Αταίριαστε τα θελες και τα παθες

Μπορεί να απέχω αυτόν το καιρό απο την ενεργό δράση καθώς είμαι αποροφημένος τόσο απο τα πανάθλια μαθήματα της εξεταστικής (μηχανικές) όσο και με το αποχετευτικό σύστημα στο Βυζάντιο (έτσι αποκαλώ χαϊδευτικά τη διπλωματική μου), αλλά αυτό δεν σημαίνει οτι δεν μπορώ να αποδεχτώ την ευγενική πρόσκληση του αταίριαστου να παίξω το εξής παιχνίδι.

Επιγραμματικά, ανοίγεις το κοντινότερο βιβλίο απο την θέση που κάθεσαι στην σελίδα 123 και γράφεις απο την 5η μέχρι την 8η πρόταση.

Φυσικά το βιβλίο που έχω την ατυχία να βρίσκεται δίπλα μου είναι το κατάπτυστο "Τεχνική Μηχανική - Στατική", του μαθήματος που γράφω αύριο. Ένα έκτρωμα της παγκόσμιας βιβλιογραφίας, μία ύβρις στην ανθρωπότητα και τις αξίες της, ένα εργαλείο ισοπέδωσης συνειδήσεων και διαφθοράς του πνεύματος.

Αναπαράγω με απαίχθεια κι αποτροπιασμό τις προτάσεις που κλήθηκα να σας μεταφέρω, πάντα στην σελίδα 123:

"Τέσσερις ξυλόμπροκες της ίδιας διαμέτρου τοποθετούνται σ' ένα πίνακα. Δύο σκοινιά περνούν γύρω απο τις ξυλόμπροκες και τραβιούνται με δυνάμεις όπως φαίνονται στο σχήμα. Να υπολογιστεί η διάμετρος τους, αν το συνισταμένο ζεύγος που ασκείται στον πίνακα είναι 485lb*in αριστερόστροφο"

Παρακαλώ να συνεχίσουν το παιχνίδι τα εξής άτομα (βασικά αυτοί που ξέρω οτι θα μπουν στον κόπο να το παίξουν)

black fairy, rania, δείμος

Η φιλοσοφία της καταστροφολογίας

Η καταστροφολογία υπήρχε πάντοτε 

Εγώ θυμάμαι απο το δημοτικό κάθε τον "δάσκαλο" μας να λέει οτι έρχεται πόλεμος με την Τουρκία. Αυτό μας το έλεγε κάθε βδομάδα, κάθε μήνα, και τα 6 χρόνια που τον είχαμε. Κάθε γεγονός της επικαιρότητας (απο αερομαχίες στο Αιγαίο μέχρι το σκάνδαλο Κοσκωτά) ερμηνευόταν υπο αυτό το πρίσμα. Μετά ο πόλεμος με τους Τούρκους έγινε 3ος Παγκόσμιος, ενώ όσο πλησίαζε το 2000 το πράγμα έλαβε ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις, κι όλοι μιλούσαν πλέον για τον ερχομό της Αποκάλυψης.

Μην μπορώντας να βρουν κάτι μεγαλύτερο απο την ίδια την Αποκάλυψη, οι άνθρωποι στράφηκαν σε πιο προσγειωμένα πράγματα: μετανάστευση, φόβος τρομοκρατίας, γρίπη τον πτηνών και τώρα το περιβάλλον.

Πιστεύω οτι είναι χάσιμο χρόνου να επιχειρηματολογώ για το πόσο αγαπάνω το περιβάλλον. Αυτό εννοείται και πρέπει να ναι κανείς άρρωστος για να θέλει το τέλος του οικοσυστήματος. Ακριβώς λοιπόν επειδή αγαπάω τόσο πολύ το περιβάλλον, πιστεύω οτι του κάνει ζημιά αυτή η καταστροφολαγνεία των ΜΜΕ.

Η ρήση του προέδρου της Βραζιλίας Λούλα είναι χαρακτηριστικότατη:

"αν έχουν δίκιο όσοι λένε οτι το δάσος του Αμαζονίου είναι καταδικασμένο να αφανιστεί, τότε ας το κόψουμε εμείς μια ώρα αρχίτερα να βγάλουμε κέρδος".

Τί σημαίνει το παραπάνω; Οτι όταν περάσεις στην κοινή γνώμη την ιδέα οτι "το περιβάλλον είναι καταδικασμένο, η ζημιά πλέον είναι μη-αναστρέψιμη", τότε οι άνθρωποι δεν θα μπουν καν στον κόπο να κάνουν κάτι για το πρόβλημα, λόγω του τελεσίδικου της κατάστασης. Όλες λοιπόν αυτές οι λέρες των ΜΜΕ που το παίζουν υπερασπιστές του περιβάλλοντος, είναι ουσιαστικά ένα σοβαρό κομμάτι του προβλήματος.

Το τέλος του δον Λορέντζο

 Πάει κι ο Φερέρ. Απομένουν τα τυπικά για να αποχωρήσει απο την τεχνική ηγεσία της ΑΕΚ, πράγμα που με φέρνει σε έντονους προβληματισμούς.

  Αυτός δεν ήταν ο "θεός", η "προπονητάρα", κτλ κτλ; Ειλικρινά δεν είχα ακούσει τέτοιους διθυράμβους για κανένα άλλο προπονητή. Τότε φυσικά εγώ έλεγα οτι αυτός (όπως κι όλοι) θα "φύγει νύχτα" κι όλοι μου λέγανε όχι, αυτός είναι ο καλύτερος προπονητής που έχει περάσει ποτέ απο την Ελλάδα.

 Και πράγματι, ο Φερέρ ήταν ένας καταπληκτικός προπονητής. Αλλά δεν είναι εκεί το θέμα. Στην Ελλάδα δεν πρόκειται να "στεριώσει" ΚΑΝΕΙΣ προπονητής και είναι άπειρα τα παραδείγματα. Δεν υπάρχουν εδώ φαινόμενα Αγγλίας, όπου ο manager μένει χρόνια ολόκληρα στην ομάδα, την στήνει (ή χαλάει και ξαναφτιάχνει) όπως θέλει αυτός, και προγραμματίζει σε βάθος χρόνου.

  Κρίμα, γιατι του άξιζε όχι άλλη μία, αλλά πολλές ευκαιρίες. Αλλά εδώ ο όχλος στις πρώτες αποτυχίες θέλει αίμα κι ανθρωποθυσίες, ακόμη κι αν γίνεται αυτό στα μέσα της περιόδου.

Αλέξης Τσίπρας: ένα τίποτα με μπόλικο καθόλου

  Σήμερα ο ΣΥΝ εκλέγει το νέο του πρόεδρο, ενώ εδώ και μέρες οι βουλευτές του ευαγγελίζονται το τέλος του δικομματισμού, με αφορμή την άνοδο των ποσοστών του κόμματος τους στις εκλογές.

  Αυτό όμως που λίγες φορές τους λένε οι δημοσιογράφοι (και ποτέ δεν απαντάνε οι ίδιοι ευθέως) είναι το πόσο στενά συνδέεται η άνοδος του ΣΥΝ με την πτώση του ΠΑΣΟΚ. Απέκτησε ξαφνικά ο ΣΥΝ κυβερνητική πρόταση και δεν το ξερα; Το να πηγαίνεις με το μέρος των συνδικάτων σε κάθε σύγκρουση με την κυβέρνηση δεν είναι πολιτική πρόταση. Όπως επίσης και να αοριστολογείς για το πόσο καλή είναι η Αριστερά.

  Όλα τα παραπάνω τα ξέρει πολύ καλά ο Αλαβάνος. Δεν μου αρέσει να κάνω υποθέσεις για τις προθέσεις ανθρώπων, αλλά δε νομίζω να πιστεύει ο απερχόμενος πρόεδρος του ΣΥΝ οτι αυτή η άνοδος του κόμματος του θα συνεχίσει επ' άπειρο. Γι' αυτό κι είπε να ανακατέψει λίγο την τράπουλα. Δεν έχει τίποτα να χάσει, σε τελική ανάλυση φεύγει ως ήρωας.

  Σε αυτό το σημείο μπαίνει ο Αλέξης Τσίπρας. Ένας άνθρωπος που το μόνο που έχει να επιδείξει είναι η μικρή του ηλικία και σε όποια συνέντευξη τον έχω ακούσει με δυσκολία μπορώ να ξεχωρίσω κάτι πραγματικά ουσιώδες παρα μόνο ευχολόγια και διαπιστευτήρια αριστεροσύνης. "Ο ΣΥΝ θα γίνει η νέα μεγάλη πολιτική πρόταση". Δηλαδή τί; Απο το 5-6 θα πάει στο 9%; Εδώ το ΚΚΕ δεν κινδυνεύει απο αυτούς, το ΠΑΣΟΚ θα χτυπήσουν;!

  Εμένα πλέον εικόνες του στυλ "τα ελεύθερα νιάτα που κάνουν Κατάληψη" δεν με συγκινούν (βλέπε φώτο). Ούτε οι αοριστολογίες για σοσιαλιστικούς παραδείσους, ούτε οικονομικές ευημερίες χωρίς στοιχεία και πρόγραμμα.

  Ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει να προσφέρει τίποτα στο πολιτικό σκηνικό της χώρας, εδώ άλλοι με πολύ μεγαλύτερη προσωπικότητα, παιδεία και βάθος σκέψης (βλ ΓΑΠ) απέτυχαν παταγωδώς. Παρ' όλα αυτά ο ερχομός του νέου αριστερού μεσσία θα γεμίσει άκρως ξεκαρδιστικά κείμενα τις σελίδες της Ελευθεροτυπίας, προς τέρψην μου όπως και του κάθε αναγνώστη που εκτιμάει την καλή σουρεαλιστική φαρσοκωμωδία.

ΥΓ1: και για να μην λέτε οτι τον σταύρωσα πριν καλα-καλά βγει, αφήνω ένα περιθώριο να δω τί αντιπολίτευση θα κάνει

ΥΓ2: και θα βγει φυσικά, μη μου πείτε οτι έχει καμμιά ελπίδα ο Κουβέλης...

All hail to Shadowcaster the Master

  USER magazine... τί εποχές κι αυτές... Όλοι οι παλιοί αναγνώστες θα θυμούνται τον μεγάλο τον τρομερό τον ανυπέρβλητο Παύλο Δημόπουλο ΑΚΑ "Shadowcaster".

  Ήταν τότε η χρυσή εποχή των PC games: XCOM, Civilization, Indiana Jones, Master of Orion, X-Wing, Realms of Arkania και τόσα άλλα. Στον ελληνικό περιοδικό τύπο μεσουρανούσαν 2 περιοδικά, το PC Master και το USER. 

  To πρώτο ήταν γενικά πιο σοβαρό. Η δομή του είχε μία συνοχή, οι συντάκτες πιο αντικειμενικοί, ενώ οι στήλες του κάλυπταν όλο το φάσμα του κόσμου της Πληροφορικής τότε.

  Το δεύτερο... χα. Το USER ήταν μία πλάκα. Ένας χαβαλές, ένα αστείο. Η δομή του περιοδικού άλλαζε συνεχώς, υπήρχε ελάχιστη συνοχή ενώ οι συντάκτες έγραφαν ότι τους κατέβαινε.

 Ήταν ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ έντυπο που έχει βγάλει ποτέ ο ελληνικός Τύπος. Δεν ήθελε να είναι σοβαρό. Δεν ήθελε να είναι η βίβλος του ανερχόμενου ελληναρά γκατζετάκια όπως το RAM. Δεν ήθελε να είναι το χαζοχαρούμενο περιοδικό για "όλους εμάς τους υπόλοιπους" όπως το "Computer για όλους". Δεν έπαιρνε τον εαυτό του τόσο στα σοβαρά όσο το PCMaster. Ήταν απλά μια παρέα καμμένοι κομπιουτεράδες, που γούσταραν το καλά pc games κι έγιναν ήρωες στα μάτια του 13χρονου τότε γράφωντος.

  Ένας απο αυτούς όμως ξεχώριζε, κι ήταν ο φοβερός και τρομερός Παύλος Δημόπουλος, με το ψευδώνυμο Shadowcaster, ευθεία αναφοφορά στο θρυλικό adventure Shadow of the Comet και τον αγαπημένο του συγγραφέα HP Lovecraft.

  Τα reviews του ήταν αρκετά μακρυά απο το να χαρακτηριστούν τεχνικώς άρτια. Δεν ήταν λίγες οι φορές που θυσίαζε ολόκληρες παραγράφους στο να γράφει για τους Megadeth απο το να περιγράψει κάποια τεχνικά χαρακτηριστικά του παιχνιδιού. Επιπλέον, έτρωγε τα απίστευτα κολλήματα. Αν δεν του καθόταν καλά ένα παιχνίδι, δεν υπήρχε περίπτωση να εκτιμήσει καμμία του αρετή (βλ. Kings Quest, Colonization κτλ).

  Όμως, είχε αυτό που ο Τσουρινάκης (ο αντίστοιχος συντάκτης στο PCMaster)  δεν μπορούσε σχεδόν ποτέ να κάνει: να σου μεταφέρει το feeling του παιχνιδιού, να σου δώσει την αίσθηση του πώς είναι να μπαίνεις στον κόσμο του, πώς να εγκλιματίζεσαι σε αυτό. Δεν είναι λίγα τα reviews του που έχουν γράψει ιστορία τόσο για το χιούμορ τους, τις εξω-game-κές αναφορές τους όσο και για την τρομερή διεισδυτικότητα σκέψης και κριτικής του.

  Η δε θρυλική του στήλη "Spell Shop", όπου έγραφε τις λύσεις για τα διάφορα RPG/adventures, ήταν το κάτι άλλο. Ο Shadowcaster είχε τόσο ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ ικανότητα γραφής που διάβαζα τις λύσεις, ακόμη και σε adventures που δεν είχα παίξει, και ήταν σαν μυθιστόρημα. Και φυσικά οι περιφημοι πρόλογοι του έχουν γράψει ιστορία, με θεματολογία που κυμαίνεται απο τον γαύρο μέχρι τους Paradise Lost ή τους τελευταίους κανόνες του DnD.

  Ο καιρός πέρασε, τα games άλλαξαν, η αγορά άλλαξε κι εν τέλει το USER έκλεισε. Εγώ τα adventures τα έχω σχεδόν κόψει, το ίδιο και τα pen and paper RPG. Ούτε καν hardcore pc user δεν είμαι πλέον, τις γραμμές αυτές τις γράφω σε mac.

  Τώρα το παλικάρι δεν ξέρω που βρίσκεται, με 2-3 έρευνες που έκανα στο internet δεν βλέπω να γράφει πουθενα πλέον, αλλά Παύλο αν διαβάσεις ποτέ αυτές τις γραμμές, να ξέρεις οτι απο δω και πέρα ότι post γράφεται για games, RPG και το γαύρο είναι αφιερωμένα σε σένα.

HAIL to the black knight of Tempus!

Ο Hoffman είναι ΗΘΟΠΟΙΑΡΑ

...κι όχι ο γνωστός.

  Μιλάω φυσικά για τον υπέροχο Philip Seymour Hoffman ο οποίος μπορώ να πώ ότι είναι απο τους ηθοποιούς που ξεχωρίζω τα τελευταία χρόνια. Το όσκαρ το άξιζε με τα χίλια (ως Truman Capote), στο "Almost Famous" με συγκίνησε ενώ στο "Charlie Wilson's War" απλά με συγκλόνισε.

  Χαίρομαι ιδιαίτερα όταν βλέπω τόσο ταλαντούχους ηθοποιούς, όχι μόνο επειδή υποκριτικά είναι τόσο πολύπλευροι, αλλά κι επιπλέον επειδή ξεφεύγουν απο το στερεότυπο του μεγάλου ηθοποιού ο οποίος πρέπει να είναι γόης, ή τουλάχιστον συμπαθητικός.

Εύγε!

ΥΓ: δείτε το "Charlie Wilson's War", υπέροχο.

Περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ εναντίον ΠΡΕΖΑ TV

Το συγκεκριμμένο άρθρο στο ΠΡΕΖΑ TV με έβγαλε έξω απο τα ρούχα μου, δίνωντας μου παράλληλα το έναυσμα να γράψω για ένα θέμα που απέφευγα αρκετό καιρό τώρα, λόγω του ότι υπάγεται στην κατηγορία του meta-blogging.

Είναι γεγονός οτι το μιντιακό καθεστώς της Ελλάδος έχει χάσει το έδαφος κάτω απο τα πόδια του λόγω των blogs. Η χαρά μου είναι απερίγραπτη όταν γνωρίζω οτι ο κάθε βρωμερός τρισάθλιος χαφιές γλοιώδης δημοσιογραφίσκος χτυπάει το σκατοκέφαλο του στο τοίχο βλέπωντας οτι ΔΕΝ είναι ο μόνος πλέον μου έχει βήμα λόγου σε αυτήν την κοινωνία.

Και τους βλέπεις... ΤΟΣΟ φαρμάκι, ΤΟΣΑ και τόσα κείμενα να γράφουν τα γελοία υποκείμενα ενάντια στα blogs, ανακατεμένα με τα γνωστά γλοιώδη κλισέ τους για το "πόσο η κακούργα τεχνολογία διαφθείρει την κοινωνία", "πού πάει ο κόσμος", αποκαλύπτωντας εν τέλει τις ΒΑΘΙΑ ΑΝΤΙΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ιδεολογίες τους οτι δεν πρέπει ο καθένας να έχει δικαίωμα λόγου.

Όσο για το συγκεκριμμένο περιοδικό; ΧΑ! Τί να πουν και οι κριτικοί κινηματογράφου; Μία απο τις πιο ΕΛΕΙΝΕΣ και ΤΡΙΣΑΘΛΙΕΣ κατηγορίες αρθρογράφων. Κάτι αγάμητοι, παρηκμασμένοι ψευτοκουλτουριάρηδες που ΘΑΒΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ για να το παίξουν ψαγμένοι κι υπεράνω... Έτσι ρε, στη πίεση! Άντε με το καλό να κλείσει και το κωλοπεριοδικό σας... μα έτσι κι αλλιώς τις καλύτερες κριτικές ταινιών σε blogs τις έχω διαβάσει.

Σίγουρα δεν μου αρέσουν όλα τα blogs, κι αυτό είναι ΠΡΟΦΑΝΕΣ αφού δεν συμφωνώ με όλους τους ανθρώπους. Αλλα γουστάρω την όλη φάση του να παίρνει ο καθένας ένα πληκτρολόγιο και να γράφει ότι θέλει. Εκτός του ότι είναι ελευθερία λόγου, έχει και την γαργαλιστική αίσθηση οτι κάνεις έστω κι απειροελάχιστη ζημιά στην εγχώρια δημοσιογραφική λέρα.

Κάποιες σκέψεις για το debate των Δημοκρατικών

Απο την αρχή της αμερικάνικης προεκλογικής εκστρατείας έχω στηρίξει τον υποψήφιο των Δημοκρατικών Μπάρακ Ομπάμα. Φυσικά η επιλογή αυτή γίνεται καθαρά απο ένστικτο, αφού δεν είμαι πολίτης των ΗΠΑ έτσι ώστε να έχω ζήσει την επίδραση των πολιτικών των Ομπάμα και Κλίντον όταν ήταν γερουσιαστές.

Γι αυτό λοιπόν στηρίζομαι καθαρά στις θέσεις που πρεσβεύουν. Ο Ομπάμα δείχνει πιο φιλελεύθερος, πιο προοδευτικός, πιο φιλειρηνικός, ενώ όντας ένας νέος πολιτικός πιστεύω οτι θα δώσει ένα νέο πρόσωπο στην κυβέρνηση των ΗΠΑ.

Η αλήθεια όμως είναι οτι δεν τον κόβω να βγαίνει, γιατι με τηλεοπτικά κριτήρια είναι πολύ κατώτερος της Χίλαρυ. Στο χθεσινό debate έδειχνε πιο νευρικός, πιο μπερδεμένος ενώ αναμασούσε κάποια προφανή πράγματα του στυλ "συμφωνούμε όλοι οτι υπάρχουν προβλήματα".

Άβυσσος η ψυχή του ψηφοφόρου. Η Χίλαρυ είναι λευκή, πλούσια, με πολιτική προϊστορία και παρ' όλα αυτά έχει μεγαλύτερη διείσδυση στους μετανάστες και στις μειονότητες απο τον αφροαμερικανό κι αδοκίμαστο Ομπάμα, ο οποίος μάλιστα έχει και την στήριξη των Κέννεντυ!!!... Πώς εξηγήται αυτό;

Εγώ όμως δε σε πήγαινα...

  Φυσικά και λυπήθηκα. Σε ελάχιστους ανθρώπους αξίζει τέτοιο τέλος και, εντάξη τώρα, ο Χριστόδουλος δεν ήταν ένας απο αυτούς.

  Παρ' όλα αυτά, βλέπωντας τα αφιερώματα που γίνονται στην τηλεόραση, δεν μετανιώνω για όποια άποψη κι αν εξέφρασα γι αυτόν. Όταν ξαναείδα μάλιστα το βίντεο με την συγκέντρωση για τις ταυτότητες, αισθάνθηκα τον ίδιο αποτροπιασμό με τότε. Ξαναήρθαν στο μυαλό μου τα δημαγωγικά κυρήγματα, οι λαϊκισμοί, η ¨Δεξιά χείρα του Κυριου", τα σκάνδαλα, η σκοτεινή αδερφότητα της Χρυσοπηγής, ο Βαβύλης και οι κομμάντος στους Αγιους Τόπους...

  Φοβάμαι οτι ο διάδοχος του θα είναι ακόμη πιο ακραίος στην προσπάθεια του να τον αντιγράψει. Όσο κι αν κάποιοι προσγειωμένοι ιερείς έχουν δηλώσει "όχι άλλη Χρυσοπηγή", φοβάμαι οτι η συγκεκριμμένη σέκτα είναι ακόμη ισχυρότατη.

  Τέλος, να προσθέσω οτι δεν αισιοδοξώ για τον νέο αρχιεπίσκοπο, η Εκκλησία δεν αλλάζει κι έχει την δική της ατζέντα. Εντάξη, μπορεί να μην πρόλαβε ο Χριστόδουλος να πραγματοποιήσει το όραμα του για ένα βυζαντινού τύπου καθεστώς, αλλά κατάφερε να διεισδύσει τα ράσα ακόμη πιο βαθιά σε κάθε τομέα της δημόσιας ζωής.

  Είναι βαριά η παρακαταθήκη του Χριστόδουλου, αν είσαι χριστιανός είναι πολύ λογικό να κλαις για τον χαμό του.

Η ζωή μου με το mac... (τα καλά)

Το macbook είναι γρήγορο, και με το MacOSX ΠΟΛΥ γρήγορο. Για πρώτη φορά αισθάνομαι επιτέλους οτι έχω ένα σύστημα το οποίο δεν "πνίγεται" απο το λειτουργικό του. Οι εφαρμογές ανοίγουν και κλείνουν ακαριαία, τρέχουν smoooothly ενώ ποτέ δεν αισθάνεσαι οτι έχεις φτάσει το σύστημα στα όρια του. 

Το MacOSX είναι και πολύ ορθολογικό επίσης. Για την ακρίβεια, είναι το πιο τακτοποιημένο, λογικά στημένο και intuitive λειτουργικό συστημα που έχω χρησιμοποιήσει. Έχει πάρει (ή μάλλον του έχουν πάρει) τα καλύτερα στοιχεία απο linux και windows.

Η εγκατάσταση/απεγκατάσταση εφαρμογών είναι drag n drop, η διαχείριση τους πανεύκολη, ενώ ΔΟΞΑ ΤΟΝ ΓΙΑΧΒΕ δεν υπάρχει registry (το MacOS είναι UNIX-based) , με ότι οφέλη συνεπάγεται αυτό!!!! (οι βετεράνοι των windows ξέρουμε καλά..). Μπράβο Apple!!!

Τί να πει κανείς για το multitasking; Έχω διπήρυνο επεξεργαστή, 2GB μνήμη (ένα μέσο σύστημα δηλαδή) και το λειτουργικό κυριολεκτικά πετάει! Το δε switching μεταξύ εφαρμογών; Μόνο το spaces να δείτε, το πόσο ωραία διαχειρίζεται τα workspaces και θα πάθετε πλάκα! Δεν (αν κ δεν έχει τα 3d που αρέσουν στον vpapanik ;)

Ο δε finder (ο αντίστοιχος windows explorer), όσο και ξενίσει στην αρχή με κάποιες ιδιαιτερότητες του, όταν τον συνηθίσει κανείς είναι πολύ ανώτερος και φυσικά ΑΠΕΙΡΕΣ φορές πιο γρήγορος απο τους αντίστοιχους των windows, linux. Στις δε επιλογές εμφάνισης φακέλων, το cover flow είναι κάτι το εξαιρετικό.

Φωτογραφίες, βίντεο κτλ όλα διαχειριζονται τέλεια απο τα built-in προγράμματα, έτσι κι αλλιώς σε αυτά η Apple το ξέρουμε είναι κορυφή. Η οθόνη είναι απλά ΚΟΡΥΦΗ, δεν έχω δει σε κανένα laptop (ακόμη και σε μεγάλα που θεωρούνται multimedia) τόσο καλή ευκρίνια. Το δε τηλεκοντρόλ που δίνεται μαζί με το macbook, απλά υπέροχο: σαν ένα μικρό ipod απο όπου ελέγχω όλες τις multimedia εφαρμογές του υπολογιστή. 

Οσον αφορά τώρα την πλοήγηση, είχα σκοπό να εγκαταστήσω τα κλασσικά firefox & thunderbird, αν δεν έβλεπα κάποιες πολύ ευχάριστες εκπλήξεις. Για το safari διάβαζα στο site της Apple οτι είναι ο πιο γρήγορος browser. Αυτό ισχύει. Πολύ πιο γρήγορος απο οτιδήποτε υπάρχει, τόσο απο την άποψη οτι δεν βαραίνει το σύστημα όσο κι απο το πόσο γρήγορα κάνει render μία σελίδα. Δεν ειναι τόσο customizable όσο ο firefox αλλά είναι πανάλαφρος, γρήγορος κι εύκολος. Ομοίως και για το mail. Ότι πρέπει.

To Xcode, αν και το δούλεψα λίγο μου έδωσε πολύ καλά στοιχεία. Το dashboard πολύ ωραίο, το address book πήρε πολύ εύκολα τις επαφές του κινητού μου (και χωρίς τα κλασσικά προβλήματα με τα ελληνικά), το terminal θέλει λίγη παραμετροποίηση και απο άποψη system utilities δεν μου έχει λήψει κάτι.

Τί μου έχει μείνει τελικά απο την όλη ιστορία;

(συνεχίζεται)

Η ζωή μου με το mac... (συνέχεια)

...ίντερνετ γιοκ!!!

Το sagem f@st 800/840 που έχω απλά δεν υποστηρίζεται για leopard. Είναι πραγματικά τραγικό κι απο τις 2 μεριές. Απο την μία για την Sagem που δεν έχει βγάλει ακόμη drivers για ένα λειτουργικό που υπάρχει μήνες τώρα, ενώ απο την Apple να υπάρχει τέτοια ασυμβατότητα απο την έκδοση 10.4 στην 10.5 του λειτουργικού της...

Δεν έχω internet λοιπόν ενώ παράλληλα δεν μπορώ να μπώ απο τον neuromancer (τον προηγούμενο υπολογιστή μου) γιατι πλέον δεν μπορεί καν να boot-άρει. Νέα απογοήτευση και η λύση δόθηκε με χρήμα. Απλά αγόρασα ένα ethernet router. Όσο και να προσπαθώ να παρηγορίσω τον εαυτό μου οτι αυτό αργά ή γρήγορα έπρεπε να το κάνω, η ουσία δεν αλλάζει: κερατιάτικα έξοδα.

Η ασυμβατότητα των παλαιότερων MacOS δεν έμελε να μείνει μόνο στο θέμα drivers. Κατέβασα το MATLAB, ένα μαθηματικό πακέτο ζωτικής σημασίας για την δουλειά μου στην σχολή, όπου ούτε κι αυτό έτρεχε. Ψάχνωντας στο site της εταιρίας, διευκρίνησε οτι η συγκεκριμμένη έκδοση που είχα είχε βγει πριν το Leopard, άρα δεν έκανε. Έψαχνα για κάνα patch, βαρέθηκα, κι αναγκάστηκα να εγκαταστήσω το πολύ υποδιέστερο (αλλά open source) Octave.

Όσον αφορά τις εφαρμογές γραφείου, υπήρχε μία trial έκδοση του microsoft office 30 ημερών, αρκετή για να βγάλω την εξεταστική. Την εγκαθηστώ, τρέχω το word όλα ωραία, ανοίγω μετά απο κάνα μισάωρο το excel και μου λέει οτι πέρασαν (!#$^&*) οι 30 μέρες!!!

Η λύση του iwork ήταν μέτρια. Όσο για την συμβατότητα του με τα αρχεία μου του office... για κλάματα!!! Ανοίγωντας την πτυχιακή μου, αυτό που είδα ήταν ένα συνονθύλευμα ξέμπαρκων εικόνων, παραγράφων, ενώ μερικές σελίδες ήταν πιο πριν ή μετά!!! 

Παρ' όλα αυτά, το iwork είναι αξιοπρεπές για να φτιάξεις κάτι απο την αρχή. Μια-δυό αναφορές που έγραψα σε αυτό, με σχετική ευκολία αν εξαιρέσουμε κάποια προβληματάκια που οφείλονταν πιο πολύ στην ανοικειότητα μου με το interface.

To openoffice σέρνεται στο macOSΧ πέρα απο το ότι σε πάει 10 χρόνια πίσω.

Νεύρα και πολύς προβληματισμός για την αγορά μου. Τουλάχιστον, τα καλύτερα άρχησαν να έρχονται...

(συνεχίζεται)

Η ζωή μου με το mac...

Μετά απο 3 μέρες, κι αφού πέρασα το πρώτο σοκ, μπορώ πλέον να γράψω με νηφαλιότητα για το mac μου, χωρίς να βρίζω αλλα και χωρίς να γράφω αυτούς τους διθυράμβους κι εξωπραγματικές κριτικές που διαβάζω στην μπλογκόσφαιρα.

Καταρχάς το μοντέλο αναλυτικά είναι αυτό. Το πήρα απο τα multirama επειδή ήταν ετοιμοπαράδοτο κι επειδή δεν ήθελα να μπλέξω με την rainbow στο θέμα της παραγγελίας.

Οι πρώτες εντυπώσεις ήταν ιδιαίτερα καλές: υπέροχη και προσεγμένη συσκευασία, πολύ καλοσχεδιασμένα περιφερειακά μέρη (τροφοδοτικό + το υπέροχο apple remote) βγάζωντας το μηχάνιμα καθ'εαυτό απο το κουτί σου δίνει την ιδιαίτερα ευχάριστη αίσθηση οτι είναι ένα συμπαγές κομμάτι αλουμίνιο.

Πατώντας το turn on και περιμένωντας, έρχεται η πρώτη και μεγαλύτερη ψυχρολουσία: το πληκτρολόγιο. ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΑΡΓΗ απόκριση, ενώ πολλά γράμματα όπως το "κ" πατιούνται 3 στις 5 φορές. Το πρόβλημα έχει αναφερθεί απο πολύ κόσμο στην apple, και θεωρείται μία μίξη προβληματικού hardware+software. Η απόλυτη απογοήτευση.

Δεύτερον, το συμπαγές αυτό "κομμάτι αλουμίνιο" που τόσο χαριτωμένα περιέγραψα παραπάνω ανεβάζει ΤΟΣΟ πολύ θερμοκρασία, που θα μπορούσε κάλλιστα να ψήνει πίτες όπως στα σουβλατζίδικα. Απλά ΔΕΝ ΘΕΛΩ να φανταστώ πώς θα βγάλει το καλοκαίρι που έρχεται.

Τρίτον, ο δίσκος. Ήταν που ήταν λίγα τα 120GB, ανακάλυψα οτι τα πραγματικά είναι 111 κι αυτά ΧΩΡΙΣ το λειτουργικό!!!!!! ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ!

Τίποτα όμως δεν θα με προετοίμαζε για το τελειωτικό χτύπημα...
(συνεχίζεται)

===================================================================

Την λογική του MacOSX την συνηθίζει κανείς πολύ εύκολα, ιδιαίτερα αν έχει χρησιμοποιήσει linux. Παρ' όλα αυτά, η πραγματοποίηση εργασιών γραφείου όπως κειμενογράφος, φύλλα εργασίας και μαθηματικό πακέτο είναι στην αρχή απλά ΜΑΡΤΥΡΙΟ.

Θα παρουσιάσω αναλυτική ανταπόκριση όταν θα κατασταλάξω όσον αφορά τις υποχρεώσεις μου τις μέρες αυτές...

Το 4-0 βγαίνει σε ταινία!!!

Όσον αφορά τις δηλώσεις Τζίγγερ.

Ειλικρινά δεν θα με ενδιέφερε καθόλου, και ΚΑΝΕΝΑΝ δε θα έπρεπε να ενδιαφέρει, αν έλεγε ότι έλεγε σε κλειστό κοινωνικό κύκλο. Λέει ότι λέει ο κάθε οπαδός, επομένως δεν τρέχει και τίποτα. Αλλά να μας πλασάρουν φούμαρα οτι (και καλά) είπε να κλείσουν τα μικρόφωνα και δεν το καναν;;; ΕΛΕΟΣ, όσο, μα ΟΣΟ καλοπροαίρετα θέλω να δώ το συμβάν, κάνει ΚΡΑ οτι είναι στα πλαίσια επικοινωνιακού πολέμου πριν απο ντέρμπυ... και μάλιστα τόσο χοντρού, που δύσκολα μπορείς να ελέγξεις τις συνέπειες.

Αυτό που δεν έχω καταλάβει είναι τις πρασινοφυλλάδες. Βρίζουν τον Τζίγγερ απο το πρωί μέχρι το βράδυ, και με μία τόσο ακραία στημένη απόπειρα συσπείρωσης οπαδών έγινε ξαφνικά "η προεδράρα με το οπαδικό ξέσπασμα";;;; Μα ΤΟΣΟ ηλίθιοι;

O Bill Gates στην Αθήνα! -UPDATE

Αφού λοιπόν χωνέψαμε την είδηση της άφιξης του Βασιλάκη, ας μιλήσω λίγο γι αυτόν με αφορμή ένα σχόλιο της Ευγενίας.

Ποτέ δεν "μισούσα" τον Gates.
Όσον αφορά τα προϊόντα του, το DOS το λάτρευα, τα windows 95 κ ΝΤ επίσης ενώ τα ΧΡ τα θεωρώ ότι καλύτερο έχει βγάλει μέχρι στιγμής. Το δε office είναι κορυφή στον τομέα του. Σίγουρα έβγαλε μεγάλες παπαριές, όπως τα 98 ή (ΘΕΟΣ ΦΥΛΑΞΟΙ) τα Millenium, αλλά αυτά επισκιάζονται απο τα πετυχημένα του προϊόντα.

Όσον αφορά τις επιθετικές επιχειρηματικές του στρατηγικές, έλατε τώρα ρε παιδιά, οποιοσδήποτε στην θέση του τα ίδια θα έκανε...

Και σαν χαρακτήρας, ναι μου αρέσει! Δεν θα ξεχάσω ποτέ την κοινή του συνέντευξη με τον Steve Jobs. Ήταν αυθεντικός, χαμηλών τόνων και πολύ εύστοχος στις απαντήσεις του, σε αντίθεση με τον Jobs που είχε το κλασσικό στυλάκι "είμαι rock star, γαμώ και δέρνω". Ειλικρινά λατρεύω το στυλάκι του Gates "είμαι super-geek και δεν έχω κανένα πρόβλημα με αυτό".

Τώρα όσον αφορά την περιουσία του, ποιός αξίζει περισσότερο να είναι ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο;;; Κανείς γόνος βασιλικής οικογένειας που τα βρήκε όλα έτοιμα και δεν προσέφερε τίποτα στον κόσμο; Κανείς σκηνοθέτης ηλίθιων blockbuster; Ή κανείς αεριτζής του χρηματιστηρίου;

Σίγουρα τον Bill Gates δεν μπορείς να τον "αγαπήσεις", καθ'ότι δεν έχει στοιχειώδη προσόντα και δεν "γράφει" στον φακό όπως ο Steve Jobs ή ο Larry Elison. Όμως σε αντίθεση με αυτούς, είναι χαμηλών τόνων, πρακτικός και προσγειωμένος πράγμα που τον κάνει άξιο κάθε σεβασμού.

Α, κι αν δεν σας αρέσουν τα windows βάλτε linux ή πάρτε mac. Όσο επιθετική πολιτική κι αν έχει η MS, δεν θυμάμαι ποτέ εμένα να μου έβαλε κανείς το πιστόλι στον κρόταφο.

=============================================================
Είναι γεγονός! Καλούμε το λαό σε αγωνιστική ετοιμότητα!

Για την ακρίβεια, αν δω έξω απο το Μέγαρο Μουσικής καμμιά πορεία αριστεριστών ή χριστιανών, πάω την άλλη μέρα κι αγοράζω αυθεντικά τα vista...

ΖΗΤΩ Η ΚΑΚΟΜΟΙΡΙΑ ΤΟΥ ΝΑ ΒΡΙΖΩ ΟΛΗ ΜΕΡΑ ΤΗΝ MICROSOFT ΚΑΙ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΩ WINDOWS!!! HASTA SIEMPRE!

Γιατί χάθηκα...UPDATE

Τα δεδομένα άλλαξαν δραματικά, μετά απο όσα άκουσα και είδα όσον αφορά τους αντιπροσώπους της apple (sorry αλλά να ξυλωθώ για να μου πουλήσουν πρό-προηγούμενες εκδόσεις mac δεν το κάνω, συν τους μήνες αναμονής).

Πλέον οι επιλογές μου είναι μεταξύ 2 sony vaio, πάνω κάτω ίδιων τεχνικών προδιαγραφών.

ο πρώτος είναι με 15άρα οθόνη, όμορφος με 300gb σκληρό (αλλα πολύ αργό) και bluray!!!

ο δεύτερος είναι με 13άρα (γιούπι!!!!) που με βολεύει αφάνταστα, την μισή χωρητικότητα σκληρού αλλά πιο γρήγορο, χωρίς bluray και κατα πολύ ακριβότερος (+400 ευρώ). Τα Vista business edition δεν ξέρω αν αξίζουν τα παραπάνω λεφτά

τί λέτε;
==================================================
καλή χρονιά και χρόνια πολλά σε όλους!!!

δυστυχώς απέχω τον τελευταίο καιρό απο την ενεργό δράση, τόσο λόγω υποχρεώσεων στην σχολή (διπλωματική, εξεταστική κτλ) όσο και γιατί ο υπολογιστής μου πλέον παραπαίει και δουλεύει όποτε το θυμηθεί... θα επιστρέψω ΔΥΝΑΜΙΚΑ στην ενεργό δράση, όταν με το καλό πάρω το νέο μου pc.

speaking of which, σκέφτομαι με το που πληρωθώ να αγοράσω ένα macbook pro. Θα ήθελα όμως με κάποιο τρόπο να ξέρω οτι θα δουλεύει smoothly τόσο αν τρέχω windows όσο και linux.

Τί λέτε;

Απάντηση στο μήνυμα του Χριστόδουλου

μέρες που είναι, είπα να κολαστώ λίγο. Απο το μήνυμα του αρχιεπισκόπου, το οποίο η εγχώρια δημοσιογραφική λέρα χαρακτήρισε ως "παρακαταθήκη στους έλληνες", διέκρινα το εξής που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση:

"...κι αλίμονο σε αυτούς που δεν έχουν βρει ακόμη απάντηση στο πρόβλημα του θανάτου..."

πέρα απο την μέχρι τέλους ξεροκεφαλιά του, δεν μπορώ να μην προβληματιστώ όσον αφορά τον ίδιο, και το τί είδους απάντηση βρίσκει αυτός στο πρόβλημα που αντιμετωπίζει. Τώρα που είναι πλέον κοντά στο τέλος, του δίνει παρηγοριά η εικόνα της κόλασης με τα διαβολάκια ή του παράδεισου με τα αγγελούδια με τον άγιο Πέτρο στη ρεσεψιόν; Κι ΑΛΙΜΟΝΟ σε εμάς που δεν ζούμε τη ζωή μας με αυτά τα παραμύθια;;;

αγαπητοί επι της γης χριστιανοί, μην κλαίτε όλους τους υπόλοιπους που ακόμη ψάχνωνται, γιατι εσείς οι ίδιοι δεν έχετε απάντηση σε απολύτως τίποτα.

Χρόνια πολλά σε όλους!

You better not breathe, you better not move,
you better off dead I am telling you dude
SANTA CLAUS IS GUNNING YOU DOWN!!!...

Rolls Royce ή Mercedes Maybach;

Οι γιορτές έρχονται και κάθε εφημερίδα ή περιοδικό αντι να κάτσει να γράψει κανα σοβαρό άρθρο βρίσκει την ευκαιρία να λουφάρει γεμίζωντας τις σελίδες του με προτάσεις για δώρα. Φυσικά το μάτι πάντα πέφτει στις σελίδες αυτές που αφορούν τα είδη πολυτελείας και τις εξωφρενικές τιμές τους, πράγμα που με έκανε να προβληματιστώ ιδιαίτερα.

Δεν έχω απολύτως κανένα πρόβλημα με το πού επιλέγει ο κάθε ένας να ξοδέψει τα λεφτά του, σε τελική ανάλυση ακόμη και οι πιο ταπεινές αγοραστικές επιλογές μας εμπεριέχουν ελάχιστο στοιχείο ορθολογισμού. Παρ' όλα αυτά, προβληματίζομαι με τον όρο "πολυτέλεια" κι εν τέλει τί σημαίνει αυτό απο την σκοπιά του τελικού καταναλωτή.

Έχω εντοπίσει 2 είδη πολυτέλειας όσον αφορά τα προϊόντα: την πολυτέλεια χρηστικότητας και την πολυτέλεια ηλιθιότητας. Για να παρουσιάσω καλύτερα την διαφορά αυτών των δύο, θα πάρω ένα πολύ ακραίο παράδειγμα: τις λιμουζίνες. Απο την μια είναι η Mercedes Maybach κι απο την άλλη η Rolls Royce Phantom. Και οι δύο κοστίζουν πάνω απο μισό εκατομύριο ευρώ, λεφτά που οπωσδήποτε πρέπει με κάποιο τρόπο να δικαιολογηθούν.
Η Maybach δικαιολογεί τα λεφτά αυτά βάζωντας την τελευταία λέξη της τεχνολογίας σε κάθε κομμάτι του αυτοκινήτου. Απο την άλλη η Rolls δεν εξοπλίζεται για παράδειγμα με ηλεκτρονικά συστήματα αξίας 160.000€ αλλα βάζει τα ακριβότερα δέρματα απο κάποιου είδους εξωτικά ζώα καθώς κι άλλα υλικά, ίδιου χρηματικού αντίτιμου. Η λίστα προχωράει σε κάθε κομμάτι του αυτοκινήτου, ενώ είναι πλέον προφανής η διαφορά νοοτροπίας.

Άλλο παράδειγμα είναι τα ρολόγια. Είδα 2 διαφορετικά κομμάτια αξίας 20.000€ (δεν θυμάμαι μάρκες) όπου το ένα είχε φτιαχτει στην ελβετία με τα καλύτερα υλικά, που άντεχε σε τρομερές καταπονήσεις κι είχε τρομερή ακρίβεια. Το άλλο ήταν ένα απλό ρολόι γνωστού γαλλικού οίκου μόδας που απλά στο κέντρο του είχε ένα τεράστιο διαμάντι αρκετών καρατίων. Το ποιό απο τα δύο άξιζε πραγματικά "ως ρολόι" είναι προφανές: το ένα φτιάχτηκε απο τους κορυφαίους ωρολογοποιούς με την καλύτερη τεχνογνωσία, ενώ το άλλο έχει απλά πάνω μία πέτρα. Και σε τελική ανάλυση, ποιός αποφάσισε οτι ένα διαμάντι πρέπει να κοστίζει τόσο πολύ;

Στα πιο hi-tech είδη, η διαφορά γίνεται τεράστια. Θα αγοράζατε αυτές τις exclusive εκδόσεις κινητών που φέρουν την σφραγίδα ενός οίκου (πχ Prada, Porsche Design, Armani κτλ) ή με τα ίδια λεφτά θα πέρνατε ένα πραγματικά πλήρες τηλέφωνο;

Όλα τα παραπάνω είναι ακραία παραδείγματα που έφερα for making a point. Μπορούμε κάλλιστα να κάνουμε αναγωγή σε κάθε μας αγοραστική επιλογή.
Υπάρχουν προϊόντα που πραγματικά δικαιολογούν το κόστος τους, που πραγματικά είναι μπροστά απο τα υπόλοιπα, ενώ απο την άλλη υπάρχουν προϊόντα που στο μόνο που ποντάρουν είναι στη παγίδα της υπεραξίας που θα πέσουμε σε μία κρίση ψωνισμού.

Χέστε μας επιτέλους με τα emo!

Μα καλά ρε παιδιά, που τους ξεθάψαμε πάλι αυτούς; Εγώ νόμιζα οτι το συγκεκριμμένο στυλάκι επικράτησε κάπου στα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας κι εξαλήφθηκε όταν έπεσαν οι πωλήσεις του Razorblade Romance των HIM...

Emo δεν είναι τίποτε παραπάνω απο το στυλάκι όπου το παίζεις μελαγχολικός για να ρίξεις γκόμενες. Τουτέστιν, φοράς μαύρα ρούχα (αλλά trendy μαυρά), κάνεις το γνωστό κούρεμα με την φράτζα (που ενώ είναι super trendy εσύ οφείλεις να τονίζεις οτι ρίχνει μια γροθιά στο κοινωνικό κατεστημένο), το παίζεις κλαψομούνης (αλλά όχι πολύ κλαψομούνης, γιατι είπαμε, γκόμενες πρέπει να ρίξεις) και τέλος ακούς κάποια συγκεκριμμένα κομμάτια.

Φυσικά υπάρχουν διάφορα επίπεδα emo. Ο emo που σέβεται τον εαυτό του, πρέπει να έχει οπωσδήποτε και το ανάλογο υφάκι "έχω κατανοήσει τα μυστήρια της ανθρώπινης φύσεως σε αντίθεση με εσάς τα άβουλα όντα γιατι αυτά που έχω δει εγώ στη ζωή μου...", γι αυτό και η συγκεκριμμένη κατηγορία απαντάται ιδιαίτερα συχνά σε πλουσιόπαιδα των βορείων προαστίων, αναρχικούς της κακιάς ώρας, ή 17χρονους που την έχουν δει μεταλλοπατέρες.

ΟΚ έχω δει και πολύ χειρότερες κατηγορίες ανθρώπων, αλλά αυτό που με πειράζει περισσότερο είναι ο αηδιαστικός εγωισμός που έχουν μερικοί άνθρωποι, ότι αυτοί είναι οι μόνοι στον κόσμο που βιώνουν συναισθήματα όπως τον πόνο ή την θλίψη, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους που ζουν σε μία disneyland αλλοτροιωμένοι απο τον καπιταλισμό.

Όλες οι μόδες στηρίζονται στην ματαιοδοξία και την αυταρέσκεια μας, ενώ δεν υπάρχει τίποτε το ψαγμένο σε ένα lifestyle που θα το κάνεις για 2-3 χρόνια στα νιάτα σου και μετά θα το αλλάξεις με κάτι άλλο. Και το κριτήριο αλλαγής είναι το πόσες γκόμενες/ους ρίχνεις με το εκάστοτε στυλάκι.

Λίγος παλιός καλός ελληνικός κινηματογράφος

Ο καλός ανθρωπάκος Λορέντσο έχασε ότι είχε και δεν είχε (+ τον τίτλο ευγενίας) απο τον κακό βιομήχανο Δον Κοβάσεβιτς ο οποίος απήγαγε, έδειρε και βίασε την φτωχή πλην τίμια προσφυγοπούλα κόρη του.

Μαζί με τον αρραβωνιαστικό της Ζήκο, ένα καλό παλικάρι γνωστό στην πιάτσα ως "ο χεσμένος" μπλέκουν σε μία απίστευτη περιπέτεια για να βρουν το δίκιο τους σε μια ανάλγητη κι άδικη κοινωνία.

'Ενα έργο που πρωταγωνιστούν τα πρόσωπα, οι χαρακτήρες, τα ήθη και οι αξίες της εποχής.

Ααααααχ δεν βγαίνουν τέτοιες ταινίες πλέον...