Wednesday, January 10, 2007

Η αθλητο-λαγνεία στην Ελλάδα

Σε μία πρόσφατη βραδυνή μου έξοδο γνώρισα έναν τυπάκο ο οποίος αν και ήταν στην 3η λυκείου, η κύρια ενασχόληση του ήταν η κολύμβηση. Σε γενικές γραμμές, ο τύπος ήταν ο κλασσικός λοβοτομημένος αθλητής, με μηδέν προσωπικότητα, ελάχιστο δείκτη νοημοσύνης και δυνατότητα εκφοράς λόγου μόνο αν αυτός αφορούσε χρόνους κι επιδόσεις. Παρ' όλα αυτά, κατάφερε να μου κεντρίσει την προσοχή λέγοντας ότι έχει την δυνατότητα να μπει σε όποια πανεπιστημιακή σχολή θέλει, ακριβώς λόγω του ότι είναι αθλητής. Επιπλέον, μου σνόμπαρε το Πολυτεχνείο μου λέγοντας ότι "δεν έχει αρκετά ψηλή βάση" και θα προτιμήσει κάποια Ιατρική ή Σ.Μ.Α!!!! ΠΟΙΟΣ, Ο ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΑ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΜΕΝΟΣ!!!

Όσοι είναι πάνω κάτω στην ηλικία μου κι έτυχε να μεγαλώσουν στο Ρέθυμνο, σίγουρα στα μαθητικά τους χρόνια θα έζησαν έντονα την περίοδο της απόλυτης αποθέωσης του αθλητισμού. Ηταν η περίοδος Βούλας Πατουλίδου, Πύρρου Δήμα, επιτυχιών στο στίβο κτλ, η οποία δημιούργησε έναν μαζικό παροξυσμό, όπου αθλητικοί σύλλογοι φύτρωναν από το πουθενά ενώ τα δε σχολεία ήταν πιο πολύ πρόσχημα για μαθητικούς αγώνες παρά για μάθηση.

Οι υπεραστέρες της πόλης ήταν τα παιδιά που είχαν επιτυχίες στον αθλητισμό, δηλαδή τα διανοητικά καθυστερημένα με μηδέν προσωπικότητα. Πραγματικά όσο γυρνάω πίσω το μυαλό μου σε αυτές τις εποχές, δεν ξεχνάω κάτι τύπους που δεν ξέραν να γράψουν ούτε το όνομα τους να θεωρούνται πρότυπα τόσο από συμμαθητές (που είναι και συνήθες) όσο κι από "καθηγητές" ή γονείς.

Φυσικά όλοι όσοι είχαμε διαφορετικά ενδιαφέροντα, όπως για παράδειγμα βιβλία, μουσική ή (θεός φυλάξοι) computers θεωρούμασταν κάτι μεταξύ σατανιστών, ψυχανώμαλων, πρεζονιών, κτλ από την υπανάπτυκτη αυτή κοινωνία. Φυσικά εγώ πήγαινα γυμναστήριο προκειμένου να έχω καλή εμφάνιση, υγεία κτλ ενώ τόνιζα παντού ότι "αγαπώ την γυμναστική, μισώ τον αθλητισμό" με αποτέλεσμα να προκαλώ κύματα έχθρας από το εκάστοτε κοπρόσκυλο που είχε διοριστεί ως γυμναστής στο σχολείο μου.

Οι αθλητές έχουν κάθε προνόμιο. Μπαίνουν σε όποια σχολή θέλουν (χωρίς κανένα λόγο και χρησιμότητα), παίρνουν στρατιωτικούς βαθμούς, υπηρετούν σε συγκεκριμμένη προνομιακή μονάδα, παίρνουν στρατιωτικές συντάξεις, έχουν εκπτώσεις, δωρεάν ταξίδια κι ότι άλλο γίνεται σε κάθε χώρα ανατολικού μπλοκ μου σέβεται τον εαυτό της. Φυσικά, καμμία ευκολία δεν ισχύει σε όσους έχουν ακαδημαϊκά ενδιαφέροντα, με μηδέν προνόμια κι ούτε λόγος (ειδικά για την περίοδο που περιγράφω) για εκπτώσεις σε βιβλία, υπολογιστές, internet ή ευκολίες επιλογής πανεπιστημιακής σχολής.

Τέλος ποτέ μου δεν κατάλαβα την κοινωνική καταξίωση του αθλητή. Ποτέ μου δεν θα μπορούσα να έχω πρότυπο ένα άτομο το οποίο το ΜΟΝΟ που ξέρει να κάνει στην ζωή του είναι πχ να τρέχει 100μ. Αυτά τα 100μ είναι όλη του η ζωή, η φιλοσοφία, η κοσμοθεωρία, η μελέτη, η κουβέντα με ότι βάθος σκέψης αυτό συνεπάγεται! Και τα υπόλοιπα ΠΙΘΗΚΙΑ τον καμαρώνουν και θέλουν να του μοιάσουν!!!

Κάποτε είχα διαβάσει στην Βαζελοτυπία το άρθρο ενός μαρξιστή δημοσιογράφου ο οποίος κατηγορούσε τον αθλητισμό ότι προβάλλει τον ελιτισμό στην κοινωνία, μέσω της απόλυτης κατηγοριοποίησης των συμμετεχόντων με βάση κάποια απόλυτη επίδοση. Εγώ λέω ακριβώς το αντίθετο. Ο αθλητισμός προβάλλει την μετριότητα, τη κλειστοκεφαλιά, τη κακομοιριά, την μικροψυχία, αρχές δηλαδή που διέπουν όχι μία ελιτίστικη κοινωνία (η οποία εξ ορισμού έχει σύστημα αξιολόγησης) αλλά της κοινωνίας που κανείς δεν είναι καλός και κανείς δεν πρέπει να γίνει.

14 comments:

azrael said...

ΜΠΡΑΒΟ ΒΡΕ ΣΤΟΡΜΥ !!! ΠΕΣ ΤΑ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΕ!!!

Στα γκόγκόφια μας οι επιτυχίες σας ιδρωμένα πιθηκια ρεεεεεεεεε!!!!
Ουστ! Ορθιες αμορφωσιές!

Για φαντάσου ρε στορμυ μια εποχή που ινδαλμα θα είναι ο Ριτσαρντ Φεημαν εεε?

Anonymous said...

και ομως κανει σωστη επιλογη με την ιατρικη ο καθυστερημενος τυπακος!

για να γινεις γιατρος (σημερα στην ελλαδα) δεν χρειαζεται να εισαι εξυπνος αλλα πρεπει να εισαι βλακας

αποδειξη? ιδου:

οσοι δεν ειναι καν καλοι αθλητες αλλα ειναι παρολαυτα αρκουντως ηλιθιοι σπουδαζουν ιατρικη σε ρουμανιες, βουλγαριες κλπ οπου αγοραζουν τα πτυχια λαδωνοντας και ασχολουμενοι με αλλα αντ'αλλων (ταβλι, γαμισια, κλπ για τα οποια περηφανευονται σε μας τους "σπασικλες αγαμητους")

οταν ερχονται εδω δεν μπορουν να περασουν φυσικα το δικατσα με τιποτα.

ερχεται ομως το σοφον κρατος και τους δινει ετοιμες ερωτησεις (2500 ανα μαθημα, καμμια διακοσαρια σελιδες το πολυ) με τις απαντησεις κατω απο το τραπεζι μεσω φροντιστηριων (αγοραστες και αυτες) και νατονα γιατρος ο Λαλακης επιτελους!!

ασε που απο 1/1/07 που μπηκανε στην ΕΕ αυτες οι χωρες τα πτυχια αυτα αναγνωριζονται αυτοματα χωρις δικατσα!

γιατι να κουραστει λοιπον ο τυπακος? κακως τον λες καθυστερημενο! μια χαρα παιδι ειναι

και η ελλειψη εγκεφαλου τον βοηθαει να επιπλεει εντος και εκτος πισινας!

ολε!

Ψηφιακά Οχυρωμένος said...

Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ (απεχθάνομαι τον αθλητισμό, και δεν έχω ιδέα και από ποδόσφαιρο) αλλά η σκέψη σου μου άρεσε πολύ. Πάρα πολύ.

(Πλάκα πλάκα, τώρα που με ξαναβλέπω, το γυμναστήριο δε το γλιτώνω. Ο μοναδικός κοιλιακός μου αρχίζει και αναπτύσσεται πολύ, σε σημείο που σε λίγο θα πρέπει να αγοράσω ασύρματο πληκτρολόγιο.)

Eugenia said...

Indeed, I don't see the point of trying to compete and trying to find out who runs faster... I mean, so what if someone can run faster than someone else? It was important 1,000,000 years ago when the faster person had a better chance surviving that sabretooth running after him, but that's it, we are past that now. We killed all sabretooths. ;-)

That being said, exercising is a good thing. Making a (glorifying) job out of it though (apart from helping others learn how to exercise correctly), it's a bit of a waste of time and energy.

Anonymous said...

Έγραψες, Γιάννη...

Οι θέσεις μας ταυτίζονται πλήρως!

Optimus said...

I see the point. Challenge! Though nothing I'd like to waste my life with. Actually, I personally find it boring to go to the gym (it's such a routine) and I'd prefer to get the same result by playing some sport I purely enjoy and just for the fun and action of it, not for winning or something :)

Pixie said...

Πάρα πολύ ωραίο άρθρο storm και μου αρέσουν πολύ οι απόψεις σου.Ποτέ δεν έβλεπα τον αθλητισμό με καλό ματι,οχι τον αθλητισμό που κάνεις για να προσέξεις τον εαυτό σου (το θεωρώ πολύ καλό), αλλά τον πρωταθλητισμό.Οι πρωταθλητές έχουν προνόμια τα οποία δεν θεωρώ οτι τους αξίζουν μιας και για μένα ο πρωταθλητισμός καλλιεργεί τον ανταγωνισμό άσε που με τη δημοσιότητα έχουν όλοι ξεφύγει(βλέπε Μανιανι Μιρρέλα και Μελισσανίδη).Επιπλέον έχουμε πρόβλημα με τους αλλοδαπούς αλλά οταν είναι πρωταθλητές αξίζει να είναι Ελληνες.Πόσο υποκριτικό!

dop said...

Αν και σε γενικές γραμμές συμφωνώ, θα κάνω και τον Δικηγόρο του Διαβόλου.

Στην σχολή μας, η κοπέλα που πέρασε πρώτη, παρέμεινε πρώτη σε όλα τα χρόνια, πήρε πλείστες υποτροφίες και τώρα βρίσκεται ΗΠΑ.

Ήταν πρωταθλητής στο τέννις....

dop said...

Φευ, πρωταθλήτρια...

ο δείμος του πολίτη said...

Κι όμως αυτή τη φορά συμφωνώ απόλυτα μαζί σου. Σιχάθηκα τον αθλητισμό νωρίς (18) και άρχισα να τρέχω μόνος μου (10.000 και 6.000 ανώμαλο) όταν ήμουν φοιτητής, απλά και μόνο επειδή μου άρεσε. Δε δέχομαι τους αθλητές, όχι γιατί δεν μπορούν να γίνουν επιστήμονες, όπως λες, αλλά επειδή πάντα μένουν κολλημένοι στο κατόρθωμά τους. Δεν κατανοώ και την υστερία που προκαλούν και το θαυμασμό. Αν και μάλλον οφείλεται στη δημοσιότητα και την έλλειψη αξιόλογων ιδανικών από πλευράς κόσμου (άρτος και θεάματα που συντηρούνται με τα κουτσομπολιά τύπου σεξ και γκόμενες).

Stormrider said...

@δείμος
όχι, δεν είπα ότι "αν δε γίνεις επιστήμονας τότε είσαι για τα μπάζα", απλά πως γίνεται να κάνει κάποιος κάτι τόσο άχρηστο (πχ να πετάει ένα ακόντιο) και να τον έχουν όλοι για θεό

ο δείμος του πολίτη said...

ναι αγόρι μου, κατάλαβα τι είπες. Συμφωνώ.

numb said...

Πρέπει να διαχωρίσεις τον αθλητισμο από το πρωταθλητισμό.Τα προνόμια των πρωταθλητών(όχι των αθλητών)είναι συγκεκριμένα και οχι αυθαίρετα.Για να μπορείς να εισέλθεις σε μια οποιαδήποτε σχολή θα πρέπει να έχεις ΔΙΕΘΝΗ διάκριση.Οι πρωταθλητές Ελλάδος μοριοδοτούνται ελάχιστα όσο αφορά τις σχολές με εξαίρεση το ΤΕΦΑΑ που είναι πιο ευνοϊκή η μοριοδότηση αλλά και πάλι δίνουν εξετάσεις.Το δύσκολό δεν είναι να μπείς αλλά να βγείς από τη σχολή.Χαρακτηρίζεις τους αθλητές ως άτομα με μηδεν προσωπικότητα,με ελάχιστο δείκτη νουμοσήνης κτλ.Αν εσυ γνώρισες ένα τέτοιο άτομα δε σημαίνει ότι όλοι είναι ίδιοι.Τα λόγια σου γενικεύονται περιέχοντας μια δόση εμπάθειας.Δε σου είπε κανεις να θαυμάζεις το πρωταθλητή επειδή τρέχει γρήγορα τα 100 μετρά αλλά επειδή είναι πρώτος σε αυτό που κάνει.Θαυμασε τον λοιπόν γιατί αυτός ο άνθρωπος έθεσε ένα στόχο και το πέτυχε μέσα από δουλειά και αμέτρητες θυσίες (που δε μπορεις να φανταστείς),άσχετα αν δε σε αντιπροσωπεύει αυτό που κάνει.Ο αθλητισμός είναι υγεία,χαρά και απαραίτητος για όλους.

dimosthenis k said...

@stormrider
Παλίκαρε για άλλη μια φορά έχεις δίκιο!Κι εγώ παθαίνω πλάκα με το πως κάποιοι βρίσκονται στην σχολή μου από το πουθενά!Αλλά μη νομίζεις ότι απαραίτητα κι αυτοί που βγάζουν 19+ είναι έξυπνοι...

@anonymous
Καλά δεν είμαστε κι όλοι οι γιατροί βλάκες.... μην το χ$^%^με.
Όσο για το δικατσά (πλέον Δοατάπ) τώρα που γίναν πολλαπλής επιλογής μπορεί να τα περάσει ο καθένας!Η Ελλάδα θα έχει τεράστιο πρόβλημα με τους γιατρούς αύριο μεθαύριο!