Saturday, February 10, 2007

Για τον Νίκο Καββαδία

Λατρεύω την ποίηση, αν και δυσκολεύομαι πάρα πολύ να βρώ κάτι που να μου αρέσει. Γενικά, όση έχει πέσει στα χέρια μου είναι είτε σιρόπια του στυλ "η αγάπη λουλουδάκι που μαραίνεται", είτε ψευτοκουλτουριάρικες παπαριές ("α ρε πουτάνα θάλασσα που σε ... τα ψάρια", αυτό δεν είναι ανέκδοτο), είτε πανάθλια μίζερα ποιήματα του στυλ "αχ την χάσαμε την Σμύρνη" που μας πλασάραν στο σχολείο ως ύψιστα μεγαλουργήματα.

Μέσα σε όλο αυτόν τον βούρκο, υπάρχει το υπέρλαμπρο διαμάντι που λέγεται Νίκος Καββαδίας. Μην περιμένετε να σας κάνω φιλολογική ανάλυση, μέτρα, ομοιοκαταληξίες κτλ, απο τέτοια δεν έχω ιδέα. Το μόνο που ξέρω είναι αυτό που νιώθω όταν τον διαβάζω, αυτό το ταξίδι του μυαλού, τα εξωτικά μέρη, οι τραγικοί ήρωες, οι συναρπαστικές καταστάσεις, οι ιστορίες κι πάνω από όλα αυτός ο υποβόσκων κίνδυνος που έχουν όλα του τα ποιήματα που δημιουργεί μία απίστευτη αίσθηση περιπέτειας.

Φυσικά την ποίηση του Καββαδία την έμαθα από τις μεγαλοφυείς μελοποιήσεις του φοβερού και τρομερού Θάνου Μικρούτσικου. Ο "Σταυρός του Νότου" ήταν πολύ καλός, αλλά ο δίσκος τον οποίο εγώ θεωρώ το καλύτερο έργο της ελληνικής μουσικής σκηνής είναι "οι Γραμμές των Οριζόντων". Η ανατριχίλα που προκαλεί ο "Καραντί" (ο Ακατανόμαστος τα δίνει όλα), η αγριάδα στον "Γουίλυ" (που σε ρε Βασίλη...), το "William George" (αν κλείσεις τα μάτια νομίζεις ότι είσαι στο μπαρ ενός λιμανιού κι ακούς μία μπάντα μαύρων), η "Πικρία" και πάνω από όλα το συγκλονιστικό "7 νάνοι στο S/S Cyrenia" με την ισοπεδωτική και ακατέργαστη ερμηνεία του Θάνου.

Κλείνω με το αγαπημένο μου του Καββαδία, την "Θεσαλονίκη". Κι ενώ όλα τα έργα για την πόλη αυτή έχουν ως κύριο άξονα το "πόσο γαμάτοι γλετζέδες είμαστε", το συγκεκριμμένο παρουσιάζει την Θεσαλονίκη όπως εγώ την γνώρισα κι αγάπησα, σε ένα απίστευτα μελαγχολικό και σκοτεινό σκηνικό:

"Ήταν εκείνη τη νυχτιά που φύσαγε ο Βαρδάρης
το κύμα η πλώρη εκέρδιζε οργιά με την οργιά
σ' έστειλε ο πρώτος τα νερά να πας για να γραδάρεις
μα εσύ θυμάσαι τη Σμαρώ και την Καλαμαριά

Κάτω από φώτα κόκκινα κοιμάται η Σαλονίκη
πριν δέκα χρόνια μεθυσμένη μου είπες σ' αγαπώ..."

ΥΓ: καλύτερη εκτέλεση του "Θεσσαλονίκη" είναι στο ντουέτο Ακατανόμαστος-Παπακωνσταντίνου (οι 2 καλύτερες ελληνικές φωνές όλων των εποχών) στο Αττικόν.

7 comments:

padrazo said...
This comment has been removed by the author.
padrazo said...

Προσυπογράφω και πάω να βάλω το cd

aqua said...

"Φαίνεται πια πως τίποτα
-τίποτα δεν μας σώζει...
ΚΑΙΣΑΡ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ

Ξέρω εγώ κάτι που μπορούσε,Καίσαρ,
να σας σώσει.
Κάτι που πάντα βρίσκεται σ' αιώνια εναλλαγή,κάτι που σχίζει τις θολές γραμμές των οριζόντων,
και ταξιδεύει αδιάκοπα την ατελείωτη γη.

Κάτι που θα 'κανε γοργά να φύγει το κοράκι,
που του γραφείου σας πάντοτε σκεπάζει τα χαρτιά·
να φύγει κρώζοντας βραχνά, χτυπώντας τα φτερά του,
προς κάποιαν ακατοίκητη κοιλάδα του Νοτιά.

..............................

Μια μέρα χειμωνιάτικη θα φεύγαμε.
Τα ρυμουλκά περνώντας θα σφυρίζαν,
τα βρωμερά νερά η βροχή θα ράντιζε,
κι οι γερανοί στους ντόκους θα γυρίζαν.

..............................

Καίσαρ, από ένα θάνατο σε κάμαρα,
κι από ένα χωματένιο πεζό μνήμα,
δε θα 'ναι ποιητικότερο και πι' όμορφο,ο διάφεγγος βυθός και τ' άγριο κύμα;


Θυμάμαι αυτούς τους στίχους
κάθε φορά που¨θέλω να "φύγω"

προσυπογράφω ομοίως....

Anarchist said...

Αν δεν ήταν ο Μικρούτσικος η τύχη του Καββαδία θα ήταν ίδια με αυτή του Σκαρίμπα.

Pixie said...

Μοιράζομαι και εγώ την αγάπη σου για τον Καββαδία, Γιάννη.Τον έμαθα λίγο πριν ακούσω την ποίηση του μελοποιημένη και είναι απο τους ποιητές που έγραψαν όχι για να γράψουν κάτι αλλά για να επικοινωνήσει τα βιώματα του.Και είναι ωραία τα μελοποιημένα και για να τα παίζεις στην ακουστική.Υπάρχουν και κάποιοι άλλοι καλοι ποιητές.Δεν ξέρω γιατι αλλά μου αρέσει η μελαγχολικη ποίηση παρόλο που είμαι πολύ αισιοδοξη.Είναι ένα παράδοξο.

ο δείμος του πολίτη said...

Συμφνώ απολύτως. Ο Καββαδίας ήταν ένας ποιητής που εξέφρασε όσο λίγοι τα βάσανα του λαού -ή έστω ενός μέρους- και έγραψε για την αγάπη και τον αγοραίο έρωτα. Αγαπημένος και ιδιαίτερα το ροκ κομμάτι του Willam George Allum και το 7 νάνοι στο s/s Cyrenia.

ion said...

Μοναδικά εκφρασμένη ψυχή..
παρ'όλα αυτά ο anarchist έχει τα δίκια του...
καλημέρα