Saturday, April 05, 2008

Δεν είναι οι ντοπαρισμένοι οι υποκριτές της ιστορίας αυτής...

Δυστυχώς την εθνική παλιγεννεσία του βέτο ακουλούθησε η συμφορά με την ομάδα της άρσης βαρών. Εθνικά ντροπιασμένοι της χώρας ενωθείτε!!!

Αυτό που με εκνευρίζει όμως περισσότερο είναι τα καραγκιοζάκια οι δημοσιογράφοι: να γκαρίζουν στα κανάλια "το ξέραμε, ειχε βουϊξει ο τόπος κτλ". Αφού το ξέρατε ρε ΝΟΥΜΕΡΑ γιατί δεν το καταγγείλατε; Αλλά βέβαια, τότε που ερχόντουσαν τα μετάλλια πουλούσαν περισσότερο οι τίτλοι των κωλοφυλλάδων σας περι "ελληνικών κυττάρων, εθνικού θριάμβου" και λοιπές νεοναζιστικές παπαριές...

Βέβαια το ΚΚΕ συνεχίζει για άλλη μια φορά να με συγκλονίζει. "Η ντόπα οφείλεται στην εμπορευματοποίηση του αθλητισμού" ΧΑΧΑΑΧΧΑΧΑ ΤΙ ΛΕΤΕ ΡΕ ΖΩΑ, λες και στα σοβιετικά καθεστώτα του ανατολικού μπλοκ δεν κάθιζαν στους αθλητές ενέσεις για άλογα...

Δεν κατηγορώ τους αθλητές. Όλοι παίρνουν ντόπα, ΔΕΝ γίνεται διαφορετικά, εδώ στα σχολικά πρωταθλήματα έχουν μπει για τα καλά τα αναβολικά (κατα τα άλλα ο αθλητισμός απομακρύνει τα παιδιά απο τα "κακά" μονοπάτια...).
Ρε παιδιά, κι εγώ στην θέση τους, αν απολάμβανα τα πριγκηπικά προνόμια που απολαμβάνουν οι αθλητές στην Ελλάδα, αν ήξερα οτι θα βγάζω εκατομμύρια και μετά ο έλληνας φορολογούμενος θα με πληρώνει για όλη μου τη ζωή ως αξιωματικό των ενόπλων δυνάμεων, δεν θα το έκανα;;;

Εγώ έχω τα @@ να το πώ: ναι θα το έκανα. Και θα κορόιδευα όλα τους λοβοτομημένους "εθνικά υπερήφανους" στα μούτρα, χωρίς καμμία τύψη. Τους αξίζει.

Tuesday, April 01, 2008

Όταν οι Σκοπιανοί απέκτησαν χιούμορ...

Δεν θα έλεγα οτι αισθάνθηκα "εθνικά ντροπιασμένος" με τα πρόσφατα εγχειρήματα των Σκοπιανών με το photoshop. Ειδικά με την φώτο του Καραμανλή μάλλον πέθανα στα γέλια.

Τα εγχώρια ΜΜΕ γκαρίζουν για "εθνικιστική υστερία" και για "προκλητικές ενέργειες". Έλεος, αν σκεφτεί κανείς οτι οι εγχώριοι "καλλιτέχνες" μας καλούν να βομβαρδίσουμε την γείτονα χώρα, μας υπενθυμίζουν το πόσο γαμίκουλες είμαστε ως έλληνες, ενώ παράλληλα μέλη της ελληνικής πολιτικής αποκαλούν τους σκοπιανούς "σλαβοαμερικανάκια", "τουρκόσπορους" κι υπανάπτυκτους.

Να υπενθυμίσω σε αυτό το σημείο οτι ο Καραμανλής έχει φάει αρκετό photoshop στη καριέρα του απο έλληνες, αρκεί να δει κάποιος πλακάτ σε πορείες. Η φάτσα του με τη σβάστικα στο κούτελο είναι παλιό ανέκδοτο. Για να μη μιλήσω για το τί κυκλοφορεί στο internet.

Δεν με φοβίζει το Σκοπιανό, όσο και να γκαρίζει το κάθε φασιστόμουτρο οτι θα μας κάνουν "ντου απο παντού". Αυτό που με τρομάζει είναι το πόσο εύκολα καλλιεργείται το μίσος μεταξύ λαών για ένα θέμα που δεν έχει καμμία επίπτωση στις ζωές τους. Το πόσο εύκολα ξεχνάμε τα ΣΟΒΑΡΑ προβλήματα και καταναλώνουμε την φαιά ουσία μας σε λάβαρα, σημαίες και ντουντούκες.

Ντροπή σε όλους μας.

Monday, March 31, 2008

Σώστε το software απο τους δημιουργούς του

Υπάρχουν 2 χτυπητά παραδείγματα στην βιομηχανία λογισμικού για το πώς ένα καταπληκτικό πρόγραμμα που όλοι αγαπήσαμε να πηγαίνει στράφι. Αυτά είναι το winamp και ο firefox, όπου έβαλα πρόσφατα τις τελευταίες τους εκδόσεις στον παλιό μου υπολογιστή (Ρ4 3GHZ) κι έφριξα.

Το πρώτο δεν είναι άλλο απο το Firefox. Όταν βγήκε το προτιμήσαμε όλοι για έναν και κύριο λόγο: ήταν ΓΡΗΓΟΡΟ και ΣΤΑΘΕΡΟ. Τώρα φτάσαμε σε σημείο να ανοίγω το task manager και να βλέπω κάτι 130άρες megabyte να τρώει απο μνήμη, ενώ τα κρασαρίσματα του είναι στην ημερισία διάταξη. Ο μικρός κι ευέλικτος firefox απο αλεπουδίτσα ξανάγινε ο δεινόσαυρος (Mozilla/Netscape) που είχε χάσει την μάχη των browsers πριν 8 χρόνια.

Το δεύτερο είναι το πολυαγαπημένο μου Winamp. Μικρό, γρήγορο, ευέλικτο, απλό, το προτιμήσαμε και το αγαπήσαμε, το πρόγραμμα-σύμβολο της νέας εποχής του διαδικτύου με την ψηφιακή μουσική και τα Ρ2Ρ προγράμματα. Μπροστά του οι δεινόσαυροι Windows Media Player & iTunes ήταν κακόγουστα αστεία στελεχών των εταιριών τους. Εύκολες και γρήγορες playlist, κανένα πρήξιμο με media libraries και παπαριές, ούτε ανούσιες προσθήκες με music stores κτλ. 
Τώρα μάλλον η Nullsoft ζήλεψε τη "δόξα" των 2 ανταγωνιστών του. Το interface του Winamp έγινε τεράστιο για να φιλοξενήσει τις νέες μόδες των libraries, music stores κτλ (αν κι υπάρχει επιλογή για το παλιό skin) ενώ η ταχύτητα απόκρισης του είναι σαφώς μικρότερη απο παλιά. Το πάθημα της έκδοσης 3 (ή μάλλον το φιάσκο που λεγόταν winamp 3) δυστυχώς δεν τους έγινε μάθημα.

Φυσικά είναι πολύ δύσκολο να μείνεις στις παλιές εκδόσεις. Πέρα απο τις όποιες ασυμβατότητες ο κίνδυνος των security holes πάντα καραδοκεί, είμαι σίγουρος οτι τον παλιό firefox τα adware/spyware τον έχουν ψωμοτύρι. Αλλά το παράπονο μένει: γιατί δεν μένεις σε αυτά που έγινες επιτυχημένος; Γιατί ζηλεύεις αυτούς τους οποίους κάποτε νίκησες; 

UPDATE:
ξέχασα να αναφέρω: αυτή την περίοδο χρησιμοποιώ για browser τον Safari της Apple. Μία χαρά προγραμματάκι είναι, γρήγορο και σταθερό. Βάζω προ ημερών το νέο patch-άκι που τον αναθμίζει σε απο 3 σε 3.1 κι αρχίσαν τα προβλήματα: η πρώτη σελίδα που ανοίγω αφού το τρέξω το πρόγραμμα βγάζει waiting cursor για κάτι δευτερόλεπτα (πριν δε το κανε) ενώ ο ίδιος ο Safari όσο και τα διάφορα buttons, textboxes των σελίδων χάνουν το focus τους σε κάτι άκυρες στιγμές...
έλεος δηλαδή! Στο τέλος θα φοβόμαστε να κάνουμε update

Sunday, March 30, 2008

Νεοέλληνες επιχειρηματίες

κατα το εντελώς politically incorrect "αλβανός τουρίστας".

Όπως όλοι σας, έχω συναναστραφεί πάρα πολλές φορές ως πελάτης με κάποιο αφεντικό μικρο-μεσαίας επιχείρησης. Θα σας παραθέσω κάποια κοινά τους χαρακτηριστικά που δεν μπορώ με τίποτα να παραβλέψω:

* μονίμως λείπουν. "Το αφεντικό είναι έξω, είναι σε δουλειές κτλ". Φυσικά το πρώτο που σου έρχεται στο μυαλό είναι οτι είναι κάπου και κλείνει business, μιλάει με προμηθευτές, ή απλά τρέχει σε εφορίες τράπεζες, κτλ.

* στην πορεία αυτό που ανακαλύπτεις είναι οτι είναι σε μια lounge καφετέρεια, πίνει φρέντο (ΑΥΣΤΗΡΑ φρέντο, μη με ρωτήσετε δε ξέρω το γιατί) και μιλάει στο κινητό διαβάζωντας ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ. Το πόσους γραβατωμένους βλέπεις το πρωί στις καφετέριες είναι πραγματικά θαυμαστό.

* την έχουν δει οτι διαφεντεύουν τις τύχες της ανθρωπότητας. Δεν είναι λίγες οι φορές που τους ακούω να λένε "στο δικό μου μαγαζί δεν περνάνε τα συνδικαλιστικά", "σπουδάζεις πολυτεχνείο; ΣΙΓΑ! να σε δω αν μπορείς να σταθείς στην επιχείρηση μου" και φυσικά το all-time classic "εγώ τους υπαλλήλους μου τους 'τρέχω' πολύ". Το τελευταίο το λένε ΟΛΟΙ, μάλλον απο κάνα management handbook θα το διαβάζουν.

* πάντα κάνουν κομπίνα στον συνέταιρο. Δεν υφίσταται σοβαρός νεοέλληνας επιχειρηματίας, που να κλέβει δηλαδή τους πελάτες αν δεν μπορεί να κλέψει πρώτα τον ίδιο το συνέταιρο του. Στην πλειάδα των περιπτώσεων απαντάει "έτσι είναι η ελεύθερη αγορά, το μεγάλο ψάρι τρώει κτλ κτλ". Τώρα τί σχέση έχει αυτό με κλοπές κι απάτες ρωτήστε τον...

* Με το που χρεωκοπήσει βέβαια, ξεχνάει αμέσως την ωμή καπιταλιστική φρασεολογία των 80s και θυμάται τις αριστερές επαναστατικές του ρίζες. "Που είναι το κράτος, θα μας φάνε οι μεγάλοι κτλ"

* Πάντα παίρνει SUV. Πάντα. Με δάνειο.


Επρόσδεκτες περεταίρω προσθήκες!

Friday, March 28, 2008

Ποιό ΣΥΡΙΖΑ ρε παιδιά...

τί μου λένε τώρα για ανερχόμενες δυνάμεις της πολιτικής, ΣΥΡΙΖΑ, Τσίπρας και λοιπές μαλακίες. Η μόνη δύναμη είναι η ΝΔ, αφού με τέτοιους καραγκιόζηδες που έχουμε για αντιπολίτευση θα μείνει στην εξουσία για άλλα 20 χρόνια...

Sunday, March 23, 2008

Μη μασάς ρε Jeronimo!!!

Πάνω που μου είχε γεννηθεί η αφελής αντίληψη οτι θα αφήσουν στην ησυχία του το νέο Αρχιεπίσκοπο να κάνει το έργο του, ήρθε η γνωστή ομάδα των βρυκολάκων Χρυσοπηγής & περίχωρα αυτής, με τη περιβόητη πλέον ανακοίνωση που μας λένε όλους πόρνους & πόρνες.

Καταρχάς είναι σημαντικό να τονιστεί οτι ο Jeronimo είναι κάτι παραπάνω απο αρχιεπίσκοπος, είναι Ιστορικό πρόσωπο: είναι η ΠΡΩΤΗ ιστορικά καταγεγραμμένη περίπτωση σοβαρού ατόμου που προήλθε απο την Εκκλησία της Ελλάδος.

  Αλλά δυστυχώς, η παρακαταθήκη του προκατόχου του είναι μεγάλη. Πώς θα ξεσκατίσει όλη αυτή τη βρωμία απο την Εκκλησία; Όλα αυτά τα φασιστοειδή πρώην τσατσάκια και νυν wanna-be Χριστόδουλους;;; 

  Γενικά εμένα δεν με ενδιαφέρουν τα εκκλησιαστικά, παρα μόνο στο βαθμό που σπάω πλάκα, όπως στην περίπτωση της ανακοίνωσης οτι εκπορνεύομαι. Αλλά επειδή σέβομαι απεριόριστα τον νέο Αρχιεπίσκοπο, δεν θέλω να τον φάνε λάχανο όλοι αυτοί οι γελοίοι...

όπως είπε και ο ίδιος:
"Η Εκκλησία δεν έχει περιθώρια εκπτώσεων και παρεκκλίσεων. Σε όσους όμως αντιμετωπίζουν προβλήματα και φτιάχνουν έτσι τη ζωή τους, δεν μπορεί να επέμβει με αστυνομικά μέτρα"

που στην ουσία εννοεί:
"Εμείς θα λέμε αυτά που πιστεύουμε και σε όσους αρέσουν. Όσοι δεν θέλουν να ακολουθήσουν τα χριστιανικά τελετουργικά, έθιμα κτλ, στα @@ μου!"

Thursday, March 20, 2008

προς δημιουργούς South Park

Matt Stone, Trey Parker, πραγματικά σταματήστε να βγάζετε επεισόδια, αυτή τη ξενέρα κάθε βδομάδα δεν την αντέχω... Αφήστε μας να έχουμε καλή ανάμνηση απο τη σειρά σας

Wednesday, March 19, 2008

Το hacking των ηλιθίων

..κατα το "σοσιαλισμός των ηλιθίων"...
  
  Είχα πρόσφατα μια πολύ "ενδιαφέρουσα" συζήτηση όσον αφορά τα λειτουργικά συστήματα. Ενώ λοιπόν προσπαθούσα να κάνω μία όσο το δυνατόν πιο ψύχραιμη κριτική στο MacOSX με τα καλά και τα κακά του, ο συνομιλητής μου πέταξε την βόμβα: "ναι, αλλά δεν μπορείς να κάνεις τίποτα". Ομολογώ οτι σε πρώτη φάση δεν κατάλαβα καν την πρόταση.

  Η διευκρίνηση που μου δόθηκε όμως ήταν ακόμη πιο βλακώδης: "δεν μπορείς να του πειράξεις τον κώδικα!". Το συγκεκριμμένο άτομο να προσθέσω οτι όχι απλά δεν έχει γνώσεις προγραμματισμού, αλλά ούτε script-άκι σε DOS δεν ξέρει να φτιάξει.

  Αλήθεια, ποιό είναι το ποσοστό ακόμα και των power-users οι οποίοι έχουν ανάγκη να παρεμβαίνουν στον πηγαίο κώδικα του λειτουργικού τους; Ένας που τρέχει μαθηματικούς αλγορίθμους, ένας που δουλεύει σε 3D modelling ακόμη κι ένας software developer νομίζετε οτι (δουλειά δεν έχει να κάνει) κάθεται ψάχνει στις εκατομύρια γραμμές κώδικα να αλλάξει κάτι;

  Σίγουρα κάποιες επιχειρήσεις, όπως και κάποιοι administrators θέλουν κάτι τέτοιο. Αλλά ο μεμονωμένος χρήστης; Προφανώς το να πειράξεις κάνα XF86config δεν ανήκει σε αυτή τη κατηγορία... αν και πολλοί ΑΥΤΟ θεωρούν αλλάζω τον κώδικα του λειτουργικού (!!!)

  Βέβαια η ιδέα και μόνο οτι το σύστημα μου είναι ανοικτό, είναι ικανή να σε κάνει να αισθανθείς μεγάλος χακεράς. Ακόμη κι αν θεωρείς το tweaking ως hacking! Το κίνημα του Open Source, το οποίο (αναγκάζομαι να επαναλάβω) εκτιμάω ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΑ, εκτός απο τα τόσα και τόσα καλά του δημιούργησε στρατιές ηλιθίων που την είδαν χακεράδες. Αν δεν το έχετε κάνει ήδη, διαβάστε το κλασσικό πλέον κειμενάκι "Τα ημερολόγια ενός Χάκερ" που περιγράφει τόσο χαρακτηριστικά αυτή τη κατηγορία ανθρώπων.

Saturday, March 15, 2008

Ένα μικρό update

γειά χαρα! έχω να ανακοινώσω οτι (ναι) ζώ, παρουσίασα ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ την διπλωματική όπου πήγε μια χαρά κι έφυγε μία παραπάνω έγνοια απο το κεφάλι μου.. 2 ακόμη μαθήματα λοιπόν για Ιούνη, να δώσω το TOEFL και φυσικά να στείλω τις αιτήσεις για τα μεταπτυχιακά...

Η πικρή αλήθεια είναι οτι έχω απηβδήσει... Όμως, το κίνητρο ενός TOTALLY ξέγνοιαστου καλοκαιριού, όπου θα χω πτυχίο, invitation για μεταπτυχιακό, και θα μαι όλη μέρα στην παραλία να πίνω φρέντους είναι πάρα πολύ μεγάλο!!!

Tuesday, March 11, 2008

Ο Λεμονής τους χάλαγε...

ΕΛΕΟΣ επιτέλους σε αυτή τη χώρα να αλλάζουμε προπονητές για την πλάκα μας. Η δήλωση του Πέτρου Κόκκαλη ήταν αρκετά χαρακτηριστική, "κάτι πρέπει να αλλάξει, ας αλλάξουμε τον προπονητή"... Ρε είμαστε σοβαροί;;;

Δηλαδή τί τους χάλασε; Η καλή παρουσία φέτο στην Ευρώπη; Το 4-0 με τον ΠΑΟ; Το καλό κλίμα στα αποδυτήρια; Όλοι συμφωνούσαν οτι ήταν λόγω Λεμονή. Επειδή δηλαδή είμαστε -1 απο τον ΠΑΟ κι όχι +12 όπως άλλες χρονιές πρέπει στα μέσα της χρονιάς να τα ισοπεδώνουμε όλα;

Και καλά ο Ντέμης με το Φερέρ. Αυτός πες τρίζει η καρέκλα του και κάνει κινήσεις απελπισίας. Ο Κόκκαλης τί φοβάται δηλαδή; Μη κάνει ντου η 7 στα γραφεία της ΠΑΕ; Αλλά τί να πεις, τον Αρσέν Βεγκέρ να φέρναν στην Ελλάδα δε θα βγαζε περίοδο ανάμεσα σε δυο παρελάσεις...

Να τους δω τώρα που θα ψάχνουν στο εξωτερικό τον κάθε τουρίστα...

Monday, March 03, 2008

Και τώρα δίαιτα!... :((


Χριστούγεννα + εξεταστική Γενάρη είναι φονικός συνδυασμός για κάθε φιλήδονο κορμί όπως το δικό μου. Καλά, όχι οτι μου φταίνε οι τελευταίοι διόμισυ μήνες, η αλήθεια είναι οτι το 'χω γαμήσει τα τελευταία 2 χρόνια.

Επειδή λοιπόν το σωματικό βάρος, οι δίαιτες, η διατροφή κτλ είναι πολύ in στις μέρες μας, κι ΟΛΟΙ συνεισφέρουν λίγο-πολύ με δικές τους "προσωπικές" ιστορίες+θεωρίες στην συσσώρευση "λαϊκής σοφίας", είπα κι εγώ τώρα στην πρεμιέρα της δίαιτας μου να συμμετάσχω ενεργά!

Καταρχάς όταν κάποιοι λένε οτι "κάνω δίαιτα=αλλάζω τρόπο ζωής" έχουν απόλυτο δίκιο. Έχω συνδυάσει ΤΟΣΕΣ πολλές καθημερινές μου δραστηριότητες με το φαϊ, γι αυτό έχω παχύνει. Για παράδειγμα, τώρα είχα βγει έξω κι όταν μύριζα φαγητό μπορούσα να κρατηθώ (κι ήταν μπροστά μου το φαγάδικο), αλλά εκεί που έπαθα στερητικό σύνδρομο είναι τώρα που έκατσα στον υπολογιστή. Έχω συνδυάσει κάθε παθητική μου δραστηριότητα στον υπολογιστή (πχ να βλέπω ταινίες, επεισόδια σειρών, youtube κτλ) με το φαϊ, που τώρα δυσκολεύομαι απίστευτα να ανταπεξέλθω ακόμη και σε κανονικές δραστηριότητες...

Δεύτερον, αναπολώ τα χρόνια που έτρεχα στα γυμναστήρια να γίνω σφίχτης. Εντάξη, ήταν η απίστευτη παρακμή (πρωτεϊνες, συζητήσεις στο gym με κάγκουρες για τρικέφαλους, κτλ) αλλά μπορούσα τότε να τρώω ΑΠΙΣΤΕΥΤΕΣ ποσότητες χωρίς να έχω κανένα πρόβλημα... Τώρα πλέον που χρόνος κι υπομονή..

Και τρίτον και Σ Η Μ Α Ν Τ Ι Κ Ο Τ Ε Ρ Ο Ν:
Επειδή βλέπω με πόνο ψυχής τα λαμπρά νιάτα της Ελλάδος να προβληματίζονται για το πόσο γυμνασμένοι πρέπει να είναι για να αρέσουν στις γκόμενες, καλούμαι να επιτελέσω εθνικό έργο ΚΑΤΑΡΡΙΠΤΩΝΤΑΣ αυτόν τον μύθο για τον σωματότυπο που προτιμούν οι γυναίκες.
Οι σφίχτηδες ίσως να άρεσαν στα 80s, όχι τώρα. ΟΥΤΕ ΟΜΩΣ οι "Ρουβάδες" με τους απλά καλοσχηματισμένους κοιλιακούς. Ο σωματότυπος που αποδεδειγμένα προτιμούν οι γυναίκες ανα τους αιώνες, είναι αυτό που λέμε εδώ στην Κρήτη η "λινάτσα".

Αυτός ο οποίος είναι "λινάτσα" είναι πολύ αδύνατος. Αλλά ΟΥΧΙ ο τύπος αδύνατου άντρα απο δίαιτες ή απλά σωματότυπο. Είναι αυτός που έχει ΚΑΕΙ στους μπάφους. Είναι αυτός που έχει ΛΙΩΣΕΙ απο την κόκα. Που ΓΑΜΗΣΕ το μεταβολισμό του απο τις συνεχόμενες αγρυπνίες για clubbing.

Είτε είναι λοιπόν ο άπλυτος σανδαλοφόρος μπαφιάρης, είτε ο λοβοτομημένος dance/trance-ας, είτε το καμμένο απο την κόκα πλουσίοπαιδο, ΕΚΕΙ πρέπει να ποντάρετε νέοι μου έτσι για μια λαμπρή ερωτική σταδιοδρομία, κι όχι σε δίαιτες γυμναστήρια και λοιπά ξεπερασμένα. Περιττό φυσικά να αναφέρω οτι η παραπάνω φυσική κατάσταση πρέπει να συνδυάζεται με το ανάλογο υφάκι.

Είναι τρομερό το πώς οταν κάνει δίαιτα, να αποφύγεις δηλαδή το φαϊ, τελικά το μόνο που σκέφτεσαι είναι αυτό... Το τοστάκι άραγε πόσες θερμίδες έχει;;

Sunday, March 02, 2008

Μα είναι σοβαρό θέμα το Σκοπιανό;

  Δηλαδή τί θα κάνουν οι σκοπιανοί, απόβαση; Φυσικά κάτι τέτοιο θα βόλευε πάρα πολύ φασιστόμουτρα τύπου Παπαθεμελή, Ψωμιάδη, Άνθιμου, Θεοδωράκη κτλ αλλά η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική.

  Βλέπω στην τηλεόραση τα συλλαλητήρια στα Σκόπια και φρικάρω. Ξέρω οτι το ίδιο θα γίνει κι εδώ. Είναι τρομερό πώς επιλέγουν οι άνθρωποι να τρώγωνται για τα πιο άκυρα θέματα, θέματα που δεν έχουν απολύτως κανένα αντίκτυπο στην καθημερινότητα τους και δεν έχουν καμμία επίδραση στην ποιότητα ζωής τους. Αν αυτό δεν είναι ένα θέμα για να ξεχνάνε οι άνθρωποι τα πραγματικά τους προβλήματα τότε τί είναι;

  Είμαι της πάγειας άποψης οτι αυτά τα ζητήματα πρέπει να κλείνουν πάρα πολύ γρήγορα. Μου έχουν πει έγκυρες πηγές οτι η Μακεδονία του Φιλίππου είχε και κομμάτια απο τα σημερινά Σκόπια. Επομένως η επιλογή του ονόματος "Βόρεια/Άνω Μακεδονία" θα έδινε λύση και θα ξεμπερδεύαμε μια κι έξω, 15 χρόνα πριν χωρίς να ανοίξει ρουθούνι. Κι αυτό γιατι μέσα σε αυτά τα 15 χρόνια δημιουργούνται στο πολιτικό οικοσύστημα ιδανικές συνθήκες για την άνθιση κάθε λογής παράσιτου-φασιστόμουτρου, που αποπροσανατολίζουν την κοινή γνώμη απο τα πραγματικά προβλήματα.

  Αλλά αυτοί είμαστε δυστυχώς. Η απαγγελία της επιστολής του Μική Θεοδωράκη απο τον Λάκη Λαζόπουλο, ανάμεσα στα αστεία με κλανιές, μπροστά σε ένα αποσβολωμένο απο εθνική έκσταση πλήθος, είναι η πιο δυνατή εικόνα που περιγράφει την σημερινή μας κατάσταση.

Monday, February 25, 2008

Αταίριαστε τα θελες και τα παθες

Μπορεί να απέχω αυτόν το καιρό απο την ενεργό δράση καθώς είμαι αποροφημένος τόσο απο τα πανάθλια μαθήματα της εξεταστικής (μηχανικές) όσο και με το αποχετευτικό σύστημα στο Βυζάντιο (έτσι αποκαλώ χαϊδευτικά τη διπλωματική μου), αλλά αυτό δεν σημαίνει οτι δεν μπορώ να αποδεχτώ την ευγενική πρόσκληση του αταίριαστου να παίξω το εξής παιχνίδι.

Επιγραμματικά, ανοίγεις το κοντινότερο βιβλίο απο την θέση που κάθεσαι στην σελίδα 123 και γράφεις απο την 5η μέχρι την 8η πρόταση.

Φυσικά το βιβλίο που έχω την ατυχία να βρίσκεται δίπλα μου είναι το κατάπτυστο "Τεχνική Μηχανική - Στατική", του μαθήματος που γράφω αύριο. Ένα έκτρωμα της παγκόσμιας βιβλιογραφίας, μία ύβρις στην ανθρωπότητα και τις αξίες της, ένα εργαλείο ισοπέδωσης συνειδήσεων και διαφθοράς του πνεύματος.

Αναπαράγω με απαίχθεια κι αποτροπιασμό τις προτάσεις που κλήθηκα να σας μεταφέρω, πάντα στην σελίδα 123:
"Τέσσερις ξυλόμπροκες της ίδιας διαμέτρου τοποθετούνται σ' ένα πίνακα. Δύο σκοινιά περνούν γύρω απο τις ξυλόμπροκες και τραβιούνται με δυνάμεις όπως φαίνονται στο σχήμα. Να υπολογιστεί η διάμετρος τους, αν το συνισταμένο ζεύγος που ασκείται στον πίνακα είναι 485lb*in αριστερόστροφο"

Παρακαλώ να συνεχίσουν το παιχνίδι τα εξής άτομα (βασικά αυτοί που ξέρω οτι θα μπουν στον κόπο να το παίξουν)
black fairy, rania, δείμος

Thursday, February 14, 2008

Η φιλοσοφία της καταστροφολογίας

Η καταστροφολογία υπήρχε πάντοτε 
Εγώ θυμάμαι απο το δημοτικό κάθε τον "δάσκαλο" μας να λέει οτι έρχεται πόλεμος με την Τουρκία. Αυτό μας το έλεγε κάθε βδομάδα, κάθε μήνα, και τα 6 χρόνια που τον είχαμε. Κάθε γεγονός της επικαιρότητας (απο αερομαχίες στο Αιγαίο μέχρι το σκάνδαλο Κοσκωτά) ερμηνευόταν υπο αυτό το πρίσμα. Μετά ο πόλεμος με τους Τούρκους έγινε 3ος Παγκόσμιος, ενώ όσο πλησίαζε το 2000 το πράγμα έλαβε ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις, κι όλοι μιλούσαν πλέον για τον ερχομό της Αποκάλυψης.
Μην μπορώντας να βρουν κάτι μεγαλύτερο απο την ίδια την Αποκάλυψη, οι άνθρωποι στράφηκαν σε πιο προσγειωμένα πράγματα: μετανάστευση, φόβος τρομοκρατίας, γρίπη τον πτηνών και τώρα το περιβάλλον.
Πιστεύω οτι είναι χάσιμο χρόνου να επιχειρηματολογώ για το πόσο αγαπάνω το περιβάλλον. Αυτό εννοείται και πρέπει να ναι κανείς άρρωστος για να θέλει το τέλος του οικοσυστήματος. Ακριβώς λοιπόν επειδή αγαπάω τόσο πολύ το περιβάλλον, πιστεύω οτι του κάνει ζημιά αυτή η καταστροφολαγνεία των ΜΜΕ.
Η ρήση του προέδρου της Βραζιλίας Λούλα είναι χαρακτηριστικότατη:
"αν έχουν δίκιο όσοι λένε οτι το δάσος του Αμαζονίου είναι καταδικασμένο να αφανιστεί, τότε ας το κόψουμε εμείς μια ώρα αρχίτερα να βγάλουμε κέρδος".
Τί σημαίνει το παραπάνω; Οτι όταν περάσεις στην κοινή γνώμη την ιδέα οτι "το περιβάλλον είναι καταδικασμένο, η ζημιά πλέον είναι μη-αναστρέψιμη", τότε οι άνθρωποι δεν θα μπουν καν στον κόπο να κάνουν κάτι για το πρόβλημα, λόγω του τελεσίδικου της κατάστασης. Όλες λοιπόν αυτές οι λέρες των ΜΜΕ που το παίζουν υπερασπιστές του περιβάλλοντος, είναι ουσιαστικά ένα σοβαρό κομμάτι του προβλήματος.

Tuesday, February 12, 2008

Το τέλος του δον Λορέντζο

 Πάει κι ο Φερέρ. Απομένουν τα τυπικά για να αποχωρήσει απο την τεχνική ηγεσία της ΑΕΚ, πράγμα που με φέρνει σε έντονους προβληματισμούς.

  Αυτός δεν ήταν ο "θεός", η "προπονητάρα", κτλ κτλ; Ειλικρινά δεν είχα ακούσει τέτοιους διθυράμβους για κανένα άλλο προπονητή. Τότε φυσικά εγώ έλεγα οτι αυτός (όπως κι όλοι) θα "φύγει νύχτα" κι όλοι μου λέγανε όχι, αυτός είναι ο καλύτερος προπονητής που έχει περάσει ποτέ απο την Ελλάδα.

 Και πράγματι, ο Φερέρ ήταν ένας καταπληκτικός προπονητής. Αλλά δεν είναι εκεί το θέμα. Στην Ελλάδα δεν πρόκειται να "στεριώσει" ΚΑΝΕΙΣ προπονητής και είναι άπειρα τα παραδείγματα. Δεν υπάρχουν εδώ φαινόμενα Αγγλίας, όπου ο manager μένει χρόνια ολόκληρα στην ομάδα, την στήνει (ή χαλάει και ξαναφτιάχνει) όπως θέλει αυτός, και προγραμματίζει σε βάθος χρόνου.

  Κρίμα, γιατι του άξιζε όχι άλλη μία, αλλά πολλές ευκαιρίες. Αλλά εδώ ο όχλος στις πρώτες αποτυχίες θέλει αίμα κι ανθρωποθυσίες, ακόμη κι αν γίνεται αυτό στα μέσα της περιόδου.

Sunday, February 10, 2008

Αλέξης Τσίπρας: ένα τίποτα με μπόλικο καθόλου

  Σήμερα ο ΣΥΝ εκλέγει το νέο του πρόεδρο, ενώ εδώ και μέρες οι βουλευτές του ευαγγελίζονται το τέλος του δικομματισμού, με αφορμή την άνοδο των ποσοστών του κόμματος τους στις εκλογές.
  Αυτό όμως που λίγες φορές τους λένε οι δημοσιογράφοι (και ποτέ δεν απαντάνε οι ίδιοι ευθέως) είναι το πόσο στενά συνδέεται η άνοδος του ΣΥΝ με την πτώση του ΠΑΣΟΚ. Απέκτησε ξαφνικά ο ΣΥΝ κυβερνητική πρόταση και δεν το ξερα; Το να πηγαίνεις με το μέρος των συνδικάτων σε κάθε σύγκρουση με την κυβέρνηση δεν είναι πολιτική πρόταση. Όπως επίσης και να αοριστολογείς για το πόσο καλή είναι η Αριστερά.
  Όλα τα παραπάνω τα ξέρει πολύ καλά ο Αλαβάνος. Δεν μου αρέσει να κάνω υποθέσεις για τις προθέσεις ανθρώπων, αλλά δε νομίζω να πιστεύει ο απερχόμενος πρόεδρος του ΣΥΝ οτι αυτή η άνοδος του κόμματος του θα συνεχίσει επ' άπειρο. Γι' αυτό κι είπε να ανακατέψει λίγο την τράπουλα. Δεν έχει τίποτα να χάσει, σε τελική ανάλυση φεύγει ως ήρωας.
  Σε αυτό το σημείο μπαίνει ο Αλέξης Τσίπρας. Ένας άνθρωπος που το μόνο που έχει να επιδείξει είναι η μικρή του ηλικία και σε όποια συνέντευξη τον έχω ακούσει με δυσκολία μπορώ να ξεχωρίσω κάτι πραγματικά ουσιώδες παρα μόνο ευχολόγια και διαπιστευτήρια αριστεροσύνης. "Ο ΣΥΝ θα γίνει η νέα μεγάλη πολιτική πρόταση". Δηλαδή τί; Απο το 5-6 θα πάει στο 9%; Εδώ το ΚΚΕ δεν κινδυνεύει απο αυτούς, το ΠΑΣΟΚ θα χτυπήσουν;!
  Εμένα πλέον εικόνες του στυλ "τα ελεύθερα νιάτα που κάνουν Κατάληψη" δεν με συγκινούν (βλέπε φώτο). Ούτε οι αοριστολογίες για σοσιαλιστικούς παραδείσους, ούτε οικονομικές ευημερίες χωρίς στοιχεία και πρόγραμμα.

  Ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει να προσφέρει τίποτα στο πολιτικό σκηνικό της χώρας, εδώ άλλοι με πολύ μεγαλύτερη προσωπικότητα, παιδεία και βάθος σκέψης (βλ ΓΑΠ) απέτυχαν παταγωδώς. Παρ' όλα αυτά ο ερχομός του νέου αριστερού μεσσία θα γεμίσει άκρως ξεκαρδιστικά κείμενα τις σελίδες της Ελευθεροτυπίας, προς τέρψην μου όπως και του κάθε αναγνώστη που εκτιμάει την καλή σουρεαλιστική φαρσοκωμωδία.

ΥΓ1: και για να μην λέτε οτι τον σταύρωσα πριν καλα-καλά βγει, αφήνω ένα περιθώριο να δω τί αντιπολίτευση θα κάνει
ΥΓ2: και θα βγει φυσικά, μη μου πείτε οτι έχει καμμιά ελπίδα ο Κουβέλης...

Thursday, February 07, 2008

All hail to Shadowcaster the Master

  USER magazine... τί εποχές κι αυτές... Όλοι οι παλιοί αναγνώστες θα θυμούνται τον μεγάλο τον τρομερό τον ανυπέρβλητο Παύλο Δημόπουλο ΑΚΑ "Shadowcaster".
  Ήταν τότε η χρυσή εποχή των PC games: XCOM, Civilization, Indiana Jones, Master of Orion, X-Wing, Realms of Arkania και τόσα άλλα. Στον ελληνικό περιοδικό τύπο μεσουρανούσαν 2 περιοδικά, το PC Master και το USER. 
  To πρώτο ήταν γενικά πιο σοβαρό. Η δομή του είχε μία συνοχή, οι συντάκτες πιο αντικειμενικοί, ενώ οι στήλες του κάλυπταν όλο το φάσμα του κόσμου της Πληροφορικής τότε.
  Το δεύτερο... χα. Το USER ήταν μία πλάκα. Ένας χαβαλές, ένα αστείο. Η δομή του περιοδικού άλλαζε συνεχώς, υπήρχε ελάχιστη συνοχή ενώ οι συντάκτες έγραφαν ότι τους κατέβαινε.
 Ήταν ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ έντυπο που έχει βγάλει ποτέ ο ελληνικός Τύπος. Δεν ήθελε να είναι σοβαρό. Δεν ήθελε να είναι η βίβλος του ανερχόμενου ελληναρά γκατζετάκια όπως το RAM. Δεν ήθελε να είναι το χαζοχαρούμενο περιοδικό για "όλους εμάς τους υπόλοιπους" όπως το "Computer για όλους". Δεν έπαιρνε τον εαυτό του τόσο στα σοβαρά όσο το PCMaster. Ήταν απλά μια παρέα καμμένοι κομπιουτεράδες, που γούσταραν το καλά pc games κι έγιναν ήρωες στα μάτια του 13χρονου τότε γράφωντος.
  Ένας απο αυτούς όμως ξεχώριζε, κι ήταν ο φοβερός και τρομερός Παύλος Δημόπουλος, με το ψευδώνυμο Shadowcaster, ευθεία αναφοφορά στο θρυλικό adventure Shadow of the Comet και τον αγαπημένο του συγγραφέα HP Lovecraft.
  Τα reviews του ήταν αρκετά μακρυά απο το να χαρακτηριστούν τεχνικώς άρτια. Δεν ήταν λίγες οι φορές που θυσίαζε ολόκληρες παραγράφους στο να γράφει για τους Megadeth απο το να περιγράψει κάποια τεχνικά χαρακτηριστικά του παιχνιδιού. Επιπλέον, έτρωγε τα απίστευτα κολλήματα. Αν δεν του καθόταν καλά ένα παιχνίδι, δεν υπήρχε περίπτωση να εκτιμήσει καμμία του αρετή (βλ. Kings Quest, Colonization κτλ).
  Όμως, είχε αυτό που ο Τσουρινάκης (ο αντίστοιχος συντάκτης στο PCMaster)  δεν μπορούσε σχεδόν ποτέ να κάνει: να σου μεταφέρει το feeling του παιχνιδιού, να σου δώσει την αίσθηση του πώς είναι να μπαίνεις στον κόσμο του, πώς να εγκλιματίζεσαι σε αυτό. Δεν είναι λίγα τα reviews του που έχουν γράψει ιστορία τόσο για το χιούμορ τους, τις εξω-game-κές αναφορές τους όσο και για την τρομερή διεισδυτικότητα σκέψης και κριτικής του.
  Η δε θρυλική του στήλη "Spell Shop", όπου έγραφε τις λύσεις για τα διάφορα RPG/adventures, ήταν το κάτι άλλο. Ο Shadowcaster είχε τόσο ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ ικανότητα γραφής που διάβαζα τις λύσεις, ακόμη και σε adventures που δεν είχα παίξει, και ήταν σαν μυθιστόρημα. Και φυσικά οι περιφημοι πρόλογοι του έχουν γράψει ιστορία, με θεματολογία που κυμαίνεται απο τον γαύρο μέχρι τους Paradise Lost ή τους τελευταίους κανόνες του DnD.

  Ο καιρός πέρασε, τα games άλλαξαν, η αγορά άλλαξε κι εν τέλει το USER έκλεισε. Εγώ τα adventures τα έχω σχεδόν κόψει, το ίδιο και τα pen and paper RPG. Ούτε καν hardcore pc user δεν είμαι πλέον, τις γραμμές αυτές τις γράφω σε mac.

  Τώρα το παλικάρι δεν ξέρω που βρίσκεται, με 2-3 έρευνες που έκανα στο internet δεν βλέπω να γράφει πουθενα πλέον, αλλά Παύλο αν διαβάσεις ποτέ αυτές τις γραμμές, να ξέρεις οτι απο δω και πέρα ότι post γράφεται για games, RPG και το γαύρο είναι αφιερωμένα σε σένα.

HAIL to the black knight of Tempus!

Monday, February 04, 2008

Ο Hoffman είναι ΗΘΟΠΟΙΑΡΑ

...κι όχι ο γνωστός.

  Μιλάω φυσικά για τον υπέροχο Philip Seymour Hoffman ο οποίος μπορώ να πώ ότι είναι απο τους ηθοποιούς που ξεχωρίζω τα τελευταία χρόνια. Το όσκαρ το άξιζε με τα χίλια (ως Truman Capote), στο "Almost Famous" με συγκίνησε ενώ στο "Charlie Wilson's War" απλά με συγκλόνισε.

  Χαίρομαι ιδιαίτερα όταν βλέπω τόσο ταλαντούχους ηθοποιούς, όχι μόνο επειδή υποκριτικά είναι τόσο πολύπλευροι, αλλά κι επιπλέον επειδή ξεφεύγουν απο το στερεότυπο του μεγάλου ηθοποιού ο οποίος πρέπει να είναι γόης, ή τουλάχιστον συμπαθητικός.

Εύγε!

ΥΓ: δείτε το "Charlie Wilson's War", υπέροχο.

Sunday, February 03, 2008

Περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ εναντίον ΠΡΕΖΑ TV

Το συγκεκριμμένο άρθρο στο ΠΡΕΖΑ TV με έβγαλε έξω απο τα ρούχα μου, δίνωντας μου παράλληλα το έναυσμα να γράψω για ένα θέμα που απέφευγα αρκετό καιρό τώρα, λόγω του ότι υπάγεται στην κατηγορία του meta-blogging.

Είναι γεγονός οτι το μιντιακό καθεστώς της Ελλάδος έχει χάσει το έδαφος κάτω απο τα πόδια του λόγω των blogs. Η χαρά μου είναι απερίγραπτη όταν γνωρίζω οτι ο κάθε βρωμερός τρισάθλιος χαφιές γλοιώδης δημοσιογραφίσκος χτυπάει το σκατοκέφαλο του στο τοίχο βλέπωντας οτι ΔΕΝ είναι ο μόνος πλέον μου έχει βήμα λόγου σε αυτήν την κοινωνία.

Και τους βλέπεις... ΤΟΣΟ φαρμάκι, ΤΟΣΑ και τόσα κείμενα να γράφουν τα γελοία υποκείμενα ενάντια στα blogs, ανακατεμένα με τα γνωστά γλοιώδη κλισέ τους για το "πόσο η κακούργα τεχνολογία διαφθείρει την κοινωνία", "πού πάει ο κόσμος", αποκαλύπτωντας εν τέλει τις ΒΑΘΙΑ ΑΝΤΙΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ιδεολογίες τους οτι δεν πρέπει ο καθένας να έχει δικαίωμα λόγου.

Όσο για το συγκεκριμμένο περιοδικό; ΧΑ! Τί να πουν και οι κριτικοί κινηματογράφου; Μία απο τις πιο ΕΛΕΙΝΕΣ και ΤΡΙΣΑΘΛΙΕΣ κατηγορίες αρθρογράφων. Κάτι αγάμητοι, παρηκμασμένοι ψευτοκουλτουριάρηδες που ΘΑΒΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ για να το παίξουν ψαγμένοι κι υπεράνω... Έτσι ρε, στη πίεση! Άντε με το καλό να κλείσει και το κωλοπεριοδικό σας... μα έτσι κι αλλιώς τις καλύτερες κριτικές ταινιών σε blogs τις έχω διαβάσει.

Σίγουρα δεν μου αρέσουν όλα τα blogs, κι αυτό είναι ΠΡΟΦΑΝΕΣ αφού δεν συμφωνώ με όλους τους ανθρώπους. Αλλα γουστάρω την όλη φάση του να παίρνει ο καθένας ένα πληκτρολόγιο και να γράφει ότι θέλει. Εκτός του ότι είναι ελευθερία λόγου, έχει και την γαργαλιστική αίσθηση οτι κάνεις έστω κι απειροελάχιστη ζημιά στην εγχώρια δημοσιογραφική λέρα.

Friday, February 01, 2008

Κάποιες σκέψεις για το debate των Δημοκρατικών

061207Obama.jpg

Απο την αρχή της αμερικάνικης προεκλογικής εκστρατείας έχω στηρίξει τον υποψήφιο των Δημοκρατικών Μπάρακ Ομπάμα. Φυσικά η επιλογή αυτή γίνεται καθαρά απο ένστικτο, αφού δεν είμαι πολίτης των ΗΠΑ έτσι ώστε να έχω ζήσει την επίδραση των πολιτικών των Ομπάμα και Κλίντον όταν ήταν γερουσιαστές.

Γι αυτό λοιπόν στηρίζομαι καθαρά στις θέσεις που πρεσβεύουν. Ο Ομπάμα δείχνει πιο φιλελεύθερος, πιο προοδευτικός, πιο φιλειρηνικός, ενώ όντας ένας νέος πολιτικός πιστεύω οτι θα δώσει ένα νέο πρόσωπο στην κυβέρνηση των ΗΠΑ.

Η αλήθεια όμως είναι οτι δεν τον κόβω να βγαίνει, γιατι με τηλεοπτικά κριτήρια είναι πολύ κατώτερος της Χίλαρυ. Στο χθεσινό debate έδειχνε πιο νευρικός, πιο μπερδεμένος ενώ αναμασούσε κάποια προφανή πράγματα του στυλ "συμφωνούμε όλοι οτι υπάρχουν προβλήματα".

Άβυσσος η ψυχή του ψηφοφόρου. Η Χίλαρυ είναι λευκή, πλούσια, με πολιτική προϊστορία και παρ' όλα αυτά έχει μεγαλύτερη διείσδυση στους μετανάστες και στις μειονότητες απο τον αφροαμερικανό κι αδοκίμαστο Ομπάμα, ο οποίος μάλιστα έχει και την στήριξη των Κέννεντυ!!!... Πώς εξηγήται αυτό;

Tuesday, January 29, 2008

Εγώ όμως δε σε πήγαινα...

arc_pro.jpg
  Φυσικά και λυπήθηκα. Σε ελάχιστους ανθρώπους αξίζει τέτοιο τέλος και, εντάξη τώρα, ο Χριστόδουλος δεν ήταν ένας απο αυτούς.

  Παρ' όλα αυτά, βλέπωντας τα αφιερώματα που γίνονται στην τηλεόραση, δεν μετανιώνω για όποια άποψη κι αν εξέφρασα γι αυτόν. Όταν ξαναείδα μάλιστα το βίντεο με την συγκέντρωση για τις ταυτότητες, αισθάνθηκα τον ίδιο αποτροπιασμό με τότε. Ξαναήρθαν στο μυαλό μου τα δημαγωγικά κυρήγματα, οι λαϊκισμοί, η ¨Δεξιά χείρα του Κυριου", τα σκάνδαλα, η σκοτεινή αδερφότητα της Χρυσοπηγής, ο Βαβύλης και οι κομμάντος στους Αγιους Τόπους...

  Φοβάμαι οτι ο διάδοχος του θα είναι ακόμη πιο ακραίος στην προσπάθεια του να τον αντιγράψει. Όσο κι αν κάποιοι προσγειωμένοι ιερείς έχουν δηλώσει "όχι άλλη Χρυσοπηγή", φοβάμαι οτι η συγκεκριμμένη σέκτα είναι ακόμη ισχυρότατη.

  Τέλος, να προσθέσω οτι δεν αισιοδοξώ για τον νέο αρχιεπίσκοπο, η Εκκλησία δεν αλλάζει κι έχει την δική της ατζέντα. Εντάξη, μπορεί να μην πρόλαβε ο Χριστόδουλος να πραγματοποιήσει το όραμα του για ένα βυζαντινού τύπου καθεστώς, αλλά κατάφερε να διεισδύσει τα ράσα ακόμη πιο βαθιά σε κάθε τομέα της δημόσιας ζωής.

  Είναι βαριά η παρακαταθήκη του Χριστόδουλου, αν είσαι χριστιανός είναι πολύ λογικό να κλαις για τον χαμό του.

Saturday, January 26, 2008

Η ζωή μου με το mac... (τα καλά)

Το macbook είναι γρήγορο, και με το MacOSX ΠΟΛΥ γρήγορο. Για πρώτη φορά αισθάνομαι επιτέλους οτι έχω ένα σύστημα το οποίο δεν "πνίγεται" απο το λειτουργικό του. Οι εφαρμογές ανοίγουν και κλείνουν ακαριαία, τρέχουν smoooothly ενώ ποτέ δεν αισθάνεσαι οτι έχεις φτάσει το σύστημα στα όρια του. 

Το MacOSX είναι και πολύ ορθολογικό επίσης. Για την ακρίβεια, είναι το πιο τακτοποιημένο, λογικά στημένο και intuitive λειτουργικό συστημα που έχω χρησιμοποιήσει. Έχει πάρει (ή μάλλον του έχουν πάρει) τα καλύτερα στοιχεία απο linux και windows.
Η εγκατάσταση/απεγκατάσταση εφαρμογών είναι drag n drop, η διαχείριση τους πανεύκολη, ενώ ΔΟΞΑ ΤΟΝ ΓΙΑΧΒΕ δεν υπάρχει registry (το MacOS είναι UNIX-based) , με ότι οφέλη συνεπάγεται αυτό!!!! (οι βετεράνοι των windows ξέρουμε καλά..). Μπράβο Apple!!!

Τί να πει κανείς για το multitasking; Έχω διπήρυνο επεξεργαστή, 2GB μνήμη (ένα μέσο σύστημα δηλαδή) και το λειτουργικό κυριολεκτικά πετάει! Το δε switching μεταξύ εφαρμογών; Μόνο το spaces να δείτε, το πόσο ωραία διαχειρίζεται τα workspaces και θα πάθετε πλάκα! Δεν (αν κ δεν έχει τα 3d που αρέσουν στον vpapanik ;)

Ο δε finder (ο αντίστοιχος windows explorer), όσο και ξενίσει στην αρχή με κάποιες ιδιαιτερότητες του, όταν τον συνηθίσει κανείς είναι πολύ ανώτερος και φυσικά ΑΠΕΙΡΕΣ φορές πιο γρήγορος απο τους αντίστοιχους των windows, linux. Στις δε επιλογές εμφάνισης φακέλων, το cover flow είναι κάτι το εξαιρετικό.

Φωτογραφίες, βίντεο κτλ όλα διαχειριζονται τέλεια απο τα built-in προγράμματα, έτσι κι αλλιώς σε αυτά η Apple το ξέρουμε είναι κορυφή. Η οθόνη είναι απλά ΚΟΡΥΦΗ, δεν έχω δει σε κανένα laptop (ακόμη και σε μεγάλα που θεωρούνται multimedia) τόσο καλή ευκρίνια. Το δε τηλεκοντρόλ που δίνεται μαζί με το macbook, απλά υπέροχο: σαν ένα μικρό ipod απο όπου ελέγχω όλες τις multimedia εφαρμογές του υπολογιστή. 

Οσον αφορά τώρα την πλοήγηση, είχα σκοπό να εγκαταστήσω τα κλασσικά firefox & thunderbird, αν δεν έβλεπα κάποιες πολύ ευχάριστες εκπλήξεις. Για το safari διάβαζα στο site της Apple οτι είναι ο πιο γρήγορος browser. Αυτό ισχύει. Πολύ πιο γρήγορος απο οτιδήποτε υπάρχει, τόσο απο την άποψη οτι δεν βαραίνει το σύστημα όσο κι απο το πόσο γρήγορα κάνει render μία σελίδα. Δεν ειναι τόσο customizable όσο ο firefox αλλά είναι πανάλαφρος, γρήγορος κι εύκολος. Ομοίως και για το mail. Ότι πρέπει.

To Xcode, αν και το δούλεψα λίγο μου έδωσε πολύ καλά στοιχεία. Το dashboard πολύ ωραίο, το address book πήρε πολύ εύκολα τις επαφές του κινητού μου (και χωρίς τα κλασσικά προβλήματα με τα ελληνικά), το terminal θέλει λίγη παραμετροποίηση και απο άποψη system utilities δεν μου έχει λήψει κάτι.

Τί μου έχει μείνει τελικά απο την όλη ιστορία;
(συνεχίζεται)

Friday, January 25, 2008

Η ζωή μου με το mac... (συνέχεια)

...ίντερνετ γιοκ!!!

Το sagem f@st 800/840 που έχω απλά δεν υποστηρίζεται για leopard. Είναι πραγματικά τραγικό κι απο τις 2 μεριές. Απο την μία για την Sagem που δεν έχει βγάλει ακόμη drivers για ένα λειτουργικό που υπάρχει μήνες τώρα, ενώ απο την Apple να υπάρχει τέτοια ασυμβατότητα απο την έκδοση 10.4 στην 10.5 του λειτουργικού της...

Δεν έχω internet λοιπόν ενώ παράλληλα δεν μπορώ να μπώ απο τον neuromancer (τον προηγούμενο υπολογιστή μου) γιατι πλέον δεν μπορεί καν να boot-άρει. Νέα απογοήτευση και η λύση δόθηκε με χρήμα. Απλά αγόρασα ένα ethernet router. Όσο και να προσπαθώ να παρηγορίσω τον εαυτό μου οτι αυτό αργά ή γρήγορα έπρεπε να το κάνω, η ουσία δεν αλλάζει: κερατιάτικα έξοδα.

Η ασυμβατότητα των παλαιότερων MacOS δεν έμελε να μείνει μόνο στο θέμα drivers. Κατέβασα το MATLAB, ένα μαθηματικό πακέτο ζωτικής σημασίας για την δουλειά μου στην σχολή, όπου ούτε κι αυτό έτρεχε. Ψάχνωντας στο site της εταιρίας, διευκρίνησε οτι η συγκεκριμμένη έκδοση που είχα είχε βγει πριν το Leopard, άρα δεν έκανε. Έψαχνα για κάνα patch, βαρέθηκα, κι αναγκάστηκα να εγκαταστήσω το πολύ υποδιέστερο (αλλά open source) Octave.

Όσον αφορά τις εφαρμογές γραφείου, υπήρχε μία trial έκδοση του microsoft office 30 ημερών, αρκετή για να βγάλω την εξεταστική. Την εγκαθηστώ, τρέχω το word όλα ωραία, ανοίγω μετά απο κάνα μισάωρο το excel και μου λέει οτι πέρασαν (!#$^&*) οι 30 μέρες!!!

Η λύση του iwork ήταν μέτρια. Όσο για την συμβατότητα του με τα αρχεία μου του office... για κλάματα!!! Ανοίγωντας την πτυχιακή μου, αυτό που είδα ήταν ένα συνονθύλευμα ξέμπαρκων εικόνων, παραγράφων, ενώ μερικές σελίδες ήταν πιο πριν ή μετά!!! 
Παρ' όλα αυτά, το iwork είναι αξιοπρεπές για να φτιάξεις κάτι απο την αρχή. Μια-δυό αναφορές που έγραψα σε αυτό, με σχετική ευκολία αν εξαιρέσουμε κάποια προβληματάκια που οφείλονταν πιο πολύ στην ανοικειότητα μου με το interface.
To openoffice σέρνεται στο macOSΧ πέρα απο το ότι σε πάει 10 χρόνια πίσω.

Νεύρα και πολύς προβληματισμός για την αγορά μου. Τουλάχιστον, τα καλύτερα άρχησαν να έρχονται...

(συνεχίζεται)


Wednesday, January 23, 2008

Η ζωή μου με το mac...


Μετά απο 3 μέρες, κι αφού πέρασα το πρώτο σοκ, μπορώ πλέον να γράψω με νηφαλιότητα για το mac μου, χωρίς να βρίζω αλλα και χωρίς να γράφω αυτούς τους διθυράμβους κι εξωπραγματικές κριτικές που διαβάζω στην μπλογκόσφαιρα.

Καταρχάς το μοντέλο αναλυτικά είναι αυτό. Το πήρα απο τα multirama επειδή ήταν ετοιμοπαράδοτο κι επειδή δεν ήθελα να μπλέξω με την rainbow στο θέμα της παραγγελίας.

Οι πρώτες εντυπώσεις ήταν ιδιαίτερα καλές: υπέροχη και προσεγμένη συσκευασία, πολύ καλοσχεδιασμένα περιφερειακά μέρη (τροφοδοτικό + το υπέροχο apple remote) βγάζωντας το μηχάνιμα καθ'εαυτό απο το κουτί σου δίνει την ιδιαίτερα ευχάριστη αίσθηση οτι είναι ένα συμπαγές κομμάτι αλουμίνιο.

Πατώντας το turn on και περιμένωντας, έρχεται η πρώτη και μεγαλύτερη ψυχρολουσία: το πληκτρολόγιο. ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΑΡΓΗ απόκριση, ενώ πολλά γράμματα όπως το "κ" πατιούνται 3 στις 5 φορές. Το πρόβλημα έχει αναφερθεί απο πολύ κόσμο στην apple, και θεωρείται μία μίξη προβληματικού hardware+software. Η απόλυτη απογοήτευση.

Δεύτερον, το συμπαγές αυτό "κομμάτι αλουμίνιο" που τόσο χαριτωμένα περιέγραψα παραπάνω ανεβάζει ΤΟΣΟ πολύ θερμοκρασία, που θα μπορούσε κάλλιστα να ψήνει πίτες όπως στα σουβλατζίδικα. Απλά ΔΕΝ ΘΕΛΩ να φανταστώ πώς θα βγάλει το καλοκαίρι που έρχεται.

Τρίτον, ο δίσκος. Ήταν που ήταν λίγα τα 120GB, ανακάλυψα οτι τα πραγματικά είναι 111 κι αυτά ΧΩΡΙΣ το λειτουργικό!!!!!! ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ!

Τίποτα όμως δεν θα με προετοίμαζε για το τελειωτικό χτύπημα...
(συνεχίζεται)

===================================================================
Την λογική του MacOSX την συνηθίζει κανείς πολύ εύκολα, ιδιαίτερα αν έχει χρησιμοποιήσει linux. Παρ' όλα αυτά, η πραγματοποίηση εργασιών γραφείου όπως κειμενογράφος, φύλλα εργασίας και μαθηματικό πακέτο είναι στην αρχή απλά ΜΑΡΤΥΡΙΟ.

Θα παρουσιάσω αναλυτική ανταπόκριση όταν θα κατασταλάξω όσον αφορά τις υποχρεώσεις μου τις μέρες αυτές...

Friday, January 18, 2008

Το 4-0 βγαίνει σε ταινία!!!


Όσον αφορά τις δηλώσεις Τζίγγερ.

Ειλικρινά δεν θα με ενδιέφερε καθόλου, και ΚΑΝΕΝΑΝ δε θα έπρεπε να ενδιαφέρει, αν έλεγε ότι έλεγε σε κλειστό κοινωνικό κύκλο. Λέει ότι λέει ο κάθε οπαδός, επομένως δεν τρέχει και τίποτα. Αλλά να μας πλασάρουν φούμαρα οτι (και καλά) είπε να κλείσουν τα μικρόφωνα και δεν το καναν;;; ΕΛΕΟΣ, όσο, μα ΟΣΟ καλοπροαίρετα θέλω να δώ το συμβάν, κάνει ΚΡΑ οτι είναι στα πλαίσια επικοινωνιακού πολέμου πριν απο ντέρμπυ... και μάλιστα τόσο χοντρού, που δύσκολα μπορείς να ελέγξεις τις συνέπειες.

Αυτό που δεν έχω καταλάβει είναι τις πρασινοφυλλάδες. Βρίζουν τον Τζίγγερ απο το πρωί μέχρι το βράδυ, και με μία τόσο ακραία στημένη απόπειρα συσπείρωσης οπαδών έγινε ξαφνικά "η προεδράρα με το οπαδικό ξέσπασμα";;;; Μα ΤΟΣΟ ηλίθιοι;

Tuesday, January 15, 2008

O Bill Gates στην Αθήνα! -UPDATE

Αφού λοιπόν χωνέψαμε την είδηση της άφιξης του Βασιλάκη, ας μιλήσω λίγο γι αυτόν με αφορμή ένα σχόλιο της Ευγενίας.

Ποτέ δεν "μισούσα" τον Gates.
Όσον αφορά τα προϊόντα του, το DOS το λάτρευα, τα windows 95 κ ΝΤ επίσης ενώ τα ΧΡ τα θεωρώ ότι καλύτερο έχει βγάλει μέχρι στιγμής. Το δε office είναι κορυφή στον τομέα του. Σίγουρα έβγαλε μεγάλες παπαριές, όπως τα 98 ή (ΘΕΟΣ ΦΥΛΑΞΟΙ) τα Millenium, αλλά αυτά επισκιάζονται απο τα πετυχημένα του προϊόντα.

Όσον αφορά τις επιθετικές επιχειρηματικές του στρατηγικές, έλατε τώρα ρε παιδιά, οποιοσδήποτε στην θέση του τα ίδια θα έκανε...

Και σαν χαρακτήρας, ναι μου αρέσει! Δεν θα ξεχάσω ποτέ την κοινή του συνέντευξη με τον Steve Jobs. Ήταν αυθεντικός, χαμηλών τόνων και πολύ εύστοχος στις απαντήσεις του, σε αντίθεση με τον Jobs που είχε το κλασσικό στυλάκι "είμαι rock star, γαμώ και δέρνω". Ειλικρινά λατρεύω το στυλάκι του Gates "είμαι super-geek και δεν έχω κανένα πρόβλημα με αυτό".

Τώρα όσον αφορά την περιουσία του, ποιός αξίζει περισσότερο να είναι ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο;;; Κανείς γόνος βασιλικής οικογένειας που τα βρήκε όλα έτοιμα και δεν προσέφερε τίποτα στον κόσμο; Κανείς σκηνοθέτης ηλίθιων blockbuster; Ή κανείς αεριτζής του χρηματιστηρίου;

Σίγουρα τον Bill Gates δεν μπορείς να τον "αγαπήσεις", καθ'ότι δεν έχει στοιχειώδη προσόντα και δεν "γράφει" στον φακό όπως ο Steve Jobs ή ο Larry Elison. Όμως σε αντίθεση με αυτούς, είναι χαμηλών τόνων, πρακτικός και προσγειωμένος πράγμα που τον κάνει άξιο κάθε σεβασμού.

Α, κι αν δεν σας αρέσουν τα windows βάλτε linux ή πάρτε mac. Όσο επιθετική πολιτική κι αν έχει η MS, δεν θυμάμαι ποτέ εμένα να μου έβαλε κανείς το πιστόλι στον κρόταφο.

=============================================================
Είναι γεγονός! Καλούμε το λαό σε αγωνιστική ετοιμότητα!

Για την ακρίβεια, αν δω έξω απο το Μέγαρο Μουσικής καμμιά πορεία αριστεριστών ή χριστιανών, πάω την άλλη μέρα κι αγοράζω αυθεντικά τα vista...

ΖΗΤΩ Η ΚΑΚΟΜΟΙΡΙΑ ΤΟΥ ΝΑ ΒΡΙΖΩ ΟΛΗ ΜΕΡΑ ΤΗΝ MICROSOFT ΚΑΙ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΩ WINDOWS!!! HASTA SIEMPRE!

Saturday, January 12, 2008

Γιατί χάθηκα...UPDATE

Τα δεδομένα άλλαξαν δραματικά, μετά απο όσα άκουσα και είδα όσον αφορά τους αντιπροσώπους της apple (sorry αλλά να ξυλωθώ για να μου πουλήσουν πρό-προηγούμενες εκδόσεις mac δεν το κάνω, συν τους μήνες αναμονής).

Πλέον οι επιλογές μου είναι μεταξύ 2 sony vaio, πάνω κάτω ίδιων τεχνικών προδιαγραφών.

ο πρώτος είναι με 15άρα οθόνη, όμορφος με 300gb σκληρό (αλλα πολύ αργό) και bluray!!!

ο δεύτερος είναι με 13άρα (γιούπι!!!!) που με βολεύει αφάνταστα, την μισή χωρητικότητα σκληρού αλλά πιο γρήγορο, χωρίς bluray και κατα πολύ ακριβότερος (+400 ευρώ). Τα Vista business edition δεν ξέρω αν αξίζουν τα παραπάνω λεφτά

τί λέτε;
==================================================
καλή χρονιά και χρόνια πολλά σε όλους!!!

δυστυχώς απέχω τον τελευταίο καιρό απο την ενεργό δράση, τόσο λόγω υποχρεώσεων στην σχολή (διπλωματική, εξεταστική κτλ) όσο και γιατί ο υπολογιστής μου πλέον παραπαίει και δουλεύει όποτε το θυμηθεί... θα επιστρέψω ΔΥΝΑΜΙΚΑ στην ενεργό δράση, όταν με το καλό πάρω το νέο μου pc.

speaking of which, σκέφτομαι με το που πληρωθώ να αγοράσω ένα macbook pro. Θα ήθελα όμως με κάποιο τρόπο να ξέρω οτι θα δουλεύει smoothly τόσο αν τρέχω windows όσο και linux.

Τί λέτε;

Friday, December 28, 2007

Απάντηση στο μήνυμα του Χριστόδουλου

μέρες που είναι, είπα να κολαστώ λίγο. Απο το μήνυμα του αρχιεπισκόπου, το οποίο η εγχώρια δημοσιογραφική λέρα χαρακτήρισε ως "παρακαταθήκη στους έλληνες", διέκρινα το εξής που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση:

"...κι αλίμονο σε αυτούς που δεν έχουν βρει ακόμη απάντηση στο πρόβλημα του θανάτου..."

πέρα απο την μέχρι τέλους ξεροκεφαλιά του, δεν μπορώ να μην προβληματιστώ όσον αφορά τον ίδιο, και το τί είδους απάντηση βρίσκει αυτός στο πρόβλημα που αντιμετωπίζει. Τώρα που είναι πλέον κοντά στο τέλος, του δίνει παρηγοριά η εικόνα της κόλασης με τα διαβολάκια ή του παράδεισου με τα αγγελούδια με τον άγιο Πέτρο στη ρεσεψιόν; Κι ΑΛΙΜΟΝΟ σε εμάς που δεν ζούμε τη ζωή μας με αυτά τα παραμύθια;;;

αγαπητοί επι της γης χριστιανοί, μην κλαίτε όλους τους υπόλοιπους που ακόμη ψάχνωνται, γιατι εσείς οι ίδιοι δεν έχετε απάντηση σε απολύτως τίποτα.

Tuesday, December 25, 2007

Χρόνια πολλά σε όλους!

You better not breathe, you better not move,
you better off dead I am telling you dude
SANTA CLAUS IS GUNNING YOU DOWN!!!...

Friday, December 21, 2007

Rolls Royce ή Mercedes Maybach;

Οι γιορτές έρχονται και κάθε εφημερίδα ή περιοδικό αντι να κάτσει να γράψει κανα σοβαρό άρθρο βρίσκει την ευκαιρία να λουφάρει γεμίζωντας τις σελίδες του με προτάσεις για δώρα. Φυσικά το μάτι πάντα πέφτει στις σελίδες αυτές που αφορούν τα είδη πολυτελείας και τις εξωφρενικές τιμές τους, πράγμα που με έκανε να προβληματιστώ ιδιαίτερα.

Δεν έχω απολύτως κανένα πρόβλημα με το πού επιλέγει ο κάθε ένας να ξοδέψει τα λεφτά του, σε τελική ανάλυση ακόμη και οι πιο ταπεινές αγοραστικές επιλογές μας εμπεριέχουν ελάχιστο στοιχείο ορθολογισμού. Παρ' όλα αυτά, προβληματίζομαι με τον όρο "πολυτέλεια" κι εν τέλει τί σημαίνει αυτό απο την σκοπιά του τελικού καταναλωτή.

Έχω εντοπίσει 2 είδη πολυτέλειας όσον αφορά τα προϊόντα: την πολυτέλεια χρηστικότητας και την πολυτέλεια ηλιθιότητας. Για να παρουσιάσω καλύτερα την διαφορά αυτών των δύο, θα πάρω ένα πολύ ακραίο παράδειγμα: τις λιμουζίνες. Απο την μια είναι η Mercedes Maybach κι απο την άλλη η Rolls Royce Phantom. Και οι δύο κοστίζουν πάνω απο μισό εκατομύριο ευρώ, λεφτά που οπωσδήποτε πρέπει με κάποιο τρόπο να δικαιολογηθούν.
Η Maybach δικαιολογεί τα λεφτά αυτά βάζωντας την τελευταία λέξη της τεχνολογίας σε κάθε κομμάτι του αυτοκινήτου. Απο την άλλη η Rolls δεν εξοπλίζεται για παράδειγμα με ηλεκτρονικά συστήματα αξίας 160.000€ αλλα βάζει τα ακριβότερα δέρματα απο κάποιου είδους εξωτικά ζώα καθώς κι άλλα υλικά, ίδιου χρηματικού αντίτιμου. Η λίστα προχωράει σε κάθε κομμάτι του αυτοκινήτου, ενώ είναι πλέον προφανής η διαφορά νοοτροπίας.

Άλλο παράδειγμα είναι τα ρολόγια. Είδα 2 διαφορετικά κομμάτια αξίας 20.000€ (δεν θυμάμαι μάρκες) όπου το ένα είχε φτιαχτει στην ελβετία με τα καλύτερα υλικά, που άντεχε σε τρομερές καταπονήσεις κι είχε τρομερή ακρίβεια. Το άλλο ήταν ένα απλό ρολόι γνωστού γαλλικού οίκου μόδας που απλά στο κέντρο του είχε ένα τεράστιο διαμάντι αρκετών καρατίων. Το ποιό απο τα δύο άξιζε πραγματικά "ως ρολόι" είναι προφανές: το ένα φτιάχτηκε απο τους κορυφαίους ωρολογοποιούς με την καλύτερη τεχνογνωσία, ενώ το άλλο έχει απλά πάνω μία πέτρα. Και σε τελική ανάλυση, ποιός αποφάσισε οτι ένα διαμάντι πρέπει να κοστίζει τόσο πολύ;

Στα πιο hi-tech είδη, η διαφορά γίνεται τεράστια. Θα αγοράζατε αυτές τις exclusive εκδόσεις κινητών που φέρουν την σφραγίδα ενός οίκου (πχ Prada, Porsche Design, Armani κτλ) ή με τα ίδια λεφτά θα πέρνατε ένα πραγματικά πλήρες τηλέφωνο;

Όλα τα παραπάνω είναι ακραία παραδείγματα που έφερα for making a point. Μπορούμε κάλλιστα να κάνουμε αναγωγή σε κάθε μας αγοραστική επιλογή.
Υπάρχουν προϊόντα που πραγματικά δικαιολογούν το κόστος τους, που πραγματικά είναι μπροστά απο τα υπόλοιπα, ενώ απο την άλλη υπάρχουν προϊόντα που στο μόνο που ποντάρουν είναι στη παγίδα της υπεραξίας που θα πέσουμε σε μία κρίση ψωνισμού.

Wednesday, December 19, 2007

Χέστε μας επιτέλους με τα emo!

Μα καλά ρε παιδιά, που τους ξεθάψαμε πάλι αυτούς; Εγώ νόμιζα οτι το συγκεκριμμένο στυλάκι επικράτησε κάπου στα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας κι εξαλήφθηκε όταν έπεσαν οι πωλήσεις του Razorblade Romance των HIM...

Emo δεν είναι τίποτε παραπάνω απο το στυλάκι όπου το παίζεις μελαγχολικός για να ρίξεις γκόμενες. Τουτέστιν, φοράς μαύρα ρούχα (αλλά trendy μαυρά), κάνεις το γνωστό κούρεμα με την φράτζα (που ενώ είναι super trendy εσύ οφείλεις να τονίζεις οτι ρίχνει μια γροθιά στο κοινωνικό κατεστημένο), το παίζεις κλαψομούνης (αλλά όχι πολύ κλαψομούνης, γιατι είπαμε, γκόμενες πρέπει να ρίξεις) και τέλος ακούς κάποια συγκεκριμμένα κομμάτια.

Φυσικά υπάρχουν διάφορα επίπεδα emo. Ο emo που σέβεται τον εαυτό του, πρέπει να έχει οπωσδήποτε και το ανάλογο υφάκι "έχω κατανοήσει τα μυστήρια της ανθρώπινης φύσεως σε αντίθεση με εσάς τα άβουλα όντα γιατι αυτά που έχω δει εγώ στη ζωή μου...", γι αυτό και η συγκεκριμμένη κατηγορία απαντάται ιδιαίτερα συχνά σε πλουσιόπαιδα των βορείων προαστίων, αναρχικούς της κακιάς ώρας, ή 17χρονους που την έχουν δει μεταλλοπατέρες.

ΟΚ έχω δει και πολύ χειρότερες κατηγορίες ανθρώπων, αλλά αυτό που με πειράζει περισσότερο είναι ο αηδιαστικός εγωισμός που έχουν μερικοί άνθρωποι, ότι αυτοί είναι οι μόνοι στον κόσμο που βιώνουν συναισθήματα όπως τον πόνο ή την θλίψη, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους που ζουν σε μία disneyland αλλοτροιωμένοι απο τον καπιταλισμό.

Όλες οι μόδες στηρίζονται στην ματαιοδοξία και την αυταρέσκεια μας, ενώ δεν υπάρχει τίποτε το ψαγμένο σε ένα lifestyle που θα το κάνεις για 2-3 χρόνια στα νιάτα σου και μετά θα το αλλάξεις με κάτι άλλο. Και το κριτήριο αλλαγής είναι το πόσες γκόμενες/ους ρίχνεις με το εκάστοτε στυλάκι.

Tuesday, December 18, 2007

Λίγος παλιός καλός ελληνικός κινηματογράφος


Ο καλός ανθρωπάκος Λορέντσο έχασε ότι είχε και δεν είχε (+ τον τίτλο ευγενίας) απο τον κακό βιομήχανο Δον Κοβάσεβιτς ο οποίος απήγαγε, έδειρε και βίασε την φτωχή πλην τίμια προσφυγοπούλα κόρη του.

Μαζί με τον αρραβωνιαστικό της Ζήκο, ένα καλό παλικάρι γνωστό στην πιάτσα ως "ο χεσμένος" μπλέκουν σε μία απίστευτη περιπέτεια για να βρουν το δίκιο τους σε μια ανάλγητη κι άδικη κοινωνία.

'Ενα έργο που πρωταγωνιστούν τα πρόσωπα, οι χαρακτήρες, τα ήθη και οι αξίες της εποχής.

Ααααααχ δεν βγαίνουν τέτοιες ταινίες πλέον...

Friday, December 14, 2007

Ανεκτικότητα και τα όρια της

Ένα απο τα μεγαλύτερα δείγματα ωριμότητας τόσο του ατόμου όσο και της κοινωνίας γενικότερα είναι η συνειδητοποίηση οτι δεν είναι το κέντρο του κόσμου. Η κατανόηση κι αποδοχή της διαφορετικότητας απαιτεί μία μακρά διαδικασία καλλιέργειας κι εκπαίδευσης, που λίγες κοινωνίες έχουν τους πόρους να την παρέχουν στα μέλη τους.

Παρ' όλα αυτά εγώ, αν και στηρίζω τους πολιτικούς και κοινωνικούς φορείς που επιτρέπουν την ελευθερία της γνώμης και την έκφραση της διαφορετικότητας, δεν θεωρώ τον εαυτό μου αναγκασμένο να σέβεται τις διαφορετικές απόψεις, παρα μόνο το δικαίωμα καθεαυτό που επιτρέπει σε αυτές να εκφράζονται.

Βλέπω κατα καιρούς εκπομπές στην τηλεόραση που αναφέρονται σε διάφορες φυλές τσιγγάνων, όπου παντρεύουν τα παιδιά τους απο τα 12. Αν κι εκτιμάω αφάνταστα κάποιες πτυχές του τσιγγάνικου πολιτισμού (πχ μουσική), δεν σέβομαι σε καμμία περίπτωση αυτήν τους την πρακτική την οποία θεωρώ βάρβαρη. Για την ακρίβεια, αν ήμουν εισαγγελέας θα έψαχνα διεξοδικά για το παραμικρό νομικό παράθυρο ωστε να καταδικάσω τα άτομα αυτά τα οποία καταπατούν τα δικαιώματα των παιδιών τους.

Για να χοντρύνουμε λίγο περισσότερο το θέμα, ας πάρουμε τους άραβες. Ο σεβασμός μου στην Τέχνη και τις Επιστήμες που άνθισαν στην Ανατολή είναι τεράστιος, ενώ παράλληλα επικροτώ προσπάθειες για οργανωμένη μουσουλμανική κοινότητα στον τόπο μου, όπου εκεί θα μπορούν να συνεστιάζονται, να εξασκούν την θρησκεία τους, ενώ αν πούνε και καμμιά (αντιδυτική) κουβέντα παραπάνω στο τζαμί δεν με πειράζει. Έχουν την ελευθερία της γνώμης τους και σε τελική ανάλυση καλύτερα να ξεδίδουν δημόσια παρά να οργανώνουν στα μουλωχτά παράνομες ενέργειες.
Παρ' όλα αυτά, αν μάθω οτι η μουσουλμανική κοινότητα που εδρεύει στον τόπο μου εφαρμόζει την πρακτική της περιτομής των κοριτσιών, ή του λιθοβολισμού των γυναικών, ειλικρινά πετάω στα τάρταρα κάθε σεβασμό στα ήθη/έθιμα και τη διαφορετικότητα τους. Εκεί επεμβαίνει ο Νόμος της κοινωνίας της οποίας τους φιλοξενεί, όσο ανεκτικός κι αν είναι στην ύπαρξη τους.

Ομοίως και για τους χριστιανούς, όσο κι αν είναι επικρατούσα δύναμη στην Ελλάδα. Σέβομαι απόλυτα τις γιορτές τους και θεωρώ τρισμέγιστα καραγκιοζιλίκια τις πράξεις κάποιων που προσπαθούν να σαμποτάρουν (αντί απλά να απέχουν) έθιμα που πραγματοποιούνται δημόσια (=σκάω μύτη μπροστά στη γριούλα με σουβλάκι κατα την λειτουργία της Μεγάλης Παρασκευής και θεωρώ τον εαυτό μου πολύ επαναστάτη). Παρ' όλα αυτά, αν υποπέσει στην αντίληψη κοινωνικού λειτουργού οτι οικογένειες επιβάλλουν σκληρή νηστεία στα παιδιά τους (=ούτε καν νερό μέχρι τη δύση του ήλιου, δεν είναι μόνο στο Κοράνι αυτό) καλά θα κάνει να αναλάβει δράση.

Τέλος, για τους gay. Όσο και να γκαρίζει η κάθε κρυφαδερφή παπάς/πολιτικός/δημόσιο πρόσωπο ενάντια τους, εμένα ποσώς με ενδιαφέρει τί κάνει ο καθένας στο κρεβάτι του. Παρ' όλα αυτά, αν γίνει καμμία gay pride parade όπου μου σκάσουν μύτη με τα δερμάτινα, τα μαστίγια και τους κώλους έξω όπως βλέπω στην τηλεόραση, εγώ θα αντιδράσω με την ίδιο τρόπο που θα αντιδρούσα αν γινόταν μέρα μεσημέρι στην πλατεία της πόλης μου και μπροστά σε παιδάκια ένα S&M show ετεροφυλόφυλων. ΟΚ, είσαι gay και δεν έχω κανένα πρόβλημα, αλλά δεν βρίσκω λόγο να το βάζεις φωτεινή επιγραφή πάνω σου, ΔΕΝ ΜΕ ΑΦΟΡΑ!

Κλείνοντας, θα παραθέσω μία ατάκα απο τον φοβερό και τρομερό βρετανό Pat Condell:
I dont respect your opinions and I don't care if you are offended. Cheers!...

Wednesday, December 12, 2007

Ρίξε κόκκινο στη νύχτα!...

Το ματς δεν το είδα live, (φανταστείτε με να κάνω refresh το sport24.gr κάθε 5') αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορώ να κάνω ανταπόκριση, σε τελική ανάλυση σάμπως και το είδαν άλλοι που γράφουν;;;

μεγάλη νίκη λοιπόν, ειδικά αν σκεφτεί κανείς οτι ο Πάτσα ζει (όπως φαίνεται ξεκάθαρα και στην φώτο)

ο Ιέρο κάνει νόημα σε κάποιον, "είδατε τί κάνω όταν δεν παίζω μόνος μου στο κέντρο;;;". Ο Ρεχάγκελ θα είχε σκυλιάσει πιστεύω... αλλα ότι και να πούμε ο Στολτίδης είναι κρέας, παλτό και σίγουρα δεν είναι ένας Τζιώλης, Λεοντίου ή άλλος ήρωας της μπάλας.

Ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης ΗΤΑΝ στο ματς, επιβεβαιώνοντας τις πληροφορίες "το ΠΑΣΟΚ κι ο ΟΣΦΠ διαπλέκονται κι εξουσιάζουν το σύμπαν" σε αντίθεση φυσικά με πιο υγιείς συναναστροφές όπως ΝΔ-ΠΑΟ ή Χούντα-ΠΑΟ κτλ

Τα πρόβατα του καπιταλισμού και του Κόκκαλη ζητωκραυγάζουν ως κλασσικός "λαουτζίκος", (σε αντίθεση φυσικά με ζητοκραυγάσματα άλλων τα οποία είναι πιο αντικειμενικά και πιο ευρωπαϊκά) μη γνωρίζοντας ότι...

"HAHAHA YOU FOOLS!!!" ο Άρχοντας του Σκότους παρακολουθεί τα δρώμενα ικανοποιημένος καθώς το σχέδιο του βαίνει καλώς...

το κρέας, παλτό, με-το-να-πόδι-στο-τάφο (που ήρθε για να πάρει ένσημα κι όχι να κλείσει σπίτια) Κοβάσεβιτς ζει κάποιες στιγμές ευτυχίας πριν το μοιραίο...


μπορεί να μην είναι μέλη της φτωχής πλην τίμιας προσφυγοπούλας ΑΕΚ, μπορεί να μην έχουν τανκ στην διάθεση τους, αλλά σίγουρα είναι ο καλύτερος Ολυμπιακός όλων των εποχών!


ΧΑΧΑΧΑΑΧΑΧ ούτε UEFA δεν θα περνούσαμε εεεεε;;;;;;;;
Τα λέμε το Φλεβάρη!

Sunday, December 09, 2007

Έλεος πια με το Λαζόπουλο!

Είχα δει προ ετών την εκπομπή του και την θεώρησα εμετική. παρ'όλα αυτά υπέθεσα οτι με τον σάλο που γίνεται αυτό το διάστημα η εν λόγω εκπομπή μάλλον θα βελτιώθηκε αρκετά. Έτσι λοιπόν, έκατσα την προ-προηγούμενη βδομάδα να την δω.

Δυστυχώς έπεσα πάνω στα ίδια ανέμπνευστα μοτίβα ελληνικής κωμωδίας: βρισίδια, μοντάζ φάτσας κάποιου πολιτικού σε κάτι "αστείο", διεστραμένα βίντεο με ζώα, θανατηφόρα κουραστικό τηλεοπτικό κουτσομπολίο και μέσα σε όλα αυτά να παρεμβάλονται κλισεδάκια του στυλ "ο λαός πεινάει και οι πολιτικοί δεν κάνουν τίποτα", "εμείς οι έλληνες γαμάμε και δέρνουμε όταν θέλουμε" κτλ...

Αλλά το χειρότερο απο όλα είναι το τυπικό του σκετσάκι που παίζει ένα βίντεο απο κάποια εκπομπή, κι αυτός φωνάζει "ΝΑΙ! ΝΑΙ; ΝΑΙ! ΝΑΙ; ΝΑΙ!" όπου για κάποιο μυστήριο λόγο πολλοί το θεωρούν αστείο.

Τελειωτικό χτύπημα στην ήδη κακή γνώμη που σχημάτισα, ήταν που προσκάλεσε τις Δήμητρα Γαλάνη κι Ελευθερία Αρβανιτάκη μόνο και μόνο για να επιδοθούν στα ναρκισσιστικά "παράγουμε τόσο μεγάλη Τέχνη που στην σημερινή κοινωνία είναι σχεδόν απαγορευμένη κτλ". ΕΛΕΟΣ!!!!

Tuesday, December 04, 2007

Το ελληνορωσικό παράδοξο

Την ώρα που ο Βλαντιμίρ Πούτιν σαρώνει στην Ρωσία, εγώ προβληματίζομαι για την διαχρονικά θετική στάση της εγχώριας κοινής γνώμης απέναντι σε οτιδήποτε "ρωσικό". Λίγο η ορθοδοξία, λίγο η οκτωμβριανή επανάσταση, αρκετά ο ρόλος του αντίπαλου δέους απέναντι στις ΗΠΑ, οι ρώσοι χαρακτηρίζονται ως "αδελφός λαός" ενώ σε κάποιους κύκλους θεωρούνται η μεγάλη δύναμη που έχει μία αποστολή "μεσσία" απέναντι στην Ελλάδα, κάτι σαν τις ΗΠΑ απέναντι στο Ισραήλ.

Παρ' όλα αυτά, ενώ με μια τρομερή ευκολία κατακρίνουμε την εξωτερική πολιτική της Δύσης, δίνουμε τεράστια ελαφρυντικά στην ρωσική στάση. Ο χιτλερισμός είναι καταδικαστέος (ακόμη και με το νόμο) ενώ ο κουμμουνισμός θεωρείται μία γλυκιά ουτοπία που ακριβώς επειδή απέτυχε επιβεβαιώνει τις καλές της προθέσεις. Η ιμπεριαλιστική πολιτική των ΗΠΑ στην Μέση Ανατολή κατακρίνεται, ενώ η ρωσική εμπλοκή σε Τσετσενία, Ουκρανία, Γεωργία απολαμβάνει πολύ μικρότερης αναφοράς. Πολλοί λένε ότι στις ΗΠΑ υπάρχει δικτατορία, κανείς δεν μπορεί να βγει να μιλήσει, όλοι φοβούνται ενώ παράλληλα ελάχιστος λόγος γίνεται για το καθεστώς Πούτιν και τις σκοτεινές πτυχές του.

Το πιο κραβγαλέο όμως απο όλα, είναι η πρόσφατη κρίση στον Βόρειο Πόλο. Σαν εξερευνητής του 14ου αιώνα, ο Πούτιν έστειλε μία αποστολή η οποία φύτεψε μία σημαία κι ονόμασε το έδαφος δικό της. Ο Πούτιν έγινε αυτόματα "παλικάρι" και "μάγκας", ενώ η αντίδραση της διεθνούς κοινής γνώμης αντιμετωπίστηκε απλά ως "ζήλια".

Ο Πούτιν είναι ανδιαμφισβήτητα ένας πολύ μεγάλος ηγέτης, σίγουρα πολύ μεγαλύτερης εμβέλειας απο τον Μπους. Στον τομέα της οικονομίας βλέπω να έχει επιτύχει τρελούς δείκτες, που όσο και να είμαι σκεπτικιστής απέναντι στα νούμερα, σίγουρα έχουν κάποια ποιοτική αξία. Παρ' όλα αυτά, οφείλω να έχω καχυποψία απέναντι σε μία οικονομία βασισμένη εν μέρει στην ρωσική ολιγαρχία κι εν μέρει στην σιδηρά πυγμή του Κρεμλίνου. Ο μεγάλος άνθρωπος του πνεύματος Γκάρι Γκασπάρωφ δεν είναι κατα την γνώμη μου απλά ένας "μαϊντανός" που κυνηγάει την διεθνή προβολή. Η γνώμη του έχει αξία και πρέπει να προβληματίσει όλους μας και κυρίως τον ρωσικό λαό.

Και κλείνωντας, με αφορμή τις πρόσφατες ελληνορωσικές συμπράξεις στον τομέα της ενέργειας (οι οποίες είναι σίγουρα ένα αδιαμφισβήτητα μεγάλο επίτευγμα) θα ήθελα την γνώμη σας για το πόσο η εξάρτηση μας απο το Κρεμλίνο είναι "καλύτερη" απο την εξάρτηση απο την Ουάσινγκτον.

Sunday, December 02, 2007

Η κατάντια του ελληνικού περιοδικού Τύπου

Μπορώ να πώ με ασφάλεια οτι υπήρξα ένας απο τους φανατικότερους αναγνώστες περιοδικών. Στα νιάτα μου, το μεγαλύτερο μέρος του χαρτζιλικιού μου έφευγε σε αυτά: Pixel/PC Master, USER, RAM, Metal Hammer, Σαϊνια χωρίς να συμπεριλαμβάνω τα κόμιξ. Φυσικά δεν ήταν όλα απο αυτά ΤΟΣΟ ενδιαφέροντα, απλά ικανοποιούσαν την περιέργεια μου. Φτάνωντας στο σήμερα, τα καλύτερα απο αυτά έκλεισαν (USER, Pixel, Σαϊνια) ενώ τα υπόλοιπα ακολουθούν μία χαμηλού επιπέδου πορεία. Για το RAM έχω ρίξει κατάρες σε προηγούμενα post, ας ασχοληθώ με άλλο ένα ευρείας κυκλοφορίας έντυπο.

Αφορμή του post είναι η οδυνηρή εμπειρία που είχα όταν προ ημερών έπεσαν στα χέρια μου οι 4 Τροχοί. Δεν είναι τυχαίο ότι η συντακτική ομάδα του περιοδικού μας τονίζει σε κάθε διαφήμηση οτι το πόνημα τους είναι "κομμάτι του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού". Ειλικρινά, αν εξαιρέσει κάποιος τις μεταφράσεις ξένων κειμένων καθώς και τις ουδέτερες ειδήσεις, τα κείμενα του περιοδικού είναι ο ορισμός της νεοελληνικής ψευτο/βοθροκουλτούρας. Το να προσπαθήσει κάποιος να διαβάσει μία απλή δοκιμή αυτοκινήτου είναι ένα πραγματικό βασανιστήριο. Ο "συντάκτης" σε πνίγει σε εκτός θέματος αναφορές, επιτηδευμένα εκκεντρικές εκφράσεις κι ασυσχέτιστες προτάσεις, προσπαθώντας απεγνωσμένα να σου δείξει οτι είναι "κουλτουριάρης" και "ψαγμένος".

Δόξα λοιπόν στον Αλλάχ που υπάρχει το internet και δεν έχουμε ανάγκη πλέον όλα αυτά τα νούμερα, τους σάπιους νεοελληναράδες wanna-be κουλτουριάρηδες που μέσα στην σαπίλα και την παρακμή τους θέλουν να μας πείσουν ότι είναι "φορείς πολιτισμού κι εσείς σκουλήκια". Ας μποϋκοτάρουμε λοιπόν όλα αυτά τα παρακμιακά σκουπίδια μπας κι αποκτήσουμε έναν ανεπτυγμένο Ειδικό Τύπο ποτέ στην Ελλάδα.

Friday, November 30, 2007

Το marketing στα ναρκωτικά

Με αφορμή τις εξελίξεις των τελευταίων εβδομάδων στην Κρήτη, γίνεται πολύ συζήτηση για το πρόβλημα των ναρκωτικών. Φυσικά, η συζήτηση αυτή σπάνια ξεφεύγει απο τις γνωστές νόρμες (ή κοινώς πίπες) "ο σύγχρονος τρόπος ζωής", "η αλλοτροίωση/η αποξένωση", "θα γίνουμε αμερικανάκια", κτλ.

Καταρχάς θεωρώ τραγικό λάθος να πιστεύει κάποιος ότι το πρόβλημα των ναρκωτικών, δηλαδή η διάδοση τους, οφείλεται στην χημική ουσία καθ' εαυτή που περιέχουν. Είναι πάρα πολύ σπάνιο το φαινόμενο κάποιος να οδηγηθεί στα ναρκωτικά λόγω κάποιου τρομερού ψυχικού πόνου που έχει, όπου μόνο η κόκα μπορεί να του τον απαλύνει. Τα ναρκωτικά έχουν διαδοθεί και είναι (πιστέψτε με ισχύει αυτό) της μόδας, όχι λόγω των νευροχημικών τους ιδιοτήτων, αλλα του γενικότερου πλαισίου Lifestyle που τα περικλείει. Είναι καθαρό marketing: ένα προϊόν δεν τον βλέπει ο καταναλωτής ως ένα υλικό αντικείμενο, αλλα υποσυνείδητα αξιολογεί το γενικότερο lifestyle που το διέπει. Και τα ναρκωτικά έχουν να πουλήσουν στυλάκια για όλα τα γούστα και ορέξεις.

Πόσοι και πόσοι πρωτοετείς φοιτητές κάνουν μπάφο αποδεχόμενοι το αξιακό του σύστημα: είμαστε ροκάδες, μποέμηδες, χίπηδες, sex drugs and rock n' roll. Πόσοι και πόσοι rave-άδες δεν παίρνουν χαπάκια κι LSD για να γίνουν "οι καλύτεροι του club" χορεύοντας περισσότερο απο τους άλλους και πουλώντας μούρη. Πόσοι και πόσοι δεν κατρακυλάνε στην κόκα νομίζοντας οτι θα γίνουν υψηλή κοινωνία, party animals με Μύκονο, γκλαμουριά κι ατελείωτες παρτούζες... Κι σε όλα τα παραπάνω τονίζουμε τη λέξη ΝΟΜΙΖΟΥΝ.

Αν δεν υπήρχαν τα παραπάνω lifestyle πλαίσια, τα ναρκωτικά θα ήταν τόσο trendy όσο η κτηνοβασία. Δεν είναι η χημική ουσία καθ'εαυτή και τα αποτελέσματα της που τα έχουν κάνει διάσημα (σε τελική ανάλυση σε ποιόν αρέσουν οι ενέσεις, τα χαπάκια και η πρισμένη μύτη), αλλά μία σιγανή, ύπουλη και δαιδαλώδης βιομηχανία μαύρου marketing που δρα στο παρασκήνιο της δημόσιας εικόνας που έχουμε για τα πάντα. Και κάνει πολύ αποτελεσματικά τη δουλειά της.

Κάθε φορά που βγαίνει στην δημοσιότητα ένα βιντεάκι με κάποιον διάσημο που κάνει χρήση ναρκωτικών, να ξέρετε ότι οι απανταχού έμποροι τρίβουν τα χέρια τους. Εντάξει, αποδέχομαι οτι κάθε νέος άνθρωπος λειτουργεί πάρα πολύ με βάση το μιμητισμό, αλλά θεωρώ πραγματικά ΤΡΑΓΙΚΟ να έχουμε οδηγηθεί σε αυτή τη γενικότερη θεώρηση ότι όλοι οι πετυχημένοι καλλιτέχνες έφτασαν εκεί που έφτασαν λόγω των ναρκωτικών, επομένως αυτά είναι κι ένας τρόπος να τους μοιάσει κάποιος (!!!). Η ηλιθιότητα της παραπάνω πρότασης ισούται με την ηλιθιότητα του να πώ ότι "ο Ζινεντίν Ζιντάν έπαιρνε κρεατίνη και γι αυτό είχε τόσο καλή τεχνική κατάρτιση". Τα παραπάνω σε συνδυασμό με την υστερία των ΜΜΕ πάνω στο θέμα, στολίζουν τα ναρκωτικά με την δελεαστική ιδιότητα του "απαγορευμένου καρπού", πράγμα που συνιστά την καλύτερη κι αποτελεσματικότερη διαφήμιση όλων.

Η γνωστή ρήση των χρηστών ναρκωτικών "η πουτάνα κοινωνία με οδήγησε εδώ" έχει καθιερωθεί στην καθομιλουμένη ως ένας μαύρος σαρκασμός. Παράλληλα, στα Ζωνιανά κυκλοφορεί μία άλλη ρήση: "εγώ το πουλάω, εσύ γιατί το αγοράζεις;". Με κανένα απο τα δύο δεν συμφωνώ απόλυτα, αλλα συγκλίνω στην άποψη οτι απο την στιγμή που τα ναρκωτικά δεν έχουν αποποινικοποιηθεί, κάθε αγορά κάνει πλούσιους τους εμπόρους κι επιδεινώνει την κατάσταση. Ακόμη και η μαύρη αγορά υπόκειται σε αυτό το νόμο.

Θα ακολουθήσει post που θα αναλύσει γιατί η αποποινηκοποίηση της κάνναβης θα συμβάλλει δραστικά όχι μόνο στην πάταξη του εγκλήματος, αλλα και στην μείωση της χρήσης των ναρκωτικών μέσω της απομυθοποίησης τους.

Tuesday, November 27, 2007

Ο καταστροφικός μύθος της Μαζικής Εκπαίδευσης

Με τις τρέχουσες εξελίξεις όσον αφορά τις πρωτοβουλίες της κυβέρνησης για μεταρυθμίσεις, έχει επανέλθει η συζήτηση για την Παιδεία. Υπάρχει πλούσια αρθρογραφία στις εφημερίδες απο καθηγητές και δημοσιογράφους για τα προβλήματα της ελληνικής εκπαίδευσης, η οποία δυστυχώς παρεκτρέπεται απο την πραγματικότητα γιατι ξεκινάει με κάποιες λανθασμένες παραδοχές.

Η χειρότερη όλων παραδοχή είναι οτι η μαζική παιδεία (κατα το μαζική βιομηχανία) είναι μία αποτελεσματική μέθοδος εκμάθησης. Πράγματι, βλέπω στην τηλεόραση συνέχεια στα διάφορα τραπέζια συζητήσεων κάτι γραβατωμένους ψευτοκουλτουριάρηδες να κατακεραυνώνουν τα ιδιαίτερα μαθήματα με χαρακτηρισμούς Μαφίας όπως για παράδειγμα "παραπαιδεία", "μαύρο χρήμα", "κύκλωμα" κτλ και παραθέτουν απόψεις για το πώς να τα καταπολεμήσουν.
Εγώ το βλέπω απο την ανάποδη. Το ιδιαίτερο μάθημα έχει αποτέλεσμα, γι αυτό και λειτουργεί απο αρχαιοτάτων χρόνων μάλιστα. Πρώτα απο όλα. ο μαθητής έχει την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΠΙΛΟΓΗΣ του καθηγητή. Δεν τρως στην μάπα το κάθε βαρεμένο κάθαρμα που δεν έχει ιδέα για το αντικείμενο και απλά τρώει μια θέση δημόσιου υπαλλήλου για να παίρνει τα λεφτά. Δεύτερον, υπάρχει άμεση επαφή διδασκόμενου-διδάσκωντος. Και τρίτον, το κάθε μάθημα ακολουθεί τους ρυθμούς του μαθητή έτσι δεν υπάρχουν οι αδικίες της μαζικής εκπαίδευσης, είτε εις βάρος των αδύναμων είτε (όπως συμβαίνει συνήθως) εις βάρος των καλών. Αυτό το τελευταίο μου δίνει πάσα για το επόμενο επιχείρημα.

Η δεύτερη λανθασμένη παραδοχή είναι οτι μαζική παιδεία = δίκαιη παιδεία. Δηλαδή συγγνώμη, εγώ που στο λύκειο είχα για καθηγητές κάτι διανοητικά καθυστερημένα καθάρματα είχα ίδιες ευκαιρίες με ένα παιδί που είχε φυσιολογικούς διδάσκοντες; Και το παιδί που αναφέρω είχε ίδιες ευκαιρίες με ένα άλλο που του έκατσαν πραγματικά φωτισμένοι καθηγητές; Και όλοι αυτοί οι παραπάνω δεν είμασταν ευνοημένοι σε σχέση με ένα παιδί της παραμεθωρίου που στο σχολείο του δεν υπήρχε καν προσωπικό;;; (εγώ όχι πάντως, καλύτερα χωρίς καθηγητές παρά με αυτούς που είχα). Και φυσικά το θέμα δεν επικεντρώνεται μόνο στο στελεχιακό δυναμικό, αλλα και στις εγκαταστάσεις, την οργάνωση του σχολείου κτλ.

Η τρίτη παραδοχή είναι οτι οι εξετάσεις είναι καλό πράγμα κι οδηγούν σε αποτελεσματικότερη εκπαίδευση. Δεν υπάρχει μεγαλύτερος μύθος στην ιστορία της παιδείας απο αυτόν. Οι εξετάσεις, άμεσο παράγωγο της μαζικής εκπαίδευσης, οδηγούν στην καθαρά κερδοσκοπική προσέγγιση της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Ειλικρινά προβληματίζομαι όταν ακούω τους διάφορους "σοφούς" του υπουργείου παιδείας να κατεβάζουν προτάσεις όπως πχ πολλαπλά συγγράματα, όταν όλα αυτά θα καταρρεύσουν μπροστά στην αμείλικτη πραγματικότητα των εξετάσεων. Όταν δηλαδή πέσει σύρμα απο ποιό βιβλίο βάζει ο καθηγητής τα θέματα, θα μπει στο κόπο κανείς να διαβάσει τα υπόλοιπα; Μα και να θέλεις, δεν μπορείς εκ των πραγμάτων.
Οι εξετάσεις είναι η πηγή όλων των κακών της παιδείας, αφού είναι η κύρια αιτία της παπαγαλίας, της ταύτισης της εκπαιδευτικής διαδικασίας με το ψυχοφθόρο άγχος και της κατάταξης των διδασκομένων με βάση ένα σε καμμία περίπτωση αντικειμενικό κριτήριο. Πολλοί διανοητικά καθυστερημένοι νομίζουν οτι ο βαθμός είναι ένα αδιαμφισβήτητο κριτήριο αξιολόγησης, με βάση την σοφιστεία "όλοι εξετάζονται στα ίδια, εδώ να σε δώ!!!". Καταρχάς η εξέταση αποτελεί ένα μικρό κομμάτι όλης της ύλης, δεν περιγράφει σε καμμία περίπτωση την συνολική ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ του μαθήματος απο τον διδασκόμενο. Και δεύτερον, βασίζεται σε εξω-εκπαιδευτικά κριτήρια όπως για παράδειγμα την γνώση των "ΣΟΣ", την καλή πληροφόρηση και την απομνημόνευση μεθοδολογιών για την επίλυση προβλημάτων. Την ικανότητα του διδασκόμενου να συνθέτει, να δημιουργεί και να παράγει ιδέες (που είναι και στην τελική το ζητούμενο) απο αυτά που διδάχθηκε πάει στο βρόντο. Το χειρότερο όμως είναι οτι το εκάστοτε γραπτό αξιολογείται απο το κάθε σκουλίκι δημόσιο υπάλληλο κοιλαρά που μάλλον για θαμώνας του Άουσβιτς αξίζει να είναι παρά κριτής των μαθητών.

Η πρόταση μου τουλάχιστον όσον αφορά την 2βάθμια εκπαίδευση είναι να καταργηθεί η υποχρεωτική φοίτηση. Αφού υπάρχουν τα φροντιστήρια και τα ιδιαίτερα, η παρακολούθηση στα μπουρδέλα για 8 ώρες κάθε πρωι επιβαρύνει τους μαθητές και τους κάνει είλωτες χωρίς κανένα αντίκρυσμα. Αλλα θα μου πείτε, απο την άλλη υπάρχει το σαδιστικό κατοχικό σύνδρομο του κάθε πούστη νεοελληναρά "εμείς στα νιάτα μας ζοριστήκαμε, ας παιδευτούν και τα παιδιά να δούνε την γλύκα".
Βγάλε άκρη...

Saturday, November 24, 2007

Μία τραγική καθημερινή ιστορία με το pc μου

Αφού έψαξα, ρώτησα, πειραματίστηκα κι εν τέλει απέτυχα παταγωδώς, θα ήθελα να ρωτήσω τους αγαπητούς επισκέπτες μου για ένα πρόβλημα το το pc μου.

Το πρόβλημα:
Όταν τρέχω λοιπόν παιχνίδια 3D, μετά απο λίγη ωρίτσα αρχίζει το τροφοδοτικό να βγάζει έναν περίεργο τσιριχτό ήχο και μέσα σε δευτερόλεπτα ο υπολογιστής κάνει restart.

Τί προσπάθησα να κάνω:
Σε πρώτη φάση άλλαξα τροφοδοτικό, όπου το πρόβλημα συνεχίστηκε. Επειδή και τα 2 διαθέσιμα τροφοδοτικά που δοκίμασα είναι 450W, θεώρησα οτι ίσως αυτή η ισχύς δεν είναι αρκετή για τον υπολογιστή μου. Τρέχωντας όμως κάτι διαγνωστικά όπως αυτό, είδα οτι με το τρέχων στήσιμο του υπολογιστή, και 350W να είχα θα ήταν αρκετά (σε full χρήση, μέγιστη απαίτηση ισχύος 330W), πράγμα που επιβεβαιώνεται κι απο το γεγονός οτι ο υπολογιστής μου είναι 2,5 χρονών περίπου και ποτέ δεν είχα ανάλογο πρόβλημα (ακόμη και με επιπλέον δίσκους ή dvd-drives)

Σε δεύτερη φάση άλλαξα κάρτα γραφικών. Απο την ΑΤΙ Χ1650Pro έβαλα μία NVidia 6800, αλλά το πρόβλημα παρέμεινε. Παράλληλα, πείραξα το BIOS ώστε να μην δουλεύει full η κάρτα γραφικών κτλ αλλα τίποτα. Χαμήλωσα τις ρυθμίσεις ανάλυσης στα παιχνίδια αλλα τίποτα.

Όσον αφορά θερμοκρασίες κτλ κοίταξα τις ενδείξεις στο BIOS ακριβώς μετα το restart κι όλες είναι φυσιολογικές.
Επιπλέον, αν ήταν θέμα επεξεργαστή ή μνήμης, δεν θα μου έκανε restart και σε απαιτητικές μη-3D εφαρμογές;;; (πχ Visual Studio)

Το σύστημα μου είναι:
P4 Prescott 3Ghz
4x256 DDR-SDRAM
M/B Asrock P4V88 Chipset PT880
2xSATA (80 & 250 GB)
Sapphire ATI X1650Pro
Soundblaster Player 5.1
LG DVD-recorder

όπως επίσης και
mouse pad "Born to Rock" ελαφρώς φαγωμένο στα άκρα με λεκέδες απο καφέ


Βοηθείστε τον ανήμπορο νέο, μέρες που έρχονται!!! Μπορεί να συμβεί και σε σας!...

Thursday, November 22, 2007

Χλιδάνεργοι, παιδιά του λαού, και λοιπές πίπες

Πρόσφατα έπεσα πάνω σε ένα άρθρο της Καθημερινής το οποίο αναφέρεται απαξιωτικά σε άτομα τα οποία πήραν ένα Χ πτυχίο και προτιμούν να παραμένουν στο ψάξιμο για μία σοβαρή δουλειά απο το να βρουν στα γρήγορα μία. Τους ονομάζει "χλιδάνεργους" επειδή μένουν με τους γονείς τους αντί ας πούμε... εεε.. σε κάνα παγκάκι όπως όλα τα υπόλοιπα παιδιά του λαού...

Αυτή η απαξιωτική στάση της (σοβαρής μέχρι την στιγμή τύπωσε το συγκεκριμμένο άρθρο) εφημερίδας έρχεται σε πλήρη αντιστοιχία με την πανταχού παρούσα ελληνική επιταγή του να προβάλλουμε το στυλ "το παιδί του λαού". Εγώ απο την μεριά μου αυτό που έχω να δηλώσω είναι ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΙΝΑ σαν το σκυλί στο δρόμο παρά να ακολουθήσω μία επαγγελματική πορεία η οποία θα απαξιώσει ΟΛΑ μου τα χρόνια κουραστικών σπουδών ενώ δεν θα με γεμίζει δημιουργικά ως άνθρωπο. Τουτέστιν, δεν θα κάνω ποτέ μία δουλειά την οποία θα έκανα ακόμη κι αν είχα βγάλει το γυμνάσιο.

Δεν κατάλαβα δηλαδή, προς τί όλη αυτή η λατρεία για τα "παιδιά του λαού", τους "λαμπρούς νέους", τους "φιλότιμους", κτλ που δουλεύουν απο τα 18 τους σε πιτσαρίες και μοιράζοντας διαφημιστικά; Όταν εμείς δηλαδή διαβάζαμε να μπούμε στο πολυτεχνείο κι αυτοί πίναν φράπες, ήμασταν μαλάκες;;; Κι αν εγώ με όλα όσα έχω κάνει και θα κάνω στην ζωή μου κυνηγήσω κάτι καλύτερο είμαι ο "βουτυρομπεμπές" και ο "μαμάκιας" σε αντίθεση με αυτούς τους "δουλευταράδες" που τρέχουν να χωθούν στον πρώτο διαγωνισμό για μία θέση του κώλου στο δημόσιο;;;

Η λύσσα της κοινωνίας για προβολή του προτύπου "το παιδί του λαού" έχει πάρει τερατώδεις διαστάσεις, με αποτέλεσμα να βλέπουμε ακόμη και φοιτητές ή μεταπτυχιακούς με άπειρες υποχρεώσεις να αναγκάζονται ΑΠΟ ΤΥΨΕΙΣ να δουλεύουν σε κωλοδουλειές προκειμένου να μην ντρέπονται μπροστά σε εξυπνάκηδες που τους κάνουν ποζεριές.

Κι όλα τα παραπάνω ποιοί τα διαδίδουν; Μα φυσικά οι βρωμεροί και τρισάθλιοι σάπιοι ελληναράδες 50άρηδες που χωθήκαν μαζικά κατα τα 80s στο δημόσιο και παίρνουν 1800+ ευρώ ξύνοντας αυτά που δεν έχουν... Γιατι, πώς να το κάνουμε, όταν πας στη δουλειά στις 11 για να πιείς ρακές και φεύγεις στις 1 για τις ελιές και τα χωράφια σου, έχεις άπειρο χρόνο να φιλοσοφείς και να ρητορεύεις.

Εγώ λοιπόν έχω να δηλώσω μπροστά σε όλη αυτή τη λύσσα για κοινωνική καταξίωση απο ΠΙΘΗΚΟΕΙΔΗ οτι γράφω τα πάντα στα @@ μου, παίρνω πτυχίο όποτε γουστάρω, κάνω μεταπτυχιακά όσα γουστάρω και θα πιάσω την δουλειά που με ΙΚΑΝΟΠΟΙΕΙ, για να μην γίνω ο κλασσικός σάπιος ελληναράς που βρίζει χριστοπαναγίες κάθε πρωί που ξυπνά για να πάει να κάνει μια κωλοδουλειά που δεν του αρέσει.

Tuesday, November 13, 2007

Κι όμως κάτι έμαθα απο το ΠΑΣΟΚ

στο προηγούμενο post αναρωτιώμουν ποιό είναι το νόημα όλης αυτής της φασαρίας με το ΠΑΣΟΚ. Κι όμως, κάτι έμαθα: αυτό είναι ότι τα ΜΜΕ δεν είναι παντοδύναμα, σε πλήρη αντίθεση με ότι αρέσκονται να τρομοκρατούν το κόσμο οι πάσης φύσεως καταστροφολόγοι.

Τον Βενιζέλο τον στήριξε απροκάλυπτα κάθε εκδοτικός οργανισμός που πρόσκειται στο ΠΑΣΟΚ. Ήταν το νέο "τρομερό παιδί" των ΜΜΕ, με συνεχή προβολή και διθυραμβικές κριτικές. Παρ' όλη την πίεση στο κοινό λοιπόν, ο ΓΑΠ κατάφερε με ελάχιστη δημοσιότητα να περάσει τις θέσεις του και να δημιουργήσει πολύ πιο ελκυστικό προφίλ απο τον Βενιζέλο.

Τα ΜΜΕ δεν ελέγχουν τα πάντα, δεν είναι οι μπαμπούλες της μαζικής προπαγάνδας ενώ η μόνη περίπτωση να ασκήσουν επιρροή πάνω σου είναι να τα αφήσεις εσύ ο ίδιος μυθοποιώντας τα.

Sunday, November 11, 2007

Τί ακριβώς διακυβεύεται στις σημερινές εκλογές;

Ειλικρινά είμαι πάρα πολύ προβληματισμένος με το τί ακριβώς θα βγάλει η σημερινή κάλπη για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Απο την μία είναι η γκρίνια πολλών ότι δεν είναι αυτός ο σωστός τρόπος εκλογής αρχηγού, απο την βάση δηλαδή. Το σωστό είναι ένα κομματικό συνέδριο όπου θα κατατεθούν απόψεις και θα γίνει πολιτική συζήτηση... και καλά! Είμαι σίγουρος ότι οι ίδιοι θα λέγαν το ανάποδο αν το ΠΑΣΟΚ πήγαινε σε συνέδριο.

Η σημερινή εκλογή έχει πολύ έντονο το χαρακτηριστικό της αντίφασης. Απο την μία ο ΓΑΠ για τον οποίο έχω γράψει τόσα και τόσα, εμφανίζεται προοδευτικός κι ανανεωτικός αλλά τον στηρίζει όλο το "βαθύ ΠΑΣΟΚ", όλος δηλαδή ο σκληρός κομματικός μηχανισμός όπως και πολλά ξοφλημένα στελέχη. Απο την άλλη ο Βενιζέλος, που εκπροσωπεί τον κρατισμό, την γραφειοκρατία και τον νομικισμό, έχει ως στελέχη πολύ συμπαθητικές προσωπικότητες όπως πχ Λοβέρδος, Αλέκος Παπαδόπουλος (αλλα σε καμμία περίπτωση τον φρικτό Κουλούρη).

Σίγουρα θα ήθελα περισσότερους υποψηφίους. Σίγουρα θα ήθελα να δω τον Χρυσοχοϊδη, την Διαμαντοπούλου ή τον Πάγκαλο να θέτουν υποψηφιότητα απο την αρχή, παρά παίζουν πολιτικά παιχνίδια καθ'όλη την διάρκεια της διαδικασίας με "μυστικά" γεύματα κι άλλα τέτοια τραγικά. Σίγουρα θα ήθελα να δω ένα ζωντανό τηλεοπτικό debate όπου θα γινόταν διάλογος μεταξύ των υποψηφίων.

Πάντως αυτό που θα προκαλέσει σίγουρα το μεγαλύτερο ενδιαφέρον είναι η περιβόητη "επόμενη μέρα". Κι επόμενη μέρα δεν θεωρώ, όπως πολλοί νομίζουν, την 12 Νοεμβρίου αλλά το αποτέλεσμα της αμέσως επόμενης εκλογικής αναμέτρησης. Εκεί θα φανούν όλα.

Monday, November 05, 2007

Η αιώνια ξεφτίλα της Κρήτης

Το ότι εμείς οι κρητικοί είμαστε νούμερα είναι γνωστό σε όλη την Ελλάδα. Έχουμε καταφέρει με χρόνια αφοσιωμένων (ομολογουμένως) προσπαθειών να περάσουμε προς τα έξω την εικόνα του γραφικού ιθαγενή καραγκιοζάκου που πυροβολάει ότι κινείται, πίνει ρακές, ενώ ο (ακραίως επιτηδευμένος) τρόπος ομιλίας του διακωμωδείται σε ελληνικά σίριαλ γ' διαλογής.

Αυτό το στυλάκι δεν θα με πείραζε καθόλου (δεν είμαι απο τους ανθρώπους που είναι περήφανοι ή ντροπιασμένοι για την καταγωγή τους) αν δεν συνοδευόταν απο κάποια τραγικά γεγονότα.

Η κουλτούρα του όπλου και οι συνέπειες της είναι πασίγνωστες. Όσο και να ρητορεύει η εγχώρια βοθροκουλτούρα με αυταρέσκεια για το πόσο παρηκμασμένες είναι πχ οι ΗΠΑ με την οπλοκατοχή, εμείς εδώ στην Κρήτη είμαστε χιλιάδες φορές χειρότεροι. Όχι, δεν το μετράω σε αριθμό θυμάτων (αν και είναι περισσότερα εδώ) αλλά στο ότι τουλάχιστον η αμερικανική κοινή γνώμη αισθάνεται αποτροπιασμό για τα πολυβόλα στα σχολεία της, σε αντίθεση με τη ντόπια κοινωνία που το θεωρεί ένδειξη υψηλής παλικαριάς κι αντρισμού, ενώ τα εν λόγω περιστατικά το μόνο που προκαλούν είναι κάτι δηλώσεις ψευτοσυμπαράστασης του τραγικού Μ.Θεοδωράκη "μην πυροβολείτε χωρίς λόγο" (!!!!). Φυσικά δεν αργούν να ακολουθήσουν ρήσεις σκουληκιών του βόθρου όπως ο Ζουράρης "όσοι είναι κατά των όπλων είναι αστοί χαρτογιακάδες".

Όπως θα είδατε στις ειδήσεις, έγινε ενέδρα απο εμπόρους ναρκωτικών σε αστυνομική πομπή. Είναι καταπληκτικό το πώς ο ντόπιος σκατοκέφαλος ωρύεται για κάτι πορτοφολάδες αλβανούς "που μας μολύνουν" ενώ ταυτόχρονα θεωρεί τους συντέκνους του/εμπόρους θανάτου ύψιστα παραδείγματα λεβεντιάς που δεν έχει κανένα δικαίωμα η αστυνομία να πειράζει...

Όσοι 3οι τα διαβάζετε αυτά θα μου πείτε, "αφού είστε έτσι, λουστείτε τα!" Αλλά το αιώνιο ερώτημα παραμένει, εμείς οι υπόλοιποι τί φταίμε;;;;

Tuesday, October 30, 2007

Περι του δείκτη ευφυίας των μαύρων

Όπως γνωρίζετε όλοι, πρόσφατα ξέσπασε σάλος με μία δήλωση του νομπελίστα βιογενετιστή James Watson για την ανθρώπινη ευφυία, όπου ερμηνεύτηκε ως απαξιωτική για το νοητικό επίπεδο των μαύρων.

Πέρα απο το τί ερμηνεύει ο κάθε λυσασμένος για σκάνδαλα δημοσιογραφίσκος, η καθ'εαυτή δήλωση του κύριου καθηγητή ήταν:
"There is no firm reason to anticipate that the intellectual capacities of peoples geographically separated in their evolution should prove to have evolved identically, οur wanting to reserve equal powers of reason as some universal heritage of humanity will not be enough to make it so."

Τι ρατσιστικό είχε αυτή η δήλωση;;; Το μόνο που είπε ήταν το απλούστατο ότι ο δείκτης νοημοσύνης είναι ισχυρά συνδεδεμένος με το περιβάλλον που ζει ο άνθρωπος κι εξελίσεται με βάση αυτό (και φυσικά άσχετα με τις επιταγές της πολιτικής ορθότητας!!!)

Έχουν οι μαύροι που ζουν στην Αφρική χαμηλότερο δείκτη νοημοσύνης απο εμάς τους δυτικούς; Φυσικά ναι. Έχουν χαμηλότερο δείκτη νοημοσύνης έτσι όπως τον έχουμε ΟΡΙΣΕΙ ΕΜΕΙΣ, με όλες τις παραμέτρους του δικού μας περιβάλλοντος και τις παραδοχές που κάνουν αυτές οι ψευτοεπιστημονικές σε μεγάλο βαθμό μετρήσεις.
Ως παράδειγμα απο την ανάποδη, αν βάλεις ένα ελληνόπουλο κι ένα αφρικανάκι στην ζούγκλα, ποιό απο τα δύο θα επιβιώσει περισσότερο; Ποιό απο τα δύο θα έχει περισσότερες πνευματικές δεξιότητες κι επινοητικότητα ώστε να τα βγάλει πέρα; Η απάντηση είναι προφανής.

Οι θεωρίες για ανωτερότητα της λευκής φυλής, μισό αιώνα μετά την πτώση του Χίτλερ, ζουν και βασιλεύουν ακόμη, είτε για να έχουμε κάτι να βρίζουμε, είτε για να τις έχουμε ως "κρυφό καμάρι". Και δυστυχώς οποιαδήποτε σοβαρή και ψύχραιμη συζήτηση θα πνίγεται στον βούρκο του λαϊκισμού και τις υποκρισίας των ΜΜΕ.

Thursday, October 25, 2007

Το ετήσιο τσίρκο της 28ης του Οκτώμβρη

Εγώ ανέκαθεν ήμουν κατά των μαθητικών παρελάσεων. Το να βαδίζουν 10χρονα παιδάκια σε στρατιωτικό σχηματισμό μπορεί να ηδονίζει την κάθε ανωμαλάρα-στρατόκαυλο που τα φαντάζεται ως φρέσκο κρέας για κανόνια, αλλά δεν συνάδει με τις αξίες ενός σύγχρονου δυτικού κράτους. Αφού η 28η είναι μία πολεμική επέτειος, ας τιμηθούν παρελαύνοντας αυστηρά μόνο οι ένοπλες δυνάμεις και οι παλαίμαχοι.

Απο την άλλη όμως, δεν βρίσκω κανένα λόγο να σαμποτάρει κανείς την παρέλαση. Απλά ας μην συμμετάσχει. Αν θέλουν κάποιοι αριστεροί να οργανώσουν μία "εναλλακτική" παρέλαση, ας το κάνουν ήρεμα κι ειρηνικά κάπου αλλού, όχι να εμπλακούν με συμμετέχοντες της επίσημης παρέλασης.

Σε μία ελεύθερη χώρα, μπορεί την ίδια μέρα σε ένα δρόμο να γιορτάζουν οι Χ το Υ γεγονός κάνοντας στρατιωτική παρέλαση, οι Α το Β κάνοντας συναυλία κι όλοι οι υπόλοιποι σπίτια τους κάνοντας κωλοτούμπες. Απλά η δραστηριότητα των μεν να μην απαλοίφει την ανάγκη έκφρασης των δε.

Monday, October 22, 2007

Περι Εβραίων

τον τελευταίο καιρό έχει γίνει πολύ λόγος για το περιβόητο βιβλίο-φάντασμα του Πλεύρη, όπου κατα τα λεγόμενα αυτού και των τηλε-ευαγγελιστών που τον στηρίζουν "κατακεραυνώνει το νεοταξικό καθεστώς". Φυσικά δεν μπορεί κανείς να περιμένει τίποτα απο τους νεοναζί και τα στραβώματα που έχουν φάει με διάφορους λαούς.

Παρ' όλα αυτά, στην καθημερινότητα βλέπει κανείς πλήθος "απλών" ανθρώπων οι οποίοι ενστερνίζονται σε μεγάλο βαθμό τέτοιες απόψεις, ότι και καλά οι Εβραίοι ελέγχουν τα πάντα και συνωμοτούν όλη μέρα κι όλη νύχτα έναντια στους ανθρώπους (κι ειδικότερα εμάς τους έλληνες).

Επειδή δεν χρειάζεται να αναμασάω πράγματα που κάποιοι τα έχουν πει καλύτερα απο μένα, σας παραπέμπω σε έναν απο τους σημαντικότερους video bloggers, τον υπέροχο βρετανό Pat Condell ο οποίος μας καταθέτει τις σκέψεις του για το θέμα.

Παρακαλώ παρακολουθείστε προσεκτικά το βίντεο του, δείτε τα υπόλοιπα, εγώ προσωπικά ευχαριστιέμαι όσο τίποτε άλλο ανθρώπους σαν κι αυτόν με τόσο ώριμη και καθαρή σκέψη:


ΕΒΓΕ!!!

Friday, October 19, 2007

Ποιοί ήταν οι γενίτσαροι;

Ειλικρινά δεν δίνω δεκάρα για την όλη ιδεολογία που διέπει τους αγώνες Ελλάδα-Τουρκία, όπως και για τα παιχνίδια προπαγάνδας που παίζει το κάθε φασιστόμουτρο των ΜΜΕ μπας κι ανεβάσει καμμια μονάδα την τηλεθέαση, ή να πουλήσει κάνα κομμάτι απο την κωλοφυλλάδα του.

Αλλά δεν θα μπορούσα να μην προβληματιστώ συγκρίνοντας την παρουσία των τούρκων θεατών με αυτήν των δικών μας στο γήπεδο Καραϊσκάσκη. Εμείς με τα λάβαρα, ντυμένοι τσολιάδες, με τα νεοναζιστικά σύμβολα, τους "στόχους" και τους μαίανδρους, καταλήγοντας να παίζουμε ξύλο μεταξύ μας...

Πάρτε το χαμπάρι φασιστοελληναράδες όλου του πλανήτη, είστε χειρότερα σκατά απο αυτούς που κοροϊδεύετε!

Sunday, October 14, 2007

Το αφόρητο κλισέ της "άμεσης δημοκρατίας"

Την αρχή την έκανε ο Γιώργος Παπανδρέου με τον όρο "συμμετοχική δημοκρατία" (τί πλεονασμός!) κι έκτοτε αναβίωσε ένα κλισέ που μας έλεγαν στο σχολείο οι τρισάθλιες φιλολογίνες: "πρέπει να αναβιώσουμε την άμεση δημοκρατία, όπως γινόταν στην αρχαιότητα! Με την πρόοδο της τεχνολογία κι αυτού το -πως το λέτε- ιΝΤερνέτ είναι πλέον εύκολο!".

Ο όρος πράγματι έχει γίνει πολύ trendy, και τον αναπαράγει είτε ο κάθε πολιτικάντης (βλ. Άδωνης Γεωργιάδης) είτε ο μέσος ποζεράς άσχετος για να δώσει διαπιστευτήρια δημοκρατικότητας κι ελληνολατρείας.

Δεν έχουν όμως τίποτε συγκεκριμμένο στο μυαλό τους. Δηλαδή τί; Να γίνονται πιο πολλά δημοψηφίσματα; Να το κάνουμε προεδρική δημοκρατία φάση ΗΠΑ και να ψηφίζουμε απευθείας αρχηγό κράτους; Κάθε πρωί ο καθένας μας να λαμβάνει στο mail box του θέματα για τα οποία πρέπει να αποφασίσει τα οποία αφορούν καθημερινά λειτουργικά θέματα της κυβέρνησης;

Τα πολλά δημοψηφίσματα ακούγονται ως μία ελκυστική λύση, με τη μόνη διαφορά οτι δεν πρόκειται να περάσει ποτέ κάποιο νομοσχέδιο κι εν τέλει να μην δουλέψει τίποτα.
Φαντάζεστε να γίνει νομοσχέδιο για την παιδεία κι η κάθε κυράτσα να ψηφίζει για το μέλλον σου; Φαντάζεστε να γίνει νομοσχέδιο για πόλεμο και να σύρει ο κάθε Ψωμιάδης τους πάμπολλους ακολούθους του; Φαντάζεστε να γίνει ψήφισμα για μία στρατηγική οικονομική απόφαση και να κληθώ πχ εγώ να ψηφίσω, που δεν έχω το κατάλληλο background στα μακροοικονομικά και την δημόσια διοίκηση; Φαντάζεστε τους κάθε ΚΚΕδες που θα θέλουν να σαμποτάρουν το τρέχων σύστημα και να ψηφίζουν με βάση του να βγουν αποφάσεις με μηδενική πλειοψηφία;

Η κοινοβουλευτική δημοκρατία έχει ένα μεγάλο ατού, που συνάδει με μία πολύ σημαντική θεωρία της διοικητικής επιστήμης: δεν κάνεις micro-management εκεί που δεν χρειάζεται. Κι επιπλέον, δε μπορούν μη-ενδιαφερόμενοι να αποφασίζουν μαζί με τους άμεσα ενδιαφερόμενους για ένα θέμα.

Πιστεύω ότι οι θεωρίες για αλλαγή του πολιτικού συστήματος είναι παιχνίδια εντυπωσιασμού. Μπορεί η κοινοβουλευτική δημοκρατία να επανασχεδιαστεί με γνόμωνα την αποτελεσματικότητα και τα κόμματα να κάνουν περισσότερα ανοίγματα στην κοινωνία.

Η εφαρμογή της άποψης ενός τεχνικά καταρτισμένου έναντι ενός ξερόλα άσχετου δεν είναι κατάργηση της δημοκρατική διαδικασίας, είναι ορθολογική δόμηση του πολιτεύματος. Ναι, θα ήθελα δημοσκοπήσεις σε θέματα που αφορούν το ΑΠΟΛΥΤΟ σύνολο των πολιτών (όπως πχ χωρισμός Κράτους-Εκκλησίας, κατάργηση του άχρηστου θεσμού του Προέδρου της Δημοκρατίας κτλ) αλλά μην ξεχνάμε ότι ο κόσμος πάει μπροστά, και πολλά θέματα θέλουν εξειδικευμένους χειρισμούς που όχι μόνο δεν μπορεί ο μέσος πολίτης να τα λύσει, αλλά ούτε καν να τα καταλάβει.

Tuesday, October 09, 2007

θέμα Χριστόδουλου: αθάνατη ελληνική κακομοιριά

Μπορεί πολλοί να το παίζουν εκ των υστέρων ειδικοί και δικαιωμένοι για τις εκτιμήσεις τους, αλλά εγώ έλεγα απο την αρχή της ιστορίας "μα καλά, κάνεις μεταμόσχευση όταν έχει μεταστάσεις ο ασθενής; κι ο ίδιος θα ταλαιπωρηθεί, και το μόσχευμα θα πάει στράφη."

Είμαι σίγουρος ότι ο δρ Τζάκης το ήξερε αυτό, εξάλλου το άφησε να εννοηθεί σε πάμπολλες δηλώσεις του το καλοκαίρι. Επομένως δεν θα μου έκανε καθόλου εντύπωση το παπαδαριό να του έβαλε τα δυό πόδια σε ένα παπούτσι έτσι ώστε να γίνει παρ' όλα αυτά η μεταμόσχευση, καθώς και να παρακαμφεί η μακρά λίστα αναμονής (σύμφωνα με τους κανόνες της ο Χριστόδουλος θα ήταν απο τους τελευταίους).

Η νεοελληναράδικη κουτοπονηριά των ΜΜΕ βρίκε τον νέο της αντίπαλο: τον καθηγητή Τζάκη και την χειρουργική ομάδα του στο κέντρο του Μαϊάμι. Μάλιστα ο τρισάθλιος γ. οικονομέας (ύψιστος υμνητής της ελληνικής βλαχοκουτοπονηριάς σε πάμπολλες εκπομπές του) ούρλιαζε χθες στου Πρετεντέρη οτι και καλά τί λέμε για Αμερικές, κέντρα μεταμοσχεύσεων στο εξωτερικό, όπως (κατ' αυτόν) αποδείχθηκε όλα είναι για το πούτσο, ελλαδάρα και πάλι ελλαδάρα.

Δεν ξέρω οι εξελίξεις πώς θα έρθουν, αλλά πάνω στο πρόβλημα υγείας του Χριστόδουλου θα ξαναδούμε το γνωστό τεράστιο τσίρκο των "ειδικών", με τις εύκολες στοχοποιήσεις και τα παιχνίδια εντυπώσεων. Μπροστά σε αυτή τη γελοιότητα, πιστεύω ότι θα είναι καλύτερα για τον Χριστόδουλο να συνεχίσει την θεραπεία του στο εξωτερικό.
Τουλάχιστον εκεί δεν θα έχει τον οικονομέα και τον κάθε παρόμοιο αρχικαραγκιόζαρο.

Saturday, October 06, 2007

Χέστε μας επιτέλους με τον Ανδρέα!!!

ειλικρινά δεν αντέχω άλλο τις αναφορές στον Ανδρέα Παπανδρέου. "Κι όπως έλεγε κι ο αείμνηστος...", "ένα ΠΑΣΟΚ στα χνάρια του ηγέτη μας...", "να επιστρέψουμε στις αρχές και τις αξίες του αρχηγού μας..." κτλ κτλ

Μα πολιτικός διάλογος είναι αυτός; Να βλέπω ένα σύγχρονο (εδώ γελάμε) κόμμα να κάνει συνεχείς αναφορές σε ένα πρόσωπο λες κι είναι ένα ΚΚ που αναφέρεται στον πατερούλη Στάλιν ή μία παραθρησκευτική σέκτα που εξυμνεί το μεσσία της;;;!!!!

Η κατάντια του ΠΑΣΟΚ απλά δεν έχει όρια. Πάνω που κορόιδευα τον ΓΑΠ για τις μαλακίες που έκανε, σήμερα στο συνέδριο μια χαρά στα βήματα του βάδισε κι ο κακός βεζύρης Benny όπως κι ο "ενωτικός" Σκανδαλίδης. Αριστερίστικη ρητορεία, ατάκες δεκαετίας '80 κι ευχολόγια για την πολυπόθητη επιστροφή στα ζιβάγκο και το carmina burana.

Πολιτική ΜΗΔΕΝ. Απόλυτο τίποτα. Καμμία φρέσκια ιδέα, ανακύκλωση θέσεων κι έκθεση ιδεών για "τον κόσμο που αλλάζει με γοργούς ρυθμούς"...

Να 'χαμε μία σοβαρή κυβέρνηση θα 'λεγα "άσε τους μαλάκες να κοιμούνται", αλλά τώρα κάνω έκκληση να πάει κάποιος να τους ξυπνήσει.

ΥΓ: ας διαβάσει κανείς τις θέσεις του Χρυσοχοϊδη.