Thursday, January 04, 2007

Υστερόγραφο στο "Άρωμα του Ονείρου" του Τομ Ρομπινς

Το συγκεκριμμένο έργο έπεσε στα χέρια μου μετά από μία καταιγίδια αποθεωτικών σχολίων και διθυραμβικών κριτικών από πολλούς φίλους μου (κυρίως κοπέλες, μία από αυτές πρέπει να ήταν και η pixie αν δεν κάνω λάθος). Στο δε πρόλογο του βιβλίου, ο Θανάσης Λάλας γράφει εξίσου αποθεωτικά σχόλια για το βιβλίο (συμπεριλαμβανομένων πάντα και ποζεριών του στυλ "τον Ρόμπινς τον έχω γνωρίσει από κοντά" κτλ). Παρ' όλα αυτά, το βιβλίο το ξεκίνησα στις αρχές των γιορτών και κυριολεκτικά αγκομαχώντας κατάφερα να το τελιώσω μόλις προχθές.

Ο κύριος κορμός της ιστορίας έχει ενδιαφέρον ενώ πολύ εύστοχες οι μεταβάσεις μπροστά και πίσω στον χρόνο, με την σύγκλιση τους στο τέλος της ιστορίας. Λίγο φιλοσοφία, λίγο ιστορία, λίγο παγανισμός, λίγο "μας έφαγε ο χριστιανισμός", λίγο "επιστροφή στη φύση" κτλ. Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα του βιβλίου είναι ότι είτε ο συγγραφέας ή απλά ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ να γράφει ή ο εκδότης του είχε τρελή επέμβαση στα κείμενα του ή συνδυασμός και των δύο.

Κατα το story-telling παρεμβάλονται χωρίς καμμία προσφορά στην πλοκή ΕΜΕΤΙΚΑ σεξουαλικά σχόλια (πρώτη φορά διάβασα κάτι σε βιβλίο και μου ήρθε να ξεράσω, φυσικά δεν τα παραθέτω τα αποσπάσματα), που σκοπό έχουν φυσικά να σοκάρουν και να κεντρίσουν την προσοχή (κ θαυμασμό) του επιφανειακού αναγνώστη. Να προσθέσω ότι τα σημεία στα οποία παρεμβάλλονται αυτά τα σχόλια είναι ΤΟΣΟ ΑΚΥΡΑ που με κάνει να πιστεύω ότι ο εκδότης του του είπε "βάλε 100 σεξουαλικά σχόλια για να πουλήσει το βιβλίο".

Επιπλέον, ο άνθρωπος έχει πλήρη ανικανότητα εικονοπλασίας. Πέρα από το να περιγράφει σωματικές εκκρίσεις, κόπρανα, μεγέθη οργάνων κτλ δεν έχει ιδέα για το πως να κάνει μία απλή αναλογία. Συγκεκριμμένα, στο βιβλίο υπάρχουν άπειρες προτάσεις που θέλοντας να περιγράψει κάτι σε μεσαιωνικό σκηνικό, κάνει αναλογία με σημερινή τεχνολογία ("ζήσαν ως τσιγγάνοι νομάδες κι αν ήταν συνδρομητές σε περιοδικό δεν θα ήξεραν που να τους το ταχυδρομήσουν" ΕΛΕΟΣ!!!)

Πέρα από 2-3 στιγμές που απλά πέταξα το βιβλίο κάτω από το κρεβάτι μου, είχα πάντα την περιέργεια να δω που θα καταλήξουν όλα αυτά. Προς μεγάλη μου έκπληξη, οι τελευταίες 10 σελίδες του βιβλίου, είναι πραγματικά υπέροχες. Παραθέτουν πολύ όμορφες ιδέες, έχουν μία εξυπνάδα και λυτρώνουν τον αναγνώστη δίνοντας νόημα στην προσπάθεια του να διαβάσει όλο το υπόλοιπο βιβλίο.

Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, το Last Continent του Terry Pratchett ήρθε μάλλον λυτρωτικά (thanx Κωστή!)

ΥΓ: συνεχίζω να είμαι άρρωστος!!!! γκρρρρ πότε θα αρχίσω το διάβασμα γαμώ τη γκαντεμιά μου γαμώ...

8 comments:

zouri1 said...

Τωρα ξεκινησα και γω να το διαβαζω(κατοπιν προτροπης)και μεχρι στιγμης το βρισκω υπεροχο.

The Motorcycle boy said...

Είσαι σίγουρος πως αναφέρεσαι στο "Άρωμα του ονείρου" του Τομ Ρόμπινς; Δεν μπορώ να φανταστώ οτι μια κακή μετάφραση μπορεί να καταστρέψει ένα τόσο λυρικό βιβλίο.
Εμετικές σεξουαλικές αναφορές από τον άνθρωπο που έχει περιγράψει το σεξ σαν την ύψιστη ανθρώπινη λειτουργία; Κάποιο λάθος θα έκανες!

georgia said...

Καταλαβαίνω απόλυτα το σοκ σου. Την πρώτη φορά που κυριολεκτικά κατά λάθος έπεσε στα χέρια μου βιβλίο του Τιμ Ρόμπινς, το "Αμαντα" ήμουν 12 χρόνων. Σιχαμερές σεξουαλικές σκηνές και πλήρης απουσία νοήματος χάλασαν για τα καλά την εικόνα μου για τον εν λόγω συγγραφέα. ΄Ημουν, ωστόσο, μικρή.
Κάποια χρόνια μετά, είπα να του δώσω μία ευκαιρία ακόμα, κυρίως διότι άκουγα και εγώ από παντού διθυραμβικά σχόλια. Άρχισα τις "Καουμπόισες".Φρίκη! Σωματικές εκκρίσεις, αηδιαστικές σκηνές, κακή χρήση δυναμικών σεξουαλικών εικόνων, ασαφές νόημα.

Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι δεν έφταιγε η ηλικία μου τότε, για την αποστροφή που είχα νιώσει. Μέχρι συτός ο συγγραφέας παραμένει ένα μυστήριο (με την κακή έννοια) για μένα.

Pixie said...

Λυπάμαι που δεν σου άρεσε.Εγώ έχω μια τελείως διαφορετική οπτική γι'αυτο το βιβλίο.Η αλήθεια είναι οτι το έχω διαβάσει πιο μικρή αλλά και αν το ξαναδιάβαζα είμαι σίγουρη οτι θα μου άρεσε.Ειναι fiction μην πέρνεις την ιστορία κυριολεκτικά.Δεν ένιωσα οτι είναι σεξιστικό μάλλον τολμηρό και μου αρέσει ο ζωντανός τρόπος της γραφής του.Οι καουμπόυσες και εμένα δεν μου άρεσαν, δεν έχω διαβάσει άλλο βιβλίο του.Συγνώμη αν φταίω εγώ που σου χάλασε η διάθεση διαβάζοντας το.Μου αρέσουν πολλά διαφορετικά πράγματα.Τελικά όλα είναι σχετικά (οσον αφορά τις προτιμήσεις)

Stormrider said...

@motorcycle
έτσι περιγράφεις το σεξ σαν ύψιστη ανθρώπινη λειτουργία; σαν να λέμε να γδυθώ και κυλιστώ στο βούρκο με τα γουρούνια κι έτσι θα υμνήσω την ανθρωπότητα;

@georgia
πραγματικά μυστήριο...

@pixie
"Συγνώμη αν φταίω εγώ που σου χάλασε η διάθεση διαβάζοντας το"

χααχαχαχχα εσύ με αρρώστησες παλιοκόριτσο!

Apotheosis said...

Κρίμα που δεν σου άρεσε. Διαφωνώ με την κριτική σου. Ο Robbins γράφει σαν ελάχιστους. Η θεματολογία του περιστρέφεται γύρω από το σεξ (πρωτίστως), ναρκωτικά, ελευθερία (σωματική και πνευματική) και αντίσταση σε κράτος και θρησκεία. Και πολλά άλλα βέβαια.
Απορώ που σε χάλασαν οι ερωτικές περιγραφές. Κατά την γνώμη μου, όχι μόνο κολλάνε στην ιστορία, αλλά (όπως και σε όλα του τα βιβλία) είναι και τρομερά ερωτικές, καλογραμμένες, με σεβασμό σε σημείο αποθέωσης της ερωτικής πράξης.

Έχω διαβάσει όλα του τα βιβλία, αλλά το συγκεκριμένο (και πρώτο μου) παραμένει το αγαπημένο.

Θα πρότεινα 'Τα Μαύρα Φεγγάρια Του Έρωτα' ως επόμενη ανάγνωση! (φανταστικό βιβλίο, αλλά αν κρίνω από την αντίδρασή σου στον Robbins, μάλλον δεν θα σου αρέσει, οπότε διάβασέ το!)

ο δείμος του πολίτη said...

Εμένα μου άρεσε τόσο πολύ που μετά ξέσκισα όλα τα έργα του Ρόμπινς. Κι εγώ φοιτητής ήμουν τότε (βάλε δέκα χρόνια κοντά). Απλά παρά τις όποιες υπερβολές του (βλέπε μεταφορά στο μέλλον κλπ) προκαλεί όχι εμετούς, αλλά ουσιαστικά την αισθητική μας και μας παρακινεί να σκεφτούμε, να κρίνουμε. Δε χρησιμοποιεί εικονοπλαστικά στοιχεία στην περιγραφή του γιατί διακρίνεται από μία έντονα αμερικάνικη λιτότητα και απλότητα (όρα Χέμινγουέϊ τον οποίο γλωσσικά μιμείται). Η εικονοπλαστική του δύναμη έρχεται μέσα από την αφαίρεση και τους συνειρμούς και φαίνεται ότι τους πέτυχε στην περίπτωσή μας. Η σύγχρονη μυθιστορία δεν ακολουθεί την πεπατημένη της παραδοσιακής. Λειτουργεί μέσα από το σχήμα του αδυνάτου με ρεαλισμό πηγαίο (κάτι αδύνατο, αν συνέβαινε περιγράφεται με τρόπο ρεαλιστικό και αφαιρετικά).

Διάβασε και το χορό των εφτά πέπλων. Απλά μην τρομάξεις που αρχικά όλα μοιάζουν άσχετα κι αταίριαστα.

Γιώργος said...

Αστείο ή ανησυχητικό.

Ειλικρινά μ' έκαναν να βάλω τα γέλια τα σχόλιά σου πως "ο άνθρωπος έχει πλήρη ανικανότητα εικονοπλασίας" και "δεν ξέρει να γράφει" . Μετά τα γέλια μού έμεινε όμως η ανησυχία ότι μπορεί να μην αστειεύεσαι, αλλά αντιθέτως να τα ενννοείς αυτά... (μήπως διάβασες άλλο βιβλίο; Μήπως κανένα μπέρδεμα στα εξώφυλλα; Πολλά γίνονται, ξέρω γώ; )

Οφείλω επίσης να συμπληρώσω πως με σοκάρει το γεγονός ένας άνθρωπος κάτω των 30 να σχολιάζει τις σεξουαλικές αναφορές του συγκεκριμένου βιβλίου σαν γέρος 80 και πλέον ετών (συγγνώμη, εμένα έτσι μού ακούγεται).

Ίσως δεν είναι πολύ σωστό εκ μέρους μου που σχολιάζω απευθείας, μη έχοντας ουσιαστικά διαβάσει τίποτ' άλλο από το blog σου (είμαι βέβαιος πως αν το έκανα θα έβρισκα πολλά για να σε παινέσω), αλλά πάλι το κάνω γιατί βρήκα τα γραφόμενά σου για το βιβλίο απόλυτα σοκαριστικά...
Thanks
Γιώργος