Thursday, March 29, 2007

Ticking away, the moments that make up a dull day...

Χθες έπρεπε να ψάξω ένα συγκεκριμμένο sms που μου είχαν στείλει, το οποίο περιείχε ένα κωδικό που χρειαζόμουν. Άνοιξα λοιπόν το Lifeblog (εφαρμογή της ΝΟΚΙΑ που αποθηκεύει κάθε τι από το κινητό, κυρίως διαλόγους με sms) να το βρω. Τί το ήθελα!... Διαβάζοντας τα παλιά μου sms και τους διαλόγους που τα συνόδευαν έγινε αναπαράσταση στο μυαλό μου κάθε λεπτομέρειας του (κοντινού σχετικά) παρελθόντος μου, στιγμές άλλοτε αγχωτικές στο Πολυτεχνείο, έντονες σε κάποιο ταξίδι, άλλοτε τρυφερές με τη δικιά μου κι άλλοτε ουδέτερες που όμως έδιναν ένα πολύ σαφές στίγμα της κατάστασης στην οποία βρισκόμουν τότε.

Γενικά έχω μία πολύ περίεργη σχέση με το παρελθόν μου, όπου ενώ πάρα πολλά κομβικά σημεία του τα καταδικάζω πιστεύωντας ότι αν γύριζα πίσω θα τα άλλαζα, δένομαι πολύ με απλές καθημερινές στιγμές όχι γιατί τώρα δεν μπορώ να τις αναπαράξω (του κοντινού παρελθόντος τουλάχιστον), αλλά επειδή έχουν την ομορφιά του να είναι σε παλαιότερο χρονικό σημείο της ζωής μου.

Όπως και να χει, πολλές φορές αισθάνομαι αυτό που είχε πει κάποιος "αισθανόμουν 40άρης από τα 16 μου". Αν κι αυτό συχνά αναπαράγεται με την διάθεση ποζεριάς, να γίνει υπόνοια δηλαδή υψηλής ωριμότητας, δεν έχει καμμία σχέση με αυτό. Έχει σχέση με την γενικότερη στάση πολλών ανθρώπων (+εμένα) να εκτιμάνε πιο πολύ το παρελθόν τους από ότι το παρόν. Ή καλύτερα να προτιμούν το γεγονός από την ευκαιρία. Σε πολύ μεγάλες ηλικίες αυτό είναι φυσιολογικό, αλλά αν γίνεται σε 20άρηδες τότε υπάρχει πρόβλημα...

Τέλος, ρίξτε (αν δεν το χετε κάνει ήδη) μια ματιά στο πολύ όμορφο post της pixie, που διάβαζα και ξαναδιάβαζα χωρίς δυστυχώς να έχω κάτι να προσθέσω...

Αυτά, πάω ρευστομηχανική, 2 ώρες από τη ζωή μου που σίγουρα δε θα νοσταλγήσω!...

ΥΓ: Τις προτάσεις του rockordie για chain letter με τα "5 χειρότερα ελληνικά blogs" καθώς και τους "5 ανθρώπους που θα σκότωνα" τις σκέφτομαι ΑΠΟΛΥΤΑ σοβαρά.

4 comments:

Phantasmak said...

Πενήντα πέντε χειρότερα ελληνικά blogs κι ακόμη θα έμεναν πολλά απ' εξω!

Pixie said...

Τι να πώ;Σε ευχαριστώ πολύ για την αναφορά σου στο άρθρο μου και που διαβάζεις το blog μου.Το άρθρο σου είναι πολύ τρυφερό και αληθινό.Πραγματικά και εγώ νιώθω το ίδιο πολλές φορές υπάρχουν μνήμες στο παρελθόν μας που τις εκτιμάμε πιο πολύ και απο το παρόν.Ίσως γιατί ήμασταν μικρότεροι ίσως γιατι εξιδανικεύουμε καταστάσεις του παρελθόντος, νοσταλγούμε...Και εγώ το έχω αυτό θα το έχεις προσέξει.Πρόσφατα το έπαθα με φωτογραφίες που μάζεψα για να κάνω χώρο και εσύ το έπαθες με αυτά τα sms.Χαίρομαι που έμαθα περισσότερα για εσενα...

Pixie said...

υ.γ
Και εγώ δένομαι περισσότερο με καθημερινές απλές στιγμές.Ισως τελικά γιατί εκεί βρίσκετε η ευτυχία, στα μικρά και καθημερινά.Σε αυτά που δεν φαίνονται...

μήτσκος said...

Καμμιά φορά έχω και εγώ αυτό το συναίσθημα αλλά σε μια κάπως χειρότερη εκδοχή:
Όταν εκτιμάς το παρελθόν σου πιο πολύ από αυτό που πιστεύεις ότι μπορεί να σου προσφέρει το μέλλον.