Friday, June 22, 2007

Hannibal Rising: Όχι άλλα άχρηστα sequel/prequel!!!

ΛΥΠΗΘΕΙΤΕ ΜΑΣ!!!!

Όλα ξεκίνησαν μήνες πριν, όταν διάβασα κάπου ότι θα βγει prequel με θέμα την ζωή του φοβερού και τρομερού Dr Lecter. Φυσικά, την ανακοίνωση την είδα με επιφυλακτικότητα αφού ξέρω το όλο φιάσκο με αυτές τις "αρπαχτές", μέχρι που έμαθα ότι την ταινία την επιμελείται εξ'ολοκλήρου ο δημιουργός των αντίστοιχων βιβλίων, ο Thomas Harris. Εκεί όσο καχύποπτος και να είσαι, σου γεννιέται ένας α' ενθουσιασμός...

Μετά απο ένα βράδυ επεισοδιακού downloading, η ταινία κατέβηκε. Και ήταν αίσχος. Απλά δεν βλεπόταν. Ο νεαρός που προσπαθούσε να κάνει τον Dr Lecter μάλλον γέλιο προξενούσε προσπαθώντας να εξομοιώσει την ανεπανάληπτη ερμηνεία του Anthony Hopkins, ενώ το όλο σενάριο ήταν ΑΦΟΡΗΤΑ βαρετό και η αναπαράσταση της διαδικασίας κατα την οποία ο Lecter έγινε serial killer μάλλον ρηχή για έναν τόσο πολυεπίπεδο χαρακτήρα (= του φάγαν την αδερφή κάτι εγκληματίες πολέμου κι αποφάσισε να τους φάει αυτός, όπως και κάθετι που κινείται).

Μία γρήγορη ματιά στην wikipedia ήταν άκρως διαφωτιστική: ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ απο μία ταινία, όπου όταν ρωτήσανε τον Thomas Harris γιατί την γύρισε αυτός είπε "για να μην με προλάβει κάποιος άλλος, αφού η εταιρία είχε σκοπό έτσι κι αλλιώς να την κάνει κάποια στιγμή" (;;;!!!) Τουτέστην, σε δουλειά να βρισκόμαστε!!!! ΕΛΕΟΣ

Τώρα κλαίω τα λεφτά του ρεύματος που άφησα τον υπολογιστή να κατεβάζει τη νύχτα, φαντάζεστε να πήγαινα να το δώ σινεμά;;; Ω θέε μου αυτό το Hollywood, απο τους χιλιάδες σεναριογράφους που κάνουν αιτήσεις κάθε χρόνο για ταινία, αυτό είναι το καλύτερο που έχει να επιδείξει;;;

4 comments:

Pixie said...

Η ταινία πραγματικά είναι άκυρη.Την κατέβασε ο αδερφός μου και την είδαμε με το ζόρι.Δεν βλεπόταν.Το μόνο ωραίο σε αυτή την ταινία ήταν να βλέπεις την κινεζούλα που έπεξε στο ημερολόγιο μιας γκέισας.Εκτός απο το αριστούργημα τη σιωπή τον αμνών δεν υπάρχει άλλη ταινία που να αξίζει και να μιλάει για την ζωή του Lecter.Τελευταία το Hollywood όχι απλά έχασε την έμπνευση του αλλά αυτοκτονεί.
Τελικά είδες το the foundain;

ο δείμος του πολίτη said...

Δεν την είδα και ούτε πρόκειται. Ωστόσο, τα χιλιάδες σενάρια της βιομηχανίας δεν είναι πάντα καλύτερα από αυτό. Ίσως πρέπει να στραφείς στην ανεξάρτητο κινηματογράφο.

Pixie said...

Δειμο ο storm bλέπει ανεξάρτητο σινεμά.Καμια φορά όμως θές να χαλαρώσεις και να δεις και κάτι απο Hollywood.Βγάζει και το Hollywood ωραίες ταινίες και βγάζει και ο ανεξάρτητος βλακείες μην το ξεχνάμε.

Anonymous said...

"πουtανες αναγνωστριες του cosmopolitan???"
τυχαία ανκαλυψα το σχολιο σου αυτο σε ενα ποστ για το στρατο. Να που εχεισ κι εσυ ρατσιστικα κλισε στο μυαλο σου. Σου στελνω ενα πο ατα προσφατα αγαπημένα μου κειμενα στο Cosmopolitan.


Freak Willie

«Δεν είσαι το κέντρο του σύμπαντος, βρες τη θέση σου σε μια άκρη και ηρέμησε.» μου είπε ένα βράδυ ο φανταστικός μου φίλος.
Από τη Μαρία Πετρίδη


Είχα ξεμείνει στη στάση του λεωφορείου μεσάνυχτα παρά κάτι, μούσκεμα από την ξαφνική καταιγίδα και σκαστή από το μεγάλο σχολικό πάρτι της χρονιάς. Για μια ακόμα φορά δεν κολλούσα πουθενά. Είχα προσπαθήσει για σχεδόν δυο ολόκληρες ώρες να σταθώ χαμογελαστή και άνετη δίπλα στο ψεύτικο φουντωτό μπέντζαμιν και να υποκριθώ ότι περνάω καλά. Όμως κι εγώ και το μπέντζαμιν ξέραμε πολύ καλά ότι μερικά πράγματα δεν είναι γραφτό να συμβούν. Όσο κι αν προσπαθούσα δεν θα έβρισκα ποτέ τον τρόπο να ταιριάξω με την αρχηγική αγέλη του σχολείου μου. Ένιωθα μόνη, εντελώς αταίριαστη και πιο ψεύτικη κι από το ψεύτικο μπέντζαμιν Κανένα σύμπαν δεν μπορούσε να συνωμοτήσει για κανένα θαύμα σωτηρίας. Το τελευταίο άλλωστε είχε γίνει 2007 χρόνια πριν, κάπου στην Ιερουσαλήμ. Κι εγώ, αν κι αισθανόμουν δεκάδες βλέμματα να με καρφώνουν βασανιστικά, δεν βρισκόμουν πάνω σε σταυρό και σίγουρα δεν ήμουν ο μεσσίας για να με ξελασπώσουν από το μαρτύριο θείες δυνάμεις. Ήμουν μια 15χρονη, με ανύπαρκτο στήθος, τούλινη ντεμοντέ φούστα, ελάχιστη αυτοπεποίθηση, σκοτεινά μάτια, ακόμα πιο σκοτεινές σκέψεις κι ένα φανταστικό φίλο που ήταν πρωταθλητής στην πεταλούδα και μου έκανε κηρύγματα τις πιο ακατάλληλες ώρες.
Η άθλια μουσική από το πάρτι βούιζε ακόμα μέσα στο κεφάλι μου. Μια μπετονιέρα πέρασε με χίλια και μας πιτσίλισε με δροσερή λάσπη. «Χάλια γίναμε, είσαι ηλίθια. Πάρε το απόφαση δεν μπορείς να είσαι το κέντρο του σύμπαντος. Πάμε πίσω στο πάρτι. Κρυώνω.». Οι στάλες της λάσπης λαμπίριζαν πάνω στην τούλινη φούστα μου. Όχι δεν είμαι το κέντρο του σύμπαντος. Είμαι το ίδιο το σύμπαν. Κι όταν μεγαλώσω και γίνω πλούσια θα αγοράσω μια μπετονιέρα.

Ε.Τ phone home
Όταν ήμουνα μικρή το να είμαι μέλος μια παρέας ήταν σχεδόν αδύνατον. Όχι μόνο επειδή ήμουν εσωστρεφής και «μυστήρια» αλλά και γιατί με την οικογένεια μου μετακομίζαμε εξωφρενικά συχνά. Η ζωή μου ήταν μονίμως στο δρόμο, στην αναμονή. Μοιρασμένη σε κούτες Σχεδόν κάθε σχολική χρόνια με έβρισκε σε μια καινούρια αίθουσα, δίπλα σε κάποιο άγνωστο αντιπαθητικό κορίτσι με ξανθές μπούκλες και δεκάδες αφιλόξενα παιδικά βλέμματα να με γδέρνουν από την κορυφή ως τα νύχια. Μέσα στις επόμενες μέρες ο τίτλος της Μις Φρικ γινόταν, χωρίς καμία δυσκολία, δικός μου. Δεν με ενοχλούσε. Ήταν ένας ρόλος που είχα αποδεχθεί , που τον έπαιζα με μεγάλη επιτυχία σε κάθε παράσταση και που τον διατήρησα ακόμα κι όταν οι μετακομίσεις σταμάτησαν. Τα ρούχα μπήκαν στις ντουλάπες, ο φανταστικός μου φίλος απέκτησε σταθερή πλευρά στο κρεβάτι αλλά εγώ παρέμεινα απόμακρη και αντικοινωνική. Δεν αισθανόμουν την ανάγκη να ανήκω σε μια ομάδα, να ταυτιστώ με κάποιους άλλους συνομήλικους μου, κι ας μην υπήρχε πια η δικαιολογία «του χρόνου θα είναι άλλοι στη θέση τους». Αν ο Αριστοτέλης έχει δίκιο κι ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον, ε, τότε εγώ ήμουν η εξωγήινη του χωριού. Η παρέα και η γνώμη των άλλων δεν είχε για μένα καμία αξία. Τους απέρριπτα πριν προλάβουν να με απορρίψουν εκείνοι. Γιατί όταν συνειδητοποιείς ότι δεν είσαι σαν τους άλλους το πρώτο που θέλεις να κάνεις είναι να κρυφτείς, να κρύψεις τα ίχνη σου και να ζήσεις στην πιο σκοτεινή γωνιά με την ελπίδα ότι ποτέ κανείς δεν θα σε ανακαλύψει για να σου ρίξει κατάμουτρα τον προβολέα. Επειδή όμως ήμουν πολύ εγωίστρια για να γίνω θύμα, δεν κρυβόμουν από κανένα προβολέα. Αντιθέτως τον προκαλούσα. Τριγυρνούσα επιδεικτικά με τα ξεχειλωμένα μπλουζάκια μου, τα τζιν ανάποδα και τα κόκκινα λολιτέ μυωπικά γυαλιά μου, μιλούσα γαλλικά σε όποιον με ρωτούσε το οτιδήποτε και δεν έδειχνα την παραμικρή συγκίνηση για τα κακεντρεχή σχόλια των δημοφιλών παιδιών. Ήμουν χαμένη στο διάστημα χωρίς ελπίδες προσγείωσης. Ακόμα κι ο φανταστικός μου φίλος είχε περισσότερες παρέες από εμένα, κι όσο κι αν του έλεγα πως δεν με ένοιαζε έσκαγα από ζήλια. Ήξερα κατά βάθος ότι ο εγωισμός μου ήταν το όπλο υπεράσπισης που χρησιμοποιούσα όχι εναντίον των άλλων αλλά εναντίον του ίδιου μου του εαυτού όταν σε κάποιες στιγμές αδυναμίες μαλάκωνα κι ένιωθα μόνη. Γιατί ακόμα κι ο Ε.Τ – που είχε μια χαρά γήινους κολλητούς-ήθελε κάποια στιγμή να σηκώσει το ρημαδοτηλέφωνο και να ακούσει μια αγαπημένη φωνή να του λέει σε άπταιστα Ε.Τ –ιανά, «τι χαμπάρια;»


Ποια νομίζεις ότι είμαι;
Στο δικό μου σύμπαν δεν υπάρχει άκρη, δεν υπάρχει αρχή και τέλος πόσο μάλλον κέντρο για να σταθεί κάποιος. Στο δικό μου σύμπαν δεν υπάρχει χώρος. Είμαι εγώ, μόνη μου, χωρίς αγέλη και ράτσα να ταιριάξω. Δεν είμαι σαν τους άλλους, δεν είμαι ο μέσος όρος όπως συνέχει μου υπενθυμίζει μια φίλη. Ακούγεται απλό κι εύκολο αλλά τελικά είναι πολύπλοκο και δύσκολο. Πολύ περισσότερο όταν θέλεις να είσαι σαν τους άλλους, κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση, όταν εύχεσαι να ξυπνήσεις και να ανήκεις στο μέσο όρο, να έχεις την κοινή λογική – κι ας είναι αυτή που ούρλιαζε κάποτε ότι η γη είναι επίπεδη. Το να μπορέσω να ενταχτώ στον κόσμο της αγίας πλειοψηφίας μπαινόβγαινε στο μυαλό μου πολλά χρόνια. Θεωρούσα πως μόνο αν γινόμουν σαν τους άλλους θα λυνόταν το πρόβλημα μου, θα μίκραινε η απόσταση από τους γύρω μου. Γινόμουνα χαμαιλέοντας και περπατούσα πάνω σε διαφορετικά γούστα και χρώματα , μπας και κατάφερνα να βρω τη σωστή απόχρωση αλλά αποτέλεσμα μηδέν. Ο οργανισμός μου απέρριπτε τις μεταμοσχεύσεις που πάλευα να πετύχω. Όπως εκείνο τα βράδυ στο σχολικό πάρτι. Το έσκασα γιατί στην πραγματικότητα δεν ήθελα να ταιριάξω. Όχι μόνο γιατί δεν μπορούσα αλλά και γιατί τελικά μου άρεσε που δεν ήμουν όπως όλοι. Ήθελα να έρθουν οι άλλοι στα μέτρα μου κι όχι εγώ στα δικά τους. Ήμουν η εξαίρεση των κανόνων που όλοι αμφισβητούσαν αλλά δεν τολμούσαν να αγνοήσουν λόγω της ανάγκης τους να έχουν ταυτότητα, ακόμα κι αν αυτή η ταυτότητα ήταν ξένη. Η δική μου ταυτότητα όμως μου άρεσε κι ας με εμπόδιζε να συντονιστώ στο ρυθμό των άλλων. Ήταν το χαρακτηριστικό μου, αυτό που γοήτευε τα αγόρια (κι ας φοβόντουσαν να μου πούνε το παραμικρό αν δεν τα πλησίαζα εγώ πρώτη) και έκανε κάποια κορίτσια να με ρωτάνε χαμηλόφωνα στις τουαλέτες από πού ψωνίζω τις τούλινες φούστες μου.

Έλα να παίξουμε
Χιλιάδες έτη φωτός από τότε εξακολουθώ να είμαι αλλιώτικη από τους γύρω μου (αυτή είναι η ενήλικη και πολιτικά ορθή λέξη για τον όρο φρικ) απλώς τώρα ξέρω πως δεν χρειάζεται να ανήκουμε στην ίδια ράτσα με κάποιον για να μπορούμε να «παίξουμε». Αρκεί να το θέλουμε και να το προσπαθήσουμε. Το να ξεχωρίζεις είναι πλεονέκτημα όχι μειονέκτημα. Και όλοι το εκτιμούν και το ζηλεύουν ακόμα κι αν δεν το παραδέχονται. Σε μια βόλτα μου στην Κηφισιά παρατήρησα ότι όλες οι πιτσιρίκες ήταν ίδιες. Ίδιο χτένισμα, ίδια χρωματιστά βραχιολάκια, ίδια ρούχα, ίδια παπούτσια. Απόρησα. Τι είδους ανασφάλεια είναι αυτή που τα έκανε μια χαρά κοριτσάκια να μην θέλουν να ξεχωρίζουν από το πλήθος; «Αν πήγαινες τώρα σχολείο ούτε από την αυλόπορτα δεν θα σε άφηναν να περάσεις. Με ντουντούκες εκπρόσωποι των μαθητών θα ζητούσαν να απομακρυνθείς ειρηνικά από το χώρο.» μου ψιθύρισε μια γνώριμη φωνή πίσω από το παράθυρο μιας πουά μπετονιέρας. «Φανταστικέ μου φίλε…. Τι χαμπάρια;»


ΜΠΟΞ

Σκάσε μύτη
Η ανάγκη να νιώθουμε ασφαλείς μας κάνει καχύποπτους και φοβισμένους, πολύ περισσότερο απέναντι σε αυτούς που θέλουμε να μας προσέξουν και να μας εγκρίνουν. Όμως από το να ζεις με την απορία καλύτερα είναι να ζήσεις με την απόρριψη την οποία και κάποια στιγμή –πίστεψε με- θα την ξεπεράσεις, ίσως και να μην την θυμάσαι καν. Η απορία όμως μπορεί να γίνει απωθημένο και τα απωθημένα κάθε είδους είναι κουσούρια που μόνο κακό κάνουν στη ζωή μας. Είναι πολύ ζεστά και άνετα μέσα στα συμπαντικό μας καβούκια όμως σίγουρα όλο και κάποιος άχρηστος τοίχος θα υπάρχει εκεί μέσα που αξίζει να τον ρίξεις για να χωρέσουν μερικοί καινούριοι φίλοι παραπάνω.





Τι γυρεύει αυτό εδώ;
Ένα φρικ προσγειώθηκε στην τάξη, στη δουλειά στην πολυκατοικία σου; (τι; στο αυτοκίνητο σου; Κάλεσε την πυροσβεστική) Ευκαιρία να δείξεις πόσο κουλ κι ανοιχτόμυαλο άτομο είσαι.
• Σκάσε μεγάλο ζεστό χαμόγελο και πιάσε κουβέντα μαζί της.
• Δείξε ενδιαφέρον για τα ενδιαφέροντα της. Ρώτησε την όσα θέλεις να μάθεις χωρίς να γίνεις αδιάκριτη.
• Ενημέρωσε την για τις συνήθειες σας και τις παραξενιές συνάδελφων, συμμαθητών, συμφοιτητών.
• Δείξε της τα κατατόπια.
• Σύστησε την στους υπόλοιπους χρησιμοποιώντας στη διάρκεια των συστάσεων και κάποια αστεία σχολιάκια που θα τη βοηθήσουν να νιώσει πιο κοντά στο κλίμα της παρέας.