Monday, January 08, 2007

Ξεφτίλα και Παραλλαγή

Ανέκαθεν αναρωτιόμουν γιατί πρέπει να απολογείται κάποιος ο οποίος απέφυγε τη στράτευση και γιατί σε πολλά πρόσωπα της δημοσιότητας χρησιμοποιείται ευρέως η κατηγορία "δεν έκανε φαντάρος".

Η υποχρεωτική στράτευση είναι ένας τριτοκοσμικός, απάνθρωπος, αντικοινωνικός και ταπεινωτικός θεσμός ο οποίος παρ' όλα αυτά λατρεύεται κι επαινείται από την συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας. Η βάση του είναι η εξής: καλλιεργούμε φόβο, παίρνουμε νέους ανθρώπους ακριβώς την στιγμή που είναι έτοιμοι να φτιάξουν την ζωή τους και τους περνάμε από εξεφτελιστικά βασανιστήρια με σκοπό να εμπεδώσουν τις "αξίες" της ανελευθερίας, της καταπίεσης και του μηδενισμού της αξίας της ανθρώπινης ζωής.

Φυσικά η κοινωνία "την βρίσκει" στην ιδέα της καταπίεσης, του ανθρώπου-"φρέσκου κρέατος" με μηδέν δικαιώματα (καταργούνται με το που γίνει κάποιος φαντάρος, μαζί με τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα όπως έχουν διατυπωθεί από τον ΟΗΕ) που είναι έτοιμος να πεθάνει για το τίποτα αλλά και να σκοτώσει ενώ αναδύει την βαρβατίλα της στρατιωτικής ενδυμασίας.

Ο στρατός είναι μία δομή που συναρπάζει όλους τους λοβοτομημένους σκατο-εγκέφαλους, τους αρτηριοσκληρωτικούς κωλόγερους, τα φασιστοειδή κάθε τύπου, τους ανθρώπους-πρόβατα, τις πουτάνες αναγνώστριες-cosmopolitan, τους μεσαιωνικού τύπου θρησκευτικούς προπαγανδιστές.

Νέα παιδιά τελειώνουν τις σπουδές τους και στέλνονται στον Έβρο ή σε οποιαδήποτε άλλη διασταύρωση δρόμων διακίνησης ναρκωτικών, λευκής σάρκας, όπλων κι εγκληματιών. Φυσικά το κράτος αρνήται να φτιάξει μισθοφόρους γι αυτές τις θέσεις, γιατι πολύ απλά το διαθέσιμο κρέας εκτός από φρέσκο είναι και τζάμπα. Κι αν κάποιος σκοτωθεί, ο στρατός το συγκαλύπτει κι οι έρμοι γονείς ψάχνουν το δίκιο τους για το αν ο γιος τους "αυτοκτόνησε". Όσο για την κοινή γνώμη, σιγά μην ενδιαφερθεί, "να υπηρετούμε την μαμά πατρίδα" λένε με το χαμόγελο στα χείλη όταν έρθει η σειρά τους να πάνε φαντάροι.

Αλλά ακόμη κι αν δεν πάει σε κάποιο επικίνδυνο μέρος, δεν είναι εξεφτελιστικό να βάλεις κάποιος (χωρίς την θέληση του) να βαράει σκοπιά; Δεν είναι καταστροφικό για την καριέρα κάποιου να τρώει τους μήνες του σε ένα ΚΨΜ; Δεν είναι ταπεινωτικό για το μορφωτικό επίπεδο του να παίρνει εντολές από έναν τελιωμένο κωλο-λοχία φαστιστοκατάλειπο της χούντας;

Επειδή λοιπόν το κράτος είναι τόσο ΑΝΙΚΑΝΟ ώστε να φτιάξει ένα σωστό μισθοφορικό στράτευμα (=πάει όποιος θέλει και πληρώνεται) κι επειδή η κοινωνία καυλώνει με το φανταριλίκι, όσοι θέλετε να το αποφύγετε δεν χρειάζεται να ντρέπεστε γι αυτό. Στο βαθμό που δεν κινδυνεύετε να σας στείλουν εκεί, να το φωνάζετε και να είστε περήφανοι γι αυτό.

Saturday, January 06, 2007

Η κατηγορία ανθρώπου που σιχαίνομαι περισσότερο

Άααααχ ώρα να βγάλω το φαρμάκι μου

Όχι, αυτό δεν είναι ένα post που εκπορεύεται από την ψυχολογία «γιορτές φεύγουν, η γκρίνια έρχεται». Παρ’ όλα αυτά, λόγω της εξαιρετικά αυξημένης κοινωνικότητας των ημερών μπόρεσα να μελετήσω, ταξινομήσω κι αξιολογήσω καλύτερα τα χαρακτηριστικά ανθρώπων που κυριολεκτικά με αηδιάζουν. Συνοψίζοντας λοιπόν τις ενδελεχείς μελέτες μου, κατέληξα στην κατηγορία αυτή που την ονομάζω «ο εγωμανής ηλίθιος».

Οι «εγωμανείς ηλίθιοι» είναι (όπως λέει και το όνομα τους) άτομα με ιδιαίτερα χαμηλό δείκτη νοημοσύνης, ωριμότητα που δεν ξεπερνά 14χρονο κάγκουρα και υπερφουσκωμένο (σε επίπεδα ψύχωσης) «εγώ». Σε κάθε κουβέντα που παρεβρίσκονται φροντίζουν να γυρνάνε άγαρμπα το θέμα ώστε να κάνουν κάποιου είδους ποζεριά, η οποία θα είναι γλοιώδης κι ελεεινή, ενώ ψεύδονται και μεγαλοποιούν τόσο τα πράγματα ώστε να υποτιμάνε την νοημοσύνη των άλλων σε απίστευτα προσβλητικό επίπεδο.

Κύριο χαρακτηριστικό της ηλιθιότητας τους είναι ότι αν τύχει ποτέ στην σιχαμένη-τιποτένια ζωή τους και κάνουν κάτι με επιτυχία, πιάνουν τον παπά από τα @@, βγάζουν την ντουντούκα και το διαλαλούν παντού ενώ είναι τόσο τυφλωμένοι από την βλακεία τους που νομίζουν ότι είναι οι μόνοι στον πλανήτη που έκαναν κάτι τέτοιο. Φυσικά αυτό το «τέτοιο» μπορεί να είναι κάτι εντελώς ευτελές, όπως πχ να περάσουν ένα μαθηματάκι του κώλου στην σχολή τους, το οποίο μπορεί να το έχει κάνει ο καθένας.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό της αξιομίσητης ύπαρξης τους είναι ότι όταν ψεύδονται, πάντα ξεκινάνε με την φράση «εμένα που με βλέπεις...» ενώ ακολουθεί κάθε λογής κουτοπόνηρο ψέμα που ξερνάει ο χυλός που έχουν μέσα στο κρανίο τους. Τα δημοφιλέστερα θέματα για τα οποία ψεύδονται είναι φυσικά τα σεξουαλικά, ενώ ακολουθούν οι γνωριμίες/κονέ τους καθώς και οι επιδόσεις τους στη δουλειά/σχολή.

Οι Ε.Η είναι κουτοπόνηροι, μικρόψυχοι και διμούτσουνες οχιές. Καθώς το πρωτόγονο «μυαλό» τους δεν έχει βγει ακόμη από την βράκα της μάνας τους και νομίζουν ότι είναι το κέντρο του κόσμου, θεωρούν ότι οι άλλοι υπάρχουν για να τους υπηρετούν και να εξυπηρετούν τα συμφέροντα τους. Είναι ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ γιατί έχουν κρυφές απαιτήσεις από τον καθένα μας. Γι αυτό και με την πρώτη ευκαιρία όταν δούνε κάποιον καλύτερο τους (που φυσικά τους έχει γραμμένους) τον θάβουνε και προσπαθούν να τον βλάψουν.

Αλλά το πιο σιχαμερό, το πιο αηδιαστικό, το πιο ζοφερό για το μέλλον της ανθρωπότητας χαρακτηριστικό των Ε.Η είναι η κοινωνική καταξίωση που αποκτάνε με τη συμπεριφορά τους. Αυτό είναι φυσικά γιατί το 90% των ανθρώπων είναι ακόμη μαϊμούδες, με αποτέλεσμα να θαυμάζουν την μαϊμού που κάνει τις καλύτερες κωλοτούμπες. Ειδικά οι θηλυκές μαϊμούδες, αν και παραδέχονται το χαμηλό δείκτη νοημοσύνης τέτοιων ανθρώπων, την ανωριμότητα τους και το χείριστο επίπεδο τους, δηλώνουν ότι «έλκονται από την αυτοπεποίθηση τους», με αποτέλεσμα ο φίλος σας ο γράφων να σκέφτεται σοβαρά να ντυθεί μασκοφόρος α λα «V for Vendetta» και να τινάζει στον αέρα κλαμπάκια, καφετέριες και σχολές (με κόσμο μέσα εννοείται).

Τέλος, παραθέτω κάποια παραδείγματα συμπεριφοράς τους μέσα από ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ περιστατικά ώστε κι εσείς να τους εντοπίζετε ευκολότερα:

- με το που κάθονται σε παρέα που βρίσκονται και κοπέλες, διηγούνται στο ξεκάρφωτο εξωπραγματικές ερωτικές τους εμπειρίες (και καλά εμπειρίες) όπως πχ ότι σε ηλικία 8 ετών έκαναν 69 με ξαδέλφη τους (ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ ΗΜΟΥΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΑΥΤΌ). Φυσικά το ίδιο περιστατικό σε άλλη παρέα το διηγούνται εντελώς διαφορετικά (δεν θυμούνται ακριβώς πως το είχανε πεί).

- περνάνε μαθήματα με αντιγραφή και δηλώνουν «μα καλά, το μάθημα αυτό το πέρασα χωρίς διάβασμα και οι άλλοι παιδεύονται όλη μέρα και το διαβάζουν, τί μυαλό που είμαι τελικά» (να το λένε ΣΟΒΑΡΑ κι ΟΧΙ αυτοσαρκαστικά).

- Δηλώνουν μόνιμα ματιασμένοι.

- Σου κάνουν μία άκρως επικίνδυνη προσπέραση πάνω σε στροφή στη πόλη (καθώς λόγω ηλιθιότητας δεν έχουν αίσθηση του κινδύνου) και μετά σου πρήζουν τα @@ όλη μέρα για το πόσο οδηγάρες είναι.

- Πιάνουν δουλειά DJ σε ένα μαγαζί και θεωρούν ότι το μαγαζί γεμίζει λόγω της παρουσίας τους, πέρα από το γεγονός του ότι γίνονται αυτόματα «παιδιά της νύχτας και του κάματου» (παθαίνει κράμπα ο δεξιός δείκτης να πατάς το PLAY)

- Δηλώνουν ότι μικροί ήταν μαθηματικές (συνήθως) ιδιοφυίες αλλά επειδή ήσαν ταυτόχρονα και σουπερ-γαμιάδες δεν ακολούθησαν ακαδημαϊκή καριέρα και προτίμησαν τη θέση DJ σε μπαράκι που ανέφερα παραπάνω από το ΜΙΤ.

- Κάνουν επίδειξη γνώσεων για την παραμικρή πληροφορία που μαθαίνουν, πχ βλέποντας ένα ντοκυμανταίρ του κώλου στη ΝΕΤ ή από το Κώδικα Ντα Βίντσι, θεωρώντας ότι εσύ όχι μόνο δεν το ήξερες, όχι μόνο δεν θα το μάθαινες ποτέ, όχι μόνο σε ενδιέφερε σε σημείο να ξίνεσαι αφόρητα στις ευαίσθητες περιοχές σου, αλλά περίμενες από αυτόν ως μέγα διαφωτιστή να σε ξεστραβώσει.

- Έχουν παράλογες απαιτήσεις από τους άλλους, τόσο σε κανόνες συμπεριφοράς όσο και υποχρεώσεων απέναντι τους, τις οποίες φυσικά αυτοί ποτέ δεν πληρούν.

- Προβληματίζονται συνέχεια για την κατάντια «του μέσου ανθρώπου» ενώ αυτοί είναι εκατομύρια φορές χειρότεροι.

Thursday, January 04, 2007

Υστερόγραφο στο "Άρωμα του Ονείρου" του Τομ Ρομπινς

Το συγκεκριμμένο έργο έπεσε στα χέρια μου μετά από μία καταιγίδια αποθεωτικών σχολίων και διθυραμβικών κριτικών από πολλούς φίλους μου (κυρίως κοπέλες, μία από αυτές πρέπει να ήταν και η pixie αν δεν κάνω λάθος). Στο δε πρόλογο του βιβλίου, ο Θανάσης Λάλας γράφει εξίσου αποθεωτικά σχόλια για το βιβλίο (συμπεριλαμβανομένων πάντα και ποζεριών του στυλ "τον Ρόμπινς τον έχω γνωρίσει από κοντά" κτλ). Παρ' όλα αυτά, το βιβλίο το ξεκίνησα στις αρχές των γιορτών και κυριολεκτικά αγκομαχώντας κατάφερα να το τελιώσω μόλις προχθές.

Ο κύριος κορμός της ιστορίας έχει ενδιαφέρον ενώ πολύ εύστοχες οι μεταβάσεις μπροστά και πίσω στον χρόνο, με την σύγκλιση τους στο τέλος της ιστορίας. Λίγο φιλοσοφία, λίγο ιστορία, λίγο παγανισμός, λίγο "μας έφαγε ο χριστιανισμός", λίγο "επιστροφή στη φύση" κτλ. Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα του βιβλίου είναι ότι είτε ο συγγραφέας ή απλά ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ να γράφει ή ο εκδότης του είχε τρελή επέμβαση στα κείμενα του ή συνδυασμός και των δύο.

Κατα το story-telling παρεμβάλονται χωρίς καμμία προσφορά στην πλοκή ΕΜΕΤΙΚΑ σεξουαλικά σχόλια (πρώτη φορά διάβασα κάτι σε βιβλίο και μου ήρθε να ξεράσω, φυσικά δεν τα παραθέτω τα αποσπάσματα), που σκοπό έχουν φυσικά να σοκάρουν και να κεντρίσουν την προσοχή (κ θαυμασμό) του επιφανειακού αναγνώστη. Να προσθέσω ότι τα σημεία στα οποία παρεμβάλλονται αυτά τα σχόλια είναι ΤΟΣΟ ΑΚΥΡΑ που με κάνει να πιστεύω ότι ο εκδότης του του είπε "βάλε 100 σεξουαλικά σχόλια για να πουλήσει το βιβλίο".

Επιπλέον, ο άνθρωπος έχει πλήρη ανικανότητα εικονοπλασίας. Πέρα από το να περιγράφει σωματικές εκκρίσεις, κόπρανα, μεγέθη οργάνων κτλ δεν έχει ιδέα για το πως να κάνει μία απλή αναλογία. Συγκεκριμμένα, στο βιβλίο υπάρχουν άπειρες προτάσεις που θέλοντας να περιγράψει κάτι σε μεσαιωνικό σκηνικό, κάνει αναλογία με σημερινή τεχνολογία ("ζήσαν ως τσιγγάνοι νομάδες κι αν ήταν συνδρομητές σε περιοδικό δεν θα ήξεραν που να τους το ταχυδρομήσουν" ΕΛΕΟΣ!!!)

Πέρα από 2-3 στιγμές που απλά πέταξα το βιβλίο κάτω από το κρεβάτι μου, είχα πάντα την περιέργεια να δω που θα καταλήξουν όλα αυτά. Προς μεγάλη μου έκπληξη, οι τελευταίες 10 σελίδες του βιβλίου, είναι πραγματικά υπέροχες. Παραθέτουν πολύ όμορφες ιδέες, έχουν μία εξυπνάδα και λυτρώνουν τον αναγνώστη δίνοντας νόημα στην προσπάθεια του να διαβάσει όλο το υπόλοιπο βιβλίο.

Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, το Last Continent του Terry Pratchett ήρθε μάλλον λυτρωτικά (thanx Κωστή!)

ΥΓ: συνεχίζω να είμαι άρρωστος!!!! γκρρρρ πότε θα αρχίσω το διάβασμα γαμώ τη γκαντεμιά μου γαμώ...

Tuesday, January 02, 2007

Άρρωστος :(

...δεν ήθελα και πολύ. Λίγο οι νυχτερινές τσάρκες μου μες το κρύο την Πρωτοχρονιά, λίγο το στριμωξίδι στα μαγαζιά, λίγο τα σφηνάκια (που ο καθένας πίνει από του άλλου) και ξύπνησα πρωτοχρονιά χθες με το λαιμό μου, ενώ σήμερα αρκετά χειρότερα.

Δεν πειράζει όμως, αν ήταν να με πιάσει η ίωση καλύτερα τώρα παρά αργότερα που θα έχω εξεταστική και διάβασμα... Ώρα για σπίτι λοιπόν, στα ζεστά μου παρέα με τα καινούργια μου βιβλία (Clive Barker, Terry Prachet, thanx Κωστή!), τη μουσικούλα μου και λίγο world of warcraft που το έχω παραμελήσει από το ξεκίνημα των εορτών...

κατα τα άλλα καλή χρονιά σε όλους!

Friday, December 29, 2006

Χρόνια μου πολλά!

ε, καθώς έχω γενέθλια σήμερα, μου γεννήθηκε η επιθυμία να ευχηθώ στον εαυτό μου!...

ΥΓ: περνάμε όλοι καλά ε;

Friday, December 22, 2006

Ώρα για διακοπές (λέμε τώρα)

Αυτό ήταν λοιπόν, τα μαζεύω για Ρέθυμνο προκειμένου να περάσω τις γιορτές με τους δικούς μου. Χριστούγεννα στο Ρέθυμνο, με ότι αυτό συνεπάγεται (κάποιοι αναγνώστες καταλαβαίνουν) αλλά τουλάχιστον αφού θα αποχωριστώ την παρέα, τα στέκια και την πολύτιμη δημιουργική ρουτίνα που έχω εδώ, ας πάω εξοπλισμένος!

Ήδη μάζεψα τα χριστουγεννιάτικα άπαντα του Tim Burton, έφτιαξα μία συλλογή με όλα τα χριστουγεννιάτικα επεισόδια South Park, πολύ βόρειο ατμοσφαιρικό metal (within temptation κτλ), το Neverwinter Nights 2 (αααααχ μπας κι απαλύνω τον πόνο μου από την στέρηση WoW), αλλά λείπει το σημαντικότερο: βιβλία!!!!!!!

Ακούω βιβλιοπροτάσεις! Παρακαλώ βοηθήστε με, μη φοβιθείτε να προτείνετε κάτι, ακόμη κι αν φοβάστε μήπως είναι τετριμμένο (πολλά "τετριμμένα" ούτε που τα ξέρω)!!!

Tuesday, December 19, 2006

Οι αδικίες εις βάρος Πολύδωρα + Μπαλάσκα

Η γνώμη μου για τον υπουργό δημόσιας τάξης είναι γνωστή, ενώ για τον δε εκπρόσωπο τον μπάτσων δεν έχω να προσθέσω κάτι πέρα από το ότι είναι γραφικός (κι απίστευτα αντι-επικοινωνιακός). Όμως όσο και να αντιπαθώ αυτούς τους δύο, δεν μπορώ να τους κάνω "τους κακούς της ιστορίας" και να μην αποδέχομαι ότι κι αν πούνε.

Από την μία ο Μπαλάσκας πέρα από τα όποια γραφικά που λέει δεν βρίσκω που ψεύδεται όταν μιλά για "διαδηλωτάκηδες", αριστεριστές δηλαδή που στις πορείες ακολουθούν την λογική "όπου γάμος και χαρά κι η Βασίλω πρώτη". Τους έχουμε δει, τους ξέρουμε και τους συζητάμε σε κάθε πολιτικό πηγαδάκι της σχολής ή του εργασιακού μας χώρου. Ο κόσμος το 'χει τούμπανο δηλαδή, αλλά όποιος το πει γίνεται ο κακός!!!

Ο δε Πολύδωρας τί κακό είπε; Δεν υπάρχουν πολιτικοί φορείς που υποστηρίζουν αυτούς που αποκαλώ εγώ "τα βουτυρόπαιδα με τις μολότωφ";;; Καταρχάς χθες, στην εκπομπή του Πρετεντέρη εκπρόσωπος του ΣΥΝ είπε "ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΟΙ ΜΟΛΟΤΩΦ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΚΑΘΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ"!!! Φυσικά, ΟΥΤΕ λόγος για να καταδικάσουν τα επεισόδεια (εν δυνάμει ψηφοφόροι είναι αυτοί).

Πιστεύω ότι είναι καιρός τα βουτυρόπαιδα με τις μολότωφ να σταματήσουν να θεωρούνται (σύμφωνα με τους σύγχρονους αστικούς μύθους) οι "μαχητές των πόλεων/της ελευθερίας κτλ" και να κατανοήσουμε ότι είναι ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ εγκληματίες από άλλους (που πχ κλέβουν) γιατι πολύ απλά αυτοί δεν το κάνουν από ανάγκη, ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΧΟΜΠΥ.

Να μην ξεχνάμε ότι αν κάποιοι απο εσάς συγκινήστε στην ιδέα ότι τα "παλικάρια" αυτά βομβαρδίζουν αστυνομικά τμήματα, σκεφτείτε ότι εκείνη την ώρα η ευρύτερη περιοχή βρίσκεται εκτεθημένη.

Sunday, December 17, 2006

Πολιτική ανορθότης

αυτό το καιρό διαβάζω την καταπληκτική συλλογή δοκιμίων "με το βήμα του κάβουρα" από τον Ουμπέρτο Έκο, και με αφορμή ένα post της pixie, θα ήθελα να θίξω λίγο το θέμα της πολιτικής ορθότητας.

Ο κύριος καθηγητής ξεκινάει το σχετικό κείμενο του με την δήλωση: "θεωρώ ότι ο όρος politically correct χρησιμοποιείται κατά πολιτικά λανθασμένο τρόπο". Μετά, δίνει πολλά παραδείγματα, όπου κατά την γνώμη του στην προσπάθεια να αποφύγουμε ο λόγος μας να εμπεριέχει ρατσιστικές και προσβλητικές εκφράσεις, καταλήγουμε σε άκρατο ρατσισμό, όπως για παράδειγμα οι Ιταλοί που κάποτε δίσταζαν να κατονομάσουν τους Εβραίους ως "Εβραίους" αλλά "Ισραηλίτες" θεωρώντας ότι το "Εβραίος" είναι υποτιμητικό (!!!). Άλλο ένα υπέροχο παράδειγμα είναι οι μαύροι και οι λεσβίες, όπου μεταξύ τους αποδέχονται πλήρως να αποκαλεί ο ένας τον άλλο "nigger" ή "dyke" αντίστοιχα, αλλά αν ένας εξωτερικός του κύκλου τους χρησιμοποιήσει τους συγκεκριμμένους όρους κινδυνεύει η σωματική του ακεραιότητα.

Άλλο ένα καταπληκτικό παράδειγμα του φασισμού που προκαλεί η πολιτική ορθότης, είναι η προσβολή της αντίθετης άποψης στην προσπάθεια να προστατευτεί μία άλλη. Για παράδειγμα, στις ΗΠΑ δεν θεωρούνταν πολιτικά ορθό να αποκαλείς το κίνημα κατά των εκτρώσεων "anti-abortion" αλλά "pro-life", υπέρ της ζωής δηλαδή, εμμέσως δηλώνοντας ότι όσοι έχουν την αντίθετη άποψη δεν σέβονται την αξία της ζωής!!! Το συγκεκριμμένο θέμα λύθηκε μετά από σάλο που προκάλεσε στην εφημερίδα Los Angeles Times.

Η πολιτική ορθότητα όχι μόνο μπορεί να προσβάλλει την άποψη του άλλου ή να δημιουργήσει ρατσισμό, αλλά επιπλέον μπορεί να θίξει και την μόρφωση. Για παράδειγμα πάλι στις ΗΠΑ, κινήματα μαύρων έκαναν διαμαρτυρίες κατά της διδασκαλίας "λευκής" (!!!) λογοτεχνίας στα σχολεία όπως πχ Σαίξπηρ, κι αντιπρότειναν την διδασκαλία παραπάνω υλικού από αφροαμερικάνους λογοτέχνες. Πολύ ενδιαφέρον ακούγεται, αλλά αν σκεφτεί κανείς το ποσοστό των "μαύρων" έργων σε σχέση με τα υπόλοιπα στην παγκόσμια λογοτεχνία, τότε δεν θίγεται ο σφαιρικός χαρακτήρας της εκπαίδευσης αν υπερ-επικεντρωθούμε σε αυτά, μόνο και μόνο για να ικανοποιήσουμε ένα τερτίπι ακτιβιστών; Δεν δημιουργείται περεταίρω ρατσισμός αν δώσουμε χρώμα επιδερμίδος σε μεγάλα λογοτεχνικά έργα; Μήπως ο Σαίξπηρ ήταν φασίστας;

Ο κύριος καθηγητής, κλείνει με ένα πολύ σημαντικό συμπέρασμα: Η χρήση πολιτικής ορθότητας έχει ως σκοπό να υποκαταστήσει την προσπάθεια για επίλυση των κοινωνικών προβλημάτων που εντοπίζει. Είναι η μετάθεση του προβλήματος από την αρένα των πολιτικών δράσεων σε αυτήν του εκλεπτυσμένου λόγου. Όταν έναν "ανάπειρο" επιβάλεις να τον αποκαλούν "άνθρωπο διαφορετικών δεξιοτήτων" ενώ δεν κάνεις τίποτε για να επιλυθούν τα καθημερινά του προβλήματα τότε τί πέτυχες πέρα από το να στρουμφοκαμηλίζεις από την μία κι από την άλλη να τον εκθέτεις ακόμη περισσότερο σε περίεργα γλωσσικά σχήματα;;;

Κλείνωντας κι εγώ παραθέτω μία αστεία συλλογή "πολιτικά ορθών" μετασχηματισμών, κατά το αμερικάνικο STUPID:

καουμπόυ: λειτουργός βοοειδών
σεισμός: γεωλογική ανακατάταξη
ιερόδουλη: οριζοντίως προσβάσιμη
φαλακρός: άτομο με οπισθοχωρημένους θύλακες
άστεγος: οικιστικά ελαστικός
λευκός: ελλειματικός σε μελανίνη

(περιττό να πω ότι στα 2 τελευταία είχα πέσει κάτω από τα γέλια)

Wednesday, December 13, 2006

Είμαι προδότης κι εχθρός του Έθνους

Ααααχ πόσο μου έλλειψαν οι συζητήσεις στην καφετέρια με τους κλασσικούς σκατοκέφαλους ημι-νεοναζί φασίστες νεοελληναράδες πάνω στο κλασσικό (δυστυχώς) θέμα από τα παιδικά μας χρόνια: "τί θα κάνατε αν γινόταν πόλεμος με τους Τούρκους;"

Φυσικά κι όλοι δηλώνουν Κολωκοτρώνηδες κ Καραϊσκάκηδες. Με εξαίρεση όμως τους γλοιώδεις κάγκουρες που το παίζουν "τουρκοφάγοι" για να πουλήσουν μούρη στις γκόμενες, όλες οι υπόλοιπες κατηγορίες πολεμοκάπηλων της καθημερινής μας ζωής έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Όμως για να πάρουμε τα πράγματα με την σειρά τους, αυτές είναι:

* Τραγο-παπάδες. Για να πάρουμε την Πόλη, να διαδόσουμε τον Χριστιανισμό, και να επεκταθεί η επιρροή μας ακόμη περισσότερο.
* Ξεμωραμένοι κωλόγεροι. Ότι και να λένε (οτι πολεμήσαν κι αυτοί -και καλά) κατα βάθος μισούν/ζηλεύουν τους νεότερους και θέλουν να τους πάνε στον τάφο πριν από αυτούς.
* Πουτάνες αναγνώστρες cosmopolitan. Επειδή το άντρας είναι ο "πολεμιστής" και στην εποχή μας έχει χαθεί ο ανδρισμός κτλ κτλ κτλ

Κοινό χαρακτηριστικό όλων των παραπάνω είναι ένα: ΑΥΤΟΙ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΠΟΛΕΜΗΣΟΥΝ. Άλλοι θα πεθάνουν. Κι αυτό είναι εν τέλει όλο το ζουμί του πολέμου: να πεθάνουν άλλοι για την πάρτη μου.

Το έθνος είναι ένα τίποτα. Ένα πρόσχημα για να πεθάνει κόσμος αν δεν τα βρει ο πετρελαιάς Α με τον πετρελαιά Β. Τόσο απλά, όσο θα το διατύπωνε ο τελευταίος άπλυτος των Εξαρχείων. Τον κόσμο τον βολεύει όμως η ιδέα του πολέμου. Τον συναρπάζει, τον επιβεβαιώνει, του δίνει διέξοδο στα απωθημένα του, του δίνει βολικότατους αποδιοπομπαίους τράγους για τα προβλήματα του, είναι το τέλειο πεδίο για να βγάλει τα κόμπλεξ του. Έτσι, ποτέ δεν πρόκειται όταν κυρηχθεί ένας πόλεμος να πει ο λαός και των 2 πλευρών "τί λέτε ρε μάλακες, ΑΛΛΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΔΕΝ ΕΙΧΑΜΕ να τρέχουμε στα βουνά να σκοτωνόμαστε!!!!"

Η παρακάτω κουβέντα είναι αυθεντική κι έγινε μεταξύ εμένα, ενός νεοφασιστάκου και μίας πουτάνας αναγνώστριας cosmopolitan:

νφ: δηλαδή αν γίνει πόλεμος και σου δίνεται η δυνατότητα να φύγεις θα εγκατέλειπες τη πατρίδα σου;
εγώ: μα φυσικά, έχω υπερβολικά μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου για να γίνω θυσία για 2-3 εξυπνάκηδες.
νφ: μα τότε είσαι προδότης!!!!
εγώ: φυσικά, με βάση αυτούς που πιστεύουν στον πόλεμο. φυσικό το βρίσκω. σε 1000 χρόνια όμως ένας άνθρωπος αν κοιτούσε την περίπτωση μου θα έλεγε "υπήρχε κι ένας έξυπνος τότε"
παc: θεωρείς τον εαυτό σου και τις απόψεις σου 1000 χρόνια μπροστά από εμάς;
εγώ: από άτομα που πιστεύουν στις σταυροφορίες, στο "πάμε να ξυπνήσουμε τον μαρμαρωμένο βασιλιά" ή να πάρουμε τα εδάφη του Μ. Αλεξάνδρου;;; 1000 χρόνια ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ!

Monday, December 11, 2006

Τηλεμαραθώνιοι υποκρισίας

Τέτοιες μέρες είναι ιδιαίτερα της μόδας αυτός ο ειδικός τύπος τηλεοπτικού show που ονομάζεται "τηλεμαραθώνιος". Κατά την διάρκεια μίας τέτοιας εκπομπής, μαζεύεται η κάθε tv personna δηλώνοντας τόσο το μεγαλείο της ψυχής του όσο και των τηλεθεατών, κωλο-γλύφωντας τους να ρίξουν το παραδάκι. Φυσικά όλα αυτά τα λεφτά πάνε σε οργανισμούς που σπάνια ανακοινώνουν τα οικονομικά στοιχεία κι ισολογισμούς τους.

Στο μυαλό μου έρχονται οι τηλεμαραθώνιοι του τσουνάμι, μία παρέλαση γλοιώδων υποκειμένων, λαμόγιων, ανακατεμένη με μπόλικο λαϊκίστικο νεοφασισμό. Ποιός θα ξεχάσει τα λαμόγια του βρωμερού και ξεφτιλισμένου πορνοκάναλου ΝΕΤ να βγάζουν νεοναζίστικες φανφάρες για "το μεγαλείο της ελληνικής ψυχής" και την "τεράστια ελληνική καρδιά που είναι στο DNA μας", τσιτώνοντας την κατίνα τηλεθεάτρια να ρίξει το παραδάκι. Ποιός θα ξεχάσει που ορίσανε τα λαϊκίστικα ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ τον ΑΝΕΚΔΙΗΓΗΤΟ "δείκτη ανθρωπιάς" που ορίζεται ως: (λεφτά που έδωσε η χώρα)/(πληθυσμό της) κάνωντας φυσικά την ανάλογη κατάταξη των εθνών.

Και να που μία φορά το χρόνο όλη η σκουπαρία της Αθήνας θυμάται τα παιδάκια και τους φτωχούς. Άλλο ένα τηλεοπτικό gala για να κάνουμε book μία θέση στο παράδεισο. Και την άλλη μέρα όλες αυτές οι κατίνες που κοίταξαν με περηφάνεια να περνάει το όνομα τους από την οθόνη δίπλα στο ποσό που δώρησαν, συνεχίζουν να καταπιέζουν τα δικά τους τα παιδιά.

Μακριά από εμάς,

Saturday, December 09, 2006

Πρωτευουσιάνοι και παρακατιανοί

Η νέα μόδα στην τηλεόραση προστάζει να παίρνουν οι εκπομπές τις κάμερες και να τρέχουν σε κάθε λογής χωριουδάκι της Ελλάδος, τραβώντας "γραφικούς" κατοίκους και να συνδιαλέγονται (υποκριτικά κι εκ του ασφαλούς) για το πόσο ωραία είναι η ζωή εδώ μακρυά από τις πόλεις. Φυσικά αυτή μόδα είναι ένα κομμάτι της γενικότερης μόδας "επιστροφή στην παράδοση, μας έφαγε η τεχνολογία και το ίντερνετ" αλλά κι απόρεια της νοοτροπίας του πρωτευουσιάνου "πάμε να δούμε πως ζουν αυτοί οι παρακατιανοί". Το πρώτο το έχω θίξει εκτενώς σε πάμπολλα post μου, στο δεύτερο θα σταθώ περισσότερο.

Είχα τον (παλιό καλό καιρό) ένα φιλαράκι κ συμπατριώτη από το Ρέθυμνο που σπούδαζε στην Αθήνα κι ανέβαινα συχνά να τον δω και να μείνω εκεί όταν γίνονταν metal συναυλίες κτλ. Μία παρέα από κοπέλες που κατάγωνταν από την Αθήνα, έκαναν παρέα μαζί του και στην πορεία έμαθα ότι τόσο εμένα όσο κι αυτόν μας έθαβαν πίσω από την πλάτη μας αποκαλώντας μας ως "αγριανθρώπους". Φυσικά δεν κάναμε απόλυτως καμμία "άγρια" (βίαιη, επιθετική κτλ) πράξη, ούτε ντυνόμασταν διαφορετικά από τους υπόλοιπους (μεταλλάδες όλοι μας) ούτε μιλούσαμε για διαφορετικά θέματα από ότι αυτές (ίσα ίσα, πολλά από τα οποία λέγαμε δεν είχαν ιδέα περι τίνος πρόκειται). Απλά ήμασταν από την Κρήτη.
Για τον εαυτό μου δεν θα μιλήσω, αλλά αυτός είχε ένα τρομερό επίπεδο μόρφωσης, τεράστιο εύρος ενδιαφερόντων κ κορυφαίος προγραμματιστής. Αυτές ήταν οι κλασσικές αφόρητα βαρετές, εκ πεποιθήσεως μίζερες, ψευτομεταλλο-γκοθο-ροκούδες που είχαν περάσει σε κάτι ΙΕΚ του κώλου. Αλλά ακόμη κι από "καταγωγή" να το πάρουμε, αυτές αν βλέπατε την γειτονιά τους ή αν μπαίνατε στο σπίτι που έμεναν θα σας έπιανε κατάθλιψη. Παρ' όλα αυτά, εμείς είμασταν οι "αγριάνθρωποι".

Δεύτερη περίπτωση, οι πανάθλιοι ηρακλειώτες. Στην συγκεκριμμένη πόλη, που σε αρχοντοχωριατιά και κιτσαρία διαφέρει ελάχιστα (για να μην πω ξεπερνά) τις υπόλοιπες πόλεις ή χωριά της Κρήτης, όλοι την έχουν δει κάπως και βάλλωνται κατά των υπολοίπων ως "υπανάπτυκτων". Ποιό αντιπροσωπευτική περίπτωση είναι η ξαδέρφη ενός συμφοιτητή μου που πέρασε φοιτήτρια στο Ρέθυμνο. Κλασσική χοντροκώλα, τέζα wanna-be trendy, σούπερ κιτς ενώ η ομιλία της γεμάτη αγγλικούς χαζογκομενο-όρους (πχ "helloooo?!") συνδυαζόμενοι με βαριά κρητική προφορά. Βγήκαμε όλη η παρέα για καφέ σε ένα μαγαζί του Ρεθύμνου το οποίο είναι πιο "παρέα φάση", με πιο art διακόσμηση και chill-out μουσικούλα. Με το που μπήκε η μουσκάρα άρχισε να ωρίεται: "Μα ήντα νε ετούτο να το μέρος;;;; Εμείς στο Ηράκλειο έχουμε ΜΕΓΑΑΑΑΑΑΛΕΣ καφετέριες! Τσε ήντα μουσική είναι αυτή που παίζει; Στο Ρέθυμνο δεν έχουν φτάσει ακόμη οι επιτυχίες;;; Ααααχ αντε μρε να ζυρίσω στο Ηράκλειο απού είναι ο πολιτισμός!!!"


Συνοψίζωντας, είναι προφανές ότι όποιος σνομπάρει κάποιον για την καταγωγή του είναι διανοητικά καθυστερημένος. Όταν θεωρείς ότι σε ανυψώνει το μέρος που γεννήθηκες σε σχέση με κάποιον άλλον το κάνεις καθαρά για αντιστάθμισμα στο έλλειμα προσωπικότητας που έχεις. Όμως, αν ερχόταν μία κηφισιώτισσα, πάμπλουτη, κοσμοπολίτισσα, από το Γέιλ, και σνόμπαρε ένα κρητικό βοσκό (κι αντίστροφα φυσικά), προφανώς και θα κατέκρινα την πράξη, αλλά θα το κατανοούσα γιατί οφείλεται σε πολιτισμικό σοκ. Για λιγότερο ακραίες (και πιο καθημερινές φυσικά) περιπτώσεις τί συμβαίνει; Ποιοί λοιπόν εφαρμόζουν τον σνομπισμό χωρίς καν να διαφέρουν καν οι συνθήκες ζωής τους από τους άλλους (ή να είναι χειρότερες);
Μα κάτι υπανθρωπίδια όπως στην περίπτωση με τις τελειωμένες μεταλλούδες των Εξαρχείων ή την αγράμματη στούρνα κωλόχοντρη ηρακλειώτισσα. Άτομα κενά, χωρίς προσωπικότητα, που αισθάνονται μειωνεκτικά απέναντι στους πάντες και προσπαθούν να κρεμαστούν από ότι βρουν πρόχειρο για να επιβιώσουν.

Γι αυτό και είναι τόσο δημοφιλείς η κάθε μορφή τοπικισμού. Δίνει στα εκάστοτε ζώα την δυνατότητα να αισθανθούν καλύτεροι από τους άλλους αν και η τιποτένια ζωούλα τους και η ανύπαρκτη προσωπικότητα τους δεν θα τους το επέτρεπε σε κανονικές συνθήκες.

Tuesday, December 05, 2006

Διαφημιστές: η μεγαλύτερη λέρα της κοινωνίας

Ειλικρινά ένας από τους σοβαρότερους λόγους που διστάζω να ανοίξω την τηλεόραση (ακόμη και το βράδυ για να με αποκοιμήσει), είναι οι διαφημίσεις.

Οι διαφημίσεις καταρχάς είναι από μόνες τους μία μονόπλευρη και σχεδόν ηλίθια ματιά στην ανθρώπινη φύση. Δεν το κατηγορώ αυτό, αφού σκοπός είναι η προβολή ενός προϊόντος. Όμως, για να μετατραπεί ένα ένα απλό ενημερωτικό σποτάκι ενός προϊόντος (που σε τελική ανάλυση το έφτιαχνε κι ο ίδιος ο παραγωγός του) σε ένα τερατώδες έγλημα κατά της νοημοσύνης της ανθρωπότητας απαιτείται η συνδρομή των βρωμερών και τρισάθλιων διαφημιστών.

Διαφημίσεις με volume πολύ πάνω από αυτό του υπόλοιπου προγράμματος, νοικοκυρές που στριγγλίζουν για να σε κάνουν να γυρίσεις να κοιτάξεις την τηλεόραση, καραγκιόζηδες εκφωνητές με επιτηδευμένα εκνευριστικό τόνο στη φωνή, γλοιώδη κι εμετικά σεξουαλικά υπονοούμενα (που φλερτάρουν με κάθε λόγης ανωμαλία όπως πχ παιδοφιλία), αναπαράσταση εξωφρενικών γεγονότων, shock value χωρίς ουσία, μικροσκοπικά γράμματα που περνάνε με ιλιγγιώδη ταχύτητα, παραπληροφόρηση για τα χαρακτηριστικά του προϊόντος, χρήση/εξευτελισμός αγαπημένων μουσικών κομματιών σε άκυρες καταστάσεις κτλ κτλ κτλ..........

Έχετε σκεφτεί ποτέ τί νοσηροί "εγκέφαλοι" σκαρφίζονται όλα τα παραπάνω; Πόσο αρρωστημένος πρέπει να είναι κάποιος για να βάζει πχ ένα κοριτσάκια σε καταστάσεις με σεξουαλικά υπονοούμενα με απώτερο σκοπό φυσικά να το παρατηρήσουμε εμείς και να το συζητάμε μέχρι να μας μείνει στο κεφάλι η φίρμα του προϊόντος;;; Έχετε σκεφτεί ποτέ σε τί είδους ξεφτιλισμένη κοινωνία ακούγεται η παρακάτω (ραδιοφωνική) διαφήμιση:
-Μαρία αγόρασες εσώρουχα από του τάδε;
-Ναι, και είναι πάμφθηνα!
-Ωραία, για να στα σκίζει ο Νίκος άφοβα, εκτός από κάτι άλλο!...
(γέλια)

Έχει τύχει να πέσουν στα χέρια μου πολλά βιβλία επι του θέματος (κυρίως από σεμινάρια στο Πολυτεχνείο) και γνωρίζω καλά ποιά είναι η βαθύτερη φιλοσοφία των διαφημιστών: δε πα να σπάει η διαφήμιση νεύρα, να εκνευρίζει το κοινό, να ξεφτιλίζει κοινωνικές ομάδες, να αναπαράγει στερεότυπα, να είναι ακατάλληλη για μικρότερους, αυτό που μετράει είναι να προβληθεί. Τί κι αν την διαφήμιση την αποθεώνουν οι ευαγγελιστές της (πχ ο ΝΔ);; Μιλάμε για μία κατηγορία "ανθρώπων" αδίστακτη, χωρίς κανένα φραγμό αισθητικής και καλλιτεχνικού επιπέδου (σε αντίθεση με άλλες κατηγορίες δημιουργών) που ο σκοπός της είναι να χτυπήσει τα κομμάτια του υποσυνείδητου μας που τους προσδιόρισαν οι γκεμπελικοί ψυχολόγοι τους.

Αλλά εδώ χρειάζεται άλλη μία διευκρίνηση. Αυτές οι λέρες δεν θα υπήρχαν στην κοινωνία αν εμείς αποδοκιμάζαμε τα δημιουργήματα τους. Όμως είναι πάρα πολύ δύσκολο να υπάρξει κοινωνική απαίτηση για διαφημίσεις ενημερωτικού χαρακτήρα από την μεριά της αγοράς. Ακόμη κι έρευνες να γίνουν για την αποδοχή μίας διαφήμισης, ο κρίσιμος παράγοντας είναι η αγοραστική αποδοχή του προϊόντος, πράγμα που έχει σχέση με χιλιάδες παράγοντες κι όχι μόνο με την ποιότητα της διαφήμισης.


Και μετά το ΕΣΡ μου λογοκρίνει το "Χριστός Ξανασταυρώνεται" και το "South Park"...

Friday, December 01, 2006

Ο κίνδυνος των video games: όταν το καραγκιοζιλίκι δεν έχει όρια

και το ερώτημα παραμένει: υπάρχει όριο στην ανθρώπινη ηλιθιότητα; υπάρχουν άνθρωποι που προτιμούν να ενστερνιστούν την άποψη της Espresso, του Χαρδαβέλλα και του κάθε Α-Ρ-δημοσιογράφου ακόμη κι αν ΜΕ ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΗ σκέψη καταλήγουν στο αντίθετο;

Όσοι με γνωρίζουν χρόνια, θα θυμούνται τις συζητήσεις που κάναμε για το πως η (ελληνική κυρίως) κοινωνία κατακρίνει τα video games ως "του Σατανά" (αν πρόκειται για χριστιανοταλιμπάν κατίνες), "ισοπέδωση του νου" (αν πρόκειται για γλοιώδεις ψευτοκουλτουριάρηδες) ή "όργανο του καπιταλισμού/ιμπεριαλισμού" (για εργατοπατέρες). Με ελπίδα κατέληγα στο ότι όσο περνάνε τα χρόνια και στην κοινωνία αναλαμβάνουν ρόλο τα πιο μορφωμένα κοινωνικά στρώματα, τέτοιες δοξασίες θα εκλείψουν. ΚΙ ΟΜΩΣ φίλοι μου, οι βλάκες είναι παντοδύναμοι!!!!

Και ιδού το τεστ το οποίο παρέθεσε στην τρισάθλια εκπομπή του ο Χαρδαβέλας για να καταλήξει στο ότι τα video games αποβλακώνουν:
"βάλαμε έναν νέο να παίζει ένα 1st person shoot'em up για ώρα. μετά τον υπνωτίσαμε (!!!!!!!) και τον βάλαμε (ναρκωμένο πάντα) σε ένα δωμάτιο ολόιδιο με αυτό του παιχνιδιού με ηθοποιούς ντυμένους τέρατα να του επιτίθενται ενώ δίπλα του τοποθετήσαμε ένα ψεύτικο όπλο. ΚΑΙ ΙΔΟΥ: ο νεαρός ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕ ΤΟ ΟΠΛΟ, άρα τα video-games δημιουργούν δολοφόνους !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"

ΠΟΣΟ ΚΟΠΑΝΟΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ; ΠΟΣΟ ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΑ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΜΕΝΟΙ; ΠΟΣΟ ΗΛΙΘΙΟΙ;

Θα μου πείτε τώρα τα video games δεν αποβλακώνουν ανεξαρτήτως συνθηκών; ΦΥΣΙΚΑ κι αποβλακώνουν, αν ανήκει κανείς στην κατηγορία των καμμένων που παίζουν 14 ώρες την μέρα ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ φυσικά και θα αποβλακωθεί!!! ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ να κάνει κανείς ΟΛΗ ΤΗΝ ΓΑΜΗΜΕΝΗ ΩΡΑ θα αποβλακωθεί!!! Ακόμη και να παίζει μπάλα (αααχ στην αλάνα όπως το παλιό καλό καιρό) 14 ώρες τη μέρα κάθε μέρα, θα αποβλακωθεί απλά με έναν πιο socially-approved τρόπο!!!!
Και τα παραδείγματα αυτών των πουτάνας γιών υπάνθρωπων; Κάτι ΨΥΧΟΠΑΘΕΙΣ που σκοτώσαν κόσμο κι έτυχε να βρεθεί στο σπίτι τους κάνα playstation!!!! (το οποίο φυσικά ο δικηγόρος τους χρησιμοποίησε στο δικαστήριο για αίτηση επιείκιας)

Και καλά ρε ΠΙΘΗΚΟΕΙΔΗ ΥΠΑΝΘΡΩΠΙΔΙΑ, ο κυνηγός στο Αγρίνιο που ξεκλίρησε 5 οικογένειες, κι αυτός Doom έπαιζε; Στην φύση και στα πρόβατα ήταν όλη μέρα (όπως εσείς ευαγγελίζεστε οτι είναι το σωστό) Α-ΧΑ λοιπόν! Τα πρόβατα φταίνε !!!!

Μα φυσικά, τί λέμε τώρα, όταν η παλιοπουτάνα κατίνα μάνα που δεν συνουσιάζεται με τον κοιλαρά ελληνάρα άντρα της και διαβάζει cosmopolitan όλη μέρα τί να πει;;; Αν έχει πρόβλημα το παιδί της ΔΕΝ ΤΗΣ ΠΕΡΝΑΕΙ ΚΑΝ από το μυαλό ότι πρέπει να αναλάβει κάποιο ρόλο ως μητέρα (πέρα από το να πιέζει το παιδί της να βγάλει βαθμούς για να σκυλιάσει η γειτόνισα) και το πιο βολικό πράγμα στον κόσμο είναι να κατηγορήσει ένα κομμάτι πυρίτιο!!!

Ή τί να πει ο αλήτης-ρουφιάνος-δημοσιογράφος;; Ο διανοητικά καθυστερημένος γλείφτης της μεταπολίτευσης που βλέπει την επιστήμη+τέχνη (γιατί τα video games αυτό είναι) να κάνει ΑΛΜΑΤΑ κι αυτός ακόμη δέχεται το φαξ καθημερινά από το γραφείο του Κόμματος για το τί θα γράψει σήμερα;;; Που το παίζει προοδευτικός αλλά έχει ακόμη την φασιστική νοοτροπία "ότι εμπεριέχει παιχνίδι και φαντασία κάνει μαλθακό το παιδί";;;

Αν ποτέ γίνει στις ειδήσεις θέμα για έναν sniper που δολοφονεί δέκα δέκα τέτοιους μαλάκες, παρακαλώ αν είναι να με καταδώσετε στην αστυνομία πείτε τουλάχιστον ότι ήταν λόγω του F.E.A.R, μη φάω τα χρόνια μου στη φυλακή.

Wednesday, November 29, 2006

Τί ζόρι τραβάνε όλοι με τους Μασώνους;

Εγώ ποτέ δεν τους είδα με κακό μάτι.

Είναι γεγονός ότι όποιο πολιτικό σύστημα και να κοιτάξεις, στο συνομωσιολογικό σκέλος της ιδεολογίας του περιέχει δοξασίες που αφορούν την μασωνική απειλή και το πως αυτή επιρρεάζει αρνητικά την ανθρωπότητα. Φυσικά, είναι ιδιαίτερα βολικό για κάθε ιδεολογία που υποτίθεται ότι προσφέρει λύσεις στα προβλήματα του κόσμου, αντί να πραγματευτεί την διαφθορά της ανθρώπινης φύσεως σε συλλογικό επίπεδο, την προσωποποιεί. Έτσι από την μία αποφεύγει την βαθιά κι επίπονη επιστημονική ανάλυση (η οποία μάλιστα μπορεί να αναιρέσει και δόγματα του ίδιου που θα την εφαρμόσει) κι από την άλλη βάλλει κατά κάποιας αφηρημένης κι ίσως ανύπαρκτης (έτσι όπως την περιγράφει) κάστας ανθρώπων μεταφέροντας ευθύνες εκεί και παράλληλα ικανοποιώντας τις φοβίες του λαού.

Σε υψηλά επίπεδα εξουσίας, υπάρχει διαφθορά η οποία ζει και βασιλεύει κυριώς λόγω έλλειψης λαϊκής βούλησης. Στο ίδιο το αμερικάνικο κονγκρέσο, ο "λομπύστας" δεν είναι ένα τερατάκι των σύγχρονων αστικών μύθων, αλλά ένας κανονικότατος επιχειρηματίας ο οποίος (σχεδόν νόμιμα) νοικιάζει γερουσιαστές χρηματοδοτώντας τις εκστρατείες τους με το ανάλογο αντάλλαγμα. Στον καθαρά εταιρικό τομέα, η έννοια του "καρτέλ" είναι πάρα πολύ συνήθης, όταν ένα λόμπυ εταιριών συννενοούνται για το πως θα ρυθμίζουν τις τιμές προκειμένου να μην πέφτουν κάτω κάποιων ορίων σε αντίθεση με το πως θα γινόταν σε μία υγιή ελεύθερη αγορά λόγω ανταγωνισμού. Στον κυβερνητικό τομέα, υπάρχουν πάμπολλα think tanks τα οποία είτε λόγω καταγωγής είτε λόγω ιδεολογίας τρέφουν συμπάθεια προς μία συγκεκριμμένη ξένη χώρα (βλέπε εβραϊκό, ελληνικό, κτλ λόμπυ στις εκάστοτε κυβερνήσεις των ΗΠΑ) και προτείνουν λύσεις εξωτερικής πολιτικής με γνόμωνα την συμμαχία των 2 αυτών χωρών.

Αν δεν υπάρχει λαϊκή βούληση όλα τα παραπάνω δεν πλήττουν την Δημοκρατία (αφού κανείς δεν δίνει δεκάρα) αλλά απλώς θολώνουν τα νερά των διαδικασιών που δουλεύει μία Ολιγαρχία. Τί καλύτερο λοιπόν για όλες τις κυβερνήσεις, προκειμένου να αναλάβουν τις ευθύνες τους, να διαδίδουν φήμες περι μυστικών κυβερνήσεων, συνομωσιών κτλ ο οποίες ευθύνονται για όλα τα κακά του κόσμου (κι όχι αυτές φυσικά).

Ποτέ δεν αντιπάθησα τους μασώνους, γιατί απλά δεν πείραξαν ποτέ κανέναν. Η μασωνία δεν είναι τίποτε άλλο από ένα απομεινάρι της παλιάς αστικής τάξης. Κάτι σαν τις σημερινές συντεχνίες επαγγελματιών, αλλά με κάποιον κώδικα τιμής και 2-3 (αφόρητα ντεμοντέ) θρησκευτικές δοξασίες. Κάτι παππούληδες που μαζεύονται που διοργανώνουν κοντσέρτα Μότζαρτ (ο οποίος είναι για τους μασώνους ότι ο Ozzy για τους μεταλλάδες), χρηματοδοτούν ιδρύματα, υποτροφίες, πανεπιστήμια και βοηθάνε ο ένας τον άλλο στα επαγγελματικά τους. Εξάλλου, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι χάρις σε μασωνικές σέκτες επέζησε από το μένος της Εκκλησίας το μεγαλύτερο κομμάτι της επιστημονικής νόησης κατά τα σκοτεινά χρόνια του Μεσαίωνα.

Ο αποδιοπομπαίος τράγος είναι ο πιο βολικός πολιτικός αντίπαλος.

Monday, November 27, 2006

Εντυπώσεις από το James Bond και πως εγώ θα το γύριζα

Είδα πρόσφατα την τελευταία (και ιστορικά πρώτη) ταινία του φοβερού βρετανού υπερ-πράκτορα και τα αισθήματα είναι ανάμεικτα.

Καταρχάς αν κι ο γενικά μετριότατος Daniel Craig τα πήγε περίφημα από άποψη ερμηνείας, δεν υπήρχε το σωστό σενάριο και γενικότερο feeling ώστε να αποδόσει τα μέγιστα. Ακόμη και το ίδιο το βιβλίο του Fleming (Casino Royale) θεωρείται μέτριο από άποψη πλοκής πράγμα που σημαίνει ότι δεν έπρεπε να τηρηθεί αυστηρά το story-telling.
Ο Daniel Craig, μετέφερε πολύ καλά αυτό που πίστευα πάντα ότι πρέπει να έχει ένας Bond, δηλαδή την ψυχρότητα, όμως δεν κατάφερε να το συνδυάσει με τον απαραίτητο σνομπισμό. Αν κι ήμουν ανέκαθεν υπερ της επιλογής του Clive Owen, μπορώ να πώ ότι ο Craig Daniel τα πήγε γενικά καλά.

Ο καλύτερος Bond δεν ήταν ο Sean Connery. Ήταν απλά ο καλύτερος (ποιοτικά) ηθοποιός που τον ερμήνευσε. Αυτός που έπιασε καλύτερα το feeling του Βond δεν ήταν άλλος από τον Roger Moore. Κρυόκωλος και σνομπ μέχρι αηδίας, πολλές φορές γλοιώδης όπως αρμόζει σε έναν πράκτορα που το φυσικό του περιβάλλον είναι ο ψυχροπολεμικός κόσμος. Ρατσιστής, μισαλλόδοξος, αντικουμμουνιστής, ελιτιστής στα τέρματα. Παράλληλα κοσμοπολίτης, παρλαπίπας και (κωμικού τύπου) γυναικάς.

Πως θα γυρνούσα εγώ ένα James Bond; Μα θα το έκανα ΚΑΡΑ-ΚΙΤΣΑΡΙΑ του κερατά! Θα έβαζα έναν ηθοποιό φάση Roger Moore, όσο πιο κρυόκωλο και σνομπ γίνεται, να λέει τις
πιο ελεινές ατάκες (σε σημείο να παθαίνουν πνευμονία μες στο σινεμά). Θα τοποθετούσα την ιστορία σε ψυχροπολεμική περίοδο, με feeling (ντύσιμο, κουρέματα, σχεδιασμός αντικειμένων) δεκαετίας '50 αλλά με τεχνολογία 2006+ (φανταστείτε κάτι σε κλασσική Aston Martin του '52 αλλά με GPS και πυραύλους Stinger). Θα τολμούσα ακόμη να πω ότι θα έβαζα φίλτρο στα χρώματα για να "παλιώσω" την εικόνα.
Φυσικά το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας θα διαδραματιζόταν σε κοσμοπολίτικα περιβάλλοντα (ξενοδοχεία, καζίνο, κότερα, υπουργεία, πρεσβείες), όπου ο Bond θα έκανε την βρωμοδουλειά του μέσω ίντριγκας και συνομωσίας, έτσι θα δινόταν κι η δυνατότητα να σκιαγραφήσω το προφίλ των καθικιών που ζούσαν κ βασίλευαν κατά τον Ψυχρό Πόλεμο. Εννοείται ότι οι λίγες σκηνές δράσης θα ήταν τόσο ΕΞΩΦΡΕΝΙΚΕΣ που θα έκαναν τους θεατές να με ψάχνουν με σιδερολοστούς για προσβολή της νοημοσύνης τους.

Τί λέτε, να στείλω κάνα σενάριο στο Hollywood μπας και πιάσω την καλή;

ΥΓ: Στην φώτο ο (πολυαγαπημένος-υπέρτατος-τρισμέγιστος) Ουμπέρτο Έκο, ο οποίος (μεταξύ άλλων) ανήκει στην κατηγορία των "Bond-ologists", δηλαδή ειδικοί σε θέματα James Bond. Σας παραπέμπω στο έργο του The Bond Affair.

Sunday, November 26, 2006

Θάβωντας τους Νίκο Δήμου + Πιτσιρίκο

Ο ΝΔ ήταν σίγουρα πολύ καλύτερος όταν έγραφε στα "επίκαιρα". Έδινε την εντύπωση ότι ότι είχε να πει το έλεγε για τον εαυτό του, χωρίς την ύπαρξη σχολίων κι ανάγκη ανταπόκρισης.

Στο blog του αργότερα, δεν έκανε κάτι διαφορετικό από το να αναμασά με λίγο πιο άμεσο τρόπο πράγματα που είχε ήδη διατυπώσει στα "επίκαιρα". Βέβαια, νόμιζε ότι θα έχει μόνο τις στρατιές των θαυμαστών του απαιτώντας να μην υπάρχει κανενός είδους κριτική. Έτσι, μοιραία ήρθαν και τα post του στυλ "με πολεμάνε όλοι", "είμαι τόσο θεός που χτυπάω το κατεστημένο και δέχομαι αντιδράσεις" κτλ. Φυσικά δεν παρέλειπε ποτέ να κάνει ολόκληρα post για το πόσα σχόλια μαζεύει και για τα περιβόητα ρεκόρ που έχει σπάσει συγκρίνωντας τον εαυτό του με διεθνείς προσωπικότητες και την απήχηση που έχουν αυτές με τα δικά τους blog. Εδώ είναι και το περίεργο, από την μία να λες "είμαι τόσο θεός και λαοφιλής" κι από την άλλη "με πολεμάνε όλοι", αναφερόμενος σε 2-3 οι οποίοι του ασκήσαν κριτική (τα trolls προφανώς δεν μετρώνται). Το highlight ήταν φυσικά που έκανε post για τον λαϊκισμό ενώ την επόμενη μέρα γράφει κείμενο για το πόσο ωραίες κι έξυπνες είναι οι γυναίκες επισκέπτριες σε αντίθεση με τους άλλους τους λεχρίτες άντρες επειδή έχουν καχύποπτη στάση απέναντι του!!!

Ακόμη και σατυρικούς κι έξυπνους χαρακτηρισμούς όπως "ο Νταλάρας των blog" που του έχουν αποδοθεί, αντί (τουλάχιστον) να μην δώσει σημασία τους έχει χαρακτηρίσει υβριστικούς, προκαλώντας παραλήρημα συμπαράστασης των οπαδών του μπροστά στην συμφορά του...

Άπλετο γέλωτα φυσικά μου προκαλούν οι διαμάχες πάνω σε διάφορα θέματα, όπου αυτός και οι οπαδοί του κάνουν παραπομπές σε κείμενα ΔΙΚΑ ΤΟΥ γνωρίζοντας μάλλον ότι εκεί κρύβεται η αλήθεια!...

Τελευταία μόδα του, είναι post του στυλ "φεύγω" (δεν έχω μετρήσει πόσες φορές το έχει κάνει) για να ακούσει φυσικά το πόσο γαμάτος είναι και πόσο θα πέσει το επίπεδο του internet χωρίς αυτόν...

Όσον αφορά τον Πιτσιρίκο, τον έμαθα πολύ αργότερα αφού ασχολήθηκα με το blogging, άκουγα αποθεωτικά σχόλια, τον προσκυνούσαν όλοι, έχει γίνει μύθος του ελληνικού internet, αλλά όταν μπήκα και διάβασα το blog του δεν βρήκα ΤΙΠΟΤΕ ενδιαφέρον. Κάτι παραπομπές σε γεγονότα της επικαιρότητας και πολύ (μα πολύ) αφόρητα βαρετό meta-blogging. Δεν διαφέρει από ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ μέσο blog που υπάρχει. Το γιατί τον έχουν θεοποιήσει όλοι, με την απορία είμαι ακόμη...

Monday, November 20, 2006

Η αβάσταχτη μελαγχολία του Νοέμβρη

Κάθε χρόνο τα ίδια.

Όσοι από εσάς με γνωρίζουν σε προσωπικό επίπεδο ξέρουν την φρίκη που τρώω κάθε χρόνο, τέτοιο μήνα για ένα γεγονός που συνέβη στην προσωπική/ερωτική μου ζωή κάποια χρόνια πριν.

Φυσικά όλοι τα ξεπερνάμε κάποια στιγμή όλα αυτά. Αλλά δεν σας έχει τύχει ποτέ, ένα από τα πρωινά της ζωής σας να ξυπνήσετε με μία απίστευτη ερωτική μελαγχολία; Ίσως κάποιο όνειρο που είδα και δεν το θυμάμαι όταν ξύπνησα, ίσως ο συννεφιασμένος καιρός που αναπαράγει κάποιες ίδιες συνθήκες, ίσως απλά μου την βάρεσε στο κεφάλι...

Είναι καταπλητική η ειρωνία της ζωής, σε σημείο να αισθάνομαι τύψεις: όλοι έχουν ταυτίσει τις μέρες αυτές του Νοέμβρη με κοινωνικές γιορτές, ενώ στον δικό μου μικρόκοσμο αυτό έρχεται σε πολύ δεύτερη μοίρα απέναντι σε χαζο-ιστορίες που αφορούν μόνο εμένα.

Εκτός των άλλων είναι κι αστείο. Κάθομαι πάλι κι ακούω όλων των ειδών τα σιροπο-τράγουδα, μελαγχολώ με αναφορές φίλων σε εκείνο τον καιρό και (το χειρότερο) στην άκρη του ματιού μου διαγράφεται πάντα η μορφή της καθώς περπατώ στον δρόμο.

"I am all out of love, I am so lost without you,
I know you were right believing so long
I am all out of love, what am I without you?"


βλακείες... πίσω στην διπλωματική μου λοιπόν!
zzzzzz

Saturday, November 18, 2006

Ο Σωκράτης Κόκκαλης είναι ο Αντίχριστος

Πραγματικά κάνω τεμενάδες στον Χιαχβέ που ήρθαν έτσι τα πράγματα και ξανακαταπιάστηκα (μετά από 10 χρόνια αποχής) με το ποδόσφαιρο. Τί πιο ευχάριστο να χάνει η ομάδα μου 2-0, να βαράνε το τηλέφωνο μου όλα τα γλοιώδη χανουμοβαζελάκια να με εκνευρίσουν (προσφιλής πρακτική τους, που εγώ για λόγους αξιοπρέπειας ποτε δεν εφάρμοσα) και φυσικά στο τέλος η βραδιά τους να χαλάει (2-3) μαζί και η μόνη χαρά που θα μπορούσε να είχε η τιποτένια βδομαδούλα τους. Επειδή όμως ο πνιγμένος από τα μαλλιά του κρέμεται αρχίσαν πάλι οι "αντικειμενικοί" να λένε για την διαιτησία του ματς, και στο μυαλό μου ήρθε ο Κόκκαλης.

Το πρώτο μάθημα που λαμβάνει ο έλληνας φίλαθλος είναι να βρίζει τον Κόκκαλη. Για διαιτησία, στημένους αγώνες, μεταγραφές κτλ. Εγώ πάω πάσο, ειλικρινά από προσωπικές έρευνες που έχω κάνει πολλά πράγματα μου βρωμάνε, από το παρελθόν του στην Στάζι μέχρι τις στρατιωτικές προμήθειες. Βέβαια, ο έλληνας οπαδός έχει φροντίσει να επεκτείνει την ευθύνη του Κόκκαλη ακόμη και για το τσουνάμι της Ινδονησίας και να την προσαρμόζει αναλόγως το κάθε κόμπλεξ και καημό του.
Για την ακρίβεια, αυτό που σιχαίνομαι περισσότερο σε αυτή την ξεφτιλισμένη κατηγορία οπαδού, του "αντι-ολυμπιακού", είναι που πιστεύουν ότι από την μία ο Κόκκαλης διαπλέκεται αλλά οι υπόλοιποι (πχ Βαρδινογιάννης, εκάστοτε προέδροι της ΑΕΚ κτλ) είναι ΑΓΙΟΙ!!! Δεν θα ξεχάσω ποτέ την "θεωρία συνομωσίας της Ριζούπολης" όπως μου την διατύπωσε ένας 50άρης βάζελος πανεπιστημιακής παρακαλώ εκπαίδευσης:
"ο (κακός, μισητός, σατανικός, διαβολικός) Κόκκαλης πλήρωσε τους (άφραγκους, παιδιά του λαού) παίκτες του ΠΑΟ για να χάσουν στη Ριζούπολη. Όταν το έμαθε ο (καλός, άγιος, παιδί της αριστεράς, του λαού, φιλέσπλαχνος, πανάγαθος) Βαρδινογιάννης, τους είπε 'κάντε ότι θέλετε, έχασα πάσα ιδέα δεν ασχολούμαι' και μετά το ματς (αφού τους άφησε να παίξουν) τους απέλυσε...". Όταν ζήτησα διευκρίνηση για το πώς άφησε ο Βαρδινογιάννης να γίνει κάτι τέτοιο, ο κύριος με διαβεβαίωσε "οι Βαρδινογιάννηδες είναι τίμιοι, δεν θέλουν να χουν σχέση με τέτοια!...."
ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ είναι αλήθεια, ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ!!!

Ααααχ κι αυτή η νοοτροπία "οι γαύροι είναι τα ισοπεδωμένα τσιράκια του Κόκκαλη, ενώ εμείς...". ΝΑΙ ΝΑΙ εσείς! Παίζουν οι άλλες ομάδες κι εσείς απαγγέλετε Μαρξ και μελετάτε Επαναστατική Θεωρία!!!

Κλείνωντας, σε αντίθεση με τους περισσότερους στην Ελλάδα, το πρόβλημα μου δεν είναι οι διοικήσεις των ομάδων, αλλά το κοινό. Οι πρόεδροι κοιτάνε τις επιχειρήσεις τους και τίποτε παραπάνω. Μετά αν οι δημοσιογράφοι είναι κόπανοι (αγράμματα γλοιώδη υποκείμενα που φανατίζουν και μετά το παίζουν άγιοι), οι φίλαθλοι ζώα (παίζω ξύλο για μία Α.Ε, εκνευρίζω/προσβάλλω τον άλλον κτλ) και υπάρχει μία νοοτροπία "αντί να περάσουμε καλά, να χαλαστούμε" τότε πράγματι πιστεύω ότι έχουμε το ποδόσφαιρο που μας αξίζει. Και να ξεκινήσεις ως φίλαθλος, αργά ή γρήγορα βουτάς στο βούρκο.

Συγχύστηκα, πάω για μπύρες.

Wednesday, November 15, 2006

Η γενιά "του Πολυτεχνείου"

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, σάπιοι 50άρηδες κοκορεύονται για τα "κατορθώματα" και το "μεγαλείο" τους σε αντίθεση με εμάς τους αλλοτροιωμένους κ μαλθακούς 20άρηδες. Κι όχι, δεν αναφέρομαι σε αυτούς που αγωνίστηκαν εκείνη την εφιαλτική νύχτα του Νοέμβρη.

15+ χρόνια που θυμάμαι αυτή την επέτειο, η ίδια απορία στο μυαλό μου: ΠΟΣΟΙ ΗΤΑΝ ΜΕΣΑ σε αυτό το ίδρυμα;;; ΟΠΟΙΟΝ κι αν ακούσω είτε στην τηλεόραση είτε στην καθημερινότητα μου λέει ότι αγωνίστηκε στο Πολυτεχνείο! Εγώ όσες φορές έχω πάει στο ιστορικό κτίριο στην Πατησίων δεν το έχω κόψει να χωράει πάνω από μερικές χιλιάδες άτομα... Αλλά αν λάβουμε υπόψη τον αριθμό αυτών που δηλώνουν αγωνιστές, θα έπρεπε να μιλάμε για κάτι... εκατομύρια!! ΚΑΛΑ ΡΕ, αφού μαζευτήκατε τόσος λαός όχι την χούντα, την κυβέρνηση των ΗΠΑ έπρεπε να 'χατε ρίξει!...

Άαααχ αυτή η γενιά των 50άρηδων... πόσο την μισώ αυτές τις μέρες!
"Εμείς είχαμε αξίες, αγωνιστήκαμε, περάσαμε δικτατορίες, χτίσαμε περιουσίες!". Δηλαδή τί εννοούν:
-"αξίες": να χορεύουμε οlympians και να έρθει κάποια στιγμή στην Ελλάδα κι αυτή η έρμη η σεξουαλική επανάσταση γιατί δεν την παλεύουμε
-"αγωνιστήκαμε": μας είχαν είτε σε κάποιο στρατόπεδο είτε σε κάποιο τμήμα κάποιας σχολής κι απαγγέλαμε ποιηματάκια για το πόσο ωραία είναι η καράφλα του Παττακού και μας έχει μείνει κόμπλεξ. Που και που ρίχναμε τη ρουφιανιά μας.
-"περάσαμε δικατορίες": αν παρατηρήσετε σε κάποιες κουβέντες όλο και κάπου τους ξεφεύγει στην καλύτερη περίπτωση το "τότε είχαμε φτώχια, δεν καταλαβαίναμε τί γινόταν" και στην χειρότερη το "τί ωραία που ήταν στην χούντα, αισθανόσουν ασφάλεια"
-"χτίσαμε περιουσίες": ναι ναι ήρθε ο Ανδρέας κι έκανε όλη την Ελλάδα δημόσιο κι ο κάθε ΣΑΠΙΟΣ ΚΟΙΛΑΡΑΣ ΚΟΠΑΝΟΣ νεοελληνάρας μου ρχεται και μου πουλάει success story για το πως έγινε ευκατάστατος. ΡΕ ΟΥΣΤ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΛΑΜΟΓΙΑ!!! Ακόμη και τους νεκρούς της γενιάς σας ατιμάζετε!

ΚΡΑΤΑΩ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΜΟΥ ΚΛΕΙΣΤΟ,
ΤΑ ΧΕΙΛΗ ΜΟΥ ΜΑΤΩΣΑΝΕ
ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΡΟΔΩΣΑΝΕ,
ΑΝΕΡΑΣΤΟΙ ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΝ
ΚΟΥΦΑΛΕΣ, ΔΕ ΞΟΦΛΗΣΑΜΕ
ΑΥΤΟ ΕΧΩ ΜΟΝΟ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΩ

ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΩΝ ΕΡΑΣΤΩΝ ΔΕ ΣΒΗΝΟΥΝ....

(Δ.Τσακνής - Νοέμβρης)

UPDATE: Ένα ακόμη μοναδικό φαινόμενο των ημερών είναι η "διαφήμηση ξύλου". Βγαίνουν όλοι στην τηλεόραση και συναγωνίζονται ποιός έφαγε τις περισσότερες ξυλιές, μπουνιές, κλωτσιές ή ποιός υπέστη τα πιο "προχωρημένα" για την εποχή βασανιστήρια. Δεν ξέρω, ίσως καλά κάνουν και τα λένε όλα αυτά, αλλά εμένα προσωπικά το όλο σκηνικό κάπως μου χτυπάει άσχημα.

Sunday, November 12, 2006

Η υποκουλτούρα των club

Μα τί καλύτερο έχεις να κάνεις Σάββατο βράδυ, από το να πας σε ένα "club-άκι" ντυμένος με ρούχα που αποφάσισαν άλλοι ότι σου πηγαίνουν, να ακούς μουσική που κάποιοι την θεωρούν "της διασκέδασης", πίνεις υγρά που κάποιοι αποφάσισαν να τα βαφτίσουν "ποτά" και να "διασκεδάζεις" έχοντας γύρω σου άτομα που θεωρούνται "καλός κόσμος";;;

Το θέμα είναι καθαρά ψυχαναγκαστικό. Για την ακρίβεια είναι κοινή παραδοχή ότι ελάχιστοι πηγαίνουν στα club επειδή τους αρέσει το περιβάλλον. Απλά σκέφτονται ότι "εκεί είναι ο κόσμος, εκεί χτυπάει ο παλμός της πόλης, άρα εκεί είναι η διασκέδαση". Δικαιολογημένα βέβαια, γιατί η νυχτερινή έξοδος συνδέεται άρρικτα με το socializing και την κομπλεξική ανάγκη "να αισθανθώ ότι υπάρχω". Ας μην συνεχίσω γενικόλογα να επιχειρηματολογώ κατά των club, τα επιχειρήματα είναι γνωστά και τα περισσότερα κλισέ πλέον. Ας μείνω στο γεγονός που συνέβη χτες και με έβαλε για άλλη μία φορά σε σκέψεις για το πόσο μπορείς να ρίξεις την αξιοπρέπεια σου προκειμένου να "αισθανθείς ότι υπάρχεις".

Ένα κομμάτι της παρέας μου χτες αποφάσισε να πάει σε ένα γνωστό club των Χανίων. Το τραγικό λάθος τους ήταν ότι δεν πήραν (έστω μία από) τις κοπέλες της παρέας μας μαζί τους. Πάνε να μπουν στο μαγαζί, κι ο γνωστός νεάτερνταλ στην είσοδο τους λέει ότι το μαγαζί είναι γεμάτο. Φυσικά ταυτόχρονα μία παρέα με κοπέλες έμπαινε εκείνη τη στιγμή. "Φάγαμε πόρτα ρε γαμώτο" είπαν οι δικοί μου...

Γιατί να πατάει κανείς σε μαγαζιά που έχουν τέτοιες πολιτικές (σχεδόν όλα δηλαδή);;; Αν δεν είσαι ο γκομενοφύλακας δεν μπαίνεις μέσα δηλαδή; Από νομική σκοπιά ξέρω ότι καμμία επιχείρηση δεν έχει δικαίωμα να κάνει διακρίσεις για το ποιός θα είναι ο πελάτης της. Και το χειρότερο είναι ότι αυτό όλοι το θεωρούν ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ κι αποδεκτό!!! Αυτή είναι η κακομοιριά του κόσμου: βάζουν έναν ηλίθιο να κρίνει αν είσαι "άξιος" να ΑΦΗΣΕΙΣ ΤΑ ΛΕΦΤΑ σου κάπου, κι εσυ το ΑΠΟΔΕΧΕΣΑΙ!!!

Δεν θα ξεχάσω σε ένα (πριν πολλά χρόνια) "μούρικο" club του Ρεθύμνου, που υπήρχαν δύο πόρτες. Από την μία έμπαινε ο "λαουτζίκος" και από την άλλη έμπαιναν όσοι έρχονταν με κάμπριο-ξανθιά bimbo-κτλ. Και το χειρότερο από όλα, δεν ήταν λίγοι συμμαθητές μου που ήλπιζαν μία μέρα "να μπορούμε να μπαίνουμε από την άλλη πόρτα"!!!! Η ξεφτίλα και η κατάντια στο απόγειο της! Αν ήμουν μαρξιστής θα μπορούσα να γράψω ολόκληρη πραγματεία για την σημειολογία αυτής της πολιτικής!!!

Τί κι αν παραμένω πιστός στο παλιό καλό μπαράκι της παρέας; Τί κι αν έχω περάσει πολύ καλύτερα σε αυτά με την παρέα μου σε αντίθεση με άλλους που "βαράνε σκοπιά" μέσα σε ένα club ελπίζοντας να δει κανείς το σακάκι τους; Τί κι αν κάνουμε ότι είδους χαβαλέ γουστάρουμε χωρίς να ανησυχούμε αν δε θα φανούμε "κυριλέ και μούρηδες"; Τί κι αν έχω γνωρίσει πολύ περισσότερες κοπέλες σε μπαράκια παρέας από άλλους φίλους που τους τρέχουν τα σάλια κοιτώντας την κάθε αναγνώστρια cosmopolitan που το παίζει "θεά του club" σνομπάρωντας τους πάντες; Τί κι αν πίνουμε φυσιολογικά ποτά και πληρώνουμε τα μισά ενώ οι άλλοι συμβάλουν στο ξέπλυμα χρήματος του κάθε νταβά της νύχτας;

Αυτό που θέλει ο άνθρωπος είναι να ανήκει σε "μεγάλο κοπάδι", να "αισθάνεται ότι υπάρχει". Κι αν το club-άκι δεν τον θεωρεί άξιο, να ρίξει ακόμη περισσότερο την αξιοπρέπεια του, να συρθεί στα πόδια του κάθε πορτιέρη και να ξαναπροσπαθήσει...