Για την διαμαρτυρία στο Σύνταγμα

Καταρχάς να ξεκαθαρίσω ότι ήμουν υπερ αυτής της πρωτοβουλίας. Πολύ καλά έκανε ο κόσμος και πήγε, αλλά το πιο θεμελιώδες απ' όλα είναι να μην μείνουμε εκεί.

Μία "διαδήλωση κατά της πυρκαγιάς" έχει έναν χαριτωμένο συμβολικό χαρακτήρα, αλλά κανένα απολύτως πρακτικό αντίκτυπο. Είναι σαν να διαδηλώνεις "κατά του πολέμου", ή "κατά της γρίπης των πτηνών". Απλά όλοι θα συμφωνήσουν μαζί σου (δε νομίζω κανείς ψυχικά υγιής να είναι υπερ των παραπάνω) , συμπεριλαμβανομένων και των πολιτικών οι οποίοι θα γνέψουν συγκαταβατικά το κεφάλι και θα μοιράσουν τις συμπάθειες τους.

Όπως είχα πει και στο προηγούμενο post, δεν υπάρχει καλύτερη ημερομηνία εκλογών απο τις 16/9. Η ουσιαστική διαμαρτυρία (αν υπάρχει) θα ξεκινήσει απο εκεί. Και λέω θα ξεκινήσει, αφού όλοι οι μηχανισμοί προστασίας της χώρας μας εναπόκεινται και στην δικιά μας υπευθυνότητα.

Οι φωτιές, οι Γκρίζοι Λύκοι και τα πράσινα ανθρωπάκια

Μπορεί με άτομα διανοητικού επιπέδου όπως τον Παπαθεμελή, τον Καρατζαφέρη ή τους συντάκτες της Αυριανής να μην έχω καμμία σχέση, όμως θα συμφωνήσω σε ένα πράγμα: "ο εχθρός βρίσκεται εντός των πυλών".

Οι ενδείξεις του να είναι οι υπαίτιοι της καταστροφής ξένοι πράκτορες είναι ελάχιστες. Οι δε αποδείξεις ανύπαρκτες. Για τους αναρχικούς που γίνεται λόγος, αυτά είναι γελοιότητες αφού καμμία μορφή αντιεξουσιαστικής δράσης δεν περιλαμβάνει χτυπήματα σε περιβαλλοντικούς στόχους. Για τους ΠΑΣΟΚους, σε τέτοια έκταση δεν έχουν κανένα συμφέρον να το κάνουν. Όπως και να χει, ο φαύλος κύκλος της συνομωσιολογίας μπορεί να τραβήξει σε απίστευτα εξωφρενικές θεωρίες, αποπροσανατολίζοντας μας απο το διαταύτα.

Αλλά και πάλι, εγώ πιστεύω ότι ο εχθρός ο βρίσκεται εντός των πυλών. Κι αυτός είναι η ανθρώπινη ηλιθιότητα. Είτε είναι η μαλάκυνση εγκεφάλου που δέρνει τους σαπιοκοιλαράδες που πετάνε τα τσιγάρα στο δάσος, είτε (όπως λέει κι ο θείος μου, απόστρατος αξιωματικός της πυροσβεστικής) οι αρχιταβλαδώροι που έχουν μπει σε νευραλγικές θέσεις των σωμάτων ασφαλείας.

Επιπλέον, δεν είδα απο την μεριά του ΥΠΕΞ κανένα απολύτως συντονισμό για διεθνή επιχείρηση. Κάτι υποσχέσεις για canadair που θαρθουν αύριο, μεθαύριο, τρέχα γύρευε δηλαδή. Τί φοβούνται, πολιτικό κόστος μπας και πούμε οι πολίτες ότι δεν μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα μόνοι μας;

Κλείνωντας, πολλοί λένε για αναβολή των εκλογών. Αντιθέτως, εγώ πιστεύω ότι δεν υπάρχει ΠΙΟ ΚΑΤΑΛΛΗΛΗ ημερομηνία διεξαγωγής τους απο τις 16/9. Ούτε φανφαρολογίες, ούτε τραγουδάκια, ούτε ευχολόγια. Να δούμε τώρα στα δύσκολα τί θα έχουν να πουν. Εδώ πληρώνονται όλα.

Ο επίσημος οδηγός σκανδάλων 2004-2007

και δεν μιλάω μόνο γι αυτό των ομολόγων.

Σε αυτά τα 3.5 χρόνια γαλάζιας διακυβέρνησης, έσκασαν 3 κολλοσιαίων διαστάσεων σκάνδαλα τα οποία σε σειρά φθίνουσας σημασίας είναι:
1) Εκκλησιαστικό-Παραδικαστικό (ή "έπος Βαβύλη")
2) Σκάνδαλο Υποκλοπών (ή "Vodafonegate")
3) Σκάνδαλο Ομολόγων (ή "Ομολογιάδα")

τα οποία ας πάρουμε με τη σειρά:

1) Για μένα το μεγαλύτερο σκάνδαλο της Μεταπολίτευσης, μπροστά στο οποίο ο Κοσκωτάς μοιάζει με παιδάκι που έκλεψε καραμέλες απο περίπτερο. Μιλάμε για ένα τερατώδες δίκτυο λαδώματος δικαστικών, ξεπλύματος μαύρου χρήματος, χειραγώγησης εκκλησιαστικής πολιτικής, διακίνησης όπλων και ναρκωτικών, δράσης παρακρατικών κομμάντος, επιρροής σε κοινοβουλευτικά πρόσωπα και κατασπατάλησης δημόσιου χρήματος. Μέσα σε όλο αυτό το κατασκεύασμα ξεχωρίζουν οι Βαβύλης, Γιοσάκης και η αδελφότητα της Χρυσοπηγής.
Ο Βαβύλης, ο οποίος κάνει τον James Bond αφόρητα κολλεγιόπαιδο, έχει μία δράση της οποίας η έκταση πολύ δύσκολα θα εξιχνιαστεί. Δικαιολογημένα η όλη ιστορία βαπτίστηκε "το έπος Βαβύλη" αφου περιλαμβάνει σχεδόν ότι έγκλημα υπόκειται στην δικαιοδοσία της Interpol. Αν ανοίξει το στόμα του σίγουρα θα έχει πολλά να πει, αλλά δυστυχώς ένας τέτοιος άνθρωπος ακόμη και το Γκουαντάναμο θα το έχει περίπατο στην εξοχή.
Αν ο Βαβύλης ήταν ο εκτελεστικός/στρατιωτικός βραχίονας, ο Γιοσάκης φρόντιζε τον δικαστικό/οικονομικό τομέα. Λαδώματα δικαστών και αρπαγή χρήματων ήταν οι κύριες δραστηριότητες του. Απο ότι ξέρω, μάλλον πως θα την γλιτώσει.
Και οι 2 παραπάνω δεν θα εκτελούσαν το θεάρεστο (κυριολεκτικά) έργο τους αν δεν υπήρχε η Αδελφότητα της Χρυσοπηγής. Αν νομίζατε ότι η Opus Dei ήταν κάπως "ακραία" ξανασκεφτείτε το. Μιλάμε για την ισχυρότερη σέκτα της Ελλαδικής Εκκλησίας, η οποία ανέβασε τον τωρινό Αρχιεπίσκοπο κι έχει τεράστια πολιτική ισχύ σε σημείο να συγκρούεται ανοικτά με πρωθυπουργούς ή ακόμη και τον ίδιο τον Οικουμενικό Πατριάρχη.
Αλήθεια, η πτώση του Chinook είναι εντελώς άσχετη με τα παραπάνω; Όπως και να χει, τόσο η "ευαισθησία" του εκλογικού σώματος σε θρησκευτικά ζητήματα (ε ρε ζώα...) όσο και τωρινή κατάσταση της υγείας του Αρχιεπισκόπου δεν δίνουν την δυνατότητα να θιχθεί το θέμα προεκλογικά.

2) Κάποιοι "παρακρατικοί" έστησαν κοριούς σε τηλέφωνα βασικών πολιτικών προσώπων. Ακολούθησε ένα τσίρκο όπως η διάλεξη Βουλγαράκη ή οι παρελάσεις αριστεριστών που ισχυριζόντουσαν ότι ΚΑΙ τα δικά τους τηλέφωνα ήταν στη λίστα. Η υπόθεση έκλεισε με την εύκολη λύση της υπόννοιας για εμπλοκή των ΗΠΑ. Όλα αυτά θα τα χαρακτήριζα αστεία, αφού ο Πρωθυπουργός ποτέ δεν μιλά σε ανοικτές γραμμές για κρατικά θέματα (ελπίζω τουλάχιστον) ενώ οι παρακολουθήσεις τηλεφώνων μαζί με τους χαφιέδες είναι στην ημερίσια διάταξη αντίπαλων πολιτικών παρατάξεων.
Όμως, στο όλο θέμα μπήκε και μία μυστηριώδης "αυτοκτονία". Ένα παλικάρι επιτυχημένο, με κοπέλα, φίλους κι οικογένεια, βασικό στέλεχος της Vodafone ξαφνικά κρεμάστηκε χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο. Εδώ κύριοι το θέμα ΧΟΝΤΡΑΙΝΕΙ. Μέχρι σήμερα κανείς δεν έχει βγει να ξεδιαλύνει την υπόθεση, ενώ θα περίμενε κανείς ότι η ΝΔ, ως "θύμα" στην όλη ιστορία, θα πίεζε κάπως περισσότερο... αλλά τίποτα.

3) Μέσα σε ένα δαιδαλώδες διεθνές δίκτυο τραπεζών, χρηματιστών, επιτροπών, χαθήκαν κάμποσες εκατοντάδες εκατομύρια ευρώ απο τα ταμεία των ασφαλισμένων προς "κάπου", με τις τρέχουσες εξελίξεις και το πόρισμα Ζορμά να δείχνουν "γαλάζια" ταμεία. Αν και η εμπλοκή του Πρωθυπουργού μου φαίνεται μάλλον αμφίβολλη (το άτομο με την επιρροή του αν είχε ανάγκη απο λεφτά έβρισκε χρηματοδότες όποτε ήθελε), το θέμα είναι ότι η ΝΔ έδειξε την ίδια επιπολαιότητα (στην καλύτερη περίπτωση) με το ΠΑΣΟΚ όσον αφορά την διαχείρηση δημόσιου χρήματος.


Σεμνή και ταπεινή συγκάλυψη λοιπόν. 3 χρόνια, 3 τερατώδη σκάνδαλα.

Απομεινάρια του συστήματος ΠΑΣΟΚ;
Με την λογική της "δεξιάς παρένθεσης" η ΝΔ είπε "ας κλέψουμε ότι προλάβουμε";
Αδυναμία της τωρινής κυβέρνησης να υπερασπιστεί αυτά που εκλέχθηκε για να διαχειριστεί;

Φοβάμαι ότι όλες οι παραπάνω υποθέσεις, όπως και σε όλα τα σοβαρά αστυνομικά μυθιστορήματα, θα κλείσουν με αιωρούμενα ερωτήματα.

Υλιστικός Εσχατολογισμός

Πάντα αναρωτιόμουν γιατί τα εκλογικά σώμματα των κουμμουνιστών και των ακροδεξιών συνδέονται τόσο στενά. Οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν μεγάλες συναλλαγές ψηφοφόρων μεταξύ ΚΚΕ-ΝΔ/ΛΑΟΣ, φασιστόμουτρα τύπου Τσάκαλου χρησιμοποιούν αριστερή ρητορική, άτομα όπως η πανάθλια Κανέλλη εμφανίζονται δίπλα-δίπλα με Λιακόπουλους/Χριστόδουλους, ενώ γεροξεκούτηδες "εργατοπατέρες" όπως ο Μίκης Θεοδωράκης ή ο μακαρίτης Φλωράκης σε δηλώσεις τους έχουν ταχτεί ανοικτά υπερ της ΝΔ, με τον πρώτο να ενστερνίζεται ακόμη και τον εθνικισμό ή τον αντισημιτισμό.

Γιατί λοιπόν οι αφόρητα σκληροπυρηνικοί αριστεροί βρήσκουν πλέον καταφύγιο στην Δεξιά; Είναι απλά μία σύγκληση απόψεων ανελευθερίας;

Η απάντηση έρχεται μελετώντας το φαινόμενο απο την ανάποδη, παρατηρώντας τις κοσμοθεωρίες των ακροδεξιών. Και πράγματι, οι περισσότερες στηρίζονται στην Εσχατολογία, με κύριο πυρήνα την καταστροφή του κόσμου και την Αποκάλυψη. Μάλιστα, σε πάρα πολλούς σκληροπυρηνικούς κύκλους ρεπουμπλικάνων των ΗΠΑ, υπάρχουν τερατώδεις θεωρίες όπου υποστηρίζουν τον πόλεμο και την καταστροφή με απώτερο στόχο να φέρουν πιο γρήγορα την Αποκάλυψη, άρα και την σωτηρία των ευσεβών επι της Γης!!!

Το τελευταίο πραγματικά με συγκλόνισε, με αποτέλεσμα να το μελετήσω περισσότερο ψάχνοντας αναλογία με άλλους πολιτικούς χώρους. Και πράγματι, ανακάλυψα σε αριστερούς κύκλους θεωρίες που λένε, οτι αφού ο Μαρξ προέβλεψε την πτώση του Καπιταλισμού, στηρίζοντας την Δεξιά επιταχύνουμε την άφιξη της Επανάστασης!!!

Φυσικά αυτό δεν αποτελεί σε καμμία περίπτωση επίσημη θέση του ΚΚΕ, αλλά βλέπουμε ότι ακόμη και στην περίπτωση του απόλυτου υλισμού και πραγματισμού που εκφράζει ο Κουμμουνισμός, υπάρχουν ιδεολογίες που στηρίζονται σε εσχατολογικές προσδοκίες. Είναι μία ιδιότυπη μορφή αίρεσης, ιδιαίτερα δημοφιλής στους κύκλους των παρηκμασμένων μαρξιστών που μη έχωντας συνέλθει από την πτώση του Υπαρκτού (καθ'ότι ο 50άρης ελληναράς της μεταπολίτευσης ποτέ δεν πρόκειται να παραδεχτεί ότι ίσως έκανε λάθος) και βλέπωντας την αλματώδη ανάπτυξη του υπόλοιπου κόσμου, καταφεύγει σε κάθε λογής παρα-θεωρίες.

Λέτε όλοι αυτοί οι σύγχρονοι πολιτευτές όπου με την πρώτη ευκαιρία δίνουν διαπιστευτήρια για το "αριστερό παρελθόν" τους και το "προοδευτικό" παρόν τους, να πιστεύουν τέτοια πράγματα;

Ψάχνωντας το Νόημα της Ζωής σε ένα Συμπαντικό ανέκδοτο

Είναι κοντά 12 τα μεσάνυχτα, το πρώτο Σάββατο του καλοκαιριού που δεν βγαίνω. Γράφω το πρώτο μου μάθημα μεθαύριο και διαβάζωντας ξαφνικά με έπιασε μία ανάγκη να φιλοσοφήσω...

Όλοι λίγο πολύ ψάχνουν να βρουν το "νόημα", είτε το εννοούν μικροσκοπικά ως ένα σύνολο κανόνων για το πώς να ζήσουν, είτε μακροσκοπικά ως μία pop-εκδοχή της Ενοποιημένης Θεωρίας των Πάντων.

Σε πρώτη φάση ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω τους θρησκευόμενους που διατυπώνουν αυτά τα ερωτήματα. Όλες οι απαντήσεις είναι στα Ιερά τους Κείμενα κι όλη η ιστορία αρχίζει και τελειώνει εκεί. Μακάρι κι εγώ να πίστευα ότι η Πλάση είναι ένα κοσμικό test ground του Θεού για εμάς τα δημιουργήματα του και η Ζωή είναι μία διαδικασία "εργοστασιακού ποιοτικού ελέγχου" για το ποιά κομμάτια είναι καλά να πάνε στο Παράδεισο πετώντας τα ελλατωματικά στη Κόλαση... Θα κοιμόμουν πολύ πιο ήσυχος τα βράδια.

Όσον αφορά τους υπόλοιπους, καλό θα ήταν να καταλάβουν ότι δεν υπάρχει κάποιο "νόημα", καθορισμένο απο κάποιους Συμπαντικούς παράγοντες. Και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί αυτό είναι απαισιόδοξο, μηδενιστικό, κτλ. Πρέπει ντε και καλά να σου ορίσει κάποιος εξωγενής παράγοντας έναν σκοπό ύπαρξης για να μπορείς να ζήσεις;;; Καιρός είναι ο άνθρωπος να απελευθερωθεί απο την ανάγκη του μόνιμου "μπαμπούλα" πάνω απο το κεφάλι του που θα του ορίζει τί να κάνει και πώς να ζει. Ένας ελεύθερος άνθρωπος βάζει ο ίδιος νόημα στη ζωή του, με στόχους, όνειρα και προσδοκίες. Δεν παίζει κανένα ρόλο πόσο "μικρά" ή "ποταπά" είναι τα όνειρα αυτά, αφού μπροστά στο άπειρο του Σύμπαντος δεν μπορεί να ορίσει κανείς κλίμακα σημαντικότητας στόχων αφού κι ακόμη και τα λεγόμενα υψηλά/ηρωικά έργα είναι μηδαμινής σημασίας.

Ο σύγχρονος άνθρωπος μπορεί σήμερα να δει την Ύπαρξη με διαφορετικό μάτι. Με νηφαλιότητα ως επιστήμονας και με χιούμορ ως καλλιτέχνης. Όσον αφορά το πρώτο, η Επιστήμη κερδίζει συνεχώς έδαφος και μία μέρα θα θριαμβεύσει προσφέρωντας μας σχεδόν άπειρες δυνατότητες. Αλλά ακόμη κι αν δεν τα προλάβουμε όλα αυτά, όπως ανέφερα και παραπάνω, δεν τρέχει και τίποτα. Απο την άλλη η Τέχνη μας δίνει την δυνατότητα να αντιληφθούμε τον όλο σουρεαλισμό της ύπαρξης και να μάθουμε να απολαμβάνουμε αυτή την κοσμική σούπα των άπειρων πιθανοτήτων.

Για περαιτέρω εμβάθυνση το internet είναι γεμάτο από κείμενα "ανθρωπιστικού αθεϊσμού" σημαντικών συγγραφέων (ή εξίσου εφυϊών "ανώνυμων"), είμαι σίγουρος ότι θα βρείτε πολλά που να ταιριάζουν σε αυτό που ψάχνετε. Απο την μεριά μου μπορείτε να διαβάσετε το εκπλητικού χιούμορ κι ευστοχίας δοκίμιο του Ουμπέρτο Έκο "τα πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα του θανάτου", φυσικά το "Περι Θεού αυταπάτη" του Richard Dawkins είναι must, η ταινία "ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών" είναι μία συνεχής πηγή έμπνευσης αλλά και να ακούσετε το μνημειώδες τραγουδάκι "Always look at the bright side of life" των Monty Pythons.

Επιτέλους εκλογές

δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα για μία χώρα σαν την Ελλάδα απο μία παρατεταμένη προεκλογική περίοδο. Και σε αυτό το σημείο ο Καραμανλής έπραξε πάρα πολύ σωστά κι έθεσε την ημερομηνία των εκλογών όσο νωρίτερα γίνεται.

Θα έλεγε κανείς ότι ο Καραμανλής μπορούσε να κάνει εκλογές το Μάρτη, όπου η ΝΔ στις δημοσκοπήσεις χτυπούσε 5άρες κι ήταν αλώβητη ακόμη και μπροστά στις φοιτητικές κινητοποιήσεις και τις αυθαιρεσίες του Πολύδωρα. Αλλά ούτε αυτό ήταν λύση, αφού οι κύκλοι της ΝΔ ήξεραν την επερχόμενη βόμβα των ομολόγων, όπου σε περίπτωση που έσκαγε πριν τις εκλογές, θα ήταν κάτι αντίστοιχο του σκανδάλου Πόρτο Καράς το 2004.

Αυτό που με προβληματίζει όμως, είναι το επιχείρημα "κάνω εκλογές για να έχω τη μεγαλύτερη δυνατή συναίνεση πριν προχωρήσω στις οικονομικές μεταρρυθμίσεις". Μα, όλες οι δημοσκοπήσεις θέτουν πολύ υψηλή την πιθανότητα πεντακομματικής βουλής, τί συναίνεση θα έχει;;;

Η δικιά μου θέση είναι ότι ο Καραμανλής, ένας πολιτικός που είπε ότι θα κάτσει 2 τετραετίες και μετά θα αποσυρθεί, σπατάλησε το μισό του χρόνο κάνοντας ελάχιστα. Στην Παιδεία, όπου και ξέρω καλύτερα, πέρασε εμάς την φοιτητική κοινότητα απο 1000 κύματα κάνοντας στην τελική ένα τίποτα με μπόλικο καθόλου. Κρίνοντας από την μέχρι τώρα πορεία της ΝΔ, κοιτάω πολύ απαισιόδοξα το επερχόμενο ακαδημαϊκό έτος.

Απο την άλλη το ΠΑΣΟΚ είναι ένα ανέκδοτο. Εγώ, που ψήφιζα φανατικά το ΠΑΣΟΚ του Σημίτη τώρα απλά γελάω με αυτό το τηλεοπτικό παλαιοαριστερίστικο τσίρκο. Μόλις έμαθα ότι το "μυστικό όπλο" του ΠΑΣΟΚ είναι ο Παναγιώτης Γιαννάκης. Μάλιστα. Το 2004 είχανε τον Ανδριανόπουλο και το 2007 έχουνε το Γιαννάκη. Αυτό τα λέει όλα πιστεύω.

Το πιο λυπηρό σε όλη την ιστορία είναι ότι δυστυχώς σε αυτήν την μίνι-προεκλογική περίοδο έχω διπλή εξεταστική, και δεν θα μπορώ να απολαύσω με την δέουσα χαλαρώτητα όλο αυτό το show...

Άλλη μία ελεηνή διαφήμηση

Μα τώρα εγώ είμαι υστερικός;;;

Εδώ κι αρκετό καιρό βλέπω στις τηλεοράσεις να παίζεται αυτή η ελεηνή διαφήμηση με ένα μαλακισμένο όπου προβλέπει την καταστροφή του κόσμου κι ότι θα μας γαμήσει όλους αν δεν κάνουμε κάτι...

Δεν είναι τόσο το μήνυμα της διαφήμησης (όπου προφανώς είμαι υπερ της οικολογικής αφύπνησης) όσο αυτό που τόσο αποτυχημένα προσπάθησε ο σκηνοθέτης της να μας περάσει: ένα παιδάκι, το οποίο (ακραίως επιτηδευμένα) δεν είναι και τόσο χαριτωμένο (για την ακρίβεια είναι σκατόφατσα) και μας το τονίζει κάθε δευτερόλεπτο, το οποίο εκτοξεύει παντού εσχατολογικές προβλέψεις και κατάρες. Εγώ τώρα δηλαδή ως ενήλικας τί πρέπει να πώ;;; "αααχ τα παιδάκια μας χάσαν την αθωώτητα τους και μου λένε άβολες αλήθειες";;; Μα εγώ όταν βλέπω αυτή τη διαφήμηση θέλω να πιάσω το τσογλάνι και να το ρίξω σε μία δεξαμενή με πυρηνικά απόβλητα!

Τέλος πάντων, εγώ θα γύριζα ένα πιο αποτελεσματικό σποτάκι: η φάτσα μου σε κοντινό πλάνο (όπως και στην εν λόγω διαφήμηση) και θα έλεγα "ρε γαμώ τα σπίτια σας χαμηλώστε επιτέλους τα aircondition που τα έχετε 24 ώρες το 24ωρο να δουλεύουν στους 20 βαθμούς ακόμη και σε χώρους που δεν ξεπερνάνε τα 40τμ!!!"

για further reading ρίχτε μία ματιά εδώ

ΥΓ: χθες γύρισα Χανιά, ώρα για εξεταστική :(( αναμένω τα δικά σας νέα

υστερόγραφο στην «Περι Θεού Αυταπάτη» του Richard Dawkins

είχα να διαβάσω τέτοιο διαμάντι δοκιμιογραφίας από το «Βήμα του Κάβουρα» του Έκο. Ένα best-seller που ήρθε να διαλύσει το σκοταδισμό κι όλο αυτό το ρεύμα παραλογισμού που δημιούργησε ο «Κώδικας ντα Βίντσι» και τα παραπροϊόντα του.

Δεν θα επεκταθώ στο περιεχόμενο του βιβλίου, το οποίο λίγο πολύ είναι γνωστό (πολλά αποσπάσματα είναι διάσπαρτα στο internet) αλλά θα σταθώ στον σχολιασμό του γενικότερου ύφους του καθώς και τα συναισθήματα που μου προξένησε.

Κατ’ αρχάς ο Richard Dawkins έχει κατηγορηθεί για αλαζονικό ύφος, με τρομερές επιθέσεις ενάντια στη θρησκεία που θυμίζουν αντίστοιχη φρασεολογία φονταμεταλιστών. Αυτό φυσικά δεν ισχύει, γιατι πολύ απλά ο κύριος καθηγητής κάνει χρήση του υπέροχου καυστικού ύφους και χιούμορ, χαρακτηριστικό ενός ακαδημαϊκού της Οξφόρδης, που βέβαια σίγα μην το καταλάβει το παπαδαριό ή ο παρηκμαζμένος μαρξιστής/αναγεννημένος χριστιανός που είναι βιβλιοκριτικός ελληνικής εφημερίδας...

Επιπλέον ο κύριος καθηγητής παραθέτει έναν πλούτο επιστημονικών πληροφοριών κι τωρινών εξελίξεων σε τομείς όπως πχ η κοσμολογία, οι οποίες είναι άγνωστες στο ευρύ κοινό και καταρρίπτουν την θεωρία «η επιστήμη έχει κορεστεί, τα κενά πρέπει να τα γεμίσει η θρησκεία». Αλλά ακόμη και σε αυτό το ρητό, ο κύριος καθηγητής παραθέτει το «τα κενά της επιστήμης πρέπει να τα γεμίζει όχι η θρησκεία, αλλά ο δημιουργικός αγνωστικισμός», πράγμα που είναι για μένα το σημαντικότερο συμπέρασμα του βιβλίου.

Η αναγνωστική μου εμπειρία παρέα με το λαμπρό μυαλό του Richard Dawkins ήταν συναρπαστική. Ήταν ένα ταξίδι στις απαρχές της ζωής, στα βαθύτερα ένστικτα του ανθρωπίνου νου, μία διεισδυτική ματιά στις κοινωνικές δομές που συντελλούν στην δημιουργία άκαμπτων και δογματικών θεωρητικών οικοδομημάτων όπως η θρησκεία. Ο κύριος καθηγητής ξεπέρασε κάθε προσδοκία μου και κέρδισε επάξια μία θέση στους ήρωες μου του πνεύματος, δίπλα στους Ουμπέρτο Έκο και Νόαμ Τσόμσκυ.

Όταν η θρησκεία μολύνει την ζωή και την βάζει σε καλούπια, ο αθεϊσμός δεν είναι μία παθητική στάση απόρριψης και μηδενισμού των πάντων, αλλά ένας καθημερινός αγώνας αγάπης και προστασίας της ζωής που είναι τόσο ξεχωριστή με την μοναδικότητα της τόσο σε ατομικό όσο και σε συμπαντικό επίπεδο. Διαβάζωντας το τελευταίο (και συναισθηματικά φορτισμένο) κεφάλαιο του βιβλίου στο μπαλκόνι του σπιτιού μου, τελειώνοντας τις τελευταίες γραμμές που κλείνουν αυτό το μεγαλειώδες έργο με μία απέραντη αισιοδοξία, γύρισα τα μάτια μου και κοίταξα την θάλασσα και τον ορίζοντα. Ναι, είναι πανέμορφα και η ζωή είναι υπέροχη μέσα στην μοναδικότητα της, ακόμη και χωρίς τον Χριστό, τον Ιεχωβά, την Κόλαση ή τον Παράδεισο πάνω από το κεφάλι σου.

ΥΓ: μεθαύριο επιτέλους διακοπούλες με το έτερον ήμισυ!!! Ελπίζω όλοι να απολαμβάνετε το καλοκαιράκι και με μεγάλη χαρά περιμένω τα δικά σας πάσης φύσεως νέα!!!

Καλοκαιρινή κοπροσκυλίαση

έτσι όπως ακριβώς το ήθελα!!!

οι μέρες του καλοκαιριού εδώ στο νότο κυλάνε αργάαααααααα καθώς ο γράφων όποτε δεν απλώνει τη κορμάρα του σε καμμιά παραλία, αράζει σε κάποια καφετέρια πίνωντας λίτρα φρέντο και φιλοσοφώντας, ή ξαπλώνει στο μπαλκόνι του και διαβάζει τόνους βιβλία/περιοδικά...

αρχίζω κι αισθάνομαι ξεκούραστος, πραγματικά δεν με απασχολεί ΤΙΠΟΤΑ παρα μόνο τα κανονίσματα των εκδρομών με το έτερον ήμιση, ενώ αποφεύγω προκλητικά κάθε είδους δουλειά/υποχρέωση.

Σε όσα δε αποτελέσματα της εξεταστικής που έχουν βγει τα έχω πάει αρκετά καλά, ενώ παράλληλα για όσα μαθήματα δεν έχουν διορθωθεί ακόμη απλά δε με αγχώνει ούτε απασχολεί πώς τα πήγα. Αυτό γιατι πολύ απλά αυτή τη περίοδο ΕΙΜΑΙ ΚΟΠΡΟΣΚΥΛΟ και το φωνάζω υπερήφανα σε όλο το πλανήτη χωρίς καμμία ενοχή!... Όπως λέει και το υπέροχο (καλοκαιρινό) τραγουδάκι των Quiet Riot: "So you think I got a funny face - I GOT NO WORRIES!!!"

Τέλος, προετοιμάζω μία εκτενή βιβλιοκριτική για όσα έργα έπεσαν στα χέρια μου αυτή τη περίοδο, πρώτο φυσικά θα είναι το "Η περι Θεού Αυταπάτη" του Richard Dawkins το οποίο διαβάζω αυτό το καιρό και είναι υπέροχο...

Καλά να περνάτε όλοι/όλες!!!

Εξεταστική ΤΕΛΟΟΟΟΟΟΟΟΟΣ!!!

Μπορεί ότι συναυλία να ήθελα να πάω να χάθηκε λόγω μαθημάτων, μπορεί να έχασα το ταξίδι μου στο Βερολίνο, αλλά τουλάχιστον επιτέλους διακοπές!!! Αραλίκι, ξύπνημα 2 το μεσημέρι, μπάνια, ποτάκια και βόλτες!

Καιρός λοιπόν να ασχοληθώ λίγο με τον εαυτό μου, τον οποίο έχω παραμελήσει και να κάνω πράγματα που δεν μπορούσα.

Το πρώτο είναι να αγοράσω τα παρακάτω βιβλία, των οποίων το κατάλογο έφτιαξα κατα τη διάρκεια της εξεταστικής:
The God Delusion - Richard Dawkins
The Brothers Karamazov - Fyodor Dostoevsky
John Fowles - The Magus
Philip Dick - Radio Free Albemuth

Μετά θα γραφτώ γυμναστήριο, με τις 2 απανωτές εξεταστικές, την ενασχόληση με τη διπλωματική κι όλο το junk food που έτρωγα έχω πάρει 8 κιλά, τα οποία πρέπει να χαθούν άμεσα.

Φυσικά μετά θα ασχοληθώ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ με το 3D modelling, το οποίο τόσο καιρό φέτο ότι θα ξεκινήσω και ποτέ δεν έκανα...

Και last but not least, να οργανώσω το ταξιδάκι με το αμόρε!

Πολυτεχνείο, εξεταστική, καθηγητές, ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ ΣΑΣ!!!

Παιχνίδια με το shuffle

να κι ένα ενδιαφέρον chain-letter!!! Λοιπόν οι κανόνες είναι οι εξής:
1. Κάνετε enqueue στο winamp/media player/κτλ όλα σας τα τραγούδια (ή μια αγαπημένη σας playlist) και ενεργοποιείτε το shuffle (να τα παίζει ανακατεμένα)
2. Για κάθε ερώτηση πατάτε "επόμενο" και το όνομα του τραγουδιού που θα βγει θα είναι η απάντηση

Το έκανα κι ιδού η μεγάλη πλάκα:

IF SOMEONE SAYS "IS THIS OKAY?" YOU SAY?
Audioslave - Set it off

WHAT WOULD BEST DESCRIBE YOUR PERSONALITY?
Metallica - Prince Charming (χαχαχαχαχα!!!!)

WHAT DO YOU LIKE IN A GUY/GIRL
Grave Digger - The Brave

HOW DO YOU FEEL TODAY?
HIM - Join me in death (που να φας τη γλώσσα σου!)

WHAT IS YOUR LIFE'S PURPOSE?
Linkin Park - Runaway (βασικά σε αυτό ήθελα να βγει το "πίνω μπάφους και παίζω pro")

WHAT IS YOUR MOTTO?
Iron Maiden - como estais amigos (!?!)

WHAT DO YOUR FRIENDS THINK OF YOU?
Metallica - Phantom Lord (χαχα έλεος)

WHAT DO YOU THINK OF YOUR PARENTS?
Korn - beg for me (XAXAXAXAAX shuffle το έχω, σοβαρά!!!)

WHAT IS 2+2?
Cradle of Filth - Venus in fear

WHAT DO YOU THINK OF YOUR BEST FRIEND?
System of a Down - Sad statue (χαχαχααχ δε το πιστεύω)

WHAT DO YOU THINK OF THE PERSON YOU LIKE?
Offspring - denial, revisited (ΕΕΕ;;;)

WHAT IS YOUR LIFE STORY?
Manowar - Thor the Powerhead (OH YEAH BABY!!!!!)

WHAT DO YOU WANT TO BE WHEN YOU GROW UP?
Λαυρέντης Μαχαιρίτσας - Πολιτευτής (χαχαα ειλικρινά στο shuffle το χω, ειλικρινά)

WHAT DO YOU THINK WHEN YOU SEE THE PERSON YOU LIKE?
Λαυρέντης Μαχαιρίτσας - Ρίξε κόκκινο στη νύχτα (πάντα ήξερα ότι το winamp είναι νοήμων)

WHAT WILL THEY PLAY AT YOUR FUNERAL?
Eminem - Still don't give a fuck (XAXAAXXAAXAXAXAXAXAXAXAXAXAXAXAXAXAXAXXAAXXAXAXAΧΑΑΧΑΧΑΑΧAXXAAXXA)

WHAT IS YOUR HOBBY/INTEREST?
Pink Floyd - Shine on you crazy diamond

WHAT IS YOUR BIGGEST FEAR?
Irish songs - Whiskey in the jar (lol εκτός αν είναι jack daniel's ;)

WHAT IS YOUR BIGGEST SECRET?
Manic Street Preachers - The Year of Purification

WHAT DO YOU THINK OF YOUR FRIENDS?
Nevermore - The heart collector (lol)

την σκυτάλη να πάρουν οι pixie, black fairy, eygenia, unclejack, δείμος, κουνούπι

Soundtrack θερινής νυκτός μέρος ΙΙ

Πάντα η έναρξη του καλοκαιριού μου προκαλεί μελαγχολία. Ίσως να είναι η περίοδος των εξεταστικών, όπου τις ώρες ανάμεσα στα βιβλία και τις σημειώσεις ο νους ξεπηδά σε όνειρα θερινής νυκτός, ή σε αναπολήσεις καλοκαιρινών περιπετειών.

Έτσι έγινε και προχτές, καθώς έπηζα το βράδυ διαβάζωντας ένα μάθημα (που ομολογουμένως μισώ θανάσιμα), άκουσα απο ένα αμάξι που περνούσε τους ήχους του "You shook me all night long" των AC/DC και το μυαλό μου αμέσως ταξίδεψε σε άλλες εποχές κι άλλα καλοκαίρια.

Δεν πήγα πολύ πίσω, γύρω στα 6 χρόνια όταν ήμουν στο λύκειο κι η έναρξη του καλοκαιριού ήταν πραγματικά μία λυτρωτική εμπειρία. Βόλτες με τα παπιά, μακρύ μαλλί, rockwave festival, μπύρες, χορός, beach parties κι ανέμελοι καφέδες... Μια εποχή που ήμασταν 19άρηδες και φερόμασταν ως 19άρηδες, κάνοντας καφρίλες και κάθε λογής μαλακία χωρίς να δίνουμε λογαριασμό σε κανένα, χωρίς να νοιαζόμαστε ποιός έχει τη πιο μούρικη διπλωματική ή ποιός βρήκε τη πιο prestigious δουλειά... Και οι κοπέλες, φέρονταν ως κοπέλες! Με τα all-star-άκια τους, τα περίεργα μπιχλιπίδια και τις τσάντες που έγραφαν “Metallica” με blanco… σίγουρα δεν φορούσαν τουαλέτες Dolce Gabbana και κατεβαίναν στα κλαμπάκια για να βρούνε «έναν να τις αποκαταστήσει»...

Είμαι ο τελευταίος άνθρωπος στο πλανήτη που θα υποπέσει στην παρελθοντολαγνεία. Στην περίπτωση μου ειδικά, τώρα είμαι ΑΠΕΙΡΩΣ καλύτερα απο ότι ήμουν τότε, σε όλους τους τομείς. Απλά είναι απολύτως φυσικό σε περιόδους που σε βαραίνουν τόσες υποχρεώσεις, να αναπολείς κάποια χρόνια που όλα ήταν τόσο γλυκά μπερδεμένα κι ανεξερεύνητα...

Hannibal Rising: Όχι άλλα άχρηστα sequel/prequel!!!

ΛΥΠΗΘΕΙΤΕ ΜΑΣ!!!!

Όλα ξεκίνησαν μήνες πριν, όταν διάβασα κάπου ότι θα βγει prequel με θέμα την ζωή του φοβερού και τρομερού Dr Lecter. Φυσικά, την ανακοίνωση την είδα με επιφυλακτικότητα αφού ξέρω το όλο φιάσκο με αυτές τις "αρπαχτές", μέχρι που έμαθα ότι την ταινία την επιμελείται εξ'ολοκλήρου ο δημιουργός των αντίστοιχων βιβλίων, ο Thomas Harris. Εκεί όσο καχύποπτος και να είσαι, σου γεννιέται ένας α' ενθουσιασμός...

Μετά απο ένα βράδυ επεισοδιακού downloading, η ταινία κατέβηκε. Και ήταν αίσχος. Απλά δεν βλεπόταν. Ο νεαρός που προσπαθούσε να κάνει τον Dr Lecter μάλλον γέλιο προξενούσε προσπαθώντας να εξομοιώσει την ανεπανάληπτη ερμηνεία του Anthony Hopkins, ενώ το όλο σενάριο ήταν ΑΦΟΡΗΤΑ βαρετό και η αναπαράσταση της διαδικασίας κατα την οποία ο Lecter έγινε serial killer μάλλον ρηχή για έναν τόσο πολυεπίπεδο χαρακτήρα (= του φάγαν την αδερφή κάτι εγκληματίες πολέμου κι αποφάσισε να τους φάει αυτός, όπως και κάθετι που κινείται).

Μία γρήγορη ματιά στην wikipedia ήταν άκρως διαφωτιστική: ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ απο μία ταινία, όπου όταν ρωτήσανε τον Thomas Harris γιατί την γύρισε αυτός είπε "για να μην με προλάβει κάποιος άλλος, αφού η εταιρία είχε σκοπό έτσι κι αλλιώς να την κάνει κάποια στιγμή" (;;;!!!) Τουτέστην, σε δουλειά να βρισκόμαστε!!!! ΕΛΕΟΣ

Τώρα κλαίω τα λεφτά του ρεύματος που άφησα τον υπολογιστή να κατεβάζει τη νύχτα, φαντάζεστε να πήγαινα να το δώ σινεμά;;; Ω θέε μου αυτό το Hollywood, απο τους χιλιάδες σεναριογράφους που κάνουν αιτήσεις κάθε χρόνο για ταινία, αυτό είναι το καλύτερο που έχει να επιδείξει;;;

Time-killers

Τί κάνει ο σωστός ο φοιτητής λίγο πριν την εξεταστική, στα διαλείμματα μεταξύ της διπλωματικής του και με θερμοκρασία κοντά 40 βαθμούς κελσίου;;; Μα φυσικά παίζει ένα καλό video-game, με το air-condition παραμάσχαλα!

To Need for Speed Carbon ήταν μία πολύ ευχάριστη έκπληξη. Ήταν τόσο ευχάριστο, που με έκανε να γκρεμίσω δύο από τις βασικότερες gamer-ικές πεποιθήσεις μου: 1) την απέχθεια μου για τα καγκουρο-παίχνιδα και 2) το μίσος μου για την Electronic Arts.

1) Το παιχνίδι είναι φυσικά καγκουριά στα τέρματα (τουτέστην κωλοφτιαγμένα αμάξια, κιτσαρία αισθητική κτλ) αλλά είναι ΑΠΟΛΑΥΣΗ να το παίζεις και διαολεμένα εθιστικό! Καταιγιστική δράση και τόσο μα ΤΟΣΟ καλοφτιαγμένο που πραγματικά σου δημιουργεί μία απίστευτη αίσθηση ανόδο τους αδρεναλίνης!... που με πάει στο 2ο που θέλω να πω

2) Το παιχνίδι είναι απόδειξη καλογραμμένου κώδικα. Την ΕΑ για χρόνια την μισούσα, κυρίως λόγω του ότι η κυριαρχία της στην αγορά με βλακώδεις τίτλους όπως ποδοσφαιράκια, μπασκετάκια, μπεηζμπολάκια κοκ συνέπεσε με το κλείσιμο εταιριών-μύθων που έβγαζαν μεγαλειώδη έπη (πχ Microprose). Παρ' όλα αυτά, τα άτομα ξέρουν να γράφουν κώδικα. Τα γραφικά του NFS Carbon σε σχέση με το Test Drive Unlimited της (εξίσου ιστορικής) ΑΤΑRI είναι ΠΟΛΥ ανώτερα ενώ παράλληλα το δεύτερο ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΤΡΕΧΕΙ σε μηχάνημα ηλικίας άνω του ενός έτους!!! Μιλάμε για χαοτική διαφορά απόδοσης!!!

Σας αφήνω τώρα, ελπίζω να μην εθιστώ τόσο πολύ και να ανοίξω κάνα βιβλίο!!!!

Θα σε πάρω να φύγουμε, σ' άλλη γη σ' άλλα μέρη

Η black fairy με προκάλεσε να παραθέσω τους αγαπημένους μου προορισμούς διακοπών. Επιτρέψτε μου να παραλλάξω λίγο το θέμα σε "μέρη που θα ήθελα να ζήσω σε κάποια φάση της ζωής μου". Στον κατάλογο φυσικά εξαιρούνται εξιδανικευμένες εκδοχές του τόπου που ζούμε. Κι έχουμε και λέμε λοιπόν:

1) Φυσικά Εδιμβούργο, Σκωτία. Η απόλυτη χώρα για μένα, την ερωτεύτηκα πρωτού καν πάω. Μια χώρα όπου ο μύθος γίνεται καθημερινή εμπειρία κι ο γλυκός χειμώνας κρατάει το νου σε εγρήγορση. Η στιγμή που πάτησα το ιερό Calton Hill (φώτο), έμελλε να αποτυπωθεί για πάντα στη μνήμη μου ως μία εμπειρία στα όρια της μεταφυσικής.

2) Φλωρεντία, Ιταλία. Πολλές φορές όταν βιώνω την απίστευτη παρακμή κ σαπίλα γύρω στο πετσί μου, ο νους ταξιδεύει εκεί, στην πατρίδα του τρισμέγιστου Δάντη Αλιγκιέρι. Να ζήσω σε ένα παραδοσιακό διαμέρισμα ηλικίας αιώνων, να περπατάω στα μεσαιωνικά σοκάκια, τους δρόμους που είναι γεμάτοι με αγάλματα κι έργα τέχνης, να πίνω τον καπουτσίνο μου στην κεντρική πλατεία, να λιώσω στα βιβλία και την Τέχνη και να πάρω ίσως ένα παραπάνω πτυχίο, στις Κλασσικές Επιστήμες, που τόσο πολύ κρυφά θα ήθελα.

3) Σαν Φρανσίσκο, ΗΠΑ. Όπως ο καλός μουσουλμάνος οφείλει τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να πάει στην Μέκκα, έτσι κι εγώ ως συνεπής κουμπιουτεράς οφείλω να πάω στη Μέκκα της πληροφορικής, τη Silicon Valley για το δικό μου ιδιότυπο προσκύνημα. Θα ήθελα να σπουδάσω εκεί, κάνοντας το διδακτορικό μου και παράλληλα να δουλέψω ως συντάκτης σε κάποιο σοβαρό έντυπο του χώρου (συγγραφικό μικρόβιο γαρ...) Να γνωρίσω πραγματικά παθιασμένους ανθρώπους με το χώρο, όχι ελεηνούς καιροσκόπους του στυλ "μπήκα σε σχολή Η/Υ επειδή έχει μεγάλη βάση άρα και μεγάλη ζήτηση, κατα τα άλλα τα PC είναι για geeks" και να φτιάξουμε καινούργια συναρπαστικά πράγματα... Εναλλακτικά Los Angeles ή ΝΥ.

4) Κάποιο τροπικό νησί, γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε, είναι κλισέ όπως λέει και η Κατερίνα αλλά δεν μπορείς να το αποφύγεις. Κατα προτίμηση οτιδήποτε κοντινότερο στη φάση "Γαλάζια Λίμνη", με εξαίρεση φυσικά τους ανθρωποφάγους ιθαγενείς. Τουτέστην όχι πολύς κόσμος, όχι βαβούρα, παραμόνο οι φοίνηκες, το απέραντο γαλάζιο και το ταίρι μου.

5) Νεπάλ, Θιβέτ. Πέρσυ μετά από μία νύχτα που συνδύασε αλκοόλ και μπάφο ονειρεύτηκα ότι έπαιζα Quake IV με αντίπαλο το Δαλάι Λάμα. Απο τότε μου έχει γίνει κρυφή επιθυμία να έπαιρνα το παρεάκι μου, ένα Hummer και να να εξερευνούσαμε τις απέραντες εκτάσεις αυτού του μυστικιστικού τόπου. Δεν ξέρω αν ο παναγιότατος θα ενδιαφερόταν για ασχοληθεί με εμάς και το πόνημα του John Carmack, αλλά σίγουρα θα ήταν μία εξαιρετική εμπειρία το όλο adventuring.

Αυτά! Ευχαριστώ Κατερίνα, ειδικά αυτή τη περίοδο της εξεταστικής με έβαλες στο απόλυτο mood διαβάσματος!... Σας πετάω το μπαλάκι eugenia, pixie, unclejack, μαργαρίτης, vpapanik, κουνούπι, δείμος

Ζέστη ζέστη ζέστη

συγγνώμη, υποτίθεται ότι εγώ θα πρέπει να διαβάσω μέσα σε όλο αυτό το ΚΑΥΣΩΝΑ;;; Για την ακρίβεια από την ζέστη με δυσκολία σηκώνομαι από το κρεβάτι μου!!! Το μόνο που θέλω είναι να πάρω το αμάξι και την παρέα μου και να πάω διακοπές...

Σοβαρή τηλεόραση στο internet

είμαι πλέον σε θέση να δοξάσω τον Γιαχβέ που μερίμνησε να δημιουργηθεί το site αυτό, όπου μπορεί να βρει ο επισκέπτης (μέσα στην όλη σαβούρα) τα ντοκυμαντέρ των Κούλλογλου κι Αυγερόπουλου, "Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα/Θεματική Βραδιά" κι "Εξάντας" αντίστοιχα.

Εντάξη εντάξη, μπορεί οι δύο τυπάδες αυτοί να μην είναι ότι πιο αξιόπιστο, αλλά μπροστά σε όλο αυτό τον οχετό της τηλεόρασης φαντάζουν ως θεία δημιουργήματα... άσε που είναι πάρα πολύ προσεγμένα, καλογυρισμένα και πραγματεύονται ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ θέματα που με ενδιαφέρουν. Μη μιλήσω τώρα για τον (υπέροχο κατα τα άλλα) Παπαχελά ο οποίος όταν δεν το ρίχνει σε θεματολογία Καμπουράκη/Οικονομέα κάνει 1000ό remake παλαιότερης εκπομπής του για την εισβολή στη Κύπρο.

Χμμμμμ μιά και το θίξαμε το θέμα δεν βλέπω Παπαχελά στο site αυτό... τς τς κακώς...

Καλές προβολές!

Ξυπνάει ο κάγκουρας μέσα μου (λέμε τώρα)

κάθε χρόνο η ζέστη με βαράει με περίεργους τρόπους.

Πάντα είχα την υποψία ότι στο αίμα μου έχω έστω και μία ρανίδα καγκουριάς, καθ'ότι τόσο ο πατέρας όσο κι ο αδερφός μου έχουν τρέλα με τα αμάξια, αλλά πάντα ήμουν επιφυλακτικός απέναντι σε αυτή την αμφιλεγόμενη γονιδιακή κληρονομιά μου.

Φυσικά οι δικοί μου δεν είναι κάγκουρες, απλά τους αρέσουν τα αμάξια όπως πχ εμένα αρέσουν οι υπολογιστές. Κάγκουρας (ή σβούρος) είναι μία κατώτερη μορφή πιθηκοειδούς που (δυστυχώς) έπεσε στα χέρια του κάποιο όχημα κι έχει βάλει απώτερο σκοπό της ζωής του να θέτει καθημερινά σε κίνδυνο την ζωή των άλλων. Φυσικά με το αζημίωτο, αφού (σε αντίθεση με το τί θα περίμενε κανείς) με αυτή τη συμπεριφορά κερδίζει άπειρους πόντους κοινωνικής καταξίωσης. Τώρα το πώς τα υπόλοιπα πρόβατα θαυμάζουν κάποιον που θέτει τη ζωή τους σε κίνδυνο είναι θέμα άλλου post κι ας το αφήσουμε για τώρα. Πίσω σε εμένα λοιπόν.

Είμαι περήφανος κάτοχος ενός FIAT seicento sporting αλλά με την πάροδο του χρόνου (και με πολλές κακές παρέες) ανακάλυψα ότι το ταπεινό αμαξάκι που κληρονόμησα από τη μητέρα μου δεν καλύπτει την ολοένα κι αυξανόμενη ανάγκη μου για δυναμική οδήγηση. Μην φανταστείτε οτι θέλω να κάνω κωλιές στο κέντρο της πόλης, απλά την διαδρομή Χανιά-Ρέθυμνο-Ηράκλειο (που κάνω συχνά) θα ήθελα να την διανύω με ταχύτητα πάνω από 90χλμ/ώρα, χωρίς να "παίζει" το τιμόνι (!...) και με μεγαλύτερη ευκολία+ασφάλεια στις προσπεράσεις.

Είμαι φανατικός οπαδός του ευρωπαϊκού αυτοκινήτου κι ιδιαίτερα του γερμανικού και ιταλικού (ΔΕΝ ΤΙΣ ΜΠΟΡΩ τις γιαπωνεζιές!!! ούτε λόγος για αμερικανιές). Οι γερμανοί φτιάχνουν κορυφαία αυτοκίνητα, με άψογη κατασκευαστική ποιότητα και (ναι ναι ναι) ΠΑΡΑ πολύ όμορφα, με αυτό το σοβαρό βαυαρικό στυλ (εξαίρεση το καινούργιο ΤΤ που μου το κάνανε γιαπωνεζιά οι ΠΡΟΔΟΤΕΣ). Για τους ιταλούς, ΑΧ τί να πει κανείς. Υπάρχει ωραιότερο αυτοκίνητο από μία κόκκινη alfa romeo;;; (μία κόκκινη ferrari αλλά τεσπα) Βλέπω τις alfa στο δρόμο και τρέχουν τα σάλια μου! Όποιος έχει οδηγήσει μία alfa δεν μπορεί να ξεχάσει την εμπειρία: το απίστευτης αίσθησης τιμόνι, τα τρομερά κρατήματα, η ιλλιγιώδης επιτάχυνση όταν υπερβαίνεις τις 4000 στροφές, ο γείτονας που σε κοιτά και σε βάζει σε βαθύτατες σκέψεις για το τί είδους ασθένεια σου εύχεται...

Τέρμα το πολύ μπλα μπλα λοιπόν, ιδού τα 3 αμάξια τα οποία είναι στην λίστα μου να αγοράσω, παρακαλώ τσοντάρετε κάνα φράγκο γιατι μερικά είναι ακριβούτσικα:

1) Audi A3: αααααααχ
2) Alfa GT: αααααααααααααααααχ

3) Ferrari F599 GTB Fiorano: πιο προσγειωμένες καταστάσεις


ΥΓ: παρακαλώ οργανώστε ένα τηλεμαραθώνιο για το άπορο παιδάκι

Ο Σωκράτης Κόκκαλης είναι ο Αντίχριστος μέρος Δ'

Ένας αφελής νους θα μπορούσε να σκεφτεί ότι αφού το πρωτάθλημα τελείωσε, μαζί του θα τελείωνε (ή τουλάχιστον θα σταματούσε για κανα 3μηνο) η ανθρώπινη ποδοσφαιρική ηλιθιότητα. Αλλά ΟΟΟΟΟΟΧΙ, δόξα τω Γιαχβέ υπάρχει γύρω μου ένας άπλετος αριθμός λυσασμένων βάζελων να μου μεταλαμπαδέψει τις ιδεοληψίες του, πάντα αντικειμενικά κι ευρωπαϊκά.

Καταρχάς, για τις οπαδικές εφημερίδες. Τίποτα δεν κάνει ένα βάζελο να λυσσάει περισσότερο από το να βλέπει κάποιον περαστικό να κρατάει οπαδική εφημερίδα του Ολυμπιακού. Η επίσημη θεωρία είναι:
"πουλάνε περισσότερο οι εφημερίδες του γαύρου γιατι οι οπαδοί του είναι πρόβατα του Κόκκαλη (ο οποίος έχει πολλά ποδάρια) και φανατισμένοι, σε αντίθεση με τους καλλιεργημένους, ευρωπαϊκούς/αντικειμενικούς φιλάθλους του ΠΑΟ που απέχουν."
Μάταια προσπαθούσα να εξηγήσω ότι όταν ΠΑΟ μπει στη θέση του Ολυμπιακού (παίρνει απανωτά πρωταθλήματα, φέρνει παίκτες-ονόματα, κτλ) τότε πολύ απλά οι αναγνώστες των κόκκινων εφημερίδων θα πέσουν, κι αντίστοιχα θα ανέβουν οι άλλες. Όπως και τα ποσοστά προσέλευσης στο γήπεδο, οι πωλήσεις merchandise κτλ κτλ κτλ
Φυσικά η απάντηση του αντικειμενικού-ευρωπαίου φιλάθλου ήταν ένα βροντερό ΟΧΙ στη θεωρία μου, τονίζοντας γι άλλη μία φορά το ότι ο Κόκκαλης (έχωντας πολλά ποδάρια) με έχει κάνει ζόμπι του μέσω τις ενέργειας που εκπέμπεται απο τις αφίσες που έχω στο δωμάτιο μου, ενώ παράλληλα έχει βάλει στην κοιλιά κάθε οπαδού του γαύρου να εκολάπτεται ένα genestealer το οποίο περιμένει την μέρα που θα βγει και θα αρχίσει να σπέρνει τον τρόμο.

Για την ΑΕΚ τώρα.
Οι οπαδοί της ΑΕΚ χωρίζονται σε 2 κατηγορίες: α) τους ΑΕΚτζήδες και β) του πουτάνας γιούς. Οι δεύτεροι δεν είναι τίποτε άλλο από κάτι πουστρο-τσατσάκια που παρεισφρύουν στις παρέες βάζελων και τους γλύφουν τον κώλο. Δεν θα ξεχάσω ποτέ στην παρέα μου που είχαμε έναν που προκειμένου να γλύψει τους βάζελους της παρέας πανηγύριζε γκολ που δέχτηκε σε μεταξύ τους ντέρμπυ!!! Φυσικά αυτοί σε αγώνα του Ολυμπιακού είναι πιο φανατικοί οπαδοί τις άλλης ομάδας κι από τους οργανωμένους της. Κρεμάλα.

Α, και τί είναι όλη αυτή η μόδα τώρα, "εμείς γαμήσαμε την Μίλαν, είμαστε πρωταθλητές Ευρώπης";;;;; Ε-Λ-Ε-Ο-Σ ρε παιδιά, η ελληνική κουτοπονηριά να έχει και τα όρια της!!! ΡΕ φάγατε 3 γκολ στο Μιλάνο, νικήσατε 1-0 με την Μίλαν αδιάφορη κι αυτό το αποκαλείτε "τους γαμήσαμε";;;;;;;;;;;;;; Και τί είναι αυτό το λογικό άλμα (ή μάλλον λογικό hyperspace jump) "νικήσαμε τη Μίλαν, άλλα είμαστε στο ευρωπαϊκό top"; Α ξέχασα, κι εμείς που νικήσαμε τη Ρεάλ των 9 champions league πέρσυ, είμαστε 10 φορές πρωταθλητές Ευρώπης (αποκρύπτωντας φυσικά ότι έπαιζε με τα δεύτερα, ήταν αδιάφορη κτλ).


ΥΓ: από του χρόνου η εφημερίδες "Πρωταθλητής" κ "ΦΩΣ" θα κυκλοφορούν σε νέα έκδοση με 2 τρύπες σε κάθε μεριά τους, προκειμένου να κάνουν το έργο ημών πρακτόρων του Κόκκαλη ευκολότερο

Για την Αμαλία