Tuesday, January 29, 2008

Εγώ όμως δε σε πήγαινα...

arc_pro.jpg
  Φυσικά και λυπήθηκα. Σε ελάχιστους ανθρώπους αξίζει τέτοιο τέλος και, εντάξη τώρα, ο Χριστόδουλος δεν ήταν ένας απο αυτούς.

  Παρ' όλα αυτά, βλέπωντας τα αφιερώματα που γίνονται στην τηλεόραση, δεν μετανιώνω για όποια άποψη κι αν εξέφρασα γι αυτόν. Όταν ξαναείδα μάλιστα το βίντεο με την συγκέντρωση για τις ταυτότητες, αισθάνθηκα τον ίδιο αποτροπιασμό με τότε. Ξαναήρθαν στο μυαλό μου τα δημαγωγικά κυρήγματα, οι λαϊκισμοί, η ¨Δεξιά χείρα του Κυριου", τα σκάνδαλα, η σκοτεινή αδερφότητα της Χρυσοπηγής, ο Βαβύλης και οι κομμάντος στους Αγιους Τόπους...

  Φοβάμαι οτι ο διάδοχος του θα είναι ακόμη πιο ακραίος στην προσπάθεια του να τον αντιγράψει. Όσο κι αν κάποιοι προσγειωμένοι ιερείς έχουν δηλώσει "όχι άλλη Χρυσοπηγή", φοβάμαι οτι η συγκεκριμμένη σέκτα είναι ακόμη ισχυρότατη.

  Τέλος, να προσθέσω οτι δεν αισιοδοξώ για τον νέο αρχιεπίσκοπο, η Εκκλησία δεν αλλάζει κι έχει την δική της ατζέντα. Εντάξη, μπορεί να μην πρόλαβε ο Χριστόδουλος να πραγματοποιήσει το όραμα του για ένα βυζαντινού τύπου καθεστώς, αλλά κατάφερε να διεισδύσει τα ράσα ακόμη πιο βαθιά σε κάθε τομέα της δημόσιας ζωής.

  Είναι βαριά η παρακαταθήκη του Χριστόδουλου, αν είσαι χριστιανός είναι πολύ λογικό να κλαις για τον χαμό του.

2 comments:

Σπύρος Ντόβας said...

μπα, αν είσαι πραγματικά χριστιανός, μπορεί να συμπονάς, αλλά σίγουρα δεν τον κλαις όπως το εννοείς.

Elias said...

Μην ξεγελιέστε με το θάνατο του Χριστόδουλου, είναι κόλπο: θα αναστηθεί την τρίτη ημέρα (κατά τας Γραφάς).