Wednesday, February 15, 2006

Το αληθινό πρόσωπο του Αθλητισμού

Τώρα που πέρασαν τα Euro, Ολυμπιακοί 2004 κτλ (και ξεκινάει το Champions League βεβαίως βεβαίως) καιρός είναι να φιλοσοφίσουμε λίγο γύρω από την φύση της αθλητικής ιδέας.
Σκοπός μου να καταρίψω τον μεγαλύτερο μύθο στην ιστορία του: "ο αθλητισμός ενώνει". Ο αθλητισμός είναι πόλεμος χωρίς όπλα (George Orwell), εξομοιώνει συνθήκες μάχης και φυσικά δεν ενώνει παρα μόνο όσους είναι στην ίδια πλευρά. Ο φίλαθλοι απλά ικανοποιούνε το πολεμικό τους ένστικτο με ιαχές, βρισιές, κατάρες και -πολλές φορές- ξύλο.
Ο αθλητισμός έχει ως βάση του ρατσιστικές θεωρίες (κατάταξη ανθρώπων με βάση ένα νούμερο-επίδοση), γι αυτό κι έχει σε εθνικό επίπεδο χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν από ανάλογα καθεστώτα. Είτε από το Χιτλερικό, για τον καθορισμό της ανώτερης φυλής, είτε από τα Σοβιετικά-Αμερικάνικα για το ποιό πολιτικό σύστημα παράγει καλύτερο "σκαρί" ανθρώπου. Σήμερα, έχουμε το νεοναζιστικό παραλήρημα του euro περι "ελληνικής ψυχής" και των ολυμπιακών2004 περί ανώτερων "προγονικών κυττάρων".
Δεν αναφέρομαι καν σε "χρήσεις" του αθλητισμού όπως στοιχίματα, απάτες κτλ, αυτά δεν αφορούν την φύση του και είναι θέμα εφαρμογής νόμου να ελέγχονται όπως όλοι οι υπόλοιποι θεσμοί. Αντίθετα, ο ρατσισμός και η μισαλλοδοξία προκύπτουν από την ίδια την φύση του αθλητισμού: κατάταξη ανθρώπων και χωρισμός ομάδων με βάση σύμβολα κτλ.
Είναι καιρός να ωριμάσουμε, να καταλάβουμε ότι ο αθλητισμός είναι μια καλή ευκαιρία να εκτονωθούμε και να βγάλουμε την ενέργεια μας. Δεν κάνουμε τον κόσμο καλύτερο, δεν υπηρετούμε μια ανώτερη ιδέα, απλά κάνουμε το χαβαλέ μας. Αν τα συνειδητοποιήσουμε όλα αυτά, δεν θα υπάρξουν ούτε χούλιγκαν (κανείς δεν θα παίρνει προσωπικά καμμία νίκη/ήττα) ούτε θα είναι το άθλημα "όπιο του λαού" (θα του έχουμε δώσει τις διαστάσεις που πραγματικά έχει)
Στα παραπάνω εξαιρώ τον αθλητισμό που γίνεται για καθαρά λόγους γυμναστικής, που είναι θέμα υγείας και πάει σε ΤΕΛΕΙΩΣ άλλη κατηγορία θεματολογίας. Posted by Picasa

4 comments:

rockordie said...

Η ερώτηση είναι η εξής:
Οι άνθρωποι φανατίζονται τόσο πολύ με ομάδες γιατί θέλουν να ενωθούν με τα μέλη μιας κοινότητας-οικογένειας ή γιατί ψάχνουν κάτι που θα τους χωρίζει με άλλες κοινότητες-οικογένειες?

Και δεν είναι μόνο στον αθλητισμό αλλά και στην θρησκεία, πολιτική, μουσική...

Stormrider said...

το αίσθημα της κοινωνικότητας έχει 2 όψεις: ψάχνουμε και συμμάχους και εχθρούς.
στο λύκειο ήμασταν η παρέα μου μεταλλάδες έτσι βρήσκαμε πολύ εύκολα φίλους αν ήταν κι αυτοί μεταλλάδες (αισθανόμασταν ασφάλεια στους "ομοίους" μας), όπως και προσωποποιούσαμε τον "εχθρό" (που μας έφταιγε για τα πάντα) στους υπόλοιπους

Anonymous said...

Cool blog, interesting information... Keep it UP » »

Anonymous said...

Ζήτω ο αυτοκράτωρ Θεοδόσιος που κατήργησε τους Ολυμπιακούς Αγώνας.