Friday, June 29, 2007

Soundtrack θερινής νυκτός μέρος ΙΙ

Πάντα η έναρξη του καλοκαιριού μου προκαλεί μελαγχολία. Ίσως να είναι η περίοδος των εξεταστικών, όπου τις ώρες ανάμεσα στα βιβλία και τις σημειώσεις ο νους ξεπηδά σε όνειρα θερινής νυκτός, ή σε αναπολήσεις καλοκαιρινών περιπετειών.

Έτσι έγινε και προχτές, καθώς έπηζα το βράδυ διαβάζωντας ένα μάθημα (που ομολογουμένως μισώ θανάσιμα), άκουσα απο ένα αμάξι που περνούσε τους ήχους του "You shook me all night long" των AC/DC και το μυαλό μου αμέσως ταξίδεψε σε άλλες εποχές κι άλλα καλοκαίρια.

Δεν πήγα πολύ πίσω, γύρω στα 6 χρόνια όταν ήμουν στο λύκειο κι η έναρξη του καλοκαιριού ήταν πραγματικά μία λυτρωτική εμπειρία. Βόλτες με τα παπιά, μακρύ μαλλί, rockwave festival, μπύρες, χορός, beach parties κι ανέμελοι καφέδες... Μια εποχή που ήμασταν 19άρηδες και φερόμασταν ως 19άρηδες, κάνοντας καφρίλες και κάθε λογής μαλακία χωρίς να δίνουμε λογαριασμό σε κανένα, χωρίς να νοιαζόμαστε ποιός έχει τη πιο μούρικη διπλωματική ή ποιός βρήκε τη πιο prestigious δουλειά... Και οι κοπέλες, φέρονταν ως κοπέλες! Με τα all-star-άκια τους, τα περίεργα μπιχλιπίδια και τις τσάντες που έγραφαν “Metallica” με blanco… σίγουρα δεν φορούσαν τουαλέτες Dolce Gabbana και κατεβαίναν στα κλαμπάκια για να βρούνε «έναν να τις αποκαταστήσει»...

Είμαι ο τελευταίος άνθρωπος στο πλανήτη που θα υποπέσει στην παρελθοντολαγνεία. Στην περίπτωση μου ειδικά, τώρα είμαι ΑΠΕΙΡΩΣ καλύτερα απο ότι ήμουν τότε, σε όλους τους τομείς. Απλά είναι απολύτως φυσικό σε περιόδους που σε βαραίνουν τόσες υποχρεώσεις, να αναπολείς κάποια χρόνια που όλα ήταν τόσο γλυκά μπερδεμένα κι ανεξερεύνητα...

4 comments:

Κουνουπι said...

Την ανεμελιά αναπολείς.
Τώρα οι ευθύνες κι οι υποχρεώσεις θα μαζεύονται η μία μετά την άλλη.

dimosthenis k said...

AAAAAAAAAAAAAAAXXXXXXXXXXXXX!!!!!
Τι μας θυμίζεις!!!
Εγώ τα αναπόλώ ήδη κι ας έχει 4 χρόνια μόνο από τότε....

Smiling_eyes said...

6 χρόνια έχουν περάσει από τη μέρα που τελείωσα το Λύκειο και παρόλο που δεν ήταν και τα καλύτερά μου χρόνια έχω σκεφτεί άπειρες φορές πόσο πιο ανέμελα ήταν τότε...και ας είχαμε και τις Πανελλήνιες!!!
Μεγαλώνουμε...

Pixie said...

Ειμαι και εγώ καλή στην παρελθοντολογία σαν και εσένα.Νομίζω σου λείπει η ανεμελιά και το οτι ζούσαμε την καθημερινότητα πιο απλά, χωρίς να κουβαλά κανείς μια τόσο εμφανή αντζέντα.Φιλάκια!