Monday, February 13, 2006

Μετά τον Σημίτη τί;

Καταρχάς να ξεκαθαρίσω ότι δεν είμαι ΠΑΣΟΚος, αν κι όπως έχει δείξει το παρελθόν έχω ένα ιδιαίτερο ταλέντο στο να δείχνω έτσι. Βασικά αυτό ακριβώς θέλω να θίξω σε αυτό το post: την αναζήτηση μου σε μία παράταξη που θα με εκφράζει.
Κακά τα ψέματα, η περίοδος Σημίτη ήταν η σημαντικότερη της μεταπολίτευσης. Η περίοδος Α. Παπανδρέου ήταν φανφάρες-και-ουσία-μηδέν ενώ αυτές της ΝΔ δεν έχω υπόψη μου να άφησαν κάτι σημαντικό. Για την ακρίβεια, ότι βλέπω γύρω μου στην Ελλάδα, πολλά καλά και κακά είναι αποτέλεσμα της ανόδου των "εκσυγχρονιστών", ηγούμενοι από τον Σημίτη. Να ομολογήσω εδώ ότι τέτοιο προφίλ ηγέτη θέλω, όχι υπερλαϊκιστή ρήτορα (Ανδρέας) ούτε προϊόν marketing (Κωστάκης). Λογιστής. Ναι, να κάθεται να κάνει την δουλειά του ήρεμα και μεθοδικά, όπως κάνουμε όλοι την δική μας.
Η έλλειψη χαρακτήρα στην κυβέρνηση της ΝΔ και η πλήρης ιδεολογική "σαλάτα" του ΠΑΣΟΚ δεν μου αφήνουν περιθώρια από το να αναζητήσω μοιραία τον περιβόητο 3ο πόλο.
-ΚΚΕ; Ας γελάσω. Είμαι οπαδός της ελευθερίας και της δημιουργικότητας. Σε τελική ανάλυση δεν τους θεωρώ ικανούς να κυβερνήσουν (άλλο Ελλάδα, άλλο Α. Γερμανία)
-ΛΑΟΣ. LOL!!!
-ΣΥΝ; τον πάγκο του ΠΑΣΟΚ και του ΚΚΕ;
-Λεβέντης. Πιστέψτε με, ποιό σοβαρά παίρνω τον υπέροχο κυρ Βασίλη από τα παραπάνω, αλλά ΟΚ, είπαμε...

Για την ακρίβεια το κόμμα που θα ψηφίσω δεν έχει δημιουργηθεί ακόμα αν και διαβάζω σε διάφορα έντυπα συζητήσεις γι αυτό. Θέλω να εκφράζει την ανερχόμενη νέα αστική τάξη και τους δημιουργικούς φορείς της χώρας με έμφαση στην ελευθερία: οικονομική και κοινωνική. Δεν σας κρύβω λοιπόν, ότι όταν ακούω ότι οι Μάνος, Ανδριανόπουλος, Ανδρουλάκης συζητάνε για νέο κόμμα, δεν κρύβω τον ενθουσιασμό μου. Είδικά για τον τελευταίο, διαβάζοντας το βιβλίο του "Βαμπίρ και Κανίβαλοι" έχω ενθουσιαστεί από την σύμπραξη του φιλελευθερισμού και της νεωτερικότητας με το κοινωνικό ρόλο του κράτους.
Ιστορικώς τεκμηριωμένα, κάθε κόμμα στο τέλος απογοητεύει τους ιδεολογικούς οπαδούς του. Όμως πρέπει κι εγώ να αρχίσω να σκέφτομαι τι θα ψηφίσω στις επόμενες εκλογές, μην πέσω στο επίπεδο αυτών που ρίχνουν Βεργή "για πλάκα" ή των αναρχικών που ρίχνουν άκυρο. Posted by Picasa

11 comments:

rockordie said...

Δυστυχώς ή ευτυχώς σε όλο τον κόσμο οι κυβερνήσεις μοιράζονται πάντα ανάμεσα σε δύο κόμματα.
Έτσι και η Ελλάδα δεν μπορεί να αποτελεί εξαίρεση στον απαράβατο αυτόν κανόνα. Οπότε για να βγει ένα νέο κόμμα με δύναμη και δυνατότητες πρέπει ένα από τα 2 μεγάλα να διαλυθεί.
Sorry, not gonna happen!!!

greek_slut said...

Τι άλλο θα ακούσω η ιερόδουλος! Ο Σημίτης ο τύπος του πρωθυπουργού που προτιμάς! Ο Χριστός και η Παναγία!

Just a subatomic particle said...

Όπως και το κόμμα που οι περισσότεροι θέλουμε να ψηφίσουμε δεν υπάρχει.
Γι' αυτo πολλές φορές σκέφτομαι, ότι καλύτερα που βρίσκομαι στο εξωτερικό και δεν μπορώ να είμαι Ελλάδα στις εκλογές.
Με κατηγορούν όταν το λέω ότι έτσι 'ατιμάζω' το δικαίωμα που μου προσφέρει η δημοκρατια. Ποια δημοκρατια?Ποιο δικαίωμα?

Stormrider said...

σε τελική ανάλυση ο κοινοβουλευτισμός δεν έχω καταλήξει στο πόσο μπορεί να θεωρείται δημοκρατία κι όχι ολιγαρχία, βέβαια το καθήκον για συμμετοχή στα κοινά είναι μία άλλη ιστορία...

Ανδρέας said...

Α, θέτεις μεγάλο θέμα τώρα. Θα σχολιάσω κάποια στιγμή όταν θα έχω περισσότερο χρόνο.

kstamos said...

Έχω την αίσθηση πως το κόμμα που περιγράφεις υπήρξε, ήταν οι Φιλελεύθεροι του Μάνου. Όσο περνάει ο καιρός συνειδητοποιώ πόσο μπροστά ήταν και απορώ που έστω και σύντομα υπήρξε τέτοιο κόμμα στην Ελλάδα. Δυστυχώς δεν φτούρησε, άρα γιατί να φτουρήσει και μια νέα προσπάθεια (μακάρι βέβαια να γίνει, ποτέ δεν ξέρεις). Όπως σωστά είπαν και προηγούμενοι, σε όλες σχεδόν τις χώρες 2 είναι τα βασικά κόμματα που παίζουν, και σίγουρα θα έχουν και τα 2 μειονεκτήματα.

Το καλύτερο που θα μπορούσε να ελπίζει ένα τέτοιο κόμμα θα ήταν να έχει εκλογική απήχηση επιπέδου ΛΑΟΣ και δυνητικά να συνδιαμορφώνει την πολιτική όπως το FDP στη Γερμανία. Όνειρο θερινής νυκτός όμως μου φαίνεται!

Stormrider said...

Πράγματι, η αρχή ήταν το κόμμα του Μάνου, αλλά η συνέχεια ένα πιό "εξευγενισμένο" από το σκληρό νεοφιλελεύθερο αγγλοσαξωνικό μοντέλο αφήνοντας στο κράτος πέρα από τον ρόλο του διαιτητή και μέρος ευθύνης για την κοινωνική πρόνοια (προστασία ανέργων, μαθητών/φοιτητών κτλ).
Χωρίς να είμαι γνώστης του γερμανικού συστήματος, υποψιάζομαι ότι το να επιρρεάσει ένα μικρό κόμμα τις αποφάσεις είναι μόνο μέσω της "απλής αναλογικής", η οποία φυσικά απαιτεί ευρεία συναίνεση και πολιτική ωριμότητα.

kstamos said...

Ξεφεύγω λίγο από το θέμα, αλλά με αφορμή τη φράση σου stormrider:

"Πράγματι, η αρχή ήταν το κόμμα του Μάνου, αλλά η συνέχεια ένα πιό "εξευγενισμένο" από το σκληρό νεοφιλελεύθερο αγγλοσαξωνικό μοντέλο αφήνοντας στο κράτος πέρα από τον ρόλο του διαιτητή και μέρος ευθύνης για την κοινωνική πρόνοια (προστασία ανέργων, μαθητών/φοιτητών κτλ)."

πρέπει να σου πω πως κατά τη γνώμη μου αντικρούεις μια καρικατούρα (strawman). Ούτε το κόμμα του Μάνου ούτε το "σκληρό" νεοφιλελεύθερο αγγλοσαξωνικό μοντέλο (για συντομία ΣΝΑΜ) ήταν/είναι αντίθετα στην κοινωνική προστασία για τους αδύναμους, το αντίθετο μάλιστα θα έλεγα.

Το ΣΝΑΜ είναι κυρίως αντίθετο σε πράγματα όπως την προστασία της εργασίας από το κράτος, την προστασία των εγχώριων/δημόσιων επιχειρήσεων από τον ανταγωνισμό, τους περιορισμούς στο εμπόριο, της έμμεσης επιδότησης κοινωνικών ομάδων/συντεχνιών κλπ.

Δεν έχω ακούσει κανέναν να υποστηρίζει ότι τα επιδόματα φτώχειας πρέπει να καταργηθούν, πέρα από πολύ extreme anarcho-libertarians που θεωρούν κάθε φορολογία κλοπή (χωρίς να μπορώ να διαφωνήσω θεωρητικά με την άποψή τους, δεν τη θεωρώ πρακτική, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα). Πάντως δεν έχω ακούσει κανέναν υποστηρικτή του Μάνου ή του ΣΝΑΜ να λέει κάτι τέτοιο.

Κάθε φορά που (ορθότατα) ο Μάνος λέει ότι πρέπει να απολυθούν οι εκπαιδευτικοί που δεν αποδίδουν, οι της Ολυμπιακής, οι εργαζόμενοι σε επιχειρήσεις που δεν τους χρειάζονται κλπ. ξεσηκώνονται διάφοροι, τον κατηγορούν για ανάλγητο κλπ. και ίσως δημιουργούν την εντύπωση που περιγράφεις. Όμως ο Μάνος λέει ακριβώς το αντίθετο, ότι δηλαδή το κράτος πρέπει να ξεφορτωθεί τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες, τις αναποτελεσματικές του υπηρεσίες κλπ. για να παρέχει πρόνοια σε όσους πραγματικά το χρειάζονται (άνεργοι, φτωχοί κλπ.)

Stormrider said...

φυσικά, υπάρχει τρομερή παραπληροφότηση γύρω από τον οικονομικό φιλελευθερισμό.
Να σκεφτεί κανείς ότι ο Μάνος το περισσότερο θάψιμο το έφαγε για την ολυμπιακή και τα τραίνα, που ήθελε να ιδιωτικοποιηθούν με την απλή λογική "δεν μπορεί ο πολίτης να τα πληρώνει εις διπλούν: φόρος και εισιτήριο"

Ανδρέας said...

Κοίτα, συμφωνώ σε γενικές γραμμές με τον απολογισμό που κάνεις. Απογοητεύομαι από την εως τώρα πορεία του ΠΑΣΟΚ επί ΓΑΠ. Οδηγεί το κόμμα από το κακό στο χειρότερο. Δεν τόλμησε να κάνει ιδεολογική στροφή προς κέντρο/φιλελευθερισμό και φαίνεται να προσπαθεί να μοιάσει το μπαμπά του!

Ένα liberal κόμμα στην Ελλάδα για να επιβιώσει θα πρέπει

α) να αλλάξει ο εκλογικός νόμος προς το αναλογικότερο
β) Να συμμετέχουν κάποια πολύ σημαντικά σελέχη από τα 2 μεγάλα κόμματα (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ) για να φέρουν κόσμο. Μάνος και Ανδριανόπουλος δεν αρκούν.

Με την προοπτική πως ένας τέτοιος σχηματισμός θα έπαιρνε ένα αξιοσέβαστο ποσοσοτό "κλέβοντας" μερίδιο από τα 2 μεγάλα κόμματα, θα μπορούσε να παίξει κάποιο ρυθμιστικό ρόλο εφόσον το ένα από τα 2 μεγάλα κόμματα θα ανγκάζονταν να συνεργαστεί μαζί του.

Η άλλη άποψη είναι πως οι φιλελεύθεροι θα πρέπει να ενσωματωθούν σε ένα από τα 2 μεγάλα κόμματα σαν εσωτερικό μέτωπο. Αυτό όμως, μέχρι τώρα δε δούλεψε ούτε σε ΝΔ, ούτε σε ΠΑΣΟΚ.

Βλέπω πάντως πως τα 2 μεγάλα κόμματα έχουν μεγάλη φθορά. Ένας νέος σχηματισμός θα είχε αρκετές πιθανότητες επιτυχίας αρκεί να πετύχει και τα κατάλληλα πρόσωπα.

Stormrider said...

πολύ εύστοχες οι παρατηρήσεις σου, προσθέτω ένα σχόλιο μου στο:

"Βλέπω πάντως πως τα 2 μεγάλα κόμματα έχουν μεγάλη φθορά. Ένας νέος σχηματισμός θα είχε αρκετές πιθανότητες επιτυχίας αρκεί να πετύχει και τα κατάλληλα πρόσωπα."

η φθορά που έχουν υποστεί είναι ιδεολογική. στον κρατικό μηχανισμό δεν έχουν υπάρξει βήματα κάθαρσης του από κομματικά κατάλοιπα κι αυτό είναι που δεν επιτρέπει σε έναν 3ο πόλο να είναι ανταγωνιστικός.