είναι ΓΙΑ-ΤΟ-ΠΟΥΤΣΟ. Είναι μία προσωποκεντρική ποζεριά για το πόσο θεός είναι ο πρωταγωνιστής, ο σενάριο γραμμένο στο πόδι, οι χαρακτήρες απόλυτα ρηχοί. Εξαίρεση ο Σποκ, αλλά σε καμμία περίπτωση δεν σώζει την ταινία.
Μου τη δίνει ΤΟΣΟ πολύ, που ενώ κάποιοι σεναριογράφοι έχουν τόσο θεϊκά concept (πχ Star Trek, Star Wars, Terminator, Alien vs Predator κτλ) καταφέρνουν και γράφουν τόσο ΕΛΕΙΝΑ σενάρια.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
1 comment:
I blogged about it here.
Post a Comment