Το marketing στα ναρκωτικά

Με αφορμή τις εξελίξεις των τελευταίων εβδομάδων στην Κρήτη, γίνεται πολύ συζήτηση για το πρόβλημα των ναρκωτικών. Φυσικά, η συζήτηση αυτή σπάνια ξεφεύγει απο τις γνωστές νόρμες (ή κοινώς πίπες) "ο σύγχρονος τρόπος ζωής", "η αλλοτροίωση/η αποξένωση", "θα γίνουμε αμερικανάκια", κτλ.

Καταρχάς θεωρώ τραγικό λάθος να πιστεύει κάποιος ότι το πρόβλημα των ναρκωτικών, δηλαδή η διάδοση τους, οφείλεται στην χημική ουσία καθ' εαυτή που περιέχουν. Είναι πάρα πολύ σπάνιο το φαινόμενο κάποιος να οδηγηθεί στα ναρκωτικά λόγω κάποιου τρομερού ψυχικού πόνου που έχει, όπου μόνο η κόκα μπορεί να του τον απαλύνει. Τα ναρκωτικά έχουν διαδοθεί και είναι (πιστέψτε με ισχύει αυτό) της μόδας, όχι λόγω των νευροχημικών τους ιδιοτήτων, αλλα του γενικότερου πλαισίου Lifestyle που τα περικλείει. Είναι καθαρό marketing: ένα προϊόν δεν τον βλέπει ο καταναλωτής ως ένα υλικό αντικείμενο, αλλα υποσυνείδητα αξιολογεί το γενικότερο lifestyle που το διέπει. Και τα ναρκωτικά έχουν να πουλήσουν στυλάκια για όλα τα γούστα και ορέξεις.

Πόσοι και πόσοι πρωτοετείς φοιτητές κάνουν μπάφο αποδεχόμενοι το αξιακό του σύστημα: είμαστε ροκάδες, μποέμηδες, χίπηδες, sex drugs and rock n' roll. Πόσοι και πόσοι rave-άδες δεν παίρνουν χαπάκια κι LSD για να γίνουν "οι καλύτεροι του club" χορεύοντας περισσότερο απο τους άλλους και πουλώντας μούρη. Πόσοι και πόσοι δεν κατρακυλάνε στην κόκα νομίζοντας οτι θα γίνουν υψηλή κοινωνία, party animals με Μύκονο, γκλαμουριά κι ατελείωτες παρτούζες... Κι σε όλα τα παραπάνω τονίζουμε τη λέξη ΝΟΜΙΖΟΥΝ.

Αν δεν υπήρχαν τα παραπάνω lifestyle πλαίσια, τα ναρκωτικά θα ήταν τόσο trendy όσο η κτηνοβασία. Δεν είναι η χημική ουσία καθ'εαυτή και τα αποτελέσματα της που τα έχουν κάνει διάσημα (σε τελική ανάλυση σε ποιόν αρέσουν οι ενέσεις, τα χαπάκια και η πρισμένη μύτη), αλλά μία σιγανή, ύπουλη και δαιδαλώδης βιομηχανία μαύρου marketing που δρα στο παρασκήνιο της δημόσιας εικόνας που έχουμε για τα πάντα. Και κάνει πολύ αποτελεσματικά τη δουλειά της.

Κάθε φορά που βγαίνει στην δημοσιότητα ένα βιντεάκι με κάποιον διάσημο που κάνει χρήση ναρκωτικών, να ξέρετε ότι οι απανταχού έμποροι τρίβουν τα χέρια τους. Εντάξει, αποδέχομαι οτι κάθε νέος άνθρωπος λειτουργεί πάρα πολύ με βάση το μιμητισμό, αλλά θεωρώ πραγματικά ΤΡΑΓΙΚΟ να έχουμε οδηγηθεί σε αυτή τη γενικότερη θεώρηση ότι όλοι οι πετυχημένοι καλλιτέχνες έφτασαν εκεί που έφτασαν λόγω των ναρκωτικών, επομένως αυτά είναι κι ένας τρόπος να τους μοιάσει κάποιος (!!!). Η ηλιθιότητα της παραπάνω πρότασης ισούται με την ηλιθιότητα του να πώ ότι "ο Ζινεντίν Ζιντάν έπαιρνε κρεατίνη και γι αυτό είχε τόσο καλή τεχνική κατάρτιση". Τα παραπάνω σε συνδυασμό με την υστερία των ΜΜΕ πάνω στο θέμα, στολίζουν τα ναρκωτικά με την δελεαστική ιδιότητα του "απαγορευμένου καρπού", πράγμα που συνιστά την καλύτερη κι αποτελεσματικότερη διαφήμιση όλων.

Η γνωστή ρήση των χρηστών ναρκωτικών "η πουτάνα κοινωνία με οδήγησε εδώ" έχει καθιερωθεί στην καθομιλουμένη ως ένας μαύρος σαρκασμός. Παράλληλα, στα Ζωνιανά κυκλοφορεί μία άλλη ρήση: "εγώ το πουλάω, εσύ γιατί το αγοράζεις;". Με κανένα απο τα δύο δεν συμφωνώ απόλυτα, αλλα συγκλίνω στην άποψη οτι απο την στιγμή που τα ναρκωτικά δεν έχουν αποποινικοποιηθεί, κάθε αγορά κάνει πλούσιους τους εμπόρους κι επιδεινώνει την κατάσταση. Ακόμη και η μαύρη αγορά υπόκειται σε αυτό το νόμο.

Θα ακολουθήσει post που θα αναλύσει γιατί η αποποινηκοποίηση της κάνναβης θα συμβάλλει δραστικά όχι μόνο στην πάταξη του εγκλήματος, αλλα και στην μείωση της χρήσης των ναρκωτικών μέσω της απομυθοποίησης τους.

Ο καταστροφικός μύθος της Μαζικής Εκπαίδευσης

Με τις τρέχουσες εξελίξεις όσον αφορά τις πρωτοβουλίες της κυβέρνησης για μεταρυθμίσεις, έχει επανέλθει η συζήτηση για την Παιδεία. Υπάρχει πλούσια αρθρογραφία στις εφημερίδες απο καθηγητές και δημοσιογράφους για τα προβλήματα της ελληνικής εκπαίδευσης, η οποία δυστυχώς παρεκτρέπεται απο την πραγματικότητα γιατι ξεκινάει με κάποιες λανθασμένες παραδοχές.

Η χειρότερη όλων παραδοχή είναι οτι η μαζική παιδεία (κατα το μαζική βιομηχανία) είναι μία αποτελεσματική μέθοδος εκμάθησης. Πράγματι, βλέπω στην τηλεόραση συνέχεια στα διάφορα τραπέζια συζητήσεων κάτι γραβατωμένους ψευτοκουλτουριάρηδες να κατακεραυνώνουν τα ιδιαίτερα μαθήματα με χαρακτηρισμούς Μαφίας όπως για παράδειγμα "παραπαιδεία", "μαύρο χρήμα", "κύκλωμα" κτλ και παραθέτουν απόψεις για το πώς να τα καταπολεμήσουν.
Εγώ το βλέπω απο την ανάποδη. Το ιδιαίτερο μάθημα έχει αποτέλεσμα, γι αυτό και λειτουργεί απο αρχαιοτάτων χρόνων μάλιστα. Πρώτα απο όλα. ο μαθητής έχει την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΠΙΛΟΓΗΣ του καθηγητή. Δεν τρως στην μάπα το κάθε βαρεμένο κάθαρμα που δεν έχει ιδέα για το αντικείμενο και απλά τρώει μια θέση δημόσιου υπαλλήλου για να παίρνει τα λεφτά. Δεύτερον, υπάρχει άμεση επαφή διδασκόμενου-διδάσκωντος. Και τρίτον, το κάθε μάθημα ακολουθεί τους ρυθμούς του μαθητή έτσι δεν υπάρχουν οι αδικίες της μαζικής εκπαίδευσης, είτε εις βάρος των αδύναμων είτε (όπως συμβαίνει συνήθως) εις βάρος των καλών. Αυτό το τελευταίο μου δίνει πάσα για το επόμενο επιχείρημα.

Η δεύτερη λανθασμένη παραδοχή είναι οτι μαζική παιδεία = δίκαιη παιδεία. Δηλαδή συγγνώμη, εγώ που στο λύκειο είχα για καθηγητές κάτι διανοητικά καθυστερημένα καθάρματα είχα ίδιες ευκαιρίες με ένα παιδί που είχε φυσιολογικούς διδάσκοντες; Και το παιδί που αναφέρω είχε ίδιες ευκαιρίες με ένα άλλο που του έκατσαν πραγματικά φωτισμένοι καθηγητές; Και όλοι αυτοί οι παραπάνω δεν είμασταν ευνοημένοι σε σχέση με ένα παιδί της παραμεθωρίου που στο σχολείο του δεν υπήρχε καν προσωπικό;;; (εγώ όχι πάντως, καλύτερα χωρίς καθηγητές παρά με αυτούς που είχα). Και φυσικά το θέμα δεν επικεντρώνεται μόνο στο στελεχιακό δυναμικό, αλλα και στις εγκαταστάσεις, την οργάνωση του σχολείου κτλ.

Η τρίτη παραδοχή είναι οτι οι εξετάσεις είναι καλό πράγμα κι οδηγούν σε αποτελεσματικότερη εκπαίδευση. Δεν υπάρχει μεγαλύτερος μύθος στην ιστορία της παιδείας απο αυτόν. Οι εξετάσεις, άμεσο παράγωγο της μαζικής εκπαίδευσης, οδηγούν στην καθαρά κερδοσκοπική προσέγγιση της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Ειλικρινά προβληματίζομαι όταν ακούω τους διάφορους "σοφούς" του υπουργείου παιδείας να κατεβάζουν προτάσεις όπως πχ πολλαπλά συγγράματα, όταν όλα αυτά θα καταρρεύσουν μπροστά στην αμείλικτη πραγματικότητα των εξετάσεων. Όταν δηλαδή πέσει σύρμα απο ποιό βιβλίο βάζει ο καθηγητής τα θέματα, θα μπει στο κόπο κανείς να διαβάσει τα υπόλοιπα; Μα και να θέλεις, δεν μπορείς εκ των πραγμάτων.
Οι εξετάσεις είναι η πηγή όλων των κακών της παιδείας, αφού είναι η κύρια αιτία της παπαγαλίας, της ταύτισης της εκπαιδευτικής διαδικασίας με το ψυχοφθόρο άγχος και της κατάταξης των διδασκομένων με βάση ένα σε καμμία περίπτωση αντικειμενικό κριτήριο. Πολλοί διανοητικά καθυστερημένοι νομίζουν οτι ο βαθμός είναι ένα αδιαμφισβήτητο κριτήριο αξιολόγησης, με βάση την σοφιστεία "όλοι εξετάζονται στα ίδια, εδώ να σε δώ!!!". Καταρχάς η εξέταση αποτελεί ένα μικρό κομμάτι όλης της ύλης, δεν περιγράφει σε καμμία περίπτωση την συνολική ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ του μαθήματος απο τον διδασκόμενο. Και δεύτερον, βασίζεται σε εξω-εκπαιδευτικά κριτήρια όπως για παράδειγμα την γνώση των "ΣΟΣ", την καλή πληροφόρηση και την απομνημόνευση μεθοδολογιών για την επίλυση προβλημάτων. Την ικανότητα του διδασκόμενου να συνθέτει, να δημιουργεί και να παράγει ιδέες (που είναι και στην τελική το ζητούμενο) απο αυτά που διδάχθηκε πάει στο βρόντο. Το χειρότερο όμως είναι οτι το εκάστοτε γραπτό αξιολογείται απο το κάθε σκουλίκι δημόσιο υπάλληλο κοιλαρά που μάλλον για θαμώνας του Άουσβιτς αξίζει να είναι παρά κριτής των μαθητών.

Η πρόταση μου τουλάχιστον όσον αφορά την 2βάθμια εκπαίδευση είναι να καταργηθεί η υποχρεωτική φοίτηση. Αφού υπάρχουν τα φροντιστήρια και τα ιδιαίτερα, η παρακολούθηση στα μπουρδέλα για 8 ώρες κάθε πρωι επιβαρύνει τους μαθητές και τους κάνει είλωτες χωρίς κανένα αντίκρυσμα. Αλλα θα μου πείτε, απο την άλλη υπάρχει το σαδιστικό κατοχικό σύνδρομο του κάθε πούστη νεοελληναρά "εμείς στα νιάτα μας ζοριστήκαμε, ας παιδευτούν και τα παιδιά να δούνε την γλύκα".
Βγάλε άκρη...

Μία τραγική καθημερινή ιστορία με το pc μου

Αφού έψαξα, ρώτησα, πειραματίστηκα κι εν τέλει απέτυχα παταγωδώς, θα ήθελα να ρωτήσω τους αγαπητούς επισκέπτες μου για ένα πρόβλημα το το pc μου.

Το πρόβλημα:
Όταν τρέχω λοιπόν παιχνίδια 3D, μετά απο λίγη ωρίτσα αρχίζει το τροφοδοτικό να βγάζει έναν περίεργο τσιριχτό ήχο και μέσα σε δευτερόλεπτα ο υπολογιστής κάνει restart.

Τί προσπάθησα να κάνω:
Σε πρώτη φάση άλλαξα τροφοδοτικό, όπου το πρόβλημα συνεχίστηκε. Επειδή και τα 2 διαθέσιμα τροφοδοτικά που δοκίμασα είναι 450W, θεώρησα οτι ίσως αυτή η ισχύς δεν είναι αρκετή για τον υπολογιστή μου. Τρέχωντας όμως κάτι διαγνωστικά όπως αυτό, είδα οτι με το τρέχων στήσιμο του υπολογιστή, και 350W να είχα θα ήταν αρκετά (σε full χρήση, μέγιστη απαίτηση ισχύος 330W), πράγμα που επιβεβαιώνεται κι απο το γεγονός οτι ο υπολογιστής μου είναι 2,5 χρονών περίπου και ποτέ δεν είχα ανάλογο πρόβλημα (ακόμη και με επιπλέον δίσκους ή dvd-drives)

Σε δεύτερη φάση άλλαξα κάρτα γραφικών. Απο την ΑΤΙ Χ1650Pro έβαλα μία NVidia 6800, αλλά το πρόβλημα παρέμεινε. Παράλληλα, πείραξα το BIOS ώστε να μην δουλεύει full η κάρτα γραφικών κτλ αλλα τίποτα. Χαμήλωσα τις ρυθμίσεις ανάλυσης στα παιχνίδια αλλα τίποτα.

Όσον αφορά θερμοκρασίες κτλ κοίταξα τις ενδείξεις στο BIOS ακριβώς μετα το restart κι όλες είναι φυσιολογικές.
Επιπλέον, αν ήταν θέμα επεξεργαστή ή μνήμης, δεν θα μου έκανε restart και σε απαιτητικές μη-3D εφαρμογές;;; (πχ Visual Studio)

Το σύστημα μου είναι:
P4 Prescott 3Ghz
4x256 DDR-SDRAM
M/B Asrock P4V88 Chipset PT880
2xSATA (80 & 250 GB)
Sapphire ATI X1650Pro
Soundblaster Player 5.1
LG DVD-recorder

όπως επίσης και
mouse pad "Born to Rock" ελαφρώς φαγωμένο στα άκρα με λεκέδες απο καφέ


Βοηθείστε τον ανήμπορο νέο, μέρες που έρχονται!!! Μπορεί να συμβεί και σε σας!...

Χλιδάνεργοι, παιδιά του λαού, και λοιπές πίπες

Πρόσφατα έπεσα πάνω σε ένα άρθρο της Καθημερινής το οποίο αναφέρεται απαξιωτικά σε άτομα τα οποία πήραν ένα Χ πτυχίο και προτιμούν να παραμένουν στο ψάξιμο για μία σοβαρή δουλειά απο το να βρουν στα γρήγορα μία. Τους ονομάζει "χλιδάνεργους" επειδή μένουν με τους γονείς τους αντί ας πούμε... εεε.. σε κάνα παγκάκι όπως όλα τα υπόλοιπα παιδιά του λαού...

Αυτή η απαξιωτική στάση της (σοβαρής μέχρι την στιγμή τύπωσε το συγκεκριμμένο άρθρο) εφημερίδας έρχεται σε πλήρη αντιστοιχία με την πανταχού παρούσα ελληνική επιταγή του να προβάλλουμε το στυλ "το παιδί του λαού". Εγώ απο την μεριά μου αυτό που έχω να δηλώσω είναι ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΙΝΑ σαν το σκυλί στο δρόμο παρά να ακολουθήσω μία επαγγελματική πορεία η οποία θα απαξιώσει ΟΛΑ μου τα χρόνια κουραστικών σπουδών ενώ δεν θα με γεμίζει δημιουργικά ως άνθρωπο. Τουτέστιν, δεν θα κάνω ποτέ μία δουλειά την οποία θα έκανα ακόμη κι αν είχα βγάλει το γυμνάσιο.

Δεν κατάλαβα δηλαδή, προς τί όλη αυτή η λατρεία για τα "παιδιά του λαού", τους "λαμπρούς νέους", τους "φιλότιμους", κτλ που δουλεύουν απο τα 18 τους σε πιτσαρίες και μοιράζοντας διαφημιστικά; Όταν εμείς δηλαδή διαβάζαμε να μπούμε στο πολυτεχνείο κι αυτοί πίναν φράπες, ήμασταν μαλάκες;;; Κι αν εγώ με όλα όσα έχω κάνει και θα κάνω στην ζωή μου κυνηγήσω κάτι καλύτερο είμαι ο "βουτυρομπεμπές" και ο "μαμάκιας" σε αντίθεση με αυτούς τους "δουλευταράδες" που τρέχουν να χωθούν στον πρώτο διαγωνισμό για μία θέση του κώλου στο δημόσιο;;;

Η λύσσα της κοινωνίας για προβολή του προτύπου "το παιδί του λαού" έχει πάρει τερατώδεις διαστάσεις, με αποτέλεσμα να βλέπουμε ακόμη και φοιτητές ή μεταπτυχιακούς με άπειρες υποχρεώσεις να αναγκάζονται ΑΠΟ ΤΥΨΕΙΣ να δουλεύουν σε κωλοδουλειές προκειμένου να μην ντρέπονται μπροστά σε εξυπνάκηδες που τους κάνουν ποζεριές.

Κι όλα τα παραπάνω ποιοί τα διαδίδουν; Μα φυσικά οι βρωμεροί και τρισάθλιοι σάπιοι ελληναράδες 50άρηδες που χωθήκαν μαζικά κατα τα 80s στο δημόσιο και παίρνουν 1800+ ευρώ ξύνοντας αυτά που δεν έχουν... Γιατι, πώς να το κάνουμε, όταν πας στη δουλειά στις 11 για να πιείς ρακές και φεύγεις στις 1 για τις ελιές και τα χωράφια σου, έχεις άπειρο χρόνο να φιλοσοφείς και να ρητορεύεις.

Εγώ λοιπόν έχω να δηλώσω μπροστά σε όλη αυτή τη λύσσα για κοινωνική καταξίωση απο ΠΙΘΗΚΟΕΙΔΗ οτι γράφω τα πάντα στα @@ μου, παίρνω πτυχίο όποτε γουστάρω, κάνω μεταπτυχιακά όσα γουστάρω και θα πιάσω την δουλειά που με ΙΚΑΝΟΠΟΙΕΙ, για να μην γίνω ο κλασσικός σάπιος ελληναράς που βρίζει χριστοπαναγίες κάθε πρωί που ξυπνά για να πάει να κάνει μια κωλοδουλειά που δεν του αρέσει.

Κι όμως κάτι έμαθα απο το ΠΑΣΟΚ

στο προηγούμενο post αναρωτιώμουν ποιό είναι το νόημα όλης αυτής της φασαρίας με το ΠΑΣΟΚ. Κι όμως, κάτι έμαθα: αυτό είναι ότι τα ΜΜΕ δεν είναι παντοδύναμα, σε πλήρη αντίθεση με ότι αρέσκονται να τρομοκρατούν το κόσμο οι πάσης φύσεως καταστροφολόγοι.

Τον Βενιζέλο τον στήριξε απροκάλυπτα κάθε εκδοτικός οργανισμός που πρόσκειται στο ΠΑΣΟΚ. Ήταν το νέο "τρομερό παιδί" των ΜΜΕ, με συνεχή προβολή και διθυραμβικές κριτικές. Παρ' όλη την πίεση στο κοινό λοιπόν, ο ΓΑΠ κατάφερε με ελάχιστη δημοσιότητα να περάσει τις θέσεις του και να δημιουργήσει πολύ πιο ελκυστικό προφίλ απο τον Βενιζέλο.

Τα ΜΜΕ δεν ελέγχουν τα πάντα, δεν είναι οι μπαμπούλες της μαζικής προπαγάνδας ενώ η μόνη περίπτωση να ασκήσουν επιρροή πάνω σου είναι να τα αφήσεις εσύ ο ίδιος μυθοποιώντας τα.

Τί ακριβώς διακυβεύεται στις σημερινές εκλογές;

Ειλικρινά είμαι πάρα πολύ προβληματισμένος με το τί ακριβώς θα βγάλει η σημερινή κάλπη για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Απο την μία είναι η γκρίνια πολλών ότι δεν είναι αυτός ο σωστός τρόπος εκλογής αρχηγού, απο την βάση δηλαδή. Το σωστό είναι ένα κομματικό συνέδριο όπου θα κατατεθούν απόψεις και θα γίνει πολιτική συζήτηση... και καλά! Είμαι σίγουρος ότι οι ίδιοι θα λέγαν το ανάποδο αν το ΠΑΣΟΚ πήγαινε σε συνέδριο.

Η σημερινή εκλογή έχει πολύ έντονο το χαρακτηριστικό της αντίφασης. Απο την μία ο ΓΑΠ για τον οποίο έχω γράψει τόσα και τόσα, εμφανίζεται προοδευτικός κι ανανεωτικός αλλά τον στηρίζει όλο το "βαθύ ΠΑΣΟΚ", όλος δηλαδή ο σκληρός κομματικός μηχανισμός όπως και πολλά ξοφλημένα στελέχη. Απο την άλλη ο Βενιζέλος, που εκπροσωπεί τον κρατισμό, την γραφειοκρατία και τον νομικισμό, έχει ως στελέχη πολύ συμπαθητικές προσωπικότητες όπως πχ Λοβέρδος, Αλέκος Παπαδόπουλος (αλλα σε καμμία περίπτωση τον φρικτό Κουλούρη).

Σίγουρα θα ήθελα περισσότερους υποψηφίους. Σίγουρα θα ήθελα να δω τον Χρυσοχοϊδη, την Διαμαντοπούλου ή τον Πάγκαλο να θέτουν υποψηφιότητα απο την αρχή, παρά παίζουν πολιτικά παιχνίδια καθ'όλη την διάρκεια της διαδικασίας με "μυστικά" γεύματα κι άλλα τέτοια τραγικά. Σίγουρα θα ήθελα να δω ένα ζωντανό τηλεοπτικό debate όπου θα γινόταν διάλογος μεταξύ των υποψηφίων.

Πάντως αυτό που θα προκαλέσει σίγουρα το μεγαλύτερο ενδιαφέρον είναι η περιβόητη "επόμενη μέρα". Κι επόμενη μέρα δεν θεωρώ, όπως πολλοί νομίζουν, την 12 Νοεμβρίου αλλά το αποτέλεσμα της αμέσως επόμενης εκλογικής αναμέτρησης. Εκεί θα φανούν όλα.

Η αιώνια ξεφτίλα της Κρήτης

Το ότι εμείς οι κρητικοί είμαστε νούμερα είναι γνωστό σε όλη την Ελλάδα. Έχουμε καταφέρει με χρόνια αφοσιωμένων (ομολογουμένως) προσπαθειών να περάσουμε προς τα έξω την εικόνα του γραφικού ιθαγενή καραγκιοζάκου που πυροβολάει ότι κινείται, πίνει ρακές, ενώ ο (ακραίως επιτηδευμένος) τρόπος ομιλίας του διακωμωδείται σε ελληνικά σίριαλ γ' διαλογής.

Αυτό το στυλάκι δεν θα με πείραζε καθόλου (δεν είμαι απο τους ανθρώπους που είναι περήφανοι ή ντροπιασμένοι για την καταγωγή τους) αν δεν συνοδευόταν απο κάποια τραγικά γεγονότα.

Η κουλτούρα του όπλου και οι συνέπειες της είναι πασίγνωστες. Όσο και να ρητορεύει η εγχώρια βοθροκουλτούρα με αυταρέσκεια για το πόσο παρηκμασμένες είναι πχ οι ΗΠΑ με την οπλοκατοχή, εμείς εδώ στην Κρήτη είμαστε χιλιάδες φορές χειρότεροι. Όχι, δεν το μετράω σε αριθμό θυμάτων (αν και είναι περισσότερα εδώ) αλλά στο ότι τουλάχιστον η αμερικανική κοινή γνώμη αισθάνεται αποτροπιασμό για τα πολυβόλα στα σχολεία της, σε αντίθεση με τη ντόπια κοινωνία που το θεωρεί ένδειξη υψηλής παλικαριάς κι αντρισμού, ενώ τα εν λόγω περιστατικά το μόνο που προκαλούν είναι κάτι δηλώσεις ψευτοσυμπαράστασης του τραγικού Μ.Θεοδωράκη "μην πυροβολείτε χωρίς λόγο" (!!!!). Φυσικά δεν αργούν να ακολουθήσουν ρήσεις σκουληκιών του βόθρου όπως ο Ζουράρης "όσοι είναι κατά των όπλων είναι αστοί χαρτογιακάδες".

Όπως θα είδατε στις ειδήσεις, έγινε ενέδρα απο εμπόρους ναρκωτικών σε αστυνομική πομπή. Είναι καταπληκτικό το πώς ο ντόπιος σκατοκέφαλος ωρύεται για κάτι πορτοφολάδες αλβανούς "που μας μολύνουν" ενώ ταυτόχρονα θεωρεί τους συντέκνους του/εμπόρους θανάτου ύψιστα παραδείγματα λεβεντιάς που δεν έχει κανένα δικαίωμα η αστυνομία να πειράζει...

Όσοι 3οι τα διαβάζετε αυτά θα μου πείτε, "αφού είστε έτσι, λουστείτε τα!" Αλλά το αιώνιο ερώτημα παραμένει, εμείς οι υπόλοιποι τί φταίμε;;;;

Περι του δείκτη ευφυίας των μαύρων

Όπως γνωρίζετε όλοι, πρόσφατα ξέσπασε σάλος με μία δήλωση του νομπελίστα βιογενετιστή James Watson για την ανθρώπινη ευφυία, όπου ερμηνεύτηκε ως απαξιωτική για το νοητικό επίπεδο των μαύρων.

Πέρα απο το τί ερμηνεύει ο κάθε λυσασμένος για σκάνδαλα δημοσιογραφίσκος, η καθ'εαυτή δήλωση του κύριου καθηγητή ήταν:
"There is no firm reason to anticipate that the intellectual capacities of peoples geographically separated in their evolution should prove to have evolved identically, οur wanting to reserve equal powers of reason as some universal heritage of humanity will not be enough to make it so."

Τι ρατσιστικό είχε αυτή η δήλωση;;; Το μόνο που είπε ήταν το απλούστατο ότι ο δείκτης νοημοσύνης είναι ισχυρά συνδεδεμένος με το περιβάλλον που ζει ο άνθρωπος κι εξελίσεται με βάση αυτό (και φυσικά άσχετα με τις επιταγές της πολιτικής ορθότητας!!!)

Έχουν οι μαύροι που ζουν στην Αφρική χαμηλότερο δείκτη νοημοσύνης απο εμάς τους δυτικούς; Φυσικά ναι. Έχουν χαμηλότερο δείκτη νοημοσύνης έτσι όπως τον έχουμε ΟΡΙΣΕΙ ΕΜΕΙΣ, με όλες τις παραμέτρους του δικού μας περιβάλλοντος και τις παραδοχές που κάνουν αυτές οι ψευτοεπιστημονικές σε μεγάλο βαθμό μετρήσεις.
Ως παράδειγμα απο την ανάποδη, αν βάλεις ένα ελληνόπουλο κι ένα αφρικανάκι στην ζούγκλα, ποιό απο τα δύο θα επιβιώσει περισσότερο; Ποιό απο τα δύο θα έχει περισσότερες πνευματικές δεξιότητες κι επινοητικότητα ώστε να τα βγάλει πέρα; Η απάντηση είναι προφανής.

Οι θεωρίες για ανωτερότητα της λευκής φυλής, μισό αιώνα μετά την πτώση του Χίτλερ, ζουν και βασιλεύουν ακόμη, είτε για να έχουμε κάτι να βρίζουμε, είτε για να τις έχουμε ως "κρυφό καμάρι". Και δυστυχώς οποιαδήποτε σοβαρή και ψύχραιμη συζήτηση θα πνίγεται στον βούρκο του λαϊκισμού και τις υποκρισίας των ΜΜΕ.

Το ετήσιο τσίρκο της 28ης του Οκτώμβρη

Εγώ ανέκαθεν ήμουν κατά των μαθητικών παρελάσεων. Το να βαδίζουν 10χρονα παιδάκια σε στρατιωτικό σχηματισμό μπορεί να ηδονίζει την κάθε ανωμαλάρα-στρατόκαυλο που τα φαντάζεται ως φρέσκο κρέας για κανόνια, αλλά δεν συνάδει με τις αξίες ενός σύγχρονου δυτικού κράτους. Αφού η 28η είναι μία πολεμική επέτειος, ας τιμηθούν παρελαύνοντας αυστηρά μόνο οι ένοπλες δυνάμεις και οι παλαίμαχοι.

Απο την άλλη όμως, δεν βρίσκω κανένα λόγο να σαμποτάρει κανείς την παρέλαση. Απλά ας μην συμμετάσχει. Αν θέλουν κάποιοι αριστεροί να οργανώσουν μία "εναλλακτική" παρέλαση, ας το κάνουν ήρεμα κι ειρηνικά κάπου αλλού, όχι να εμπλακούν με συμμετέχοντες της επίσημης παρέλασης.

Σε μία ελεύθερη χώρα, μπορεί την ίδια μέρα σε ένα δρόμο να γιορτάζουν οι Χ το Υ γεγονός κάνοντας στρατιωτική παρέλαση, οι Α το Β κάνοντας συναυλία κι όλοι οι υπόλοιποι σπίτια τους κάνοντας κωλοτούμπες. Απλά η δραστηριότητα των μεν να μην απαλοίφει την ανάγκη έκφρασης των δε.

Περι Εβραίων

τον τελευταίο καιρό έχει γίνει πολύ λόγος για το περιβόητο βιβλίο-φάντασμα του Πλεύρη, όπου κατα τα λεγόμενα αυτού και των τηλε-ευαγγελιστών που τον στηρίζουν "κατακεραυνώνει το νεοταξικό καθεστώς". Φυσικά δεν μπορεί κανείς να περιμένει τίποτα απο τους νεοναζί και τα στραβώματα που έχουν φάει με διάφορους λαούς.

Παρ' όλα αυτά, στην καθημερινότητα βλέπει κανείς πλήθος "απλών" ανθρώπων οι οποίοι ενστερνίζονται σε μεγάλο βαθμό τέτοιες απόψεις, ότι και καλά οι Εβραίοι ελέγχουν τα πάντα και συνωμοτούν όλη μέρα κι όλη νύχτα έναντια στους ανθρώπους (κι ειδικότερα εμάς τους έλληνες).

Επειδή δεν χρειάζεται να αναμασάω πράγματα που κάποιοι τα έχουν πει καλύτερα απο μένα, σας παραπέμπω σε έναν απο τους σημαντικότερους video bloggers, τον υπέροχο βρετανό Pat Condell ο οποίος μας καταθέτει τις σκέψεις του για το θέμα.

Παρακαλώ παρακολουθείστε προσεκτικά το βίντεο του, δείτε τα υπόλοιπα, εγώ προσωπικά ευχαριστιέμαι όσο τίποτε άλλο ανθρώπους σαν κι αυτόν με τόσο ώριμη και καθαρή σκέψη:


ΕΒΓΕ!!!

Ποιοί ήταν οι γενίτσαροι;

Ειλικρινά δεν δίνω δεκάρα για την όλη ιδεολογία που διέπει τους αγώνες Ελλάδα-Τουρκία, όπως και για τα παιχνίδια προπαγάνδας που παίζει το κάθε φασιστόμουτρο των ΜΜΕ μπας κι ανεβάσει καμμια μονάδα την τηλεθέαση, ή να πουλήσει κάνα κομμάτι απο την κωλοφυλλάδα του.

Αλλά δεν θα μπορούσα να μην προβληματιστώ συγκρίνοντας την παρουσία των τούρκων θεατών με αυτήν των δικών μας στο γήπεδο Καραϊσκάσκη. Εμείς με τα λάβαρα, ντυμένοι τσολιάδες, με τα νεοναζιστικά σύμβολα, τους "στόχους" και τους μαίανδρους, καταλήγοντας να παίζουμε ξύλο μεταξύ μας...

Πάρτε το χαμπάρι φασιστοελληναράδες όλου του πλανήτη, είστε χειρότερα σκατά απο αυτούς που κοροϊδεύετε!

Το αφόρητο κλισέ της "άμεσης δημοκρατίας"

Την αρχή την έκανε ο Γιώργος Παπανδρέου με τον όρο "συμμετοχική δημοκρατία" (τί πλεονασμός!) κι έκτοτε αναβίωσε ένα κλισέ που μας έλεγαν στο σχολείο οι τρισάθλιες φιλολογίνες: "πρέπει να αναβιώσουμε την άμεση δημοκρατία, όπως γινόταν στην αρχαιότητα! Με την πρόοδο της τεχνολογία κι αυτού το -πως το λέτε- ιΝΤερνέτ είναι πλέον εύκολο!".

Ο όρος πράγματι έχει γίνει πολύ trendy, και τον αναπαράγει είτε ο κάθε πολιτικάντης (βλ. Άδωνης Γεωργιάδης) είτε ο μέσος ποζεράς άσχετος για να δώσει διαπιστευτήρια δημοκρατικότητας κι ελληνολατρείας.

Δεν έχουν όμως τίποτε συγκεκριμμένο στο μυαλό τους. Δηλαδή τί; Να γίνονται πιο πολλά δημοψηφίσματα; Να το κάνουμε προεδρική δημοκρατία φάση ΗΠΑ και να ψηφίζουμε απευθείας αρχηγό κράτους; Κάθε πρωί ο καθένας μας να λαμβάνει στο mail box του θέματα για τα οποία πρέπει να αποφασίσει τα οποία αφορούν καθημερινά λειτουργικά θέματα της κυβέρνησης;

Τα πολλά δημοψηφίσματα ακούγονται ως μία ελκυστική λύση, με τη μόνη διαφορά οτι δεν πρόκειται να περάσει ποτέ κάποιο νομοσχέδιο κι εν τέλει να μην δουλέψει τίποτα.
Φαντάζεστε να γίνει νομοσχέδιο για την παιδεία κι η κάθε κυράτσα να ψηφίζει για το μέλλον σου; Φαντάζεστε να γίνει νομοσχέδιο για πόλεμο και να σύρει ο κάθε Ψωμιάδης τους πάμπολλους ακολούθους του; Φαντάζεστε να γίνει ψήφισμα για μία στρατηγική οικονομική απόφαση και να κληθώ πχ εγώ να ψηφίσω, που δεν έχω το κατάλληλο background στα μακροοικονομικά και την δημόσια διοίκηση; Φαντάζεστε τους κάθε ΚΚΕδες που θα θέλουν να σαμποτάρουν το τρέχων σύστημα και να ψηφίζουν με βάση του να βγουν αποφάσεις με μηδενική πλειοψηφία;

Η κοινοβουλευτική δημοκρατία έχει ένα μεγάλο ατού, που συνάδει με μία πολύ σημαντική θεωρία της διοικητικής επιστήμης: δεν κάνεις micro-management εκεί που δεν χρειάζεται. Κι επιπλέον, δε μπορούν μη-ενδιαφερόμενοι να αποφασίζουν μαζί με τους άμεσα ενδιαφερόμενους για ένα θέμα.

Πιστεύω ότι οι θεωρίες για αλλαγή του πολιτικού συστήματος είναι παιχνίδια εντυπωσιασμού. Μπορεί η κοινοβουλευτική δημοκρατία να επανασχεδιαστεί με γνόμωνα την αποτελεσματικότητα και τα κόμματα να κάνουν περισσότερα ανοίγματα στην κοινωνία.

Η εφαρμογή της άποψης ενός τεχνικά καταρτισμένου έναντι ενός ξερόλα άσχετου δεν είναι κατάργηση της δημοκρατική διαδικασίας, είναι ορθολογική δόμηση του πολιτεύματος. Ναι, θα ήθελα δημοσκοπήσεις σε θέματα που αφορούν το ΑΠΟΛΥΤΟ σύνολο των πολιτών (όπως πχ χωρισμός Κράτους-Εκκλησίας, κατάργηση του άχρηστου θεσμού του Προέδρου της Δημοκρατίας κτλ) αλλά μην ξεχνάμε ότι ο κόσμος πάει μπροστά, και πολλά θέματα θέλουν εξειδικευμένους χειρισμούς που όχι μόνο δεν μπορεί ο μέσος πολίτης να τα λύσει, αλλά ούτε καν να τα καταλάβει.

θέμα Χριστόδουλου: αθάνατη ελληνική κακομοιριά

Μπορεί πολλοί να το παίζουν εκ των υστέρων ειδικοί και δικαιωμένοι για τις εκτιμήσεις τους, αλλά εγώ έλεγα απο την αρχή της ιστορίας "μα καλά, κάνεις μεταμόσχευση όταν έχει μεταστάσεις ο ασθενής; κι ο ίδιος θα ταλαιπωρηθεί, και το μόσχευμα θα πάει στράφη."

Είμαι σίγουρος ότι ο δρ Τζάκης το ήξερε αυτό, εξάλλου το άφησε να εννοηθεί σε πάμπολλες δηλώσεις του το καλοκαίρι. Επομένως δεν θα μου έκανε καθόλου εντύπωση το παπαδαριό να του έβαλε τα δυό πόδια σε ένα παπούτσι έτσι ώστε να γίνει παρ' όλα αυτά η μεταμόσχευση, καθώς και να παρακαμφεί η μακρά λίστα αναμονής (σύμφωνα με τους κανόνες της ο Χριστόδουλος θα ήταν απο τους τελευταίους).

Η νεοελληναράδικη κουτοπονηριά των ΜΜΕ βρίκε τον νέο της αντίπαλο: τον καθηγητή Τζάκη και την χειρουργική ομάδα του στο κέντρο του Μαϊάμι. Μάλιστα ο τρισάθλιος γ. οικονομέας (ύψιστος υμνητής της ελληνικής βλαχοκουτοπονηριάς σε πάμπολλες εκπομπές του) ούρλιαζε χθες στου Πρετεντέρη οτι και καλά τί λέμε για Αμερικές, κέντρα μεταμοσχεύσεων στο εξωτερικό, όπως (κατ' αυτόν) αποδείχθηκε όλα είναι για το πούτσο, ελλαδάρα και πάλι ελλαδάρα.

Δεν ξέρω οι εξελίξεις πώς θα έρθουν, αλλά πάνω στο πρόβλημα υγείας του Χριστόδουλου θα ξαναδούμε το γνωστό τεράστιο τσίρκο των "ειδικών", με τις εύκολες στοχοποιήσεις και τα παιχνίδια εντυπώσεων. Μπροστά σε αυτή τη γελοιότητα, πιστεύω ότι θα είναι καλύτερα για τον Χριστόδουλο να συνεχίσει την θεραπεία του στο εξωτερικό.
Τουλάχιστον εκεί δεν θα έχει τον οικονομέα και τον κάθε παρόμοιο αρχικαραγκιόζαρο.

Χέστε μας επιτέλους με τον Ανδρέα!!!

ειλικρινά δεν αντέχω άλλο τις αναφορές στον Ανδρέα Παπανδρέου. "Κι όπως έλεγε κι ο αείμνηστος...", "ένα ΠΑΣΟΚ στα χνάρια του ηγέτη μας...", "να επιστρέψουμε στις αρχές και τις αξίες του αρχηγού μας..." κτλ κτλ

Μα πολιτικός διάλογος είναι αυτός; Να βλέπω ένα σύγχρονο (εδώ γελάμε) κόμμα να κάνει συνεχείς αναφορές σε ένα πρόσωπο λες κι είναι ένα ΚΚ που αναφέρεται στον πατερούλη Στάλιν ή μία παραθρησκευτική σέκτα που εξυμνεί το μεσσία της;;;!!!!

Η κατάντια του ΠΑΣΟΚ απλά δεν έχει όρια. Πάνω που κορόιδευα τον ΓΑΠ για τις μαλακίες που έκανε, σήμερα στο συνέδριο μια χαρά στα βήματα του βάδισε κι ο κακός βεζύρης Benny όπως κι ο "ενωτικός" Σκανδαλίδης. Αριστερίστικη ρητορεία, ατάκες δεκαετίας '80 κι ευχολόγια για την πολυπόθητη επιστροφή στα ζιβάγκο και το carmina burana.

Πολιτική ΜΗΔΕΝ. Απόλυτο τίποτα. Καμμία φρέσκια ιδέα, ανακύκλωση θέσεων κι έκθεση ιδεών για "τον κόσμο που αλλάζει με γοργούς ρυθμούς"...

Να 'χαμε μία σοβαρή κυβέρνηση θα 'λεγα "άσε τους μαλάκες να κοιμούνται", αλλά τώρα κάνω έκκληση να πάει κάποιος να τους ξυπνήσει.

ΥΓ: ας διαβάσει κανείς τις θέσεις του Χρυσοχοϊδη.

To linux, ο Τσε και οι επαναστάτες του καφενέ

Ακόμη κι αυτή η υπέροχη επανάσταση που έφεραν ο Linus Torvalds κι ο Richard Stallman έχει τις παρενέργειες της.

Για να είσαι ένας σύγχρονος κι "in" άπλυτος, δεν αρκούν μόνο οι μπλούζες με τον Τσε ή τους Rage Against the Machine. Πρέπει οπωσδήποτε να υπάρχει στην καρνταρόμπα σου τουλάχιστον ένα T-shirt με το συμπαθές πιγκουϊνάκι.

Φυσικά το όλο ντύσιμο πρέπει ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ να συνοδεύεται με το απαραίτητο κύρηγμα ώστε να ξεστραβωθούν όσοι άπιστοι, λεχρίτες, άσχετοι, παρακατιανοί, καθυστερημένοι δεν χρησιμοποιούν το εν λόγω λειτουργικό. Οι δε "κοινότητες" linux στα ελληνικά πανεπιστήμια, δεν είναι τίποτε άλλο απο κάτι κλειστές σέκτες και κλίκες, όπου σνομπάρουν ότι κινείται.

Όλα τα παραπάνω τα καταλαβαίνω. Είναι κλασσική εφαρμογή του ελληνικού αριστερίστικου κομπλεξικού self-righteousness. Αυτό όμως που δεν καταλαβαίνω ΜΕ ΤΙΠΟΤΕ είναι πώς στο διάολο έχουν τα μούτρα να λένε ότι η επιτυχία του linux δεν είναι τίποτε άλλο απο μία απόδειξη υπερ της επιτυχίας του κουμμουνισμού!!!

Δεν θα ξεχάσω ποτέ κατα την προβολή του γνωστού ντοκυμανταίρ για το linux στο πολυτεχνείο (διοργάνωση απο αριστερές οργανώσεις φυσικά), όπου ρωτήθηκε ένα επιφανές μέλος της κοινότητας open source για την σχέση linux-κουμμουνισμού. Αυτός αμέσως απάντησε "όχι, αν γράψεις λάθος κώδικα δεν σε βρίσκουν με μία σφαίρα στο κεφάλι"... Περιττώ να πώ ότι στράβωσε το μισό αμφιθέατρο ενώ εγώ (ο μόνος που γέλασε) πήγα να φάω ξύλο...

Απο την μεριά την δικιά μου, ως ένας άνθρωπος που πραγματικά έχω πάθος με το λογισμικό, αγαπάω και τα δύο λειτουργικά συστήματα. Το κάθε ένα για τα ταλέντα του και τις παραξενιές του.
Σερφάρω, διαχειρίζομαι τα mail μου (encrypted ή όχι), προγραμματίζω, κτλ στο linux. Είναι γρήγορο, έξυπνο, optimized, ασφαλές, σταθερό και κορυφαίο για όλα τα παραπάνω.
Απο την άλλη στα windows παίζω παιχνίδια, βλέπω DVD κι ακούω μουσική. Όλοι οι τίτλοι παιχνιδιών βγαίνουν για το λειτουργικό της microsoft, ενώ έχει την καλύτερη απόδοση ήχου κι εικόνας.
Είμαι σίγουρος ότι αν είχα πρόσβαση σε Mac, θα έβρισκα και σε αυτό κάποιο διακριτό ρόλο στην καθημερινή μου δουλειά...

Όλα έχουν την χρησιμότητα τους, ο έξυπνος χρήστης δεν πρέπει να αναλώνεται σε ταλιμπανισμούς ημιμαθών ηλιθίων, που μπήκαν απο σπόντα σε μία σχολή πληροφορικής, γράφτηκαν στη ΠΚΣ και ξαφνικά την είδαν και θέλουν να βαλσαμώσουν τον Linus Torvalds.

ΜΙΣΩ ΤΗΝ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ

άραγε, θα τελειώσει ποτέ αυτό το μαρτύριο; Απο το Μάρτη δεν κάνω άλλη δουλειά απο το να δίνω μαθήματα. Εξετάσεις, κόντρα εξετάσεις, αναπληρώσεις, παράδοση project, διπλές εξεταστικές και (φυσικά) κι άλλες εξετάσεις!!! Απο το βήμα αυτό που μου δίνεται έχω να δηλώσω σε όλο το Σύμπαν ότι πλέον κι επίσημα ΕΧΩ ΒΑΡΕΘΕΙ.

Δεν έχω κουραστεί πνευματικά ή σωματικά. Δεν κουράζομαι πλέον απο το διάβασμα, ούτε απο τα πρωινά ξυπνήματα, ούτε απο το γράψιμο, συνήθισα. Έχω κουραστεί ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ. Δεν αντέχω τόσους μήνες τώρα την συνεχή κατάσταση "τσίτας", τί κεφάλαια να διαβάσω, αν θα βάλει εύκολα-δύσκολα, αν βγήκε κανείς βαθμός, πόσα χρωστάω, πόσα πέρασα, αν κοπώ ποιός καθηγητής του χρόνου θα πάρει το μάθημα και θα μας γαμήσει, κτλ. Περνάω μαθήματα, περνάω, περνάω και τα γαμημένα ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ!...

Και να διάβαζα τίποτε ενδιαφέροντα πράγματα να πω πάει στο διάολο. Αλλά δυστυχώς τα έχω περάσει αυτά. Εμένα οι υπολογιστές και τα μαθηματικά μου αρέσουν γαμώ την πουτάνα μου, τί στο διάολο κάθομαι και διαβάζω μηχανολογικά και θερμοχημείες;;; Έχω μία συνεχή αίσθηση ότι χάνω τον χρόνο μου κι έχει μείνει πίσω σε αυτά που πραγματικά μετράνε...

Δε γαμιέται! Πίσω στο διάβασμα λοιπόν!
ZZZZzzzzZZzzzzzzZZZZZZZzzz...

Μιχάλης Χρυσοχοϊδης για αρχηγός του ΠΑΣΟΚ

'ντάξει, who gives a fuck θα μου πείτε. Παρ' όλα αυτά εγώ πιστεύω ότι η κούρσα για την εκλογή αρχηγού του ΠΑΣΟΚ παρουσιάζει πολύ ενδιαφέρον, κυρίως γιατί θα ήθελα επιτέλους να δω (μετά απο 3.5 χρόνια ασάφειας υπο τον Παπανδρέου) ΠΟΙΟ ΣΤΟ ΚΑΛΟ είναι τελικά το πολιτικό στίγμα του κόμματος. Τί είναι τελικά το ΠΑΣΟΚ;
Είναι οι ζιβαγκοφόροι αριστεριστές που αλαλάζουν υπο τους ήχους του Carmina Burana;
Είναι οι εκσυγχρονιστές της εποχής Σημίτη;
Είναι οι νεοαριστεροί α-λα Μίμης Ανδρουλάκης;
Είναι οι αφόρητα βαρετοί γραφειοκράτες στυλ Βενιζέλου;

Απο τα παραπάνω προκύπτει σίγουρα ένα πράγμα: όσους περισσότερους υποψηφίους έχουμε για την αρχηγία, τόσο το καλύτερο. Θα ακουστούν πολλές απόψεις.
Απο την μία για τον ΓΑΠ έχω αναφερθεί άπειρες φορές: οραματιστής, διορατικός, ιδεαλιστής, ήταν ένα απο τα μεγαλύτερα πολιτικά κεφάλαια της Ελλάδος. Αλλά στην πράξη τα σκάτωσε απολύτως, απαρνούμενος ακόμη και τις ίδιες του τους ιδέες.
Για τον Βενιζέλο είμαι διχασμένος. Απο την μία εκτιμάω πάρα πολύ τον αναλυτικό λόγο του (σε αντίθεση με τα "τσιτάτα" που συνηθίζονται στη πολιτική) αλλά μόνο όταν έχει πραγματικά κάτι να πει. Αλλιώς ξεπερνά κατα πολύ τα όρια του παρλαπιπισμού. Με τις πολιτικές του απόψεις δεν τα σπάω, ενώ θεωρώ ότι η κίνηση του να πέσει σαν κοράκι αμέσως μετά την ήττα πάνω στον ΓΑΠ θα του στοιχίσει πολύ.
Η Διαμαντοπούλου δεν έχω ιδέα τί πάει να κάνει στην όλη ιστορία. Θα της έδινα ελπίδες αν το μοντέλο Σεγκολέν Ρουαγιάλ είχε επιτυχία. Αλλά, μια και λέμε για φάση Σεγκολέν, οτιδήποτε έχει σχέση με άπλυτη υστερικιά σοσιαλίστρια/νεοφεμινίστρια μου φέρνει αναγούλα. 1000 φορές καλύτερα η Μιλένα Αποστολάκη.

and the winner is?
Μα ποιός άλλος απο τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη! Μπορεί ίδιος να μην έκανε απολύτως καμμία κίνηση για την αρχηγία, αλλά εγώ αυτόν θα ήθελα για την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ. Είναι σοβαρός, δουλευταράς, ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΑΤΟΣ ενώ τις ιδεολογικές του θέσεις (υπάρχουν στο site του) στηρίζω με ενθουσιασμό.

Εντάξη, πιο πολλές πιθανότητες υπάρχουν να δω τον George Clooney να τον υποδύετεαι στην ταινία (που λέγεται ότι) θα βγει με θέμα την εξάρθρωση της 17Ν παρά τον ίδιο αρχηγό του ΠΑΣΟΚ. Παρ' όλα αυτά, όσο ζω ελπίζω...

Η επόμενη των εκλογών

Ήθελα να και ξερα, τί είδους μεταρρυθμίσεις θα περάσει ο Καραμανλής με 152 βουλευτές, όταν θα μπορούσε κάλλιστα να έχει 165. Επιπλέον, δεν μπορώ να καταλάβω με ποιά έννοια το αποτέλεσμα των εκλογών ήταν "θρίαμβος" και "καθαρή εντολή" στη ΝΔ να προχωρήσει το πρόγραμμα της.

Ίσως η λογική του Καραμανλή να ήταν "2η και τελευταία μου 4ετία, κάνω ότι θέλω χωρίς ουσιαστικά πολιτικό κόστος". Με 152 βουλευτές όμως και σε μία βουλή όπου θα συνυπάρξει (αρμονικότατα θα έλεγα) η Λιάνα Κανέλλη του ΚΚΕ με τον Μάκη Βορίδη του ΛΑΟΣ, δύσκολα θα περάσει οποιαδήποτε ριζοσπαστική πρόταση.

Για την ακρίβεια δεν νομίζω η ΝΔ να κάνει τίποτε, πέρα απο τίποτα νομοσχέδια όπου (όπως και στην 1η θητεία της) θα περάσουν κουτσουρεμένα λόγω αντιδράσεων. Μέχρι το τέλος αυτής της διακυβέρνησης, φοβάμαι ότι πιο πολύ θα ασχολούμαστε με το πολιτικό κουτσομπολιό στο ΠΑΣΟΚ, παρά με το όποιο έργο της κυβέρνησης.

Ο Παπανδρέου απο την μεριά του, τα θελε και τα παθε. Μπορεί το αποτέλεσμα να μην είναι τόσο τραγικό (η πρώτη του ήττα δεν νομίζω ότι αξίζει να μετράται καν, δεν έχει καμμία ευθύνη ως αρχηγός) αλλά η πραγματική συντριβή είναι ότι ένας τόσο φιλελεύθερος και οραματιστής πολιτικός ισοπεδώθηκε απο το βαθύ ΠΑΣΟΚικό κατεστημένο. Έχω γράψει τόσα και τόσα για την περίπτωση ΓΑΠ, και μόνο θλίψη μπορώ να εκφράσω για το πόσο ακόμη και μία απο τις πιο ελπιδοφόρες προσωπικότητες της Ελλάδος χάνεται απο το λαϊκίστικο κατεστημένο. Η καλύτερη και πιο τολμηρή επιλογή είναι να κάνει δικό του κόμμα, όπως ακριβώς το θέλει αυτός.

Τέλος, θέλω να εκφράσω τα συγχαρητήρια μου στην Φιλελεύθερη Συμμαχία για την παρουσία της στις εκλογές, όπου είχα την χαρά να δω ένα κόμμα με πραγματικό όραμα να κάνει τα πρώτα του βήματα. Όσο κράξιμο και να φαγε, όσο δηλητήριο και να έσταξε ο Δήμου, ήταν μια καλή αρχή. Λυπάμαι όμως που δεν την στήριξαν έμπρακτα προσωπικότητες του φιλελεύθερου χώρου όπως ο Μάνος ή ο Ανδριανόπουλος.

Η ΝΔ είναι όμως τώρα κυβέρνηση κι εκεί πρέπει να στηρίξουμε τις όποιες ελπίδες μας. Σε αυτή τη 4ετία θα ήθελα να δω μία ΝΔ πιο φιλελεύθερη, με λιγότερους Πολύδωρες και Βουλγαράκηδες, με λιγότερο παπαδαριό, με λιγότερα επικοινωνιακά τρικ και περισσότερη ουσία. Δηλαδή, μία ΝΔ με περισσότερο Καραμανλή, Σουφλιά, Γεωργιάδη, Μαγγίνα και λιγότερο Ρουσσόπουλο, Ζαγορίτη, Μεϊμαράκη.

Τί δεν θα συζητηθεί προεκλογικά

Και λέω ότι δεν θα συζητηθεί επειδή δεν είναι τόσο κάτι που έγκεται στην αρμοδιότητα της δημόσιας διοίκησης, όσο στα σκατά που έχουμε όλοι στο κεφάλι μας.

Ένα απο τα καυτά θέματα της περιόδου που διανύουμε είναι η παιδεία. Μεταρυθμίσεις και κόντρα-μεταρυθμίσεις, ευχολόγια κι (εν τέλει) απόλυτη αοριστολογία. Το πρόβλημα όμως είναι πάρα πολύ βαθύτερο κι αγγίζει τις θεμελιώδεις αξίες που διέπουν την ελληνική κοινωνία.

Το κλασσικό φαινόμενο που παρατηρείται σε κάθε εξεταστική περίοδο είναι η αντιγραφή. Και δεν μιλάω για μεμονωμένα περιστατικά, αλλά συστηματική, οργανωμένη και συντονισμένη, απο το μεγαλύτερο του συνόλου των φοιτητών. Δεν είναι λίγοι αυτοί όπου σε κάθε μάθημα η μόνη τους έγνοια είναι που θα βρουν να αντιγράψουν διαγωνίσματα, projects, εργαστηριακές αναφορές. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά στο τέλος του παίζουν και "μάγκες", ενω κερδίζουν την απόλυτη αναγνώριση κι εκτίμηση των υπόλοιπων φοιτητών.

Εγώ ως ηλίθιος, πάντα νόμιζα ότι για να είναι κάποιος στο πανεπιστήμιο σημαίνει ότι έχει κλίση στον ακαδημαϊκό τρόπο ζωής. Του αρέσει το διάβασμα και η γνώση. Άκουγα πανεπιστήμιο και νόμιζα ότι μιλούσαμε για Πανεπιστήμιο, έναν χώρο πνευματικό, πολιτισμένο και (φυσικά) αξιοκρατικό. Και να που φτάσαμε, το κάθε ΛΑΜΟΓΙΟ με χίλιες δυό πουστειές, γλυψείματα και μαλαγανιές να γίνεται πτυχιούχος ανωτάτου ιδρύματος και να πουλάει μαγκιά. Κι επαναλαμβάνω: δεν μιλάω να αλληλοβοηθηθείς σε 2-3 μαθήματα, αλλά για τα φαινόμενα όπου λαμόγια παίρνουν πτυχίο ΑΝΑ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ χωρίς να έχουν ιδέα επι του θέματος.

Ρε πουτάνας γιε μπάσταρδε, αν ΔΕΝ είσαι του διαβάσματος, ΤΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ δηλώνεις να μπεις πανεπιστήμιο; Γιατί οι υπόλοιποι να πληρώνουν την δικιά σου μετριότητα κι έλλειψη ενδιαφερόντων; Αλλα βέβαια, στην Ελλάδα ζούμε, ποτέ μα ΠΟΤΕ δεν πρόκειται η παλιοπουτάνα κατίνα να παραδεχτεί ότι το παιδί της δεν κάνει για πανεπιστημιακός αλλά για τεχνίτης. Στην Ελλάδα οι τεχνικές σχολές είναι ντροπή, τόσο τους κόβει. Απο κει κρέμονται λοιπόν και οι βρωμερές και τρισάθλιες κυβερνήσεις, όπου με κριτήριο το λαϊκισμό βγάζουν με το κιλό τις θέσεις στα πανεπιστήμια ώστε να μπορεί το κάθε γλοιώδες υποκείμενο να γίνει κι αυτό "σπουδαγμένος".

"Σπουδαγμένος" my ass! Με αποντροπιασμό και θλίψη παρατηρώ ΕΞΑΙΡΕΤΑ επιστημονικά πεδία όπως πχ η γεωγραφία ή οι πολιτικές επιστήμες ενώ θα μπορούσαν να είναι σχολές υψηλότατου επιπέδου που απαιτούν απόλυτη αφοσίωση, να καταντούν 4ετή σεμινάρια για να πάρεις ένα χαρτί να μπεις στο δημόσιο. ΙΔΟΥ η "επένδυση στη γνώση" που μας λένε και μας ξαναλένε τα πολύχρωμα προεκλογικά φυλλάδια!

Είμαι ελιτιστής; ΑΠΟΛΥΤΩΣ! Όταν μιλάμε για πανεπιστημιακή εκπαίδευση, εκεί δεν χωράει η μετριότητα. Δεν χωράνε οι βλάκες, τα λαμόγια, οι κουτοπόνηροι, οι γλύφτες. Και δεν μιλάω εκ του ασφαλούς, γιατι πολύ απλά δεν θα απαιτούσα ΠΟΤΕ να πάω εγώ πχ σε μία σχολή για σεφ και να μου δώσουν το πτυχίο ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ, χωρίς ΚΑΝΕΝΑ κόπο!...

Οι top 4 ατάκες του καλοκαιριού

σημάδεψαν το καλοκαίρι, τις θυμηθήκαμε χθες, γελάσαμε και είπα να τις αναφέρω, μαζί με τη σημαντική προσωπικότητα που την ξεστόμησε:

4. "α ρε Βλαδίμηρε, σε λίγο θα πίνεις καφέ στο φεγγάρι!" - Λιακόπουλος για τον Πούτιν

3. "μα καλά, γιατί δεν στέλνουν κασκαντέρ να σβήσουν την φωτιά;;" - ένας μπάρμπας μου

2. "μα γιατί λένε τον Παναγιώτη Γιαννάκη 'δράκο'; Βίασε κάνα παιδάκι;" - εγώ, μεθυσμένος

και ΠΡΩΤΟ ΚΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ:

1. "ρε παιδιά, το 'πίνω μπάφους και παίζω pro' δεν μοιάζει με το 'γαρύφαλλε';" - ο φίλος μου ο Παντελή