φτάσει την επικών διαστάσεων έκταση και (δανειζόμενος έναν πολύ εύστοχο χαρακτηρισμό ενός vlogger) τις "άπειρες δυνατότητες" του Star Wars.

Ένα είναι σίγουρο πάντως: οι καυτές μπλε γκόμενες του Avatar θα γίνουν το νέο φετίχ στους απανταχού περίεργους θαμώνες σελίδων όπως το 4chan ή το Devianart.

UPDATE: και συγγνώμη, μέσα σε όλο το κράξιμο παρέλειψα να αναφέρω οτι εν τέλει η ταινία μου άρεσε, και πέρασα πάρα πολύ ευχάριστα βλέπωντας την. Τουτέστιν, το πρόσημο απο την εμπειρία μου εν τέλει, είναι σίγουρα θετικό.

Thursday, January 21, 2010

Εργασιομανία; Όχι ευχαριστώ.

Τα τελευταία χρόνια αυτό που έχω παρατηρήσει είναι οτι όλοι το παίζουν καριερίστες. Και τη λέξη "παίζουν" παρακαλώ βάλτε την σε αρκετά εισαγωγικά, για λόγους που θα εξηγήσω στη πορεία. Όλοι λοιπόν κάνουν τις παρακάτω δηλώσεις:

- ΆΣΕ ΡΕ ΠΟΛΥ ΔΟΥΛΕΙΆ!!! Τί να σου πώ δεν θα καταλάβεις!

- ΚΟΙΜΑΣΑΙ 8 ΩΡΕΣ ΤΗ ΜΕΡΑ;;; Εγώ τη τελευταία βδομάδα έχω κοιμηθεί συνολικά 2 ώρες! (sic)

- Φίλε δεν παλεύεται η δουλειά μου, πάρα πολύ δύσκολη, άλλος δεν ξέρω αν θα τη πάλευε.

(κοινός παρανομαστής των παραπάνω: είμαι γαμάτος/είσαι για το πούτσο)

Λοιπόν, για να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα: Όλοι όσοι λένε τα παραπάνω, ποτέ δεν δουλεύουν. Είναι όλη μέρα σε ένα γραφείο και λιώνουν στο facebook, κι όταν έρθει η ώρα να κάνουν έστω και το ελάχιστο, επαναστατούν. Είναι το κλασσικό στυλάκι του "είμαι 25-35 κι ήρθε η ώρα να το παίξω γιάπης". Όλοι θέλουν να το παίζουν οτι είναι σημαντικοί. Όπως όταν ήμασταν 20, που ήταν μόδα σε πολλούς όταν τους παίρνουν τηλέφωνο να μην το σηκώνουν (για να το παίζουν μυστήριοι), έτσι και τώρα η μόδα είναι να πλασάρεις το πόσο "χάρη σου κάνω που σου μιλάω αυτή τη στιγμή, γιατι η μοίρα της ανθρωπότητας κρέμεται απο μένα".

Όσον αφορά εμένα, ξέρω τί θα πει πραγματική εργασιομανία -όχι γιατι την έχω πάθει (αν και είναι περίοδοι που δουλεύω πολύ σκληρά), αλλά γιατι την έχω δει σε άλλους. Δεν υπάρχει ΤΙΠΟΤΑ cool στην ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ εργασιομανία. Την έχουν συνήθως άνθρωποι μόνοι, χωρίς φίλους, οικογένεια, ή με τρομερά προβλήματα στα προσωπικά τους. Την έχω δει σε παιδιά που εργάζονται ατελειώτες ώρες για να αποφύγουν δικά τους ψυχολογικά προβλήματα -μάλιστα μια φορά μου είχε πει ένα παιδί "δουλεύω απίστευτες ώρες, γιατι φοβάμαι τον εαυτό μου και τις σκέψεις μου όταν δεν κάνω τίποτα".

Έτσι λοιπόν τα πράγματα είναι πολύ απλά. Όλοι αυτοί οι γελοίοι ποζεράδες καραγκιόζηδες το μόνο που κάνουν είναι να αποδεικνύουν οτι είναι κοπρόσκυλα και δεν έχουν τη παραμικρή ιδέα του τί σημαίνει δουλειά. Απο την άλλη, εγώ ενώ προσπαθώ να χαίρομαι τις ώρες που δουλεύω και να είμαι δημιουργικός (ακόμη κι όταν είναι πολλές), σε καμμία περίπτωση δεν πρόκειται ποτέ να θυσιάσω την προσωπική μου γαλήνη για καριέρα. Δεν πρόκειται να γίνουν σαν αυτούς που μπορεί εκ πρώτης όψεως να θαυμάσεις για τα επαγγελματικά τους κατορθώματα, αλλά αν τους γνωρίσεις καλύτερα να ανακαλύψεις οτι πρόκεται για άτομα με πολύ χαμηλή ποιότητα ζωής.

Wednesday, January 13, 2010

Φτού!

καλά μιλάμε είχα ένα γαμάτο post στο μυαλό μου το πρωί (ξύπνησα στραβωμένος και το φιλοσοφούσα) κι έλεγα οτι θα το γράψω το βράδυ που θα έχω χρόνο... αλλά το ξέχασα!!! χαχαχαχα stay tuned

Tuesday, January 05, 2010

Guitar poll!!!

Πείτε ποιά κιθάρα να πάρω γιατι είμαι σε υπαρξιακό αδιέξοδο:

1. Gibson SG


2. Gibson Flying V


3. Άλλη -ποιά;